PROACTIEF, Gatverdamme

/ sprakeloosid / 6 reacties

 

Laat ik even een paar seconden introspectie vertonen, 1,2,3,…..en ik kom tot de conclusie dat ik weinig aspecten in me heb van een proactief leven. Of het nu gaat om de proactieve, zogenaamd gelukmakende, levensstijl, of de managers bullshit hoe je in je werk proactief moet handelen, ook koop ik geen pakken vol met bijvoorbeeld Becel voor een proactiever leven. Ik trap niet in de marketingshit. Kortom, ik prijs me gelukkig door me te vrijwaren van het stempel ‘proactief’, sterker nog ik heb een oneindige afkeer tegen de term. Proactief, gadverdamme.

Om maar eens te beginnen met de proactieve levensstijl dat in hevig contrast staat met de vermaledijde reactieve levensstijl. Proactieve mensen nemen zelf de regie in handen van hun leven. Je bent vandaag wat je gisteren deed. Wat een flauwekul. Natuurlijk als je je hele leven hebt gerookt, dan is de kans op een geweldige gezondheid op je 50e niet zo heel erg groot. Als je gisteravond hebt gezopen, heb je vandaag inderdaad een kater. Dat is logisch. Maar de meeste mensen rommelen toch maar wat raak en proberen gelukkig te worden binnen de mogelijkheden en kansen die ze hebben. En voor velen op deze aarde zijn die beperkt, zelfs in Nederland zijn die kansen ongelijk verdeeld. Zouden mensen die bijvoorbeeld vandaag in de top 200 invloedrijkste mensen staan nu echt zoveel proactiever zijn dan de rest van Nederland. Of spelen afkomst (geld) en talent (genetisch bepaald) daarbij een doorslaggevende rol? Mag je veronderstellen dat de jongeren die niet aan de bak komen in Spanje, en in toenemende mate ook in Nederland, zelf verantwoordelijk zijn voor de economische positie waarin ze ongewild terechtkomen? Als proactiviteit echt zo’n doorslaggevende levenshouding is, waarom lukt het politici niet om heel proactief een economische en culturele crisis te voorkomen? Het is maar een vraag.

 

Nog meer kotsneigingen krijg ik bij de proactieviteit die het werkproces ondergaat. Met name managers hanteren de term te pas en te onpas. De mate van een goed manager zijn, is de mate waarin deze lieden kunnen anticiperen op toekomstige ontwikkelingen. Het is genoegzaam bekend dat bij de afronding van hun managersopleiding zij geen diploma krijgen, maar een glazen bol waarin ze in de toekomst kunnen kijken. De kennis en informatie die ze dan verkrijgen is de basis om ‘hun’ mensen op de juiste wijze aan te sturen. De arrogantie, alsof mensen echt zijn aan te sturen. Een goed manager moet vertrouwen op de kennis en kunde van de werkvloer en het dienende cement zijn voor diezelfde werkvloer, dan ben je pas een goede manager. Samenwerken dus en niet aansturen. Maar de praktijk is dat zelfs de werkvloer zich al bediend van de term ‘proactief’. Het moet niet gekker worden. Zelfstandig denkende professionals weten echt wel wat ze moeten doen om hun eigen vakgebied inhoud te geven. Of dit nu een verpleegkundige, een bouwvakker of een politieagent betreft, het maakt niet uit. Je hebt daarvoor geen proactieve manager voor nodig en je moet al helemaal niet jezelf misvormen tot een proactieve werknemer. Want wat is een proactieve werknemer nu meer dan een gokkende bangerik die anticipeert op de grillen van het management?

 

Zelfs zijn er tegenwoordig vele producten die de proactieve mens moeten helpen in zijn proactieve levensstijl. Al vele decennialang schermen banken en levensverzekeraars met financiële producten die je een appeltje voor de dorst verschaffen in moeilijke tijden of wanneer je van je welverdiende rust mag genieten op je 65e, of 67e of 70e? We weten inmiddels waartoe die proactieve houding van bangeriken heeft geleid. Ik hoef maar DSB of Icesave te noemen en we weten het allemaal. Ook op gezondheidsgebied suggereren allerlei producten zekerheden voor de weldenkende proactieve mens, met het peperdure Becel proactief voorop.

Proactief is een fictie voor mensen die geloven in de maakbaarheid van de wereld en de allesomvattende regie die ze daar zelf in hebben. Het is niet meer dan een schaamlap voor het beangstigende onbekende van weinig flexibele mensen. Onwillekeurig moet ik denken aan de zinsnede in het liedje van Het Klein Orkest, ‘Sparend voor later, ga je straks ook sparend dood.’

Kijk, dat vind ik nu eens een proactieve opmerking. Dat is volgens mij ook de enige die hout snijdt. Voor de rest, Proactief: Driewerf gatverdamme.

 

Sprakeloos Blogger Speakers-corner 2: Niet lullen maar poetsen

/ sprakeloosid / 1 reactie

Ik ben slecht geluimd. Je hebt wel eens van die dagen dat het niet uit de vingers komt. Vandaag, nota bene een vrije dag. Het werk zeurt hevig op de achtergrond, bovendien heb ik te veel nieuws zitten flitsen op internet, Nederlandse politiek, maar ook Verwegisthan. Het maalt zonder er handen en voeten aan te kunnen geven. Eigenlijk weet ik wel wat er aan de hand is. (3 stapels was, de trap moet gedaan worden, de WC en buiten de herfstbladeren bij elkaar wegen). Vooral dat laatste is misschien wel de oorzaak, een najaarsdipje.

 

Ik moet gewoon schoonmaken in huis, want als dat gestructureerd is, zullen mijn gedachten ook wel weer geordend worden. Ik prijs me gelukkig met het feit dat ik niet de enige ben die aan de slag moet en schoonmaken. Rutte en de zijne moeten ook schoonmaken, want van wittebroodsweken is het niet van gekomen. Daarvoor in de plaats hebben we Spekman’s feest van de nivellering gehad. En dat is een lekker feestje geweest. Ik schat Hans Spekman wel dusdanig in dat hij in staat is om de nivelleringspolonaise in zijn eentje te gaan lopen. De liberalen doen in ieder geval niet mee, maar ik vrees dat veel sociaaldemocraten ook vol vertwijfeling zullen zijn, al zullen ze dat niet laten merken onder het mom: “It’s my party and I cry if I want to”. En voorlopig willen ze nog niet huilen en houden ze zich groot, want de Jan Modaal zit helemaal niet meer massaal bij de PvdA. Die zijn al overgelopen naar de SP of in een eerder stadium naar de PVV. De PvdA snijdt in het eigen vlees, de grote middengroep. In mijn soort dus eigenlijk al moet ik zeggen, er kan best een beetje af, letterlijk en figuurlijk.

Rekensommetjes leren mij dat een inkomensdaling van 10% niet ondenkbeeldig is. Ik ken de feiten natuurlijk niet, want ik mag nog helemaal geen sommetjes maken zegt het kabinet. Zelfs de Tweede Kamer moet nog bediend worden van de juiste doorrekeningen. Misschien word ik met mijn hulpverleningssalaris wel geconfronteerd met mijn eigen egoïsme. Mooie woorden over solidariteit bloggen dat kan ik wel. Maar als het er op aankomt, geef ik niet thuis? Dat is me een partijtje zelfconfrontatie. Aan de andere kant, wat levert die zorgpremie bijvoorbeeld op? Als zorgconsument voor mijn oudste zoon hebben wij de GGZ-wereld de afgelopen jaren gigantisch gespekt*. De premiebetaler heeft er behoorlijk voor krom moeten liggen om de onnodige bureaucratie in stand te houden. Van doeltreffende hulp is echter geen sprake geweest, we hebben het allemaal zelf mogen oplossen. Ik durf te beweren dat ik geen spekkoper ben geweest, integendeel. Misschien dat het daarom zo wringt met die zorgpremie. Laten ‘ze daar in Den Haag’ de bureaucratie als gevolg van de marktwerking maar eens opruimen. Hole frases over productie en doelmatigheid zijn een enorme schaamlap voor het disfunctioneren van de GGZ. Daar wil ik niet voor nivelleren en al helemaal geen feestjes vieren.

Maar ja, ik kan wel wijzen naar ‘hullie’ in Den Haag, ik zit nog steeds met mijn wasjes en de herfstbladeren buiten. Laat ik dan maar het goede voorbeeld geven en mijn eigen rotzooi eens opruimen. Mogelijk dat kabinet Rutte 2 dat dan ook wel doet. Een goed voorbeeld doet goed volgen.

 

 

* Een ouderlijk frustratieblog geeft inzage in de hoeveelheid geld dat de premiebetaler onnodig heeft uitgegeven de afgelopen jaren. We hebben het dan nog niet over onze energie en het lijden van een kind in ontwikkeling.

Urlaub wie der Kölner Dom

/ sprakeloosid / 5 reacties

Een niet winnend verhaaltje over vakanties in Duitsland. Niet winnend, maar wel weer een verhaaltje dus…..

Hans en Elze, vrienden van mijn vader, waren lieve mensen. Hij kende ze sinds 1956 toen hij in Köln werkte. Door hen vierden we ieder jaar vakantie in Duitsland. Sauerland, Moezel of Schwarzwald, altijd kwamen we ‘noodgedwongen’ langs Keulen. Even “Kaffee mit Kuchen” of genieten van een uitgebreide maaltijd bij Önkel Hans en tante Elze, of  aardappelkoeken bij de Dom, vaste prik in de jaren zeventig. Voor mij was ‘de Duitser’ synoniem voor aimabele mensen die van goed eten en drinken hielden.

De wereldkampioenschappen van 1974 gaf een rimpeling in dat beeld, maar ondanks allerlei Nederlandse  karikaturale geluiden over fietsen die werden opgeëist, had ik als kind een louter positief beeld van onze oosterburen. Duitsland was exotisch, Duitsland was Pommes mit Wienerschnitzel en vooral veel bergen. Natuurlijk droeg mijn vader bij aan het positieve beeld. Hij wilde zijn Duitse taalkennis testen. Volgens mij kregen we altijd een ijsje als zijn Duits werd geprezen met de vraag of hij uit de buurt van Bremen kwam.

Hoe anders was het in 1982 te Grafenhausen. Een ervaring die mijn positieve beeld deed wankelen. Jaren tachtig, crisis, een gezin moest op de kleintjes letten en een hotel was duur. Naast Duits, was mijn vader ook goed in rekenen. Hij had bedacht dat de kinderen misschien wel zin hadden in ‘zelten’. Dat scheelde een hotelkamer. Omdat wij hem niet tegenspraken, volhardde hij. De hoteleigenaresse wist via de burgemeester dat bij het meer verderop, kamperen mogelijk was.
We togen er naar toe, niet dat mijn broer en ik zin hadden, een groot Duits bed sliep gerieflijker. Een plekje was snel gevonden. Er waren hoegenaamd geen mensen, laat staan tenten. Hoewel dit vreemd was, hadden we geen argwaan. De hotelhoudster had het immers aangegeven.

Mijn vader regelde de hotelformaliteiten, terwijl wij de tent opzetten. In de verte hoorden we blaffende honden. Een man met jagershoedje, strenge bril en dito gezicht, kwam in stevige pas aanlopen. Een Herder en een Dobberman stonden hun baasje bij in het ‘vies kijken’. Op onaangename wijze snauwde hij dat we niet mochten kamperen. In mijn beste Duits verwees ik naar de toezeggingen vanuit het dorp. Zijn ogen spuwde vuur, mijn moeder kreeg nog iets toegebeten en hij verdween. We haalden de schouders op en met ons morele gelijk gingen we verder. Vijf minuten later, de tent stond inmiddels, stoof een politie-auto in onze richting. Twee grote blonde agenten stapten uit en op vijftig meter afstand lieten ze op brute wijze weten dat we moesten oprotten. Nog sneller dan ze kwamen, verdwenen ze. Hun woorden ‘verschwinde’ en ‘schnell’ echode nog tussen de dennenbomen.

Verbouwereerd braken we af. Vader kwam kijken hoe het ‘zelten’ vorderde, maar begreep al snel dat de vakantie duurder zou uitvallen. Mijn broertje en ik waren, ondanks de  bevestiging van alle karikaturen over Duitsers, erg blij. Een groot Duits bed lonkte.

Vele bezoeken en vakanties verder is de onaangename smaak gewist. Een vakantie in Duitsland staat nog steeds als de “Kölner Dom”.

Melkmeisje Merkel

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

Toeval bestaat niet! Ik weet het niet, maar het is op zijn minst eigenaardig dat ik hedenochtend een hersenspinsel had bij het doornemen van het nieuws. Angela Merkel is in het nieuws naar aanleiding van haar bezoek in Griekenland. Oude wonden worden bij de protesten weer tastbaar in het Griekse straatbeeld. Voor de Grieken is de nazitijd minder een gedachte aan actieve oorlogshandeling, maar vooral ook een nachtmerrie op economisch gebied. Sterfte van rond de 300.000 mensen door honger en gebrek kenmerkte die tijd. De collectieve herbelevingen van het Griekse volk, nu de miljarden-bezuinigingen na miljarden-bezuinigingen elkaar in rap tempo opvolgen is begrijpelijk. De uitingsvorm is op zijn minst wonderlijk, want ook de Grieken zijn niet vies van rechts-extremisme hebben we gezien bij recente verkiezingen met berichten van heuse knokploegen. Ik vind dat de Grieken bij Europa moeten blijven, maar mijn economische kennis schiet tekort om zoiets te kunnen staven. Angela Merkel, als de belangrijkste vertegenwoordiger van het machtige Duitsland weet het blijkbaar wel, maar dit tot groot ongenoegen van de Grieken.

Angela Merkel blijft in mijn hoofd spoken als ik na het beluisteren van een liedje van Geier Sturzflug, hoe toepasselijk, het vrolijke ‘Bruttosozialprodukt, stuit ik op een youtubeclipje van de voor mij onbekende band KIZ met het totaal nietszeggende liedje ‘Die Sennerin vom Königssee.

Merkel is een beetje het melkmeisje van Europa. Ze melkt de Grieken tot de laatste druppel uit en danst over de arme Griekse Paupers. Zo wordt ze gezien door de Grieken en mogelijk ook door andere Zuid-Europeanen. Ik vind dat ze, in weerwil van allerlei nazi-vermommingen, vooral een heel vlijtig en ingetogen politica is. Toegewijd aan de Europese zaak. En zoals gezegd, mijn economische kennis schiet te kort, maar voor vandaag is Angela mijn melkmeisje, zo is het toevallig ook nog eens een keer.

 

Hoch in den Bergen über’m Königssee
da haust die Maid und hütet Vieh im frischen Klee
hoch auf den sonnigen Matten.
Sie ist so fromm und dennoch ungehemmt,
so wie ihr prall gefülltes Miederhemd, aha
sie hat das Schweigen im Walde.

Doch in der Nacht
wird durchgemacht
in Landestracht
tanzt sie auf den Almen Tscha Tscha Tscha
und aus dem Tal
strömt auf einmal
die Burschenschaft und feuert sie noch an.

Jodelodidie, holladie, holladie,
die Sennerin vom Königssee,
Jodelodidie, holladie, holladie,
sie tanzt wie eine wilde Fee.

Die Botschaft geht wie Feuer übers Land,
vom Watzmann bis zum Meeresstrand ist sie bekannt
als Ballerina der Berge.
Und eines Tages da kommt Fred Astaire,
und sagt: Hey Honey, hüte keine Kühe mehr,
and let us dance together!

In ganzen Land
sehr wohl bekannt
tanzt sie den Almen Tscha Tscha Tscha
und jeder Mann
macht sie jetzt an
gibt sich galant und singt voll Euphorie

De krant van: 21 mei 1966

/ sprakeloosid / 6 reacties

Ik wist dat mijn ouders ze verzameld hadden, maar in mijn actieve geheugen was het even gewist. Vanaf mijn geboorte, 21 mei 1966, hebben ze de kranten van die dag, tot mijn twaalfde verzameld. Daarnaast hebben ze ook kranten met, in hun ogen schokkende wereldgebeurtenissen tot 1978 bewaard. Laatst kreeg ik, na een opruimaktie van mijn ouders, een doos mee, met kranten dus. Ik verheug me er op om ze te lezen. Vandaag de eerste, het dagblad thuisbezorgd op de dag van mijn geboorte in Heel (L).

Mijn ouders, beide netjes katholiek opgevoed in het Oosten van het land, waren tot medio 1965 geabonneerd op de Volkskrant zoals nette katholieke echtparen dat deden, ook als ze ver van hun ouders in Limburg woonden. Het plaatsen van papparazi foto’s van prinses Beatrix en Claus von Amsberg op de voorpagina van de Volkskrant in 1965 was voor mijn ouders de reden om het lidmaatschap op te zeggen. Het dagblad De Tijd, eveneens van katholieke origine was hun alternatief, volgens mij een middagkrant die ook later in Raalte nog enige jaren bezorgd werd.

Voorzichtig haal ik de bovenste krant uit het meegekregen pakketje, netjes met een touwtje erom heen. Ik durf niet te beweren dat de krant ongelezen is, hoewel mijn ouders op 21 mei 1966 wel iets anders aan het hoofd hadden dan het wereldnieuws, de krant zag er nog gaaf uit. Ik had immers vroeg in de nacht het levenslicht gezien, om vervolgens samen met moeders afgevoerd te worden naar het ziekenhuis in Roermond. Alles is goedgekomen, tenminste dat vind ik zelf. Aan de randen bevinden zich bruine vlekjes en er komt echt en herkenbare oud papierlucht vanaf. De krant voelt anders aan en is uiteraard nog op groot formaat. Ik verbaas me erover  hoe snel een mens went aan de tabloid-formaten die de laatste jaren zijn ingevoerd.

VOORPAGINA DE TIJD (121e jaargang No. 39328)

Op mijn ruim 46e jaar kom ik erachter dat het lettertype, en vooral de grootte, niet meer voor iedere 46-jarige is weggelegd.  De spreuk ‘Dieu et mon Droit’ prijkt naast de titel. Daarnaast het weer dat vochtig is en zo rond de 16 graden. De dagen erop zou het warmer worden, tot zelfs 19 graden Celcius. Dit wordt door de krantenmakers weggezet als een weertype met een ‘gunstig karakter’.  Tegenwoordig vind ik dat op mijn verjaardag echt aan de frisse kant, maar de opwarming van de aarde was nog niet uitgevonden.

Het hoofdartikel krijgt de kop mee ‘Premier Cals vaag over eensgezindheid binnen kabinet’. Een half jaar later zou het kabinet komen te vallen weten we nu.  Ook zijn er zorgen met betrekking de ontwikkeling van ‘lonen en prijzen’. Een loonpauze lijkt wenselijk om oververhitting van de economie tegen te gaan. In één van de artikelen is te lezen dat deskundigen een loonstijging van meer dan 7,4 % meer dan voldoende vinden. Dat zijn nog eens tijden waarbij loononderhandelaars hun vingers tegenwoordig bij af zouden likken. Verder wordt gerept over een studentenstaking aan de Universiteit van Leuven na onwelgevallige uitspraken van de bisschoppen bij de Zuiderburen. Anderen, te weten Boeddhistische studenten in Vietnam protesteren in Saigon bij de Amerikaanse ambassade. De politie treedt hardhandig op. De tweede patiënt met een kunsthart sterft in een ziekenhuis in Houston. En dat ook vroeger niet alles pais en vree was, wordt ook duidelijk aan de hand van een mogelijke ontvoering van een 5-jarige jongen. Aan de andere kant leukt een foto van een oecumenische huwelijksvoltrekking de voorpagina op. Ook een gedeeltelijke zonsverduistering op mijn geboortedag is voorpaginanieuws. Slechts één advertentie staat er op de voorpagina. Heel klein, maar in zwart uitgevoerd. Niet echt opvallend is de reclame uiting van de snoepwinkel Jamin en met onze maatstaven ook amper wervend.

Op het sportveld

Jamin

niet duur wel heerlijk

TV GIDS

Het moge duidelijk zijn dat de aankondiging van televisieprogramma’s nog niet gezichtsbepalend was in de krant. Twee Nederlandse netten staan vermeld met hun programma’s. Ook de radio-uitzending worden genoemd waarbij naast Hilversum 1, 2 en 3,

Door vanaf nu op de foto’s te klikken, zullen ze nog iets beter leesbaar worden

ook Radio Veronica wordt genoemd. Maar het meest opvallend is het artikeltje onder de tv gids met de kop: ‘Coördinatie in Hilversum is nog ver zoek’. Er wordt geklaagd over de overlapping van twee spannende televisiespelen op beide netten. De kijker zou de ontknoping missen van het ene programma, mocht hij uiteindelijk kiezen voor het begin van het andere programma.

BUITENLANDS NIEUWS

Drie artikelen vallen me in het bijzonder op. Het dramatische nieuws bijvoorbeeld dat ‘Uitstel bedreigt Franse H-bom.’ De VS geven namelijk geen toestemming voor de uitvoer van speciale rekenmachines die klaarblijkelijk noodzakelijk zijn voor het vervaardigen van een eigen Franse Waterstofbom. Ik denk dan, ‘What’s new’ in de vriendschappelijke betrekkingen tussen westerse mogendheden, zeker als het om economische belangen gaat. Op dezelfde pagina wordt de Amerikaanse minister van Defensie, Robert McNamara aangehaald omdat hij wijst op het feit dat China nog wel eens een groter gevaar kan worden dan de Sovjet-Unie. Ook wordt er gesproken over onderhandelingen tussen Spanje en Engeland met betrekking tot Gibraltar.

Even verder op een interessante bijlage over Brussel dat in de race is voor Europese Hoofdstad. De infrastructuur in Brussel wordt geprezen en de aanwezigheid van voldoende behuizing en kantoorruimte is een groot voordeel. In het artikel wordt niet getwijfeld aan het feit dat Europa één land wordt. Een groot probleem is op dat moment echter de Franse President De Gaulle die allerlei vertragingsacties opwerpt. Tja, die Fransen, toen al.

SPORT

Een uitgebreid artikel over Dokter Rolink leert de lezer, dat er genuaceerd over doping moeten worden gesproken, daarvan akte. Schaker Spassky vergooit zijn kansen op een zegen in de schaaktweekamp met Petrosian en de dames van Niloe worden handbalkampioen. Het is maar dat u het weet.

Wat ik dan weer niet wist ‘Who the hell is Willy Dullens. Ik wil niet beweren dat ik een wandelende voetbal-encyclopedie ben, maar van Willy Dullens had ik nog nooit gehoord. Hij is wel voetballer van het jaar geworden en dat staat dan in de krant van 21 mei 1966. Even googelen leert dat hij de eerste (en enige) voetballer uit de eerste divisie (Sittardia) was, die deze prestigieuze prijs ten deel is gevallen. Op de foto zijn ook Johan Cruijff en Piet Keizer te zien. Toon Hermans reikt de prijs uit. Volledigheidshalve geef ik nog even nog even de stand in de eredivisie door, de verkeerde club staat bovenaan en zal later dat jaar ook kampioen worden. Uiteraard een kleine weergave uit de krant, zoals hiernaast te zien is.

ADVERTENTIES

Ik noemde al heel even de kleine onopvallende annonce van Jamin op de voorpagina, maar elders in de krant staan wel advertentie van een behoorlijk formaat. Ze grote advertenties nemen al snel een kwart pagina in beslag. Het nog immer bekende scheerschuim en scheermesjesmerk ‘Gilette’ adverteert met een ‘Right Guard spuitbus-deodorant’.  Het opvallende van de deodorant is dat het een gezinsdeodorant is, dus voor hem en haar. Autoreclames zijn er volop, want de zestiger jaren is natuurlijk de periode dat de mobiliteit sterk aan het toenemen is. Voor een slordig f3500,- heb je een Fiat 500. Renault maakt reclame met de Renault 10, auto van het jaar en is voor f6.495,- te verkrijgen. De Citroën AMI-6 Break daarentegen kost weer ruim f1000, – minder. En voor de echte luxe en trekkracht heeft DAF de Daffodil voor minder dan f5.000, -. Een must voor mensen die met caravan bergen en bergpassen wil overwinnen.

Over auto’s gesproken, in de krant staat uitgebreid beschreven hoe de auto in opmars is in de Sovjet-Unie. Voormalig Sovjetleider Chroetsjow had een hekel aan auto’s, zijn opvolgers blijkbaar niet. De Volga was sterk in opmars. De fabrieken en kennis werden gebouwd met know-how van de Fiatfabrieken in Italië. Ik herinner me in een keer een aardrijkskundeles, begin jaren tachtig. Een al op leeftijd zijnde docent, met weinig sympathie voor linkse ideeën, liet geen kans onbenut om de idioterie van de communisten te tonen. Hij vertelde dat Volga’s en misschien later ook de Lada’s werden gebouwd in Toljatti, vernoemd naar de grote Italiaanse communistische leider Togliatti. In de titel van dat stukje zit trouwens een mooie dubbele bodem. De maker van deze titel moet die dag met tevredenheid de zaterdagkrant hebben gelezen.

ZATERDAGKRANT

Ik ben dus op een zaterdag geboren en ook toen stond blijkbaar de zaterdagkrant vol met personeelsadvertenties. Met name voor de verpleging en ziekenverzorging waren veel meisjes nodig. Ook het bankwezen, in dit geval de ABN, richtte zijn vizier op meisjes die zouden afstuderen. Een saaie typebaan bij de gerenommeerde bank werd verdoezeld door een heel hippe setting van jonge meisjes die niet konden wachten om te werken bij de bank.

En op deze zaterdag komt ook het geloofsaspect in de katholieke krant aan de orde. Heel lezenswaardig is het stuk over de communiefeesten in het Limburgse. Progressieve pastoors en kapelaans hekelen de communiefeesten oude stijl, die op heuse bruiloften lijken. Ze vragen meer soberheid te betrachten, maar de winkeliers zijn het hier niet mee eens.

De zaterdagbijlage van 21 mei 1966 sluit af met een puzzelpagina, ook voor kinderen en een beeldverhaal over Robbie de Beer en de betoverde schaatsen en een vervolgverhaal over de mier Podzak. Elders staat ook al een aflevering van Tom Poes door Maarten Toonder in de krant. Ik ben nog op zoek geweest naar muziekinformatie. En inderdaad, onder de sprekende titel ‘Toerentaal’ worden de nieuwste LP’s besproken. Ik kom de namen tegen van Catherine Sauvage en Sara Vaughan, maar ook Charlie Parker staat met zijn sax prominent in de krant. Ik heb niet kunnen vinden wie op dat moment op nummer 1 staat in de top 40. Dat zoek ik dan nog even op in de hedendaagse media om in de sfeer van 21 mei 1966 te blijven.

Binnenkort ook 21 mei 1967, mijn eerste verjaardag.

Radiostilte vereist passende muziekjes

/ sprakeloosid / 6 reacties

Radiostilte, dat is de beste remedie voor het welslagen van de formatiebesprekingen tussen VVD en PvdA. Misschien hebben ze gelijk, want als we er met ons allen tegen aan gaan bemoeien, wordt het helemaal niets. Maar radiostilte is natuurlijk ook meteen zo oorverdovend niets. Zo goed als bijvoorbeeld John Cage dat voor 4.33 minuten kan, zal wel niet lukken. Ik stel voor dat als we naar ‘Den Haag’ bellen om kennis te nemen van de voortgang van de besprekingen, dat we in ieder geval gefêteerd worden op een muziekje om de tijd op het antwoord te overbruggen. En dan voor iedereen wat wils uiteraard.

 

De koningin heeft onlangs al onverwacht bezoek gehad, maar of ze daar iets mee opschoot is de vraag. We weten het niet, maar ook zij zal volgens de Tweede Kamer gewoon op haar beurt moeten wachten en met thee en mariakaakjes klaar staan voor onverwachte visite. Het is voor haar een totaal andere rol die ze gewend is dat afwachten. Misschien is ze beledigd en er stil van geworden, misschien geeft het haar intrinsieke rust.

Voor de nieuwsgierige VVD-ers adviseer ik een instrumentaal nummertje om alvast te wennen aan het rode gevaar. Tekstueel zijn ze vast nog niet toe aan de oproep dat alle verworpenen der Aarde wakker moeten worden. Hoe anders zijn de gevoelens bij de PvdA, altijd al een probleem tussen hart en hoofd. Leek het aanvankelijk dat de sociaaldemocraten zich met de echte socialisten moesten mengen, nu zijn ze weer gelukkig zonder hen. Ondertussen rijst de vraag bij Emiel Roemer en de zijnen of ze toch niet meer richting Europa moesten kijken, want solidariteit betekent ook medeleven met de Spaanse jongeren, de Griekse schooljuf en de Portugese fabrieksarbeider en boer. Dat anti-Europese geluid is ze opgebroken.

Geert Wilders en zijn aanhang kunnen zich wentelen in hun anti-establishment gevoel, maar het heeft weinig zoden aan de Hollandse dijk gezet. Als zij ‘Den Haag’ bellen kunnen ze zich troosten met de gedachte dat ze het op hun eigen wijze hebben gedaan. Dat dan weer wel.

Bij het CDA zijn ze andermaal toe aan vernieuwing, herijking dan wel herbronnen. Ze moeten zich gaan richten op nieuwe groepen met nieuwe muziek, maar het mag niet te ver van de oude christelijke bron. Een alternatief Ave Maria kunnen ze beluisteren bij hun telefoontje naar Den Haag. Voorlopig geen pluche voor hen, dus zullen ze moeten wennen aan het feit dat de radiostilte ook voor hen geldt. De ChristenUnie mag van hetzelfde muziekje genieten, want hoe verschillend zijn ze nu daadwerkelijk, ze putten immers uit dezelfde bron. Heel anders is het gesteld met de SGP. Voor hen een alternatief dat weinigen echt zal smaken, ze verkrachten immers de menselijke waarden en normen.

Voor de talrijke babyboomers die zich hebben verenigd in de 50+ partij van Henk Krol zou er nog een heuse babyboom-ballade gemaakt moeten worden. Ze koketteren op te komen voor de ‘ouwe taaies‘ van ons land, niets is minder waar. Het is een belangenorganisatie voor die generatie die het macro-economisch het beste voor elkaar heeft, terwijl ze op moralistische wijze hun ouderwetse linkse gelijk blijven prediken. 50+ is er vooral voor om de zon in het eigen tuintje te laten schijnen terwijl elders de donderwolken zich samenpakken. GroenLinks zal vooral genoegen moeten nemen met hun Calimero-positie en de Partij voor de Dieren mogen wat mij betreft de illusie warm houden dat ze daadwerkelijk de wereld hebben veranderd. Maar niet heus, want om ze te pesten laat ik ze graag aan de telefoon wachten met de gebeurtenissen rondom Marietje.

We zullen ons moeten vermaken tot die tijd, het leven gaat door en ieder luistert naar zijn eigen liedje. We doen onze boodschapjes, al worden ze steeds duurder en zoeken we massaal naar alternatieven om het huishoudboekje kloppend te houden, ook op micro-niveau. Ondertussen dansen de PvdA en de VVD hun bizarre dans en Mark Rutte moet zich mogelijk opmaken een andere Harlelijnskop op te zetten. We hopen allen op een klip en klaar regereerakkoord voor al die miljoenen Nederlanders. Want we moeten uiteindelijk toch samen verder, hand in hand.

HEB JE ALTERNATIEVEN, LAAT HET GEWOON WETEN. LAAT EEN REACTIE ACHTER HIERONDER OF OP TWITTER @sprakeloosID. WE ZULLEN NOG WEL EVEN MOETEN GENIETEN VAN DE RADIOSTILTE, DUS TELEFOONMUZIEKJES ZIJN VOORLOPIG NOG WELKOM. IK PAS ZE GEWOON IN BIJ DE TELEFOONMUZIEKJES HIERBOVEN.

De eerste suggesties zijn verwerkt. Aad Verbaast kwam met John Cage en zijn 4.33. Het summum van radiostilte. Via twitter kwam @Tikkie_Terug met ‘Het is stil in mij’ van VanDikhout. Zelf bracht mij dat ook nog bij Hand in Hand Kameraden.

Loopse teef

/ sprakeloosid / 4 reacties

En in één keer ben je ‘vader’ van een loopse teef. Dat vaderlijke betreft dan de verantwoordelijkheid, natuurlijk niet het biologische aspect. Pippa is zo geil als boter. Een opmerking die ik ternauwernood kan plaatsen – wie bedenkt nu zo’n zegswijze en wat heeft boter nu feitelijk te maken met de hormonenkwestie – maar die uiteindelijk wel hout snijdt. Pippa is zich zelf niet meer of misschien juist wel. Ze is in ieder geval niet het wezen dat wij kenden. Ze is nu 9 maanden en het moest er blijkbaar maar eens van komen. De laatste weken was ze al ongedurig en wispelturig. Wisten wij veel dat we te maken hadden met een heus PMS stadium. Inmiddels weten we dat en zoals iedere man instinctief zou moeten hebben bij PMS, alle zintuigen op scherp, want een fout is zo gemaakt. Het is een geluk bij een ongeluk dat Pippa niet zo verbaal is ingesteld, want flauwe grapjes begrijpt ze gelukkig niet.

Na een kambeurt wil ze graag poseren, zij- en vooraanzicht

Binnen is het een zielig, aanstellerig hoopje ellende, maar wel heel aanhankelijk. Iedere aai over d’r kop weet ze te waarderen en smaakt naar meer, de eetlust is minder en ze luistert slechter. Bovendien stinkt ze, maar dat schijnt voor amoureuze soortgenoten het summum te zijn. Het is maar goed dat het van zichzelf een vrij onderdanige dame is met weinig streken. Je zult maar een dominante furie hebben die loops is. ‘Count your blessings’ denk ik dan bij mezelf. In het recente verleden heb ik mijn hoofd al eens gebroken hoe je jonge dames een deugdelijke seksuele voorlichting moest geven. Ik kwam er niet uit. Laf als ik was dacht ik, ze zal er zelf wel achterkomen met al dat ‘hoeren en snoeren’ in de hedendaagse samenleving. Inmiddels is ze groot genoeg om het te ervaren en nu moet ik als verantwoordelijke aan de bak, vooral buiten.

Zien en gezien worden, de kleine slet. Rode lampen worden uiteraard niet gefaciliteerd.

Zo rustig als ze binnen is, zo onrustig is ze buiten. Als ze vrij in de tuin loopt is de onrust al merkbaar. Ze luistert, is allert, blijkbaar hyper-sensitief, maar veilig. Tenminste dat hoop ik, want er doen verhalen de ronde dat bijvoorbeeld Labradors een schutting van twee meter weten te trotseren om een loopse teef te nemen. Het naïeve in me gaat er voorlopig maar vanuit dat dit ‘broodjes aap’ verhalen zijn. Maar ze moet ook uitgelaten worden. Als een echte ouwelul die waakt over de maagdelijkheid van zijn eigen bakvis, zie ik in iedere versierder tijdens het wandelen een potentiële verkrachter. Pippa denkt daar anders over. Ze is onstuimig aan de riem en lijkt alles te doen dat tegen het ‘vaderlijke’ gezag ingaat. Haar wervende en hoerige gedrag stuit me tegen de borst, maar je staat machteloos. Ook als er geen ‘lover’ in de buurt is, blijft ze alert. Ze staat stil met haar kop in de lucht in afwachting op wat komen gaat. Maar ze weet niet eens wat er komen gaat, ze is slechts een gevangene van haar hormoonhuishouding en overspannen verwachtingen van de ‘eerste keer’. Je wilt haar zo graag beschermen. Strak aangelijnd houd ik haar bij me in de buurt, met een air dat iedere aanrander van Pippa genadeloos te maken krijgt met de toorn van haar baasje. “Ik zal ze de nek omdraaien.”

De wil om te experimenteren is er, een overschatting van jewelste

 Het schijnt ongeveer drie weken te duren en dan is deze episode voorbij. Haar loopsheid zal vervlakken, de gewilligheid verminderen en mogelijk zal ze weer het speelse beest zijn zoals we haar kennen, onze kleine lieve meid. Over drie maanden moet ze dan ‘geholpen worden’. Overigens ook een belachelijke term. Pippa wordt niet geholpen, ze zal iets missen al weet ze niet wat. Nee, wij als verantwoordelijken worden geholpen en verlost van een loopse teef in huis en het enorme risico van een heel nest kleine Pippa’s. In het nieuwe jaar hebben we dan een ‘jeweetwelpippa’ zoals Jan Kruis dat zo eufemistisch wist uit te drukken in zijn Strips “Jan, Jans en de kinderen.”. Tot die tijd zal ik de rol als Victoriaanse maagdelijkheid-beschermer met verve spelen. Leer mij kennen.

Smachtend kijken in de verte, maar slechts aangelijnd lopen op het ‘Maagdenpaadje’ en zeker niet alleen ‘hoeren en snoeren’

Wie wordt ‘Barbertje van Haren’

/ sprakeloosid / 6 reacties

Je kunt ze met de haren erbij slepen, alle potentiële schuldigen van het echec in Haren op 21 september 2012. Een feestje dat nooit een feestje mocht worden waarbij vele blindgangers toch de trein namen om massaal te bewijzen dat de mens het niveau van de Neanderthaler amper ontstegen is. In een positieve bui zou je kunnen zeggen, dat in ieder mens nog wel een beetje Neanderthaler schuil gaat. Soms ontpopt zich dat zoals gisteravond in Haren, een horde opgekropt testosteron dat even met zichzelf aan de haal gaat. Ik vind dat te gemakkelijk. Zoiets is te billijken op een plaatselijke kermis, waar gevochten wordt om de lokale schone. De toestand in Haren gaat verder, veel verder. En zoals te doen gebruikelijk is, moet er, nadat de wonden gelikt zijn, een schuldige worden aangewezen. Barbertje moet hangen. Laten we ze de revue eens passeren.

Meisje Merthe

Natuurlijk begint het met het wel of niet aanvinken van een hokje, het verschil of een feest publiek wordt of particulier blijft. Maar als ieder vinkje dat vergeten wordt tot Harense toestanden moet leiden, dan zou de wereld al vergaan zijn sinds de komst van de ‘vinkjes’. Hoe vaak vergeet een mens geen vinkje op zijn werk of op de vele formulieren. Ik heb te doen met het arme kind. Ze wilde een feestje vieren om afscheid te nemen van haar bakvissen-bestaan. Met haar ‘sweet-sixteen-party’ mocht ze ruiken aan het grote mensen bestaan. Dat is inmiddels gelukt.

Sociale Media

Ontegenzeggelijk mag verondersteld worden dat zonder de sociale media de ‘feestboodschap’ niet zo’n vlucht zou hebben genomen. In vroeger tijden had je de uitnodiging moeten kopiëren, bijvoorbeeld 30.000 maal. Ik heb het dan nog niet eens over de kosten van de postzegels. Eén druk op de knop is tegenwoordig voldoende om in een split-second je gasten over de hele wereld uit te nodigen. Maar geen ‘haar’ op mijn hoofd die mij zou bewegen richting het Groningse plaatsje te gaan, om bij een onbekende puber een feestje te vieren. Of ligt dat nu aan mijn terughoudendheid? Ik vind dat je behoorlijk achterlijk bent om in overweging te nemen te gaan kijken als ramptoerist, laat staan de catastrofe aan te wakkeren.

‘Oude’ Media

Ik geef toe, de media is de laatste decennia niet het toppunt van ethisch handelen. Nieuws is handel, een snel nieuws is zelfs goede handel. Om zo actueel mogelijk te berichten over het wel en wee in de wereld, dus ook in Haren, blijft echter wel de taak van die media. Ze moeten verslag doen van gebeurtenissen die het publiek blijkbaar graag wil zien of horen. In de loop van de week werd het duidelijk dat er zich iets zou kunnen ontpoppen in Haren. Dat is nieuws en moet dus gemeld worden. De dynamiek die volgt, kan de media niet kwalijk worden genomen, hoe walgelijk hijgerig ze ook zijn.

‘Burgemeester Bats en zijn gemeente’

Ik kan burgemeester Bats nu al verzekeren, de onderste steen moet boven komen en aan zijn zetel zal geschud worden. De beste man en zijn ambtenaren zijn ongewild partner geworden van een dynamiek die niet past in het ‘Wassenaar van Noorden’. Ze konden geen nee zeggen tegen de ongewenste rolverdeling en natuurlijk moet je als burgemeester dan de pers te woord staan om maatregelen aan te kondigen en je burgers geruststellen. Een feesttent bouwen misschien? Dat helpt volgens mij amper, de geest was al uit de fles. Bovendien zijn houseparty’s en voetbalwedstrijden altijd de garantie dat gericht vermaak de gemoederen doet sussen? Hoek van Holland ligt nog vers in het geheugen. Preventief is in ieder geval de politie en ME opgetrommeld.

Hermandad

Hoeveel uniformen heb je nodig om de boel te sussen en met welke instructies? Er zullen best protocollen zijn en ik ga uit van een goede training in preventief handelen, ook van de politie. Maar er is nu eenmaal een categorie mensen, ook de avond in Haren, die een waas voor hun ogen krijgen bij het zien van het publieke gezag en hulpverleners. Zij hebben niet begrepen dat wij als Nederlanders hebben besloten dat het monopolie voor geweld slechts bij deze instantie ligt en niet bij de groeiende groep randdebielen in onze maatschappij. Dus bij escalatie is niet de politie de schuldige, maar het leger schorem. En hoever moet je gaan in je geweldsinstructie, wanneer moeten er rubberen kogels komen, en het waterkanon? Wanneer moet je met scherp schieten? Wanneer is het geweld proportioneel. Wanneer doe je het goed als politie?

Sociologisch maatschappelijke achtergrond

Dit soort toestanden zijn met geen mogelijkheid te vergelijken met de rellen in de buitenwijken van Parijs of de wijdverbreide plunderingen in de City of Londen van 2011. Als er nu alleen Tokkies uit achterstandswijken uit het hele land waren gekomen om ‘de poen uit Haren’ te treiteren dan was er een motief. Of als het louter kansarmen betreft die een waas voor hun ogen krijgen bij het horen van alleen de naam Merthe, omdat deze niet voorkomt in hun Vogelaarwijk, dan kunnen we beginnen met het zoeken van een verklaring. Niets van dit alles, want naast mogelijk een kern van Hooligans van FC Groningen, zal menig VWO leerling uit de omgeving en nette HAVO meisjes aanwezig zijn geweest om te ‘feesten’. Overigens, over sociologische prietpraat gesproken, ik heb nog geen tweet van ome Geert gelezen over het blanke tuig. Waar moeten we ze naar toe verbannen?

Nee, een verklaring heb ik niet of we moeten spreken van degeneratie van een volk. Zover wil ik voorlopig niet gaan, maar in mijn hoofd blijft wel iets hangen. De woorden van Jan Jaap van der Wal in Dit was het nieuws: JULLIE MOGEN NIET MEER MEEDOEN! GEWOON NIET MEER MEEDOEN. Totdat er een oplossing is gevonden voor het probleem. Dan hoeven we tenminste niet te zoeken naar een schuldige, want die zijn duidelijk aan te wijzen.

Samsom kan gerust voor links kiezen nu!

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

En in een keer doemt zich tijdens de verkiezingscampagne een nieuwe vraag op, voor wie kiest de PvdA. Ze moeten smoel bekennen, vind Emiel Roemer. Maar ook de Kunduzpartijen trekken aan Diekerik Samsom als waardevol partner voor een hernieuwde Paarse coalitie of een welkome (lees noodzakelijke) aanvulling van de Kunduzpartijen. De PvdA is hot en de roep om middle of the road common sense is nadrukkelijk aanwezig.

Enkele weken geleden werd gerept over schuchtere toenaderingspogingen tussen CDA en PvdA. Twee zielige kleine regentenpartijen en voormalige bepalers van het Haagse pluche. De oude politiek heeft afgedaan, het spel op het midden was uit. We gooien het op de flanken, met de PVV en de SP. Alsof deze partijen trouwens programmatisch met elkaar te vergelijken zijn en dan heb ik het niet eens over het democratische gehalte. Het is bijvoorbeeld stuitend hoe Mark Rutte als een Mccarty de Koude Oorlog in zijn eentje nog wil overdoen. Uit zijn mond is het helemaal weerzinwekkend, want als je de PVV kunt omarmen, dan kun je politiek gezien alles, dus ook samenwerken met de SP. Tja, en dan wil Mark Rutte zeker niet met een Links Blok gaan regeren.

Maar waarom moet de PvdA dan met een Rechts Blok gaan regeren? Een rechts blok waarbij de VVD in grootte overheerst met amper sociale uitgangspunten. Want wees nu eerlijk, als je jezelf als liberale partij wilt wegzetten en je gedraagt je anti-Europees en hebt nog zieltjes te winnen door Wilderiaanse kreten uit te slaken, dan ben je geen midden partij, maar uiterst rechts en conservatief.

Is ‘middle of the road’ dan wel een alternatief. ‘Kunduz’ alleen is te klein en zelfs Paars moet het nog maar zien te redden in zetelaantal. Ik zelf vind zo’n krappe meerderheid met een SP op links en de PVV nog rechtser dan de VVD in barre tijden geen fijne optie. Voor het gemak gebruik ik nog de termen links en rechts, al is dat in de huidige politieke constellatie allemaal niet zo duidelijk meer. Ik denk dat Mark Rutte er aan zal moeten wennen mogelijk premier te moeten worden met een Links Blok voor echte stabiliteit. Of liever nog, dat de VVD meeregeert onder een Linkse premier.

En ik vind ook dat Samsom maar kleur moet bekennen. De SP staat immers dichter bij de sociaal-democraten. Dus wat let ze. En als je echt sociaal-democratische politiek wil, gewoon aan de slag gaan. Laat ik een simpel voorbeeldje geven, want in verkiezingstijd is alles in één keer simpel en zijn de oneliners en soundbites niet van de lucht.

Stel:

Een politiek latje van 10 centimeter. De SP situeren we uiterst links, bij 1 centrimeter en de VVD uiterst rechts, bij 10 centimeter. Dan is het discutabel waar de PvdA zou staan op dat latje, maar mijn inschatting is zo op 3,5 à 4 centimeter. Het gemiddelde van SP en VVD bij de onderhandelingen zou uitkomen op 5,5 op de links-rechts meetlat. Met de agendapunten van de PvdA trekken we dat naar ongeveer 4 centimeter. Conclusie, het partijprogramma van de PvdA is het beste gewaarborgd bij de grootst mogelijke coalitie van drie partijen namelijk met de VVD en de SP. En hoe hard Mark Rutte zijn socialistenhaat ook in de campagne uit, er is één voordeel namelijk: ‘Mark Rutte kan over zijn eigen schaduw heen stappen, laat hij dat dan maar zien in landsbelang.’

Dus Samsom kan gerust deze weg inslaan en heel constructief de formatie ingaan. Mochten SP of VVD steigeren, dan zijn zij de ‘brekers’ van de formatie, niet de PvdA. Ik denk dus dat we helemaal niet naar een middencoalitie hoeven te tenderen, alleen maar bange praat van rechts. Deelname van de PvdA zonder de SP is stategisch niet slim en zeker niet in het landsbelang.

Om de goede oude tijd te laten herleven voor de liefhebber een nummertje van Middle of the Road.

 

Leedvermaak om de SGP

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

Is de SGP de nieuwe splijtzwam in de Nederlandse samenleving? Is de uitspraak van het Europese Hof over vrouwen in de SGP de voorbode van een oorlog tussen Venus en Mars in de Bible Belt? Ik denk niets van dit alles, maar het zorgt wel voor gespletenheid in mijn eigen persoonlijkheid. Toen ik vanochtend de kop van ‘Trouw’ las, kon ik het gevoel van leedvermaak niet onderdrukken. Krijgen die reactionaire mannenbroeders lekker de kous op hun kop. Als er al latent Europese gevoelens aanwezig zijn binnen de Staatkundigen, dan zijn die als sneeuw voor de zon verdwenen. Of anders gezegd ‘Als Staphorsters bij een vloekende bootwerker verdwenen’.

Het is natuurlijk bizar dat we de PVV moeten accepteren die iedere geloofsuiting van Moslims de kop in wil drukken met daarbij als leidraad de vrouwenonderdrukking door ‘achterlijke geitenneukers’ als hun morele gelijk achter de hand. Tegelijkertijd hebben we in Nederland aan de rafelranden van het politieke spectrum een curiositeit waarbij discriminatie van de vrouw gerechtvaardigd is. Ik heb het CDA of VVD niet gehoord toen de SGP het verschil moest maken om verder te gedogen. Sowieso is het zelden een item, ook voor linkse politieke partijen, om de positie van de SGP consequent te hekelen. Het lijkt om democratische redenen niet ‘comme-il-faut’. Misschien is de acceptatie van de SGP wel een stilzwijgende afspraak tussen links en rechts, juist omdat ze zo ongevaarlijk zijn. Een soort politieke folklore die we moeten koesteren. Mogelijk zijn er wel heimelijke brieven gestuurd en komt de SGP op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Van mij mag het, want als ik in die Hollandse ogen van Kees van der Staay kijk, dan denk ik: ,,Och, er zit ook geen kwaad in die man, hij zal het vast goed bedoelen met zijn SGP-beginselen.” En als er dan een blik Veluwse vrouwen wordt opengetrokken om heel verontwaardigd te ageren tegen die ‘salon-feministen’, vind ik dat bijna aandoenlijk.

Ik vraag me af of ik ook zoveel mededogen zou hebben als een of andere Mullah in Afghanistan er allerlei beginselen bijhaalt om zijn volste gelijk rond te tetteren dat vrouwen geen onderwijs mogen genieten en in de gezondheidszorg slechts de kruimels mogen ontvangen. Omdat de Koran dat zegt. Beoordeel ik de donkere kijkers van het bebaarde gezicht dan ook zo mild. Geloof ik dan vrouwen die onder hun hoofdbedekking hun eigen onderdrukking, als door Allah geschonken, rechtvaardigen.

Dus is mijn schouderophalen bij het rariteitenkabinet van de SGP gerechtvaardigd? De SGP ziet in de vervolmaking van de verzorgingsstaat blijkbaar een cruciale rol voor de vrouw weggelegd en dat is thuis. Onwillekeurig krijg ik een ‘Malle Babbe’ gevoel, hoe langer ik erover nadenk. Ik ben benieuwd hoe deze politieke rimpeling zich gaat ontwikkelen.