Een bietje van alles op het Moas-Wetteringpad

Ga ik vandaag wel of niet werken? Het werd een bietje werken. De weersverwachtingen waren onzeker en ik wilde wel met een goed gevoel de laatste zomerse wandeling maken. Na vele wandelingen in tropische omstandigheden dit jaar, hoopte ik nog op een soort van zomerse dag. Misschien vanmiddag, dus eerst maar een paar uur thuis werken, dan kan ik de vrije uren elders wel een keer inhalen. Om 12 uur gokte ik erop dat ik niet nat zou regenen, of in ieder geval niet meer dan een bietje. Heb ik de zon deze middag gezien? Ja, een bietje. De wandeling was in Alphen (Gld), dat wil in de praktijk dus zeggen: een dijkdorpje, de Maas en jawel, een wetering, fruitbomen, uiterwaarden en plukjes historische gebouwen. Eigenlijk was het Moas-Wetteringpad van alles een bietje.
Dus een aangename wandeling maar dat is afhankelijk hoe je het bekijkt: of je uitgaat van alles of toch van een bietje? Is het glas half vol of half leeg?
Het begon in ieder geval bij de lokale winkel/horeca-gelegenheid ‘Bij van alles een bietje’ met een cappuccino en appelgebak met appels uit de omgeving. Het gebak was trouwens geen bietje moet ik stellen als veelvraat. Een leuke winkel/horecagelegenheid. Op een op andere manier zorgt het voor leven in de brouwerij.

Zou veel meer moeten gebeuren in kleine kernen of waar dan ook. Het is ook een gelegenheid voor mensen met iets meer afstand tot de arbeidsmarkt om er te werken en/of ervaring op te doen. Er is zoveel werk besef ik en er zijn zoveel mensen die niet kunnen of mogen meedoen in het maatschappelijke leven.

Ik nam er na 12 uur vanmiddag een beetje afstand van de arbeidsmarkt door het werk achter me te laten en te constateren dat ik volgens mij vandaag de enige klompenpadder was. Hoe ik dat weet? Ik ben door niemand ingehaald met loopschoenen, rugzak of anderszins rustieke en/of sportieve wandeloutfit zoals ik mezelf graag zie. Het was, ondanks dat het maar een bietje had geregend, toch overwegend nat in de weilanden en langs de slootkanten. Vorig jaar november zeurde ik er al over, maar nu weet ik het zeker. Mijn schoenen zijn niet meer waterdicht. Ik had, we zullen in stijl blijven, een bietje natte voeten.

Om toch met een bietje leuke foto te eindigen in plaats van stinkende wandelschoenen, een echt Nederlands plaatje. Voor meer foto’s zie ook Instagram, account titiissprakeloos.

Bijna maagdelijk Loarns Enkenpad beslecht.

Het streven om de eerste te zijn is niet mijn ambitie, maar de omgeving van Laren kennende wilde ik wel zo snel mogelijk het nieuwste klompenpad in Laren bewandelen. Vandaag was het zover in een heerlijke lentezon. En dat het nieuw was kon je ook goed merken aan de wegbewijzering, helder en onbezoedeld. En o ja, begin en eindpunt bij een fijne uitspanning om te eten. Dat was ook al eeuwen geleden, na afloop van een wandeling een hapje eten.

Wie van struinen in het boerenlandschap houdt, graag langs sloten kuiert en het coulissenlandschap kan waarderen, moet naar het Loarns Enkenpad. Maar bovenal was het rustig, stil en veel tijd om te kletsen of te mijmeren. Allerlei slimme en minder slimme ideeën ontsponnen zich in mijn brein om ze ook weer weg te laten vliegen in de einder van het landschap. En dat is maar goed ook, want te veel muizenissen is ook niet goed en daar kun je hele rare blogjes over schrijven.

En wie uitgedacht is kan uitrusten en genieten in de spreukentuin (Haarbroekse Vijvertuin) om inspiratie op te doen voor nieuwe creativiteit. In het “loarns” dialect werden tal van wijsheden geëtaleerd middels beelden en voorwerpen. Soms diepzinnigheden, maar ook Boertigheden of pure platvloersheid als je wat lichtgeraakt zou zijn. In ieder geval was het een grappige onderbreking van mijn 86e klompenpad. En een verslagje is ook snel geschreven al heeft dat niet zo veel om het lijf natuurlijk.

Voor meer foto’s van dit klompenpad zie ook Instagram account titiissprakeloos

Wat heb ik de eerste keer gemist op het Ganderpad

Wat heb ik me vergist die eerste keer op het Ganderpad. Ik zat nog in het prille begin van mijn klompenpadloopbaan. Ik denk dat dit het 7e pad was. Over voorgaande wandelingen was ik om uiteenlopende redenen zeer enthousiast, maar met deze kreeg ik de klik niet. We schrijven 20 november 2019. Met gemengde gevoelens liep ik het Ganderpad voor de tweede keer, voor een belangrijk deel omdat alle paden gelopen moeten worden en voorzien van een stukje tekst en een paar foto’s. Het weer zat vandaag mee, dat was de vorige keer anders. Het was mistig en kil, de zon deed haar best om zich door de wolken te vechten. Maar ’s morgens wist je al, dat gaat niet lukken. Het bleef somber. Vandaag was het mooi weer en ik startte meteen met de routeverlenger, die had ik toen niet gelopen. Verder kan ik me zo voorstellen dat we ons vergist hebben in de route, want vandaag ben ik op stukken geweest waarvan ik zeker weet dat ik er niet eerder ben geweest. Ook rond Doetinchem ontspon zich het allercharmantste Achterhoekse landschap in al haar prachtige facetten. Ter vergelijk, een foto van bijna twee jaar geleden.

Ook vandaag speelde de zon af en toe met mijn gemoed om me maar duidelijk te maken, ik schijn wel op de Achterhoek maar zorg jij er maar voor dat er een leuk verhaaltje geplaatst wordt. Of het leuk is, daar ga ik niet over. Wel weet ik zeker dat het Ganderpad via in ieder geval de foto’s (zie ook Instagram titiissprakeloos) een boost zal krijgen. Wat jullie?