Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 35 dagen te gaan.

 

Met één opmerking voorzien van een getrainde marketinglach, wist Mark Rutte bloot te leggen waarom het bij de PvdA fout is gegaan. Gisteravond bij Jinek beloofde hij twee miljard voor de ouderenzorg. Natuurlijk ongeloofwaardig, we weten wat de beloftes van Rutte waard zijn. De Mark Rutte die de opvolger van Joop Den Uijl wil zijn door Sinterklaas te spelen. Twee miljard is natuurlijk het bedrag waarmee de afgelopen maanden Hugo Borst terecht furore heeft gemaakt. Het is Rutte niet kwalijk te nemen dat hij de ouderenzorg als speerpunt maakt. Hij moet de PVV-kiezer gaan verleiden. De PVV doet uiteindelijk niets voor de ouderen is de afgelopen jaren al gebleken, maar ook de VVD is niet echt begaan. Dat is de tragiek van de PvdA.

De sociaaldemocraten zeggen door hun deelname aan het huidige kabinet dat ze hun verantwoordelijkheid hebben genomen! We hebben Nederland door de crisis geholpen door niet weg te kijken. We hebben daarvoor soms pijnlijke maatregelen moeten nemen. Maar Nederland is er nu weer boven op! En de VVD kan gaan oogsten en de PvdA kan in een hoekje verongelijkt zitten wezen. Twee miljard, dat is een hoop geld zal staatssecretaris Van Rijn verzuchten, met in zijn gedachte de publieke veeg uit de pan van zijn vader. Misschien is het waar dat de PvdA verschrikkelijk zijn best heeft gedaan de scherpe kantjes van het VVD beleid er af te halen. Maar zij worden afgerekend op de pijnpunten, de VVD gaat zich beroepen op de economische verbetering. En dat is echt eigen schuld, dikke bult. Ze hebben te weinig smoel laten zien.

Ze zijn druk bezig geweest in de luwte enkele minder ter zake doende pijnpunten te verzachten, maar het bleef pijn doen. In de Tweede Kamer werd de scheur niet open getrokken. Bijna vijf jaar lang heeft de PvdA gefungeerd als gratis propagandamachine voor de VVD door hier en daar een pleister op de sociaal maatschappelijke wonden te plakken, terwijl een stevig drukverband of meer nodig was om daadwerkelijk tot veranderingen te komen. We zien nu het resultaat, ze worden door hun potentiële electoraat afgerekend en de ideologische versplintering in Nederland gaat op aan het populisme. Mark Rutte heeft dat begrepen en trakteert op 2 miljard voor de ouderenzorg. We hebben immers allemaal vaders en moeders die vroeg of laat zorg behoeven. Misschien moet de PvdA wel 4 miljard gaan bieden?

Begrip, van de dag (7) Zo trots als een pauw

ZO TROTS ALS EEN PAUW

Bij het wegzakken van een hazenslaapje kreeg ik het terloops nog mee. In het programma van Mathijs van Nieuwkerk werd de Sonja Barend Award uitgereikt aan niemand minder dan Jeroen Pauw. Met de kop nog vol snot, herstellend van een akelige verkoudheid, dacht ik nog ‘Hebben we dan niet beter in Nederland?’ Blijkbaar niet en ik ging over tot de orde van de dag, in mijn geval wegzakken in een broodnodig slaapje om me verder te herstellen van de griep. De wereld draait toch wel door.

Een goed uur later, mijn gestel had blijkbaar meerdere slapen nodig, werd ik kattig wakker. De vermoeidheid nog sterker in mijn lijf zoals te doen gebruikelijk is als een hazenslaapje onverwacht uitloopt. Het duurt dan vaak een hele poos voordat je je herstelt hebt van je rust. Een quality-nap was het zeker niet. Dit zijn ook de momenten dat de misantroop in me naar boven komt. Snel zoek ik op internet, het is toch niet waar dat die Pauw een prijs gewonnen heeft? Het blijkt dat ik niet gedroomd heb. Hij heeft gewonnen. Wat is er mis mijn mijn oordeelsvermogen vraag ik me neerslachtig af?

Het is al jaren vaste prik om met plezier de dag te eindigen met een afsluiting à la Barend en Van Dorp, Jinek, Pauw en Witteman en Knevel & Van de Brink. Toegegeven, als een setje te lang achter elkaar bezig is, ontstaan er sleetse vlekken. Dat was bij Pauw&Witteman onmiskenbaar, al lag dat volgens mij meer bij Pauw dan bij Witteman. Toch mocht de eerste alleen verder. Al weken erger ik me in toenemende mate aan zijn zelfingenomenheid, ongeïnteresseerdheid, ja zelfs gebrek aan professionaliteit. Ik vind hem bij uitstek een vertegenwoordiger van de door mezelf uitgevonden term ‘grachtengordelfascisme’. Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met zulke termen, maar soms mag je die vrijheid nemen en hanteer je in een column de hyperbool. Daar staat ie dan weer vanavond, zo trots als een Pauw de beste interviewer te wezen. Eén voordeel, tegen die tijd ben ik weer hoentjesfris en kan ik mijn slaperige mening staven met frisse argumenten. Die komen toch wel.

Gôhh: Prins, Penoza en Pech.

Ik ben niet uit het goede hout gesneden. Onlangs zag ik de nominaties voor de Gouden Kalveren en de film Prins kwam langs als een van de mogelijke winnaars. Met mijn zorg voor de maatschappelijke teloorgang van waarden en normen, zou deze film best eens voor mij kunnen zijn. Ik zag echter de trailer en oordeelde ‘Veel te hard voor mij’. Daarmee wil ik niet suggereren dat ik teergevoelig ben, maar voor de lol zo’n film zien is het niet. Die verheerlijking (of misschien wel normalisering) van geweld stuit me tegen de borst. Nog niet zo lang geleden zat de hoofdrolspeelster van Penoza, Monique Hendrickx, het nieuwe deel van de serie te promoten. Ook bij voorgaande afleveringen oordeelde ik ‘Veel te hard voor mij’. Maar de knalharde films en series schijnen salonfähig te zijn geworden. Waar twintig jaar geleden de bon ton van Nederland nog lyrisch sprak over uiterst trage ‘film noir’, doe je nu niet meer mee door geweld in films te adoreren. Het is nog even of we spreken over ‘functioneel geweld’ zoals vroeger de overbodigheid van blote tieten in Nederlandse films vergoelijkt werd met functioneel bloot. Op de vraag van Jinek (26 augustus 2015) of de serie niet te hard is, tetterde Hendrickx iets in de geest van: We zijn het er over eens dat het Nederlandse publiek klaar is voor verdere verharding, dus we hebben er nog maar een tandje bovenop gedaan.’ Het is toch de werkelijkheid wordt vaak als verweer gebruikt.

Misschien is die werkelijkheid wel veel te hard voor mij. Ik doe het wel met de krant waarin melding wordt gemaakt van onverschilligheid jegens vluchtelingen. Een ver-van-mijn-bedschow en vooral een kwestie van pech? Misschien moet er nog een tandje bij? Totdat er een foto van een jongetje op het strand opdoemt……….