Begrip, van de dag (66) Paarse Vrijdag

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

PAARSE VRIJDAG

Ik voelde vanochtend bij het weglopen van huis, het zit niet goed. Eenmaal in de trein zag ik bij een van mijn Facebook-kornuiten dat ik onjuist gekleed ben voor deze speciale dag. Het is namelijk Paarse Vrijdag! Ik had iets paars aan moeten trekken en daarmee aantonend dat ik iedere seksuele voorkeur accepteer en dat iedereen van mij uit de kast mag en voor mij niet bang hoef te zijn. Kijk dat wil ik best doen, als iedereen nu dit blogje leest, weet iedereen dat je van mij mag zijn wie je bent, op wie je valt en met wie je kunstjes doet in bed of waar dan ook. Ik vind het allemaal goed, als het maar op vrijwillige basis is van beide partijen, of als er meer partijen in het spel zijn van alle partijen. Je doet maar. Dit ter compensatie voor het feit dat ik geen paarse kleding heb gedragen vandaag.

Ik had trouwens nog nooit van Paarse Vrijdag gehoord, dus ik kan het mezelf niets kwalijk nemen. Eerlijkheidshalve moet ik diep in mijn geheugen graven om me ervan te vergewissen of ik wel paarse kledingstukken heb. Een overhemd geloof ik, dat ik draag als niets anders voorhanden is of wanneer mijn levensgezel vindt dat het past bij mijn outfit. Ik heb niets met paars, sorry. Dat mag ook natuurlijk. Rood vind ik mooier. Misschien dat we op een nader te bepalen tijdstip allemaal rood gaan dragen. Rood is de kleur van de liefde in de meest brede zin van het woord. Homo, lesbo, bi, transgender of wat ik onlangs leerde fluïde, een soort flexibele androgyne modus. Ik wil er best rood voor dragen, naast de kleur van de liefde is het dan ook meteen de acceptatie van mensen die geen paars willen dragen. Rood is het nieuwe paars.

Ik ben eigenlijk niet zo goed in dit soort maatschappelijke manifestaties, ik loop liever anoniem op straat en als iedereen dit blog heeft gelezen dan weten ze dat ik eigenlijk best heel rood (voorheen paars) van hart ben. In het openbare leven hoeven ze niet te weten wat ik denk, vind of voel. Hypocriet als ik ben, maak ik voor de voetbalwedstrijden van Feyenoord een uitzondering, dan draag ik de mooiste sjaal van Nederland. Ik beloof plechtig dat ik, als ik op tijd op de hoogte ben, op Paarse Vrijdag een opvallend rood kledingstuk zal dragen. Misschien wel mijn Feyenoordsjaal.

Begrip, van de dag (65) Nek omdraaien

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

NEK OMDRAAIEN

Een grofgebekt persoon ben ik niet. Aan de andere kant ben ik ook niet heel teergevoelig als de gvd’s of vleeswaren van beider kunne bij mijn gesprekspartner over tafel rollen. Ik gebruik zelf ook wel gvd’s, k** en kl****. Het behoort immers bijna bij de hedendaagse conversatie. Nu heb ik ook werk waarbij het klantenbestand (reclassering) niet altijd even fijnbesnaard is in hun woordkeuze. Er zijn een aantal strategieën die je dan kunt hanteren. Negeren, opvoeden of meegaan in het taalgebruik. Zelf heb ik de neiging om een mix van de drie te gebruiken al naar gelang de persoon tegenover me. Bovendien, wie met pek omgaat wordt er mee besmeurd.

Als ik terug ga in mijn eigen taalontwikkeling, denk ik dat ik synchroon loop met de maatschappelijk ontwikkeling, verloedering zo u wilt. Vloeken is in mijn omgeving geen dagelijkse kost, maar een doodzonde vind ik het niet. Als kind schold ik iemand uit voor rotzak, pas op de middelbare school was iemand een klootzak of een lul. Een onvoldoende voor je proefwerk was natuurlijk wel ‘zwaar klote’. Het was ver in de jaren tachtig, ik studeerde inmiddels, dat ik voor het eerst het woord ‘kut’ gebruikt als iets me niet beviel. Inmiddels heb ik me dit vocabulaire ook toegeëigend, een kwestie van emancipatie. Een mij onwelgevallige vrouw een ‘kut’ noemen als tegenhanger van lul, gaat me nog een stap te ver, hoewel ik het steeds regelmatiger hoor.

Eufemistisch kunnen we zeggen dat het taalgebruik veranderd is. Daarnaast constateer ik dat er bij de gebruikers een emancipatiegolf gaande is de afgelopen decennia. Een vloekende en scheldende man was een bootwerker, maar goed een man. Het was een zeldzaamheid dat een vrouw als een viswijf tekeer ging in het openbare leven. Ik denk inmiddels dat de inhaalslag bijna compleet is en dat mannen en vrouwen gelijkelijk met vleeswaren gooien. Vandaag werd ik in mijn werkomgeving (geen klant) geconfronteerd met een vrouwspersoon die me een gunst verleende op voorwaarde dat ik alles in dezelfde staat moest teruggeven. Bij wijze van grap zei ze, anders draai ik je [piep] om. Ze sprak het niet uit. Maar ik ben er bijna zeker van dat ze niet mijn nek bedoelde. Bovendien in ons jargon zou dat een regelrechte  bedreiging zijn en dus strafbaar. Ik zal er nooit achter komen. Er staat ons nog wat te wachten volgens mij en niet alleen van mannen. Viva la emancipación!

Begrip, van de dag (64) Maatje

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

MAATJE

 

We wauwelen de hele dag door. Een stroom woorden komt uit onze strotten, betekenisloos, weinig onderhoudend of gewoon om de stilte te vullen. Communicatie noemen we dat, en we denken elkaar te begrijpen. Hoewel, als je het nieuws volgt is er ook veel onbegrip. Woorden zijn ook uiterst giftige wapens, juist omdat achter ieder woord een wereld aan ideeën en interpretaties verbonden is. In het dagelijkse gebruik denken we daar over het algemeen niet aan. We wegen niet ieder woord op een gouden schaaltje, dus we wauwelen maar raak, in het sociale verkeer, maar ook op professioneel niveau.

In andere gevallen tref je soms een woord, heel basaal vaak, en je denkt: Wat een raar woord? Gisteren bijvoorbeeld bij het voor ‘maatje’. Ik herhaal het, proef de klank en zoek naar de betekenis. Achteloos gebruik ik het om twee collega’s voor een project aan elkaar te koppelen. ‘Jullie zijn in deze zaak elkaars’ maatje. Maatje? Naast dat maatje een verkleinwoord is voor een (eenheids)maat, betekent het ook:,,iemand met wie je iets samen doet of met wie je bevriend bent”. En zie hier, in één keer ontwaar ik de overeenkomst tussen maat in rekenkundige zin en maatje in sociale zin. Ook voor vriendschappelijke, collegiale of zelfs in relationele sfeer is er sprake van een maat of maatje als er overeenkomsten zijn, eenheid is of een mate (daar is ie weer!) van gelijke (levens)verwachtingen. En passant lees ik dat Maat een Egyptische godin is, dochter van Ra. Zij is van waarheid, eendracht en gerechtigheid en heeft een belangrijke functie in het Dodenrijk. Dat neem je zomaar even mee bij de zoektocht.

Spreekwoorden en gezegdes met het woord maat erin komen best vaak voor. Voorbeelden zijn ‘de maat is vol’ oftewel het evenwicht is weg. Wat te denken over ‘geen maat weten te houden’? Dit is onbeheerst doorgaan en als je dat maar lang genoeg doet, verlies je je maatjes echt wel. Een hele mooie is ook, ‘elkaar de maat nemen’. Oordelen van een ander naar aanleiding van je eigen waarden en normen, of maten zo u wilt. Als je je hier aan schuldig maakt ben je eigenlijk een matennaaier. En als ik stil sta bij dat laatste woord vraag ik me oprecht af of de connotatie van matennaaier echt altijd wel negatief moet zijn. Maar nu denk ik te ver over woorden, dus laten we maar weer gewoon wauwelen.

Begrip, van de dag (63) Twittertwijfel

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

TWITTERTWIJFEL

 

Hevige twijfel viel me ten deel na het lezen van de volgende tweet van ChristenUnie parlementariër Joël Voordewind. Hij twitterde: ,,Bussemaker vraagt extra aandacht voor homoseksuele asielzoeker (via @nu). Laat ze dat ook doen voor christenen die bedreigd worden in AZC’s.” Nu is het me al vaker opgevallen dat de ChristenUnie oproept voor extra aandacht voor christenen in bijvoorbeeld Syrië, Egypte of welk land dan ook waar ze bedreigd worden. Dat begrijp ik best, want de achterban van Joël Voordewind is natuurlijk overwegend christen. En ook politici van de CU doen soms uitspraken die vooral voor de eigen achterban bedoeld zijn. Toch is het raar, iedereen zou beschermd of geholpen moeten worden als ze bedreigd worden ongeacht sekse, religie of geaardheid.

Hetzelfde kunnen we zeggen van Bussemaker die een oproep doet om extra aandacht te geven aan homo’s in AZC’s. Ook zij, als vertegenwoordiger van liberaal en progressief Nederland moet denken in doelgroepen en hoe dit bij haar achterban, of wat er nog van over is, overkomt. Je zult niet gemakkelijk van een PvdA-er, D66-er of Groenlinkser horen dat er speciale aandacht moet zijn voor christenen. Ook Joël Voordewind zal niet een automatisme hebben ontwikkeld dat als homorechten in de knel komen of zoals in dit geval homo’s in AZC’s bedreigd worden, dat hij gaat roeptoeteren dat er extra aandacht besteed moet worden aan vedrukte lesbo’s, homo’s of transgenders. Een heel bijzonder fenomeen is dit.

Ik begrijp heel goed dat een AZC een enorme smeltkroes is van culturen, emoties en ontreddering, maar daarin mag geen plaats zijn voor verdere uitsluiting van ontheemden, wie of wat ze ook zijn. Er moet vooral aandacht komen voor mensen die zich schuldig maken aan uitsluiting en bedreiging. Die aandacht verwacht ik van het hele politieke spectrum, niet alleen voor de eigen doelgroep. Ook wordt ik kotsmisselijk van PVV-achtigen die iedere ruzie of incident met of tussen asielzoekers aangrijpen om ze allemaal het land uit te willen gooien, maar dit ter zijde. Gerichte aandacht voor raddraaiers, ruziezoekers en onverdraagzamen is volgens mij wat we nodig hebben voor een sober en rechtvaardig asielbeleid en zeker geen doelgroepenexclusiviteit.

 

Schermopname (17)

Begrip, van de dag (62) Inburgering op zijn Duits

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

INBURGERING OP ZIJN DUITS

Een goed jaar geleden kwam mijn oudste zoon naar me toe om afscheid te nemen. Hij was gezakt voor de inburgeringsexamen. Toen mijn jongste zoon en ikzelf de test ook deden, bleek ook mijn jongste zoon zich maar beter weg te kunnen gaan. Waar ze naar toe moesten, wisten ze nog niet. Zelf had ik een hele krappe zes, ik mocht blijven maar mij restte slechts een bestaan aan de de rafelranden van de Nederlandse maatschappij met een krappe 6,1. Met al die buitenlanders die hier mogen blijven na hun inburgeringstoets moeten we vooral heel blij zijn. Als zij een voldoende halen met lichtjaren achterstand qua Nederlandse ervaring en taalgevoel, moeten het wel mensen zijn die iets hebben toe te voegen aan de maatschappij. Mijn zonen zijn gelukkig nog steeds thuis en lijken geen psychische schade te hebben opgelopen van deze enorme mokerslag in hun vaderlandsche ego.

Vandaag kwam ik op Facebook een test tegen voor de Duitse inburgeringstoets. Het zal me wat zijn, maar toch ben ik nieuwsgierig. Zal ik me als een ware Duitser kunnen vermommen? Misschien is het een vluchthaven voor mijn zoons als de IND ze eindelijk heeft opgespoord en verbannen naar? Ja waar moeten ze dan naar toe? Als ze heel Nederlands het liedje zullen zingen “Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen” zullen ze met zekerheid niet de handen op elkaar krijgen van het bevoegde gezag, al geven ze dan wel blijk van hun kennis over de Nederpop.

Goed ik ga aan de slag met de twintig vragen. Het is niet heel moeilijk al zitten er een paar twijfelgevallen bij. Het blijkt dat ik ergens een foutje heb gemaakt, maar met een score van 95% mag ik toch stellen dat ik zonder schaamte mag aankloppen bij onze oosterburen. Ze zullen die ene kaaskop met twee domme Nederlandse zonen vast wel ergens kunnen herbergen bij de bijna 1 miljoen die ze van elders ook verwelkomen. Mijn vrouw heeft de toetsen niet gedaan, maar omdat ik wettelijk getrouwd ben, zal ze, als ze wil tenminste, best wel mee mogen komen.

PAPEGAAI VLOOG OVER DE IJSSEL/Kader Abdolah

/ sprakeloosid / 4 reacties

 

Eerlijk is eerlijk, de prijs (slechts €12,50) en het woord IJssel waren voldoende om me over de streep te trekken om het boek van Kader Abdolah te kopen. En natuurlijk de eerste ervaring met de schrijver via het boekenweekgeschenk van enkele jaren terug. Papegaai vloog over de IJssel is een boek dat vanaf het eerste begin boeit. Ik was voorbereid op de neiging tot archaïsch taalgebruik, terwijl ik eigenlijk bloemrijk bedoel, maar de vertellingen die ik ken van Abdolah uit zijn eerdere werk, met name het teruggrijpen op Perzische vertellingen, fabels en sprookjes komen bij mij nu eenmaal wat ouderwets over. Al begint het boek met een klein verhaaltje uit het land van herkomst van de schrijver, over een papegaai, die een heimelijke boodschap door papegaait, de rest van het boek is beslist niet archaïsch, eerder heel eigentijds in stijl. Toch verliest Kader Abdolah geen moment zijn vertelkunst, integendeel.

Vader en zieke dochter komen per vliegtuig naar Nederland en weten zich vrij snel door de procedures van de vreemdelingenwet te wurmen, mede op basis van de ziekte van de 6-jarige dochter Tala. Het tweetal vestigt zich in het dorpje Zalk, jawel van Klazien, aan de IJssel. De schrijver neemt ons mee in de verwikkelingen van vader en dochter, de calvinistische plaatsgenoten uit Zalk en de andere dorpen langs de IJssel en Zwolle. Juist omdat ik hier niet ver vandaan opgegroeid ben, is het herkenbaar. Vader Mehmed, een Iraanse automonteur met voorliefde voor oldtimers is de rode draad door het verhaal. Maar ook alle passanten in het leven vanaf de aankomst met het vliegtuig van Mehmed spelen een rol in het boek. De passanten zijn landgenoten, medevluchtelingen, mensen werkzaam bij de verschillende diensten rondom vluchtelingen, maar nadrukkelijk is er ook een rol weggelegd voor de dorpelingen in en rondom Zalk. De dominee, de café-eigenaar, de plaatselijke toeristengids en natuurlijk Klazien uit Zalk. In het boek vertolkt ze de oude wijze vrouw die in landen als Iran veel meer gewaardeerd worden dan in Nederland. Met haar koolbladen voor hardnekkige wratten via haar verhaaltjes tijdens haar televisie-optreden heeft ze eerder een folklorisch imago. Ook Klazien heeft een papegaai die telkens in het boek terugkomt en zijn oneliners wereldkundig maakt. Hoewel Mehmed de hoofdpersoon is, komen alle personen gelijkwaardig naar voren. Allemaal nemen ze hun culturele, vaak islamische achtergrond mee in hun nieuwe vaderland. Ze koesteren het, ze vergelijken het met nieuwe verworven ervaringen en schudden het soms van zich af als hiermee nieuwe kansen op hun pad komen. Evenzo goed wordt de conservatief calvinistische omgeving van de IJsseldorpen en hun bewoners beschreven. Met de komst van Mehmed verandert er veel in Zalk. Ook de reacties van hen die hun omgeving langzaam maar zeker zien veranderen, zijn op zoek naar een nieuw evenwicht met de nieuwe landgenoten en hun rare gebruiken.
En altijd is er de IJssel, de trage Nederlandse rivier die een belangrijke rol speelt in de vele persoonlijke levens, ongeacht of je altijd al langs de rivier hebt gewoond of dat je van elders komt en voor het eerst met de rivier te maken hebt. De rivier heeft in veel landen van het Midden-Oosten de rol van luisterend oor om de verhalen en zielenroerselen mee te nemen. Zal de IJssel diezelfde rol spelen voor de nieuwe bewoners zoals rivieren in de landen van hun herkomst?

 

 

Kader Abdolah

Papegaai vloog over de IJssel

Prometheus 2015 8e druk

eerste druk 2015

Naast de interacties tussen de nieuwe Nederlanders onderling en met de oude Nederlanders en hun instanties, speelt in toenemende mate ook de politieke en sociale omstandigheden een rol. 9/11, de politieke moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh worden benoemd en daarmee de veranderende relatie tussen oude en nieuwe Nederlanders. Kader Abdolah blijft vooral beschrijven zonder een oordeel te vormen. Hij blijft vooral oog houden voor de kleine intermenselijke verhalen tegen de nationale en zelfs mondiale achtergronden. Hoewel de analogie tussen de werkelijke gebeurtenissen en het boek van Abdolah overduidelijk is, komt dit pas op het einde nadrukkelijk aan de orde. Ik weet niet of je dit aspect weg zou hebben kunnen laten, maar zelf vond ik dit niet het sterktste deel van zijn boek. De vriendschappen, liefdes en misverstanden tussen de verschillende mensen vond ik veel interessanter en daarin komt de vertelkunst van de schrijver ook het beste tot zijn recht.

Als ik het boek zou moeten samenvatten dan is het als het ware een aaneenschakeling van kleine menselijke verhaaltjes, over liefde en mislukkingen, verlangens en verwachtingen in het leven van hele gewone mensen of ze nu uit Zalk, Wilsum, Zwolle of Teheran komen. Al deze verhalen worden door de schrijver als kleine pareltjes aan elkaar geregen tot een ketting die de natuurlijke wendingen van de meanderende IJssel kunnen volgen. Soms zal de ketting knappen en zullen de verhalen wanordelijk bij elkaar geveegd worden met al het menselijke leed en hoogtepunten tot gevolg. Maar gelijk de rivier na een overstroming, zal de ketting vroeg of laat weer in zijn oude luister herstellen.

Het einde van het verhaal begreep ik niet helemaal, ik citeer:
,,In die stilte vloog een jonge papegaai over de IJssel. Hij hield een oude wijsheid in zijn snavel verborgen, maar omdat zijn Nederlands nog niet zo goed was, kon hij het niet zeggen. Toch probeerde hij het en kraste in die stilte in het Nederlands:
”Ooooooookiiiiiiiiiiiiaaaaaaaaatvooooooooorbiiiiiiiiij””

Inderdaad, de papegaai sprak geen Nederlands, ik kan er dus niets van maken. Het laatste en 69e hoofdstuk, is blanco. En dat is dan heel mooi, want het verhaal langs de IJssel of welke rivier dan ook in Nederland is nog niet af. Sterker nog, soms lijkt het nog maar net te beginnen.

 

Een absolute aanrader, dus een ruime acht. (8+)

Andere Sprakeloze boekervaringen, volg de link

Begrip, van de dag (61) Adele

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

ADELE

 

Dag Adele! Vandaag kwam ze weer even langs. Niet zo lang, maar ze was er weer. Sinds een week of drie komt ze met enige regelmaat langs via de lijst ‘trending topics’ op Twitter. En dat is dan een signaal dat iets hot is, of zoals ze vroeger, zelfs voor mijn tijd zeiden, ‘hip’. Soms reageer ik meteen als iets trending is. Op andere momenten misbruik ik de trending topic items om mijn eigen stukjes te promoten. Soms lukt dat en op andere momenten helemaal niet. Bij Adele reageer ik eigenlijk slechts met ‘Dag Adele’. Niet hardop hoor, ik ben niet gek. Ik weet dat het een zeer populaire zangeres is, volgens mij uit Engeland. En als Paul de Leeuw niet van de herenliefde zou zijn geweest, zou hij haar al twintig keer ten huwelijk hebben gevraagd. Ik weet niet of Adele zou hebben toegehapt.

Vandaag dacht ik, nu moet het er maar eens van komen, ze schijnt een megahit te hebben en wat ik van haar ken qua zingend vermogen is beslist het aanhoren waard. Nu luister ik zelden of nooit de populaire hitzenders, dus ik ben nog niet doodgegooid met een nieuwe “Adele”. En uiteraard heb ik ook niet in de rij gestaan om haar concert te bezoeken. De nieuwste hit heet “Hello” en dat is dan weer heel toepasselijk. Ik luister en zoek even naar de lyrics omdat ik geluidsdoof ben, dus haar teksten amper kan verstaan, maar dat heb ik ook bij veel Nederlandse teksten. Mijn ‘Dag Adele’ wordt door haar niet begroet met Hello, want ze heeft het overduidelijk tegen iemand anders.

Ze beschrijft de spijt van iemand die het uitgemaakt heeft met een ander, zijn of haar hart heeft gebroken en naar het schijnt zich in de relatie ook nog lullig heeft gedragen. Zo te horen heeft ze er echt spijt van, maar de andere kant geeft niet thuis. Van mijn vader leerde ik altijd al de volgende levensvisie namelijk ‘Berouw komt na de zonden’. In mijn werkzame leven zei ik het onlangs nog tegen een boefje op het politiebureau toen hij spareribs had gestolen in een supermarkt. Hij begreep me, in ieder geval op dat moment. Ik weet niet of Adele het begrijpt, maar als ze weer als trending topic verschijnt, zal ik dat tegen haar zeggen. Nog steeds niet hard op, want ik ben nog steeds niet gek.

Op deze link kom je bij het nieuwste youtubefilmpje

 

 

Begrip, van de dag (60) Niet meer Zwartepieten

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

NIET MEER ZWARTEPIETEN

Ik heb lang getwijfeld of ik er dit jaar over zou gaan schrijven, over die hele Zwarte Piet discussie. Hier en daar heb ik een speldenprik uitgedeeld, maar aan twee kanten zijn er groepen volidioten bezig een kinderfeest met lange tradities om zeep aan het helpen. De ene groep bewust en de andere groep ongewild. Nu het eerlijk avondje bijna aanstaande is, kan ik me toch niet inhouden. Het wordt voor mij een soort van slotakkoord. Een heel goedkoop slotakkoord weliswaar, maar toch een slotakkoord.

Laat ik eerst de bewuste vandalisten bij naam noemen, dat zijn de mafkezen die de grachtengordel bevolken en alles wat zich bij die groep verwant voelt. ONS soort mensen, een minderheid van wat vroeger eens een machtig Links blok vormde. Links is niet meer, helaas, en ik ben dus hevig politiek dakloos geworden, maar het aura van de zich beter voelende mensen is alom vertegenwoordigd. Ze zijn allemaal ‘tot inzicht’ gekomen, al hebben ze vroeger Zwarte Piet gespeeld. Ze laten op radio en televisie geen moment voorbij gaan om hun superieure inzichten te verspreiden. Niet omdat ze invoelender en geëngageerder zijn, maar vooral omdat ze de boot niet willen missen en vooral met ONS soort mensen willen worden geassocieerd. Eigenlijk zijn het grachtengordeltokkies, die net zo beïnvloedbaar en amorf in individualiteit zijn dan hun tegenstrevers.

De groep ongewilde vernielers zijn de zogenaamde echte Tokkies. Zij die terecht kwaad worden op die mislukte culturele elite, maar een oerstomme wijze hebben om het Sinterklaasfeest in oude glorie te laten. Racistische uitingen zijn niet van de lucht, misschien omdat ze wel racistisch zijn, maar waarschijnlijk ook blijven. Of erger, argumenten krijgen aangedragen om hun fanatieke blinde woede te uiten. Het is eigenlijk de strijd van de valse betweters versus de domme nitwitten. Ik vind beide groepen even achterlijk. Ik wil er niet bij horen. Ik denk net als zo’n 80% van de Nederlanders. De meeste houden hun mond en ik na vandaag ook. Sterker nog, voor mij is het Sinterklaasfeest dusdanig bezoedeld dat na dit jaar ik er definitief een streep onder zet. Ik wil er niets meer mee te maken hebben. Misschien ben ik de enige, maar het is in ieder geval een begin van een prachtige traditie.

 

Begrip, van de dag (59) Onbegrip

/ sprakeloosid / 4 reacties

 

ONBEGRIP

 

Vanavond begon ik met een kaartje te tekenen wie nu wie bombardeert of wie financiert welke groep. Buiten het feit dat ik niet zo fijn kan tekenen, werd het kaartje een fiasco. Graag had ik mijn onvermogen om het te begrijpen visueel duidelijk willen maken. Ik moet me toch met woorden beperken, maar hier gaat ie dan. Als start neem ik Syrië, in de wetenschap dat de Arabische Lente overal zijn sporen heeft achtergelaten en dat de Syrische protesten tegen Assad hebben geleid tot de huidige burgeroorlog. Ook laat ik het Israëlisch-Palestijnse conflict buiten beschouwen op dit moment.

Er ontstaat gewapende strijd in Syrië tegen Assad, maar de onderlinge groeperingen maken elkaar ook af. De wapens komen uit het Westen, maar even zo goed worden ze gefinancierd door de Golfstaten en Saudi-Arabië. Onze ‘vrienden’ uit deze landen, bewapen voor een belangrijk deel onze tegenstanders. Dat wordt vooral duidelijk als naar het schijnt Saudi-Arabië IS ondersteunt. Met zulke vrienden heb je geen vijanden nodig. Iran onze grootste vijand sinds jaren, is fel tegenstander van Saudi-Arabië en nu ineens een medestander van de coalitie. IS opereert ook in Irak waar ze mogelijk begonnen zijn, namelijk de ex-officieren van Sadam Hussein die we uitgerookt hebben. We, het westen heeft dus een ergere vijand gecreëerd. Afghanistan laten we even buiten beschouwing, ten onrechte, maar dan wordt het helemaal ingewikkeld. Ik wil naar Turkije, Rusland en de Koerden.

Rusland wil net als het Westen een deuntje meezingen in het Midden Oosten om strategische redenen en steunt om die reden Assad. Ze bombarderen de tegenstanders van Assad, maar naar het schijnt ligt de nadruk niet op IS, zeker niet. Turkije is lid van de NAVO en heeft enorm veel last van de vluchtelingenstroom en de onrust direct aan de grens. Misschien zijn ze helemaal niet zo’n voorstander van IS, misschien ook wel als het gaat om de olie die zij schijnen op te kopen en daarmee de strijd van IS medefinanciert. Onze minst natuurlijke NAVO-bondgenoot is eigenlijk een luis in de pels van het bondgenootschap. Eigenlijk saboteren ze de strategie van het Westen. Ze hebben echter een belangrijk politiek motief, de Koerden die in Syrië, Irak, Iran en Turkije zitten, streven al jaren naar hun eigen land. In Syrië en Irak zijn ze hier heel hard mee bezig, door IS te bestrijden. Erdogan knijpt hem en wil ten koste van alles voorkomen dat ze ook maar een zweem van Koerdistan zullen oprichten. Als een Russisch vliegtuig wordt neergeschoten door de Turken kom ik het wat Syrië betreft tot de volgende constatering.
De Turken vechten in Syrië vooral om IS niet te beschadigen al zullen ze dat niet openlijk tegen het Westen propageren. Hun belangrijkste doelwit lijkt toch de Koerdische staat in oprichting. Rusland wil Assad in het zadel houden om de stabiliteit en bevecht net als de Turken vooral alle groeperingen behalve IS, hoewel ze optisch in samenwerking met het Westen best een bommetje op IS willen gooien. Het Westen is het vooral om de olie te doen natuurlijk, maar nu feitelijk tegen Assad. Maar een eerder gedrocht vanuit Irak wordt een belangrijkere tegenstander, namelijk IS. Dus eigenlijk bombarderen we met zijn allen Irak en Syrië, we zijn ten dele bondgenoten van elkaar, we kunnen elkaars bloed tegelijkertijd wel drinken en zelfs (tijdelijke) samenwerking op deelgebieden schaadt ergens anders weer de eigen belangen.
Kortom, zelfs in Jip en Janneke taal begrijp ik er eigenlijk nog helemaal niets van, maar heerst er onbegrip om de verschrikkelijke slachtingen, maar vooral ook onbegrip omdat ik geen enkele ratio kan vinden. Onbegrip blijft in deze het woord dat leidend is in mijn hoofd.

Kakelkrant van Sprakeloos 76 DELTAPLAN VOOR NEDERLAND

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

De puzzel moest kloppen, eerder kom ik er niet mee naar buiten, maar vandaag had ik het ultieme Eureka gevoel. Ik denk dat ik een belangrijk deltaplan voor Nederland heb. Het rekenwerk tot achter de komma laat ik aan anderen over, het gaat nu om het vergezicht en de grote lijnen. De aanleiding was het gesteggel van de coalitie om vijf miljard te verdelen onder de hardwerkende Nederlanders en tegelijkertijd de werkgelegenheid een push te geven.

5 MILJARD
Een lastenverlichting van zo’n omvang klinkt heel aantrekkelijk, maar de politieke verhoudingen in Nederland zijn dusdanig dat niet alleen een compromis bij bezuinigingsrondes een schier onmogelijk proces is, ook het uitdelen van cadeautjes is een te moeilijke opgave gebleken. De oppositie wil wel instemmen met het belastingplan van Wiebes, maar wil er te veel voor terug. Groen Links wil meer aandacht voor vergroening van de economie, de SGP’ers willen dat moeder de vrouw thuis blijft en wat D66 nu wil is niemand meer duidelijk. Vijf miljard, je krijgt het niet verdeeld in ons land. Het alternatief is misschien de staatshuishouding op orde brengen, maar als verkiezingsretoriek is dat geen sterke zet voor de coalitie. Met name voor de PvdA die zich richt op werk, werk en nog eens werk, wil het geld uitgeven. Ze zullen het niet prettig vinden om 35.000 banen te zien opgaan door de incompetentie van de Haagse burelen.

MIJN VOORSTEL IN GETALLEN
Als we dat geld nu eens besteden aan zonnepanelen. Nederland loopt in ieder geval in vergelijking met Duitsland erg achter op groene energie. En als ik mezelf nu eens als de gemiddelde Nederlander beschouw dan vind ik zonnepanelen op mijn dak een aangename gedachte. Ik begrijp dat het goed is voor het milieu en dat in tien jaar de kosten er ongeveer uit kunnen zijn. Maar het allergrootste bezwaar is de investering van laten we zeggen €10.000, –. Ik stel voor dat we die vijf miljard als een soort lening geven voor de investering in zonnepanelen op een wijze zoals de huidige studiefinanciering. Het voordeel van deze investering is dat zodra de zonnepanelen bevestigd zijn, je kunt beginnen met afbetalen.

 

Rekenkundige visualisering:

 

5.000.000.000 :10.000 = 500.000

Vijfhonderdduizend huishoudens kunnen van die vijf miljard zonder problemen de lening aangaan en plaatsen de zonnepanelen.
Laten we stellen dat je de lening in 10 jaar terugbetaald, dat is €1000, – per jaar en dus €83,- per maand. Ik begrijp best dat €83, – voor sommigen best veel is, maar laten we nu eens uitgaan dat dat meteen de winst is die je per maand hebt op je zonnepanelen. Per saldo blijft je energie-rekening gelijk, maar omdat je een deel ‘zelf’ produceert, kun je dat gedeelte gebruiken voor de afbetaling. In tien jaar tijd heb je je panelen afbetaald, je hebt geen extra financiële lasten en bovendien heb je een substantiële bijdrage geleverd aan het milieu.
Over tien jaar heeft de staatskas zijn vijf miljard terug. Misschien is er dan wel een politiek klimaat ontstaan die verdeling van de vijf miljard mogelijk maakt. Maar er is meer.

 

WIN-WIN EN IEDEREEN BLIJ
1. De klimaattop in Parijs vordert eigenlijk dat we per land nog veel meer moeten doen om de verdere opwarming van de aarde te voorkomen. We moeten als het ware de gaspedaal gebruiken om te vergroenen. Mijn voorstel is in ieder geval budgetneutraal en 500.000 huishoudens die een bijdrage leveren om groene stroom op te wekken lijkt me heel wenselijk en wezenlijk.
2. Ik kan geen getallen getallen geven, maar hoeveel werkgelegenheid biedt het wel niet om voor vijfhonderdduizend huishoudens panelen te maken en te installeren. Misschien haalt het die 35.000 wel?
3. Een ander probleem kan getackeld worden, de gaskraan in Groningen moet dicht of in ieder geval moet Groningen niet verder de afgrond in. Door de zonnepanelen is er een alternatief voor Gronings gas.
4. Als we de fabrieken voor de zonnepanelen nu eens in Groningen zetten, dit is een gebied dat extra werkgelegenheid goed kan gebruiken. Vanuit mijn economische kennis van de middelbare school weet ik dat er door de investeringen een multiplier-effect kan ontstaan.
5. Onze afhankelijkheid van buitenlandse fossiele brandstoffen, in ons geval Rusland en de olie uit het Midden-Oosten zal sterk verminderd worden. Een bepaalde mate van zelfvoorziening verkleint niet alleen de afhankelijkheid, maar vermindert tevens sterk de behoefte om ons in te laten met problemen die eigenlijk niet van ons zijn, of maar ten dele. ‘Ruzie’ in Iran, Irak, Afghanistan, Syrië, Libië, maar ook Rusland vindt zijn oorsprong voor een belangrijk deel in olie.

Resumerend kunnen we stellen dat de staatshuishouding er niets op verliest, het klimaat de grote winnaar is, de individuele huishoudens geen onverantwoorde investeringen hoeven te doen, Groningers het vooruitzicht hebben rustiger te kunnen slapen en we ons niet meer hoeven te bemoeien met landen om daar de democratie te brengen, terwijl we eigenlijk willen dat de olie- en gasbevoorading verzekerd blijft.
Als dit geen doorslaggevend deltaplan is, dan weet ik het niet meer.