24. WAAR IS WERNER? uit de serie de kabbelende 100

februari 18, 2014februari 19, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Nu vind ik dat ik een redelijke observant ben van mijn sociale omgeving. De seksisten onder ons kunnen nog beweren dat ik een man ben en te veel eendimensionaal gericht. Er zijn mensen die zeggen dat mannen een straalbewustzijn hebben en vrouwen een schaalbewustzijn. Ik weet niet wat de bedenkers hiervan gedronken hebben toen zij dit wereldkundig hebben gemaakt, maar dit ter zijde. Met mijn mannelijke straalbewustzijn vallen mij veranderingen nog wel eens op. Ik zeg niet altijd dat iemand een nieuwe jurk heeft of een ander kapsel, maar ik merk wel dat er iets veranderd is. Sterker nog, bij vrouwen die ik niet regelmatig zie, wil een andere haarkleuring of look me nog wel eens in verwarring brengen. “Ken ik jou?” Toch moest ik bekennen dat ik vandaag geconfronteerd werd met een gemis bij het station in Duiven. Achteraf wist ik, dit is al een tijdje weg.

De gemeente Duiven heeft een aantal jaren terug gemeend bij het opkalefateren van het stationsplein dat er bankjes moesten komen met vaste gasten. Aan de noordzijde ligt een grote leeuw op de bankjes. Ten zuiden van het station een ander dier, een lama of een hert, dat is me niet helemaal duidelijk. Meerdere keren per week loop ik er langs. Ik weet niet of deze kunstobjecten kunst met kapitalen genoemd mogen worden en iedereen mag er wat van vinden. Ik vind het best aardig, of eigenlijk vond. Hoewel de leeuw er nog steeds ligt, is van het andere beest geen spoor te bekennen. Vandaag merkte ik pas op dat de planken van het zitgedeelte open gaten vertoonden. ‘Hier heeft toch dat zilveren beest gezeten?’ Ik sta er even bij stil en kom tot de conclusie dat het dier misschien al maanden weg is. Waarom is me dat niet opgevallen? Komt dat omdat het winter was en dat ik er vaak in het donker hier langsliep? Zou het met Oud & Nieuw aan vandalisme ten prooi zijn gevallen? Ik weet het niet en niemand in mijn omgeving heeft me hiervoor gewaarschuwd. Met de bewustwording van het verlies, mis ik het pas. Zal ik de gemeente opheldering vragen of is dat wat overdreven. Ik geloof dat ik hem, ik denk dat het een mannetje is, hoewel de publieke kunstuitingen in Duiven nooit zo expliciet zijn, een naam moet geven. Ik kan mijn verdriet dan benoemen en dat is altijd gemakkelijker. Waar zou Werner zijn?

Mijn Filmblik op Nelson Mandela, Long walk to freedom

februari 16, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 3 reacties

Wat maakt een mens een icoon? Is dat de mate van heldhaftigheid? Is dat een godvrezende instelling? Is dat een verontwaardiging die zo groot is dat je door muren wilt gaan? Is dat stom geluk of zijn het de omstandigheden? Ik denk dat alle factoren in meer of mindere mate een rol spelen. Dat Nelson Mandela een icoon is voor veel Zuid-Afrikanen en wereldwijd een lichtend voorbeeld, staat buiten kijf. In de jaren tachtig was het voor velen het boegbeeld voor protesten tegen de Apartheid, tegen Shell en voor de bevrijding van de onderdrukten in Zuid-Afrika. Hij had een symboolfunctie voor vele anderen op de hele wereld. Wie kent het nummer niet van The Specials ‘Free Nelson Mandela’, dwingende Afrikaanse ritmes met een even dwingende boodschap die in 1990 bewaarheid zou worden. Kortom, met veel ingrediënten voor hooggespannen verwachtingen ging het hele gezin Sprakeloos naar het filmhuis in Zevenaar.

Een gezinsuitje werd lekker gekoppeld aan de nodige cultureel-historische onderbouwing van onze opvoeding, maar er is weinig druk nodig, want interesse in politiek en geschiedenis is ruim vertegenwoordigd bij een ieder. Wat me wel verbaasd is de vergangelijkheid van historisch besef in deze. Zaken als de val van de muur en de in vrijheidstelling van Nelson Mandela zijn automatismen voor een veertiger, maar voor tieners roept dit veel vragen op. Zo is de landing op de maan of de Cuba-crisis voor mij niet meer dan het naar bovenbrengen van belangrijke historische feiten.

Het filmhuis in Zevenaar hebben we een half jaar geleden ontdekt en het is een prima alternatief voor de grote bioscopen. Geen popcorn, geen lange reclames en het kijk- en zitcomfort is ruim voldoende. Normaliter bestaat het publiek uit vijftigers en zestigers, dus we kunnen spreken van een rustig publiek. Gisteren was dat iets anders, dat wil zeggen dat enkelen meenden luid commentaar te moeten geven of de onderlinge betaling van de consumpties hoogst ingewikkeld moesten maken. Ook het passeren in de nauwe gangen en bij de WC-s verliep minder soepel dan normaal. Een kniesoor die er op let natuurlijk, maar het viel gewoon op.

Meer filminformatie en de trailer

De film, die 146 minuten duurde, was van dusdanige amusementswaarde dat ik eigenlijk helemaal niets meer waarnam van het publiek. Maar de vraag is, maakte de film de hooggespannen verwachtingen waar? Op sommige momenten zeker, maar op andere momenten toch iets minder. Ik genoot vooral van het begin, toen de opstandigheid van de zwarte bevolking nog zeer latent aanwezig was en Nelson Mandela opereerde als advocaat. Bovendien genoot ik op meerdere momenten van de prachtige plaatjes van de Afrikaanse landschappen. Ook de muziek is natuurlijk indrukwekkend. En voor iemand met, in ieder geval in theorie, warme gevoelens voor strijd voor emancipatie, noem het socialisme, bracht de film af en toe wel een adrinalinestoot. Ook de vertolker van Nelson Mandela, de acteur Idris Elba zette de hoofdpersoon mooi neer. Ik vond naarmate de leeftijd vorderde de geloofwaardigheid toenemen, ondanks dat het filmtechnisch nog niet mogelijk is het frêle voorkomen van de echte Nelson in deze acteur te zetten. En toch miste ik iets en het is moeilijk te benoemen wat dat is.

Over de hele linie vond ik de film misschien te fragmentarisch. Misschien was het de bedoeling om in chronologische volgorde de gebeurtenissen in Zuid-Afrika weer te geven en de rol die Nelson Mandela daarin heeft gespeeld. Dat is gelukt, zonder meer, maar als film kreeg het wat mij betreft geen soepel geheel. Het is bijvoorbeeld logisch dat de relatie tussen Winny Mandela (gespeeld door Naomie Harris) en de op Robbeneiland gevangen genomen Nelson kapot gaat. Het wordt zichtbaar gemaakt in de film, maar dat is dan ook alles. Hoe wordt Nelson de leiderfiguur in het ANC en hoe verhoudt hij zich tot de andere leden. In mijn optiek wordt de dynamiek niet in beeld gebracht. De ruimte die de periode tot aan de gevangenneming in beslag nam stond wat mij betreft niet in verhouding met de daadwerkelijke tijd in detentie. En met name het laatste deel van de detentie neemt het meeste tijd in beslag. Historisch gezien is dat ook logisch, maar voor mijn gevoel onbevredigend. Aan de andere kant is 146 minuten al heel behoorlijk qua tijd, dus als alles in beeld gebracht moet worden volgens mijn standaard, dan is een dubbele lengte noodzakelijk. Misschien dat het onderwerp zich meer leent voor een hoog kwalitatieve serie, of de film moet een thema als rode draad krijgen. Ik bedoel dan een ander thema dan het uitbeelden van het leven van Nelson Mandela. Ik heb zo maar het vermoeden dat de komende jaren meer films en/of documentaires gemaakt zullen worden die een completer en in ieder geval een minder fragmentarisch beeld zullen geven.

Al met al geen slecht film, zelfs een aanrader, maar met moeite geef ik meer dan een 7.5.

Voor meer filmblikken

23. LONG WALK TO FREEDOM uit de serie de kabbelende 100

februari 16, 2014februari 16, 2014 / sprakeloosid / 2 reacties

Met zijn vieren naar de film in, een niet veel voorkomend gebeurtenis. Ik prijs me gelukkig. Het filmhuis van Zevenaar is een uitstekend zaaltje om een mooie film te kijken. Meestal ben je als veertiger de jongste, maar nu waren er meer kinderen, twintigers en dertiger, ook kinderen natuurlijk. Je moet een beetje op tijd zijn wil je daadwerkelijk naast elkaar zitten. Dat hebben we er wel voor over. Nelson Mandela, Long Walk to Freedom draaide. Twee jaar geleden hadden we bij het kiezen voor een naam voor onze hond lang Nelson in gedachte. De pup was echter een teefje, Winny vonden we minder geslaagd, het werd Pippa. Omdat we zo op tijd waren, kon ik nog even roken.Het filmhuis ligt in een mooi oud straatje. Aan de ene kant huisjes, al dan niet gerestaureerd, van begin twintigste eeuw, aan de andere kant de muren van het landgoed van Huis Sevenaer.

Huis Sevenaer werd bewoond door jonkheer Van Nispen Van Sevenaer die in 2012 is gestorven op 93-jarige leeftijd. Ik ken de details niet precies, maar ik weet dat de man in de naoorlogse periode een langdurige strijd heeft gevoerd met de ambtenarij. Hij stond bekend als een moeilijk mens, tenminste zo heb ik het begrepen. Voor hem moet het ook een Long Walk to Freedom zijn geweest, al durf ik niet te oordelen of hij ‘bij de bevordering naar de Heerlijkheid’ daadwerkelijk zijn Freedom heeft gevoeld. Ik zal me er eens in verdiepen, want het landgoed wordt gerestaureerd en zal deels een publieke functie krijgen. De geschiedenis zal geopenbaard worden. Maar dat is later, nu verheug ik me op de film over Nelson Mendela. In de pauze nog snel een sigaret en een foto nemen van de muur van de Jonkheer met een bijna volle maan die door de bomen schijnt. Het is dezelfde maan die ook op Robbeneiland te zien moet zijn geweest. Ogenschijnlijk een ‘opendeur-constatering’, maar ik heb dat zo af en toe. Aan de ene kant de betrekkelijkheid voelen van afstand, maar aan de andere kant de enorme afstand tussen de bewogen geschiedenis van Zuid-Afrika en een filmpje pakken aan de rafelranden van Nederland. Terwijl Afrikaanse ritmes in je hoofd bezig zijn en je gewezen wordt op de allesvernietigend Apartheid en de strijd die Nelson Mandela heeft gevoerd, rook je een sigaretje en kijkt naar de muur van Huis Sevenaer. Lekker mijmeren is een Ever Walking Freedom.

Mijn filmblik: The Butler

februari 9, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 1 reactie

Of ik zin had om mee te gaan naar de film bij het Filmhuis in Zevenaar. Die vraag werd me gesteld door mijn vrouw. ,,Natuurlijk, wat draait er?” Het bleek The Butler te zijn van de regisseur Lee Daniels, die als acteur, producer, directeur en regisseur zijn sporen ruimschoots verdiend heeft. Ongetwijfeld een robuust CV, maar ik kende de man niet echt, net zomin als zijn films een belletje lieten rinkelen. Maar na het zien van The Butler, moet ik alert blijven op deze man, want als zijn voorgaande films net zo goed zijn, kan ik mezelf de vraag stellen: ,,Onder welke steen heb je geleefd?”

Als politicoloog is het natuurlijk altijd interessant om eens te kijken hoe de wereld van het Witte Huis eruit ziet vanuit het perspectief van een butler. Dat was tenminste mijn verwachtingspatroon van de film, maar het was vele malen interessanter. Naast de levensgeschiedenis van Cecil Gaines, geeft de film een prachtig maatschappelijke beeld van de Amerikaanse sociale geschiedenis. Maar ook politieke gebeurtenissen zoals de moord op Kennedy en Martin Luther King worden verweven met de verschillende presidentiële politieke keuzes en het politieke engagement van het gezin van The Butler.

Volg de link voor trailers

Cecil Gaines (Forest Whiteker) groeit op in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten en werkt naast zijn ouders op de katoenplantages. Hij ziet zijn vader door de farmer worden doodgeschoten en hij krijgt een opleiding als ‘housenigger’. Als hij oud genoeg is, vlucht hij zoals velen naar het noorden waar hij via werk in hotels ontdekt wordt en gevraagd om ‘Housenigger’ in het Witte Huis te worden. Hij ziet uiteindelijk 7 presidenten langskomen. Van Eisenhouwer tot Reagan passeren de revue, een periode waarin de Amerikaanse samenleving grondig verandert met name de positie van de Afro-Americans. Grappige anekdotes van de verschillende presidenten worden getoond met steeds de achtergrond van de emanciperende zwarte bevolking van Amerika. Naast de splitsing die dat met zich meebracht in de samenleving, bracht dit ook problemen in het gezin van Cecil Gaines. Het gezin dat zich in materiële zin stand kon houden dank zij de baan van vader Gaines, hoewel hij altijd nog 40 procent minder verdiende dan zijn blanke collega’s, kreeg ook te maken met andere problemen. Vader Gaines en zijn vrouw (Operah Winfrey) worden geconfronteerd met de opstandigheid van hun opgroeiende kinderen in een tijdsgewricht waarbij deelname aan (vreedzame) strijd voor met name de oudste zoon Louis haaks staat op het werk van vader Gaines.

Heel mooi beschreven is de bijna schizofrene houding van de butler die symbool staat voor heel veel Afro-Amerikanen in die tijd, namelijk het kijken naar de werkelijkheid met twee gezichten. Aan de ene kant de volgzame ‘nigger’ die in dienst is van zijn ‘witte’ baas en hem niet zal tegenspreken. Maar aan de andere kant ook de van binnen kokende woede als gevolg van alle onrechtvaardigheid die op zijn pad komt, waarbij discriminatie op alle fronten goedgepraat werd door de overheid en soms de president(en). Stap voor stap komen er wettelijke verbeteringen voor de zwarte bevolking. Voor Cecil Gaines kwamen de ‘twee gezichten’ min of meer bij elkaar in de Reagan Administration. Hij was al op leeftijd, maar het feit dat Reagan gebruik wilde maken van zijn vetorecht om te voorkomen dat het Amerikaanse congres anti-apartheidsbeleid zou gaan uitvoeren, was voor Cecil de druppel. Er was na al die jaren blijkbaar nog niets veranderd. Op dat moment kon hij zich ook verenigen met zijn zoon, die vooral gekozen heeft voor het opstandige gezicht en niet voor het volgzame van zijn vader.

Het in een sneltreinvaart langskomen van een tijdsbeeld, de familiestrijd die dit met zich meebracht voor de familie Gaines alsmede een inkijkje in het paleisleven van zeven Amerikaanse presidenten maken dat ik genoten heb van The Butler. De typecasting is de ene keer beter gelukt dan de andere keer, maar vooral de rol van Jane Fonda als Nancy Reagan vond ik zeer geslaagd. Het allermooiste vond ik de parallelle beelden vanuit de verschillende perspectieven in de film als het gaat om belangrijke gebeurtenissen. Het is heel logisch dat moeder Gaines heel anders kijkt naar dezelfde beelden over een aanval van de Klu Klux Clan op de zogenaamde Freedombussen dan de president van de Verenigde Staten. Een pluspunt voor de film is de historische beelden die soms in de film verwerkt zijn.

Kortom een zeer geslaagde film die met een 8,5 gewaardeerd zou worden als het einde niet stereotypisch Amerikaans is afgewerkt. Cecil Gaines maakt nog mee dat Barack Obama verkozen wordt tot de eerste zwarte president van Amerika. Hoewel het verhaal gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, kreeg het wat mij betreft te veel weg van een heldenepos. Dus de laatste minuten zorgen ervoor dat ik mijn topwaardering iets afzwak.

Mijn waardering voor de film: 8+

(In dit kader raad ik ook de roman: De keukenmeidenroman van Kathryn Stockett van harte aan.)

Voor andere filmblikken zie ook het overzicht

22.MAALDERIJ uit de serie de kabbelende 100

februari 8, 2014februari 8, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Snel even met de auto naar Didam rijden. Hier halen we het eten van onze hond. Voor de haute cuisine van Pippa hebben we best wat over. In een coöperatieve setting, ik weet niet eens of het een boerenbondwinkel is, kopen wij altijd de brokken voor Pippa. In de winkel voor veevoeders zijn ook zakken hondenvoer verkrijgbaar. De winkel wordt gerund door, naar ik aanneem, een echtpaar dat nog een intrinsieke klantvriendelijkheid hanteren. Gewoon even een praatje maken, zonder dat de middenstandsklefheid er vanaf druipt. Ook het plaatselijke accent verbloemt het echtpaar gelukkig niet. Met een vanzelfsprekendheid wordt aangeboden de zak in de auto te dragen. Het zijn sterke mensen, zowel hij als zij. Soms maak ik er gebruik van als ik last van de rug heb, maar dat kunnen ze niet weten. Zoals vandaag parkeer ik mijn mannelijke ego als de vrouwelijke neringdoende vijftien kilo hondenvoer in de kattenbak tilt.

Naast de winkel is de Sint Martinusmolen. Voor het eerst zie ik de wieken draaien. Het is dan ook een winderige dag. Ik vraag of de molen daadwerkelijk in gebruik is. Dit blijkt niet het geval wordt me tijdens het afrekenen verteld. ,,Het kan nog wel hoor, maar dat mag tegenwoordig niet zomaar meer.” Voor het malen van de granen, moet er aan 101 eisen voldaan worden op het gebied van hygiëne bijvoorbeeld. Jammer, denk ik dan. Ik heb zomaar de indruk dat de hygiëne in het dorpje nabij de grens met Duitsland niets mis is. Ik denk dat de controle veel transparanter is dan in menig fabriek. Was er deze week niet een rel met broodverbeteraar uit China dat vervaardigd is met mensenhaar? Ik zou bij het kopen van de hondenbrokken, best ook ons eigen brood willen aanschaffen, vervaardigd van het meel dat geproduceerd is in de Sint Martinusmolen. Met de wind in de rug kijk ik naar de maalderij. Ik denk na over de voedselvoorziening, de ondoorzichtigheid voor de consument en schiet met enige nostalgie wat foto’s. Maar lang duurt die nostalgische bui niet, want ik moet meteen rechtsomkeer maken. De weekendboodschappen moeten nog gehaald worden in de supermarkt. En al weet ik beslist niet wat ik allemaal precies koop, het is wel lekker handig. In de auto op de weg terug wordt ik geconfronteerd met mijn eigen maalderij. Wel nostalgisch lopen doen, maar er geen conclusies aan verbinden, alsof we collectief een klap van de molenwiek hebben gekregen.

21. (ON)MENSELIJKE MIERENHOOP uit de serie de kabbelende 100

februari 6, 2014februari 7, 2014 / sprakeloosid / 4 reacties

Een slechte akoestiek zorgt voor een vermoeiend geroezemoes. Een dag van vergaderen maakt een mens toch al moe en prikkelbaar. Verder zijn er nog andere ingrediënten om hard weg te rennen van die weerzinwekkende mierenhoop in Utrecht. Ik ben blijkbaar niet de enige, meerdere lotgenoten rennen als een kip zonder kop om een trein te halen. Waarschijnlijk moesten ze ook vergaderen of anderszins op een plek zijn die beslist niet de eerste voorkeur heeft. Forenzen die allemaal graag naar huis willen. Anderen hebben honger en vormen irritante obstakels en verspreiden onwelriekende geuren. En altijd een categorie vrouwen die zelfs onder die omstandigheden denkt te moeten winkelen. En het is genoegzaam bekend dat die vrouwen niet toerekeningsvatbaar zijn en in hun shopgerichtheid geen gevoel hebben voor hun sociale omgeving. Als klap op de vuurpijl communiceert een ieder ook nog op individuele wijze met het thuisfront of een grote groep virtuele vrienden.

Zo rond een uur of vijf is Utrecht Centraal niet ‘the place to be’ voor mij. Ik zou wensen dat ik op zulke momenten de genen van een mier zou hebben, want die lijken het wel lekker te vinden om te krioelen met hun soortgenoten. Ik niet, sterker nog ik moet mijn best doen om niet heel kriebelig te worden. Een zwerverachtig type schreeuwde ineens hard en ik geef hem geen ongelijk, maar ik durf dat niet te doen. Utrecht Centraal is absoluut niet ZEN. Maar nadere beschouwing leert dat ik niet de enige ben, want de hoeveelheid lachende gezichten is beperkt, sterker nog zelfs ontspanning is bij de meesten niet te bespeuren. Nu weet ik dat je eigen prikkelbare stemming een belangrijke oorzaak is om lustig te projecteren. Iedere hangende mondhoek of fronsende wenkbrauw is reden om mijn eigen gelijk te bevestigen. Ik besluit bij een bord, dus buiten de loop van de gevaarlijke bloeddorstige mieren, even polshoogte te nemen. Ik constateer dat mijn sensitiviteit van het groepsaura goed is waargenomen door mezelf. De menselijke vibraties zijn niet goed. Wij als volkje, op die plek op dat tijdstip, deugen niet. Dit constaterend, besluit ik maar een aantal foto’s te nemen, ja ik ook met mobiel. Ik moet vooral lachen om het bizarre van het dagelijkse en gewone in ons leven, een massa mieren die voedsel en andere benodigdheden met zich meesjouwen in een niet aflatende stroom van soortgenoten. En waarheen en met welk doel? Onbekend net zoals bij mieren.

20. DUIVEN IS THE PLACE TO BE uit de serie de kabbelende 100

februari 5, 2014 / sprakeloosid / 2 reacties

Er zijn wel eens mensen die me meewarig aankijken als ik zeg in Duiven te wonen. Eerlijk gezegd het was nimmer een ambitie, maar sinds 1999 is het er toch van gekomen. Van een authentiek centrum is absoluut geen sprake, wel van nieuwbouwwijken die vanaf eind jaren tachtig zijn gebouwd. En je moet maar zo denken, de nieuwbouwwijk van nu, is de authenticiteit van over 100 jaar. Het is er prima wonen, een mate van anonimiteit met een dorps karakter. Rijdend vanuit Utrecht denk ik wel eens, Duiven is het einde van de Randstad, de rust begint hier. Met het Gelders Eiland, het dijkenlandschap, de Veluwezoom, de Veluwe, de Ooypolder en zelfs het Reichswald op fietsafstand, ook voor de ongeoefende peddaleur. Ook steden als Nijmegen, Utrecht en Doetinchem zijn gemakkelijk bereikbaar. En als je perse moet, kun je met tien minuten in hartje Arnhem zijn, als het dan echt moet.

Hoewel de bouwcrisis ook in de voormalige groeikern Duiven heeft toegeslagen, zijn er nog wel ambities om de kern van Duiven op te leuken en alsnog aan te passen aan de hoeveelheid bewoners en de wensen van deze tijd. De ambities waren groot, maar de verwezenlijking loopt minder onstuimig. Het eerste deel is gerealiseerd en de voorbereidingen voor het tweede gedeelte zijn klaar. Over 2, 3 of misschien wel tien jaar ziet het centrum er beslist anders uit. Nu zijn er vooral nog veel kale muren. De gemeentelijke autoriteiten hebben er wat op gevonden door foto’s op te hangen die iets vertellen over de historie van het dorp. Ik vind het een strak plan en wat mij betreft mag het een permanente openluchtexpositie zijn en mogen er nog veel meer foto’s komen te hangen. De kans dat Duiven op de werelderfgoedlijst komt is nihil, maar het heeft wel een interessante historie. Ik moest erg lachen om de foto die het groenkernpotentieel aan de man wilde brengen. Het is maar goed dat ik toen die foto niet gezien heb, want het geeft wel een hele deprimerende indruk die geheel haaks staat op de boodschap: ‘Eigenlijk zou iedereen in Duiven moeten wonen.’ Het feit dat het inwonertal rond de 25.000 is blijven steken geeft aan dat de intentie van de toenmalige bestuurders niet is uitgekomen. Ik ben er blij mee, want iedereen is wel heel veel. Ik ben benieuwd hoe ik de propaganda van de actuele centrumplannen over twintig jaar zal beoordelen?

19. OPRUIMWOEDE VOOR FEYENOORD uit de serie de kabbelende 100

januari 18, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 3 reacties

De spannende dagen komen er aan, de winterstop is voorbij. Mijn gedeelde Feyenoord seizoenskaart met mijn broer kan weer geconsumeerd worden. Voor het derde seizoen hebben we twee kaarten zodat we om en om naar Rotterdam kunnen rijden met onze oudste zonen. Uiteraard de belangrijke wedstrijden, natuurlijk is iedere wedstrijd belangrijk, kopen we kaarten bij. Gaan we met zijn vieren. Soms kopen we die kaarten met de clubcard die mijn zoon en ik hebben, of anders geeft de seizoenkaart de mogelijkheid om kaarten bij te bestellen. Nooit een probleem. Maar alarm, de telefoon gaat, mijn broer meldt dat bij de wedstrijd tegen 020 je geen kaarten mag kopen met de seizoenkaart en nu baal ik van mezelf dat ik niet eerder de onlangs zoekgeraakte clubcard heb bijbesteld. De kans is heel groot dat ik er niet bij ben op 2 maart tegen 020. Hoe catastrofaal stom kan een mens zijn?

Het is buiten mooi weer, maar ik zoek in alle denkbare laden in huis. De clubcard is verloren, of ik heb hem ergens opgeborgen, in een jaszak laten liggen of is uit mijn portemonnee gevallen? Echt nergens te vinden. Wel vind ik nog oude staatssloten, zijn ze verzilverd? Ook nog een envelopje met vier tientjes, helemaal niet gek, maar je koopt er niets voor. In ieder geval geen kaartje voor dè wedstrijd. Verder nog losse munten uit het guldentijdperk en lege batterijen. Ondertussen wordt ieder laatje in huis het toonbeeld van netheid, want als we dan toch bezig zijn, ruimen we maar op. Je zou bijna zeggen, ieder nadeel heb zijn voordeel, om maar eens een bekende Nederlander te quoten. Echter in dit kader is dat ongepast en zo voelt het ook helemaal niet, die voordelen. Voor 28 januari 2014 moet ik die clubcard hebben, want anders is het uitverkocht. Ik weet het zeker. Er is een kleine kans dat je op tijd een nieuwe hebt aangevraagd, maar kan ik daar op gokken. Het zal wel moeten, want het ding is nergens te vinden.

De hond piept en wil uitgelaten worden. Het is nog steeds mooi weer, bijna lenteachtig. Als je niet beter wist zou ik de voorjaarshormonen hebben om het hele huis schoon te maken. Maar zo zit ik niet in elkaar. Al groeien de madeliefjes (meizoentjes zoals mijn vader ze noemt) langs de berm van de weg op 18 januari, voor mij is het voorlopig nog geen lente.

TOPTWEET Ik laat me uitlokken tot slechts een blogje

januari 16, 2014januari 22, 2019 / sprakeloosid / 1 reactie

Eerlijk is eerlijk, als beginnende tiener heb ik meegebruld met de liedjes van Het Goede Doel. België, Vriendschap en vele andere Nederlandstalige teksten. Dat was toen in, Nederlandstalige liedjes en eigenlijk is het sindsdien niet meer weggeweest. Aan helden deed ik niet, dus van mij geen poster van Henk Westbroek. Gelukkig maar, want de jaren die volgden heb ik me vaak aan hem geërgerd. Provocerend, quasi jongensachtig en hippig, maar vooral ook veel zeurend. Zijn bemoeienis met de Leefbaren, in zijn geval te Utrecht, maakte bij mij zijn populariteit niet beter. Hoeft ook niet, ik doe niet aan helden zei ik al, maar ook aan anti-helden heb ik een broertje dood. Laatst zag ik hem bij Knevel & Van de Brink. Hij was de Sjaak door een lokjongere. In zijn café Starway to Heaven, heeft de overheid een 17-jarige Vamp ingezet om Henk Westbroek een bekeuring te kunnen geven. Ze had een alcoholische versnapering besteld en dat mag niet meer.

Nu ben ik al erg ontstemd door de toenemende betutteling van de overheid de laatste 10 jaar, maar lokjongeren in te gaan zetten is de limit. Henk Westbroek heeft mijn zegen in alle mogelijke procedures al weet ik niet of ze er wat aan hebben in Starway to Heaven. Derhalve vielen mij de tweets op van @Harry_Dillema waarvan ik er één van harte retweette. Deze twitteraar doet allerlei suggesties voor onze overheid om op andere beleidsterreinen nog net onschuldige burgers over de streep te trekken alsnog een misdaad te begaan. Treffend vond ik zijn voorstel om bejaarden in te zetten in een achterstandswijk om als oude-vandagen-met-joi-de-vivre-en-geld te gaan pinnen in een achterstandswijk. Ik kan nog wel enkele perverse voorbeelden van de hand doen om mensen aan te pakken, maar om nu iets te schrijven over lokkleuters maakt dit blog wat ranzig. Maar mijn verontwaardiging over de betutteling van de overheid, lokt mij ook uit tot ranzige stukjes. Ik ken echter mijn grenzen, maar ik durf te stellen dat die grenzen van gezond verstand bij de overheid ver te zoeken zijn.

De laatste uitspraak herlezend, verbaas ik me zelf heel erg. Ik zal bij deze eens een ontboezeming prijsgeven. Als twintiger en dertiger ergerde ik me altijd enorm aan dat gezeik van (meestal VVD-achtige types) over belasting en zo. Ik provoceerde dan nog wel eens dat ik erg blij was met het betalen van belastingen, want er worden toch nuttige zaken van gedaan voor ons allemaal. U hoort het al, een sociaaldemocraat in hart en nieren. En dat ben ik nog steeds, maar een passende politieke partij is er niet meer in Nederland. Heden ten dagen is mij houding naar de overheid als belastingbetaler steeds negatiever. Een PvdA in de regering die zelfs al moeite heeft om sociale rechtvaardigheid met de mond te belijden, laat staan uit te dragen. De regeringspartner VVD is al helemaal van het liberale padje door de hausse aan repressieve maatregelen en PVV-gebral van met name staatssecretaris Teeven. Lekker stoer doen voor ontevreden kiezers, maar constructief beleid voeren is er niet bij. Na de 10 jaar van Balkenende, die met de kennis van nu slechts als mild-ongeschikt bestempeld kan worden, zijn we met Rutte c.s. van de regen in de drup gekomen.

Mijn vriendschap met en voor de overheid is er niet meer, of zoals Het Goede Doel het al verwoordde, vriendschap is een illusie. Want één keer trek je de conclusie. Ik dank @harry_dillema voor de tweet want het leverde weer een blogje op in de serie TOPTWEETS.

18. ROOKVRIJE KRAAIEN uit de serie de kabbelende 100

januari 13, 2014januari 13, 2014 / sprakeloosid / 1 reactie

Veel van mijn blogs worden gemaakt met de sigaret als aanjager. Tenminste dat maak ik mezelf wijs. Ik rook niet binnen sinds ik verantwoordelijk ben voor mijn kinderschare. Nu de verantwoordelijkheid nog voor jezelf hoor ik mijn alterego zeggen c.q. mijn vrouw, maar dit terzijde. Ik zal u een schets geven van ons huis. De huiskamer is een rechthoek, maar aan de zuidzijde zit een extra vierkant, de voorkamer. Aan de noordzijde zit een soortgelijke puist, maar daar is een deur gemonteerd. Met wat fantasie kun je je er vast een voorstelling van maken. Aan de noordzijde heb ik mijn ‘hok’ die ik soms studeerkamer noem. Hier schrijf ik mijn schrijfsels. Omdat ik zuchtig ben naar nicotine verdwijn ik soms even naar buiten. Als het koud is of regent, of ik heb mijn schoenen niet aan, hang ik in de deuropening. Even roken vlak bij de plaats van het delict.

Het introspectieve moment duurt meestal kort vanwege de regen of koude. ’s Zomers duurt het wat langer. Zo had ik jaren geleden vast gezelschap van een bruine kikker. Wanneer ik er was, zat zij er ook met haar kontje naar me toe gedraaid. Ik heb er een sprookje van weten te maken. Ik durf te stellen dat het een aardig blogje was (en is). En dat allemaal dankzij de sigaret. Zondagochtend stond ik er weer. Mijn schoenen had ik nog niet aan, bovendien was het fris. De zon scheen al wel uitbundig, want nog steeds beginnen de zondagen bij mij meestal niet zo vroeg. Ook die zondag zag ik een vaste bezoeker in een van de belendende tuinen. Hoog in de boom zat een grote zwarte vogel. Vraag me niet welke vogel, als ik zou moeten gokken zeg ik een kraai. De kraai zit er vaker, soms in gezelschap van twee kleinere vogels van een ander merk. Misschien wel zijn lakeien, wie zal het zeggen. Ik weet niet zoveel van vogels. Vandaag was het beest alleen. De kraai zit meestal met zijn rug naar mij toe, ook in gedachten zo te zien, al rookt ze niet. Wellicht is zijn alterego strenger, of heeft mevrouw de Kraai de broek aan. Wat zou het spannend zijn om inzage te krijgen in de gedachtespinsels van de vogel. Zou hij ook blogjes schrijven? Wellicht over die in de deur hangende man een paar huizen verderop. Gelukkig heeft ze geen mobiel om foto’s te maken.

sprakeloos verhalen

Tussen struisvogel en 'Weltschmerzen'