Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 7 dagen te gaan.

 

 

Het kan raar lopen. We wachten niet op een oplossing voor het vluchtelingenprobleem. We wachten niet op het Eureka-gevoel op milieugebied. We wachten niet op de val van Poetin, Erdogan of van mijn part Trump. Nee, we zijn zo verveeld door de vlakheid van de verkiezingen, dat we snakken naar de gamechanger. Een volledig nieuw woord, volgens mij uitgevonden door de media omdat er eigenlijk geen echt nieuws is. Er zijn geen grote uitglijders, grote scheldpartijen blijven uit en de twee grootste partijen in de peilingen doen feitelijk niet echt mee.

Er wordt dus gezocht naar nieuws. Kunnen we Asscher nog verder dissen, dat is nieuws of daar maken we nieuws van zoals gisteren bij DWDD. We stoppen Rutten in een hok vol boze Groningers, misschien gebeurd er wat. Wilders roept de pers bijeen voor een visje en een biertje in Volendam. Grappig, er op af maar zonder kans op een gamechanger. De peilingen staan derhalve stil en dat is dan ongeveer het enige nieuws, behalve dan dat we met zijn allen nog massaal zweven. Dus de apotheose komt pas over een week, de echte peilingen middels het stemhokje.

Ik zit te broeden op een gamechanger. Het gedrag van de lijsttrekkers kan ik niet beïnvloeden ondanks mijn bijna dagelijkse stukjes. Maar je zou de spelregels kunnen veranderen. Bijvoorbeeld dat alleen partijen die de grondwet 100% eerbiedigen mogen mee doen. Misschien krijgen we dan wel premier Seegers. De ChristenUnie schijnt het op dit gebied heel goed te doen. Er zijn echt partijen die er een potje van maken.  Of bij iedere leugen krijgt desbetreffende partij een streepje geturfd. Bij iedere 100 leugens, want laten we enige coulance betrachten, een gele kaart en bij de derde gele kaart absoluut rood, einde van het spel. Dat zou nog eens een gamechanger zijn. Zitten we alleen nog met het probleem wie de feiten hoe gaat checken. Dat wil ik best doen trouwens.

Begrip, van de dag (7) Zo trots als een pauw

ZO TROTS ALS EEN PAUW

Bij het wegzakken van een hazenslaapje kreeg ik het terloops nog mee. In het programma van Mathijs van Nieuwkerk werd de Sonja Barend Award uitgereikt aan niemand minder dan Jeroen Pauw. Met de kop nog vol snot, herstellend van een akelige verkoudheid, dacht ik nog ‘Hebben we dan niet beter in Nederland?’ Blijkbaar niet en ik ging over tot de orde van de dag, in mijn geval wegzakken in een broodnodig slaapje om me verder te herstellen van de griep. De wereld draait toch wel door.

Een goed uur later, mijn gestel had blijkbaar meerdere slapen nodig, werd ik kattig wakker. De vermoeidheid nog sterker in mijn lijf zoals te doen gebruikelijk is als een hazenslaapje onverwacht uitloopt. Het duurt dan vaak een hele poos voordat je je herstelt hebt van je rust. Een quality-nap was het zeker niet. Dit zijn ook de momenten dat de misantroop in me naar boven komt. Snel zoek ik op internet, het is toch niet waar dat die Pauw een prijs gewonnen heeft? Het blijkt dat ik niet gedroomd heb. Hij heeft gewonnen. Wat is er mis mijn mijn oordeelsvermogen vraag ik me neerslachtig af?

Het is al jaren vaste prik om met plezier de dag te eindigen met een afsluiting à la Barend en Van Dorp, Jinek, Pauw en Witteman en Knevel & Van de Brink. Toegegeven, als een setje te lang achter elkaar bezig is, ontstaan er sleetse vlekken. Dat was bij Pauw&Witteman onmiskenbaar, al lag dat volgens mij meer bij Pauw dan bij Witteman. Toch mocht de eerste alleen verder. Al weken erger ik me in toenemende mate aan zijn zelfingenomenheid, ongeïnteresseerdheid, ja zelfs gebrek aan professionaliteit. Ik vind hem bij uitstek een vertegenwoordiger van de door mezelf uitgevonden term ‘grachtengordelfascisme’. Ik weet dat je voorzichtig moet zijn met zulke termen, maar soms mag je die vrijheid nemen en hanteer je in een column de hyperbool. Daar staat ie dan weer vanavond, zo trots als een Pauw de beste interviewer te wezen. Eén voordeel, tegen die tijd ben ik weer hoentjesfris en kan ik mijn slaperige mening staven met frisse argumenten. Die komen toch wel.