Positief Karma op het Gravenslootpad

En dan sta je in een keer in Woerden. Geheel tegen mijn gewoonte in startte ik niet bij het officiële begin van het Gravenslootpad, maar bij het station in Woerden vanwege zekerheid van parkeren. In Kamerik was dat niet helemaal duidelijk voor mij. Woerden, ik was er ooit geweest in 1990 voor een sollicitatiegesprek. Ik herkende het niet terug, of beter gezegd, ik had geen actieve herinneringen meer aan Woerden. Maar het zal wel helemaal veranderd zijn. De dag zelf herinner ik me nog als de dag van gisteren. Ik was veel te vroeg in Woerden en ik nam de bus naar Kamerik. Daar zat toen de Algemeen Christelijke Politiebond. Als net afgestudeerd bestuurskundige solliciteerde ik maar een eind in het rond. Een baan vinden voor jongeren was toen net zo moeilijk als tegenwoordig een huis vinden voor jongeren. Te vroeg in Kamerik, in de hoop dat er een horecagelegenheid open was. Niets, dan lopen we maar weer terug naar Woerden, tijd zat en nemen we een latere bus weer terug naar Kamerik. Had ik even geen rekening gehouden met het feit dat de bussen maar heel sporadisch liepen. Geen bus meer om op tijd voor de tweede keer in Kamerik te geraken. Wat nu? Flink doorstappen maar, en met een bezwete kop bij mijn sollicitatie aankomen. Er zit niets anders op, geld voor een taxi had ik niet bij me. Maar na 200 meter werd er achter me gebeld. Twee bakvissen van 14 jaar op grote omafietsen reden langs me op en riepen: ,,Spring maar achter op, we moeten naar Kamerik.” Ik weet niet of ze van een strak in het pak zittende ex-student hadden verwacht dat ik het aanbod zou aannemen, maar ik deed het wel. Ze hadden blijkbaar niet geleerd van hun ouders dat ze geen vreemde mijnheren mochten meenemen. Kijkend tegen een ranke meisjesrug, weliswaar 25 kilo terug, kwam ik op tijd voor mijn gesprek. Het mocht niet baten, afgewezen. De wereld van de politie met mij erbij had er anders uitgezien, in ieder geval mijn leven zou anders gelopen zijn. Dan had ik de dames misschien mijn hele leven tegengekomen en glimlachend gezegd, dank zij jullie heb ik de baan. Het mocht niet zo zijn en nu maak ik blogjes over klompenpaden.

Het Gravenslootpad is een alleraardigste wandeling, maar wel een tussendoortje. Voor 6 augustus heb ik met mijn partner afgesproken het 100e klompenpad te lopen, maar dan moet nummer 99 ook voltrokken zijn. Het Gravenslootpad had ik uitgekozen. Een prachtig begin vanaf het station in Woerden, je loopt door landgoed Bredius. En heel opvallend voor mij als Oosterling, de hoeveelheid mensen die vriendelijk goedendag zeiden. Ik moet iets aan mijn vooroordelen over de Randstad doen. Aan de andere kant, ik had het kunnen weten, want dertig jaar terug werd ik belangeloos vervoerd door twee jonge scholieren. Toch? Al hebben ze me geen toeristische route getoond, want dat doe ik vandaag met de benenwagen. Zoals ik al zei een hele fijne wandeling door weilanden, met prachtig vergezichten.

Nog even in het stadje zelf kijken en op de terugweg naar het station komt de aap uit de mouw. De vriendelijkheid van de gemiddelde Woerdenaar is helemaal niet spontaan, ze moeten van de gemeente. Middels leuzen in het publieke domein worden ze opgeroepen om vriendelijk te doen tegen vreemdelingen zoals klompenpadlopers. Aan de andere kant, er zijn slechtere overheidsmaatregelen te bedenken.
Meer foto’s zie ook mijn Instagram account titiissprakeloos.

Beren op de weg op het Zoddenpad

Tussen Amsterdam en Utrecht en onder de rook van Hilversum ligt het Zoddenpad. Als je niet weet wat zodden zijn, dan is een wandeling over dit prachtige wandelpad afdoende om daar voor de rest van je leven weet van te hebben. Vandaag dus een klompenpad in de Randstad, nog net provincie Utrecht. Het klompenpad dat mogelijk wel het verst gelegen is van mijn woonplaats. Samen met vriend, oud-collega en binnenkort weer medehovenier hebben we de 18 kilometer gelopen in dit moerassige laagveengebied. Oud Hollandsche landschappen met dito huisjes en veel vergezichten.

Keuvelend over van alles en nog wat, voetbal hebben we deze keer zo goed als geparkeerd, maar verder natuurlijk over politiek. De onbegrijpelijkheid van de verkiezingsuitslag jongstleden woensdag en de onmogelijke formatie die er uit voort komt. Natuurlijk over corona en ons Nederlandse gedrag. Conclusie, Nederland is gek of verwend, of niet goed wijs of alle drie, maar wij lopen lekker hier op zaterdagmorgen. Verder natuurlijk over het werk, familie en over hetgeen we in de omgeving waarnemen. Beide zijn we niet wetenschappelijk onderlegd als het gaat om planologie, ruimtelijke ordening, biologie of geologie. Maar beide zijn we goede waarnemers en vallen er zaken op. Dat is het voordeel van met zijn tweeën lopen, twee (kippige) mannen zien meer dan één en we vinden allebei er wel iets van. Vooral dat het een geweldig klompenpad is. Maar zoals gezegd, we liepen door het Zoddegebied. Veenlijken hebben we niet gezien wel reeën, roofvogels, ooievaars, verschillende reigers en andere watervogels. En wat we niet zagen, hoorden we wel.

Geen veenlijken dus, wel andere onheilspellende zaken. Bij de verlenging van de route werden we gewaarschuwd middels prehistorische mythologische communicatie. Koppensnellers ‘seinden’ hun boodschap naar de onschuldige voorbijgangers. Niet duidelijk, maar wel bedreigend. En wij, sterke observeerders, kregen de dreiging recht in ons gezicht. Een berekop op een stok. Wat wil dat zeggen? Moeten we ons zorgen maken, moesten we weg of was het slechts een bevestiging van dat het niet alleen een klompenpad was, maar een beregoed klompenpad. Stoer als we zijn liepen we gewoon door, we lieten ons niet van ons à propos brengen.

Het Zoddenpad, een prachtige wandeling die in de loop van de jaren in het kader van Natura2000 alleen maar mooier zal worden. Daar zal een berekop niets aan af doen. Nog een paar foto’s ter illustratie en een verwijzing voor meer foto’s op Insta (gram) titiissprakeloos.