Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 36 te gaan

 

 

Sylvana Simons stalkt me. Niet letterlijke natuurlijk, want ze heeft het ongetwijfeld te druk. Nee het is de geest van Sylvana die me achtervolgt. Dat is sinds gisteren toen ik de stemwijzer heb ingevuld. Wie prijkt er op afstand op nummer 1 op mijn lijstje. Jawel Artikel 1 van Sylvana. Het eerste wat ik dacht wie heeft de Stemwijzer gehackt? Ook de politieke voorkeur van mijn zoon gaat richting Sylvana. Op het werk heb ik al gehoord dat meerdere collega’s op Sylvana moeten gaan stemmen. Wat heeft Poetin met Sylvana, wat heeft Erdogan met Sylvana? Hebben zij de kennis en kunde om Sylvana te lanceren als de gedoodverfde winnaar van de verkiezingen in maart? De invloed van Trump om Sylvana te promoten acht ik klein. De Amerikaanse president houdt meer van kindvrouwtjes die zich laten gedwee laten ‘grabben by the ….’ u weet wel. Je kunt alles van Sylvana zeggen, maar het is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken is mijn indruk. Ik ga dus voor een sterke en dominante vrouw volgens de stemwijzer. Vreemd, zo ben ik helemaal niet.

Als het om Artikel 1 gaat kan ik heel eerlijk het volgende zeggen. Ik haat de Zwarte Pietendiscussie, het is je reinste grachtengordel gezwets. Mogelijk één grote opgezette VN-klucht door een paar Caraïbische potentaten die geld willen zien. Het Nederlandse slavernijverleden is verfoeilijk, ik zeg met recht niet ‘ONS’ slavernijverleden. In de tijd dat de slavernij in Suriname is afgeschaft, waren mijn voorouders waarschijnlijk nog ongeletterd en wisten niet beter dan dat hun wereld bestond uit hun dorp en het nabijgelegen dorp. Hooguit wisten ze dat er zoiets als Rome was, goed katholiek als ze waren. Als er herstelbetalingen moeten komen laten ze maar een paar grachten verkopen in Amsterdam, met alle toeters en bellen erom heen. De rijkdom uit de 17e eeuw is daar verzilverd met het bloedgeld, daar heb ik niets mee te maken. Opkomen voor hedendaagse slavernij, kinderarbeid, vrouwenhandel en de oneerlijke mondiale verhoudingen tussen landen, dat is iets om voor warm te lopen. Niet het geneuzel van een paar hobby-relschoppers die door de mainstream BN-ers als Jeroen Pauw, Mathijs van Nieuwkerk en hun vriendjes worden gesteund.

Nu zou ik dus wat hebben met Sylvana die op onvergeeflijke wijze in zee is gegaan met de vijfde colonne uit Turkije? DENK het toch niet! Of toch, over bovenstaande punten zijn we het dus oneens, maar de rest? Maar liefst 82% tussen mij en Sylvana schijnt te matchen. Ik begrijp het niet en zal nog nader onderzoek moeten doen de komende dagen. Nog 36 te gaan.

De boot niet missen

Niemand wil dat, de boot missen, zeker niet als het essentiële zaken betreft. Dat kan een passie zijn, mogelijkheden voor een nieuwe baan of sowieso mee kunnen met de maalstroom van de maatschappij. Grote groepen witte mannen zijn de boot aan het missen. Tenminste dat wordt beweerd door het fundamentalistische gedeelte van de grachtengordel. Ze zijn benepen, niet pro Europees, zij koesteren tradities zoals die van de Zwarte Piet-figuur en als ze dan niet al te hoog opgeleid zijn en generaties lang aan de onderkant van de maatschappij verkeren dan kun je stellen dat ze de boot hebben gemist; of dreigen te missen; of bang zijn te gaan missen. Een verderfelijke, maar groeiende groep van bange witte mannen, die het immorele deel van de Nederlandse maatschappij vertegenwoordigd, staat tegenover de ethische superioriteit van de Jeroen Pauw’s, Mathijs van Nieuwkerken, Sylvana Simons’, Jürgen Raymanns of last but not least Freek de Jonges.

Erik van Muiswinkel beseft als geen ander dat je de Sinterklaasboot niet mag missen en heeft besloten zijn functie van Hoofdpiet vacant te stellen. Het vermeende discriminatoire karakter in het Sinterklaas-journaal wordt niet hard genoeg weggepoetst, dus door Zwarte Piet te blijven, staat van Muiswinkel symbool voor de de bange witte man die door de fundamentalistische roeptoeters zoals Quincy Gario groter en groter wordt gemaakt. Van Muiswinkel wil de boot niet missen, stelt zijn functie van Hoofdpiet beschikbaar en springt op de gondel van de grachtengordel. Een bootje dat vaart in een parallelle wereld, afgezonderd van de rest van Nederland. Een bootje dat fungeert als baantjesmachines voor Hilversum en als je er niet opspringt en lippendienst bewijst aan het verheven gedachtegoed van de grachtengordelgondel, dan kom je niet bij de wereld draait doorrrr, Pauw of andere types die losstaan van de dagelijkse werkelijkheid.

 

 

 

En het zal me een worst wezen of Van Muiswinkel ook meevaart in de verheven grachtengordelgondel van ‘wij zijn beter en zullen het wel even vertellen’. Ik gun hem zijn broodwinning, hij mag de boot dus niet missen en zal lippendienst moeten bewijzen. Zo zit de wereld in elkaar. Net zoals het me een worst is of antiracisme in de wij-zijn-beter-gondel tegenwoordig samengaat met Turks nationalisme en ander bedenkelijke ideeën, maar als Sylvana Simons denkt dat het doel de middelen heiligt, OK. Ze is niet de enige die Machiavelli heeft gelezen.

Waar ik me door de opstelling van, ook nu weer Van Muiswinkel ongelooflijk zorgen over maak is het ongeveer monopolie dat de reizigers van de grachtengordelgondel hebben in de traditionele media Door hun show van morele verhevenheid en het beschuldigende vingertje vanuit een parallelle wereld, geven zij steeds meer voeding aan onrust in de gewone wereld. Ik vraag me dan af hoeveel PVV stemmen zo’n actie van Van Muiswinkel gaat opleveren? Een moreel kompas hebben we nodig, maar laten we dan gegidst worden vanuit open communicatie en gelijkwaardigheid, niet vanuit een omgekeerde VOC-houding. Als de geest van slavernij en het kolonialisme nog door de grachten rondwaard, los het daar dan ook op en besprenkel niet Nederland met je giftige domineespraatjes die Geert Wilders alleen maar groter maakt. Sluit aan, stoot niet af.

Begrip, van de dag (7) Zo trots als een pauw

ZO TROTS ALS EEN PAUW

Bij het wegzakken van een hazenslaapje kreeg ik het terloops nog mee. In het programma van Mathijs van Nieuwkerk werd de Sonja Barend Award uitgereikt aan niemand minder dan Jeroen Pauw. Met de kop nog vol snot, herstellend van een akelige verkoudheid, dacht ik nog ‘Hebben we dan niet beter in Nederland?’ Blijkbaar niet en ik ging over tot de orde van de dag, in mijn geval wegzakken in een broodnodig slaapje om me verder te herstellen van de griep. De wereld draait toch wel door.

Een goed uur later, mijn gestel had blijkbaar meerdere slapen nodig, werd ik kattig wakker. De vermoeidheid nog sterker in mijn lijf zoals te doen gebruikelijk is als een hazenslaapje onverwacht uitloopt. Het duurt dan vaak een hele poos voordat je je herstelt hebt van je rust. Een quality-nap was het zeker niet. Dit zijn ook de momenten dat de misantroop in me naar boven komt. Snel zoek ik op internet, het is toch niet waar dat die Pauw een prijs gewonnen heeft? Het blijkt dat ik niet gedroomd heb. Hij heeft gewonnen. Wat is er mis mijn mijn oordeelsvermogen vraag ik me neerslachtig af?

Het is al jaren vaste prik om met plezier de dag te eindigen met een afsluiting à la Barend en Van Dorp, Jinek, Pauw en Witteman en Knevel & Van de Brink. Toegegeven, als een setje te lang achter elkaar bezig is, ontstaan er sleetse vlekken. Dat was bij Pauw&Witteman onmiskenbaar, al lag dat volgens mij meer bij Pauw dan bij Witteman. Toch mocht de eerste alleen verder. Al weken erger ik me in toenemende mate aan zijn zelfingenomenheid, ongeïnteresseerdheid, ja zelfs gebrek aan professionaliteit. Ik vind hem bij uitstek een vertegenwoordiger van de door mezelf uitgevonden term ‘grachtengordelfascisme’. Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met zulke termen, maar soms mag je die vrijheid nemen en hanteer je in een column de hyperbool. Daar staat ie dan weer vanavond, zo trots als een Pauw de beste interviewer te wezen. Eén voordeel, tegen die tijd ben ik weer hoentjesfris en kan ik mijn slaperige mening staven met frisse argumenten. Die komen toch wel.