Open brief aan de PvdA

/ sprakeloosid / 1 reactie

Beste PvdA,

In mijn open brief spreek ik alle PvdA-ers maar aan. Zij die ons vertegenwoordigen, zij die nog actief lid zijn, maar vooral ook die PvdA-ers die in 2012 nog gestemd hebben op Diederik Samsom c.s. en nu als sneeuw voor de zon zijn verdwenen volgens de opiniepeilingen. Ik ben er een van en hoef me dus niet eenzaam te voelen, we zijn immers met velen – sterker nog, ‘mijn’ groep is groter dan de groep die nog wel PvdA zegt te zullen stemmen. En toch voel ik me politiek volledig dakloos. Mijn PvdA, mijn ‘dak’, is er immers niet meer, want onder het lekkende dak van de huidige PvdA kan en wil ik niet leven. Deze open brief is in eerste instantie dan ook een exercitie voor mezelf om deze politieke dakloosheid dragelijk te maken. Een geschikt onderdak heb ik niet gevonden de afgelopen jaren, maar een terugkeer naar het oude honk in mijn stemgedrag lijkt vooralsnog en waarschijnlijk langdurig uitgesloten. Het is daar immers killer dan erbuiten. Ik vraag me trouwens af hoeveel (open) brieven de PvdA de afgelopen jaren heeft ontvangen. Het doel van deze brief is mijn zorgen uit te spreken en zoals gezegd de ongerieflijkheid van de dakloosheid te verminderen.

Mijn PvdA-curriculum

Ik ben tussen 1984 en 2012 drie keer lid geweest van de PvdA. Allereerst tijdens mijn studententijd in Nijmegen, toen ik ook actief lid was van de Jonge Socialisten. Het was spielerei en de ambitie om de stap naar de echte politiek te maken was bij mij niet aanwezig, maar een actief volger was ik wel. In de jaren negentig verwaterde het een beetje. In eerste instantie had dat met huisje-boompje-beestje-perikelen te maken, maar de twijfel nam wel toe. De neoliberale tendensen, vooral ook binnen de PvdA, maakten dat ik het bedrag van de contributie liever aan andere zaken uitgaf. Eind jaren negentig verhuisde ik naar Duiven en dacht ‘misschien een nieuw begin ook binnen de PvdA’ en meldde me weer aan als lid. Een korte periode volgde ik de lokale politiek en vergaderde zelfs mee met de raadsfractie. De twijfel bleef als het ging om landelijke sociaaldemocratische ontwikkelingen en er was maar één smoes nodig om me weer af te melden. Op het moment dat ik een aanbod kreeg om freelance (politieke) stukjes te schrijven voor het Gelders Dagblad, en later De Gelderlander. Ik maakte misbruik van dit gegeven om zogenaamd onder het mom van politieke neutraliteit in de journalistiek me weer af te melden. De werkelijke oorzaak lag natuurlijk dieper. Dat is bijna tien jaar zo gebleven en bij iedere verkiezing twijfelde ik of ik op de PvdA moest stemmen, tot zelfs in het stemhokje. Meestal heb ik dat wel gedaan, niet altijd. Het poppentheater rondom de gedoogconstructie tussen CDA-VVD en Wilders overtuigde mij dat het anders moest. Ik meldde me weer aan als lid, sterker nog, ik heb me zelfs aangemeld als kandidaat-Tweede Kamerlid. Dit was vooral een geintje, maar onder de laag van humor of grapje zit altijd een hele serieuze lading. Ik was niet beledigd niet uitverkoren te worden voor de Tweede Kamer. Wel was ik blij met de relatief goede uitslag voor de PvdA, maar tijdens de formatie kwam de teleurstelling al: Is dit waarop ik heb gestemd? Gezien de campagne was ik er niet vanuit gegaan dat de PvdA juist met de VVD in zee zou gaan – en daarbij ook nog eens haar idealen zou verkwanselen. Een mailtje om me af te melden was snel gestuurd, een reden om andermaal op de PvdA te stemmen nog niet gevonden, en ik vrees dat met mij velen er zo instaan.
Mijn twijfels, die al meer dan vijfentwintig jaar duren en inmiddels zijn omgezet in een zekerheid om de PvdA af te schrijven, maar wel op zoek te gaan naar een sociaaldemocratisch alternatief, wil ik als volgt samenvatten. Vanaf de jaren tachtig is de PvdA kampioen in het zichzelf opnieuw uitvinden. Zelfanalyse en introspectie zijn voor een politieke partij heel belangrijk. Het blijven kijken naar veranderende sociale omstandigheden vereist om te zoeken naar antwoorden op nieuwe vragen en zelfs naar nieuwe antwoorden op oude vragen. Maar iedere keer als de PvdA zichzelf opnieuw uitvond, verdween een stuk van de sociaaldemocratische idealen mét de verandering. De verankering werd losgelaten onder het mom van mee moeten bewegen met de tijdsgeest. Het gevolg, de PvdA beweegt nu wel, maar heeft geen regie meer over de richting waarin zij beweegt.

Waarom nu de open brief?

De afgelopen periode zijn er tal van aanleidingen geweest om de PvdA te wijzen op haar sociaaldemocratische verantwoordelijkheden. En ik ben me ervan bewust dat er in een coalitie, zeker met een VVD die electoraal moet sparren met het populisme van de PVV, besluiten worden genomen die me niet welgevallig zijn. Ik wil niet reageren op iedere hype, ik wil zeker ook niet meedoen met de ketelmuziek van de waan van de dag om mijn ongenoegen te uiten. Ook wil ik de PvdA, en zelfs de VVD, niet de schuld geven van de economische- en/of de bankencrisis die we sinds 2008 hebben moeten doorstaan. Ik begrijp heel goed, ondanks de prominente rol van de minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem in de Europese crisis, dat de rol van de PvdA in dit dossier beperkt is. De huidige vluchtelingencrisis zal ik zeker niet bij de PvdA neerleggen. Er is de afgelopen periode mondiaal veel aan de hand geweest en het is te verwachten dat de onrust nog wel even aanhoudt.. Er is dus reden genoeg om een sterk sociaaldemocratisch geluid te ventileren. Ik hoor het echter niet, ik voel het niet en ik zie het niet in de Nederlandse politiek. Dit verwijt ik de PvdA. De toenemende onzichtbaarheid van de sociaaldemocratie is groot. ‘Relatief’ kleine issues zijn de aanleiding om naar de spreekwoordelijke pen te grijpen en deze open brief te schrijven. Voor mij zijn onderstaande zaken belangrijk genoeg.

1. De wijze waarop Otwin van Dijk van de PvdA heeft moeten leuren met de Wet Toegankelijkheid voor minder validen. Het betrof de ratificering van internationale verdragen die Nederland getekend heeft. Voor zoiets logisch als de weg vrij maken van het publieke domein voor rolstoelgebruikers, visueel gehandicapten en andere minder validen, was het nog spannend of coalitiepartner VVD voor zou stemmen. Uiteindelijk hebben de liberalen het wel gedaan. Met zulke vrienden heb je toch geen vijanden meer nodig?
2. De reorganisatie van de Nationale Ombudsman waarbij de kritische Kinderombudsman, Mark Dullaert, moet wijken, steekt me enorm. Dullaert zou niet passen bij de nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen lees ik in de media. Ik denk dat de nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen met name rondom de jeugdzorg niet passen bij de sociaaldemocratie en dat het goed is dat juist een Ombudsman hier de politiek op zou moeten wijzen. Een sociaaldemocraat zou als een wesp gestoken moeten zijn en alle middelen moeten aangrijpen zijn ongenoegen kenbaar te maken.
3. Heel recent: de politieke bemoeienis (lees: de bemoeienis van de VVD) met het omroepbestel door middel van benoemingen en misschien wel vriendjespolitiek om het relatief goedkope en pluriforme bestel definitief om zeep te helpen. Dit lijkt een eenmansactie van Sander Dekker van de VVD, maar ik hoor amper tegengeluiden bij de PvdA. Mogelijk kan de PvdA nog een aanpassing aanbrengen voordat ze onder kabinetsverantwoordelijkheid ook dit slechte besluit op haar conto kan schrijven.
4. Dit is meer een persoonlijk argument. Nu mijn ouders echt op leeftijd beginnen te geraken en een aantal zaken niet meer vanzelfsprekend is om allemaal zelf te doen, word ik geconfronteerd met de WMO die erop gericht lijkt te zijn om juist zo min mogelijk aan zorg te bieden. Het woud van instanties, keukentafelgesprekken en andere bureaucratische hindernissen is met name onder verantwoordelijkheid van de PvdA in het leven geroepen. En helaas naar het lijkt om vanzelfsprekende zorg niet meer te hoeven bieden. Het is die zelfde PvdA die het voortouw heeft genomen om thuiszorgorganisaties naar de afgrond te leiden.

Advies

Van mij hoeven de bomen niet in de hemel te reiken als het bijvoorbeeld gaat om zorg voor ouderen, maar het woord ‘vanzelfsprekend’ moet toch in veel van dit soort gevallen wel in het primaire vocabulaire van een sociaaldemocraat zitten. Dit zijn de kernwaarden van de sociaaldemocratie! Maar, ik hoor het niet, ik voel het niet en ik zie het niet.
De PvdA is verworden tot een machinerie die in het gunstigste geval de scherpe kantjes van VVD-beleid afhaalt – maar vaak lukt dat haar nog niet eens. Ik vind een dergelijke ‘ambitie’ de sociaaldemocratie onwaardig. De PvdA is toch niet bewust bezig zichzelf op te blazen vraag ik me wel eens af?
Welgemeend advies aan alle verantwoordelijke PvdA-ers in kabinet en parlement, jullie kunnen blijven wachten op betere tijden. Jullie kunnen geloven dat in het stemhokje toch nog veel spijtoptanten voor de PvdA zullen kiezen door gebrek aan alternatief. Jullie kunnen geloven, in navolging van Jan Peter Balkenende, dat na het zuur, het zoet komt. Ook ik heb immers mogen ervaren dat mijn loonzakje met een aantal tientjes beter is gevuld dit jaar, maar daarmee laat ik me niet lijmen. Het spreekwoord luidt dat je op je hoogtepunt moet stoppen, maar mijn welgemeende advies is om nu te stoppen met deze zinloze exercitie in Rutte 2, het levert slechts meer schade op. Ik weet het, het is vloeken in de kerk om nu te stoppen, want wie breekt, betaalt is de Haagse politieke logica. Maar heeft de PvdA al niet lang gebroken met de kiezer en de sociaaldemocratie? Ik denk van wel en dat veroorzaakt ook de politieke dakloosheid bij vele voormalige, zeer loyale, PvdA-stemmers.

Begrip, van de dag (108) Was ich noch zu sagen hätte

/ sprakeloosid / 1 reactie

Kölner Dom

WAS ICH NOCH ZU SAGEN HÄTTE

 

Altijd kriebelt het als er weer zo’n schrijfwedstrijdje langskomt. Het is nu de NPO die in het kader van de boekenweek alle amateurschrijvers oproept om een verhaal te schrijven. En een amateur ben ik natuurlijk, al zit heel diep in mij, aan de rafelranden van mijn kunnen, de wens om echt een boek te schrijven. Ik zal het niet ontkennen, al zijn er obstakels in de vorm van talent, tijd en doorzettingsvermogen en vooral het gebrek aan deze karaktereigenschappen. Maar bij een wedstrijdje van slechts 500 woorden begin ik overmoedig te worden. 500 woorden is gelezen gedurende het roken van één sigaret. Het boekenweekthema Duitsland geeft de volgende opdracht mee: Was ich noch zu sagen hätte.

Het gaat dus over Duitsland in de meest brede zin van het woord. Suggesties worden gedaan met Bier und Bratwurst, voetbal, Bach, Brecht, Böll of Goethe. Of wat te denken over de val van de Muur en de nieuwe rol van Duitsland in Europa, recentelijk nog meesterlijk vertolkt door Angela Merkel. Ik zit me af te vragen hoeveel mafkezen er zullen zijn die een verhaal over de fiets van hun inmiddels betovergrootvader zullen schrijven? Of een andere vraag, zou er op Duitse Universiteiten ook gedoceerd worden over foute Nederlanders in de oorlog? Zomaar een vraag die bij me opplopt.

Een paar jaar geleden deed ik al eens mee met een schrijfwedstrijd over Duitsland. Ik had wat vakantieherinneringen bij elkaar geharkt waarbij de positieve en negatieve vooroordelen aan de beurt kwamen. Dat verhaal, Urlaub wie der Kölner Dom, kan ik dus niet meer gebruiken en zal uit een ander vaatje moeten tappen. Ik ben er nog niet uit, maar voor 10 februari middernacht moet het af zijn. En waarvoor doen we het allemaal? Een kaartje voor het boekenbal! Wil ik daar bij zijn? Eigenlijk niet, maar het zou wel heel veel begrippen van de dag opleveren denk ik. Of misschien wel onbegrippen? Wie zal het zeggen, maar als iemand een leuk en origineel onderwerp heeft over bijvoorbeeld Bier, Bratwurst of Bach, ik houd me aanbevolen. Een cursiefje over humor en de Duitsers is boven mijn kunnen, dus suggesties in deze richting hebben geen zin.

Begrip, van de dag (107) Kinderombudsman

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

 

KINDEROMBUDSMAN

 

De Kinderombudsman, ik kan er niet om heen en dat wil ik ook niet. Dus het begrip van de dag is geboren. De nieuwbakken Nationale Ombudsman, Reinier van Zutphen, zo leer ik uit de media wil de Kinderombudsman niet langer in zijn team. Een golf van protest en een heuse petitie om Marc Dullaert te laten aanblijven zijn het gevolg. Ik lees in de Volkskrant dat de voorganger van Van Zutphen, Alex Brenninkmeijer, door de Kamer te activistisch zou zijn. Dat is raar denk ik dan, is dat niet een beetje ingebakken bij de rol van Ombudsman. Marc Dullaert is van de school van Brenninkmeijer, dus dat lijkt me goed. Zo vinden inmiddels ook 17.000 ondertekenaars van de petitie.

Verder lees ik in de Trouw de volgende argumentatie: ‘Van Zutphen wil dat die (Eigen noot: de nieuwe Kinderombudsman) aansluit bij ontwikkelingen binnen de maatschappij en de overheid en heeft ‘na rijp beraad’ besloten ‘om de ruimte te benutten die de wet mij biedt om mijn eigen team samen te stellen’. Als ik dit lees, in combinatie met de teneur in de Volkskrant, gaan mij de haren recht overeind staan. Het lijkt wel of Van Zutphen is uitgekozen vanuit overheidswegen om als een slager het eigen vlees te keuren, dus vooral niet kritisch te zijn. Van Zutphen is dus de man om de stromannen te gaan aanstellen, juist in deze tijd!

Hoezo aansluiten bij de ontwikkelingen van deze tijd? Je moet ze kritisch volgen en de vinger op de zere plek leggen als dat nodig is. En als die zere plek een structurele weeffout is of zelfs voortkomend uit politiek onbenul dan zijn de Marc Dullaerts heel hard nodig. Ik doel daarbij op de dreigende mislukking van de overdracht van jeugdzorg naar de gemeentes. Als de Nationale Ombudsman en in zijn kielzog de Kinderombudsman verworden tot passief klapvee voor overheidsbeleid, ook als dat slecht wordt uitgevoerd, dan is het instituut geen knip voor de neus waard. Van Zutphen is dan geen Nationale Ombudsman, maar de Nationale MaskeringsJoker. En die hebben we absoluut niet nodig, van dat soort types hebben we er genoeg. Ongeacht of Dullaert zijn werk nu wel of niet goed heeft gedaan, ik kan er niet over oordelen, maar de achterliggende argumentatie om hem weg te sturen is misselijkmakend slecht.

 

Ik zou zeggen, ondertekenen!!!!

Begrip, van de dag (106) Internetdispuut

/ sprakeloosid / 1 reactie

volkskrantblog

 

INTERNETDISPUUT

 

Ik ben geen ruziezoeker op internet en ook mijn verschijning in reallife heeft me tot nu toe weinig heftige ruzies opgeleverd. En toch na ruim 15 jaar internet heb ik al menig robbertje gevochten met deze of gene. Op de sociale media, of dat nu Twitter, Facebook of een bloggerscollectief is geweest, waren het aanvankelijk vooral links/rechts disputen. Links/rechts-verschillen gaan tegenwoordig vooral over de mate waarin je wel of niet politiek correct bent. Bij een kritisch stukje over mijnheer Wilders was ik multiculti en bij de zwartepietendiscussie een domme racist met een eenkennig witte boze mannenblik op de wereld. Heden ten dage, als je een genuanceerd standpunt hebt over de huidige problemen over vluchtelingen, word je van beide kant geattaqueerd. Of erger nog, genegeerd want je past niet in het hokje om weggezet en uitgescholden te worden.

Voor de lezers die me kennen van het Volkskrantblog moet dit bekend overkomen. Dit is voor mij ook de reden geweest om niet over te gaan naar het volgens mij succesvolle OBA, een bloggersinitiatief toen het Volkskrantblog opgeheven werd. Onder het mom van het vrije woord moest ik maar de kanker krijgen. Wij Nederlanders zijn namelijk erg gecharmeerd van schelden met ziektes, maar dit terzijde. Het vrije woord was ook voor het Volkskrantblog en ook haar opvolger OBA toen belangrijker dan een beetje respect. Ik zoek het wel uit als vrije vogel dacht ik toen. Het gevolg is dat ik hierdoor honderden hits per maand en vele reacties en interacties heb gemist, maar de ruzies verminderden wel.

Laatst was er echter weer zo’n mannetje die me betichtte van mislukt intellectualisme, ik was tevens een boer en moest maar voor ‘mijn wijkbladje’ schrijven. Het zijn inderdaad veelal boze witte mannen die zich tot dit soort ruziemaakpraktijken uitgenodigd voelen. In de puberteit zijn het vooral meisjes die elkaar via de sociale media afmaken, maar bij volwassenen zijn het meer mijn soort mensen. Ik vraag me af hoe zo’n persoon in elkaar zit. De hele dag gewerkt, de piepers van moeder de vrouw achter de kiezen en dan na het kijken van een ondeugend filmpje op internet even stoom afblazen door ziektes en andere onwelgevalligheden in cyberspace te gooien? Je denkt de mensheid een beetje te begrijpen, maar iedere keer ontdek je dat de Allesbestierende rare kostgangers heeft gecreëerd.

 

 

Begrip, van de dag (105) Verblindt identiteit

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20160128_151629

 

VERBLINDT IDENTITEIT

 

Een gezondheidswandelingetje om de rug te ontlasten na uren zitten achter de computer, bracht me op vijftig meter van het kantoor tot nieuwe inzichten. Na een klein rondje richting de Rijn liep ik terug weer naar boven, de stuwwal op, om mijn rug verder te belasten. Maar nu deed ook mijn hoofd mee, want op de trappen naar de Vijfzinnenstraat werd ik geconfronteerd met de volgende tekst: VERBLINDT IDENTITEIT. Er staat geen vraagteken achter en volgens mij is het ook niet de gebiedende wijs. Het zou wat zijn om identiteiten te verblinden, zoiets van ontregel je omgeving? Ik liep van beneden naar boven, maar als je andersom zou lopen krijg je IDENTITEIT VERBLINDT. Daar moest ik over nadenken en vergat mijn vermoeide rug. Een wandelingetje tussendoor is heel gezond blijkt maar weer.

Mijn eerste conclusie is dat, mocht ik ooit naar mijn identiteit op zoek zijn via moeilijke therapieën, kerkelijke instanties of in Oosterse sferen, moet ik me eerst afvragen of het zoeken wel zo slim is? Het hebben van een identiteit zou volgens deze woorden verblinden. In zekere zin is dat natuurlijk waar. Je eigen identiteit bepaalt je denken, doen en het waarderen van anderen. Dat kan heel negatief zijn, verblindend werken dus. Je hebt minder zicht op het palet aan andere mogelijkheden in jezelf en je omgeving. Maar zonder identiteit ben je slechts een amorfe poepfabriek, een mens met kraak noch smaak. Je moet je referentiekader toch ergens vandaan halen? Een identiteit wordt aan de andere kant gevaarlijk als je jouw identiteit als dwingende norm voor anderen gaat stellen. Dat zien we in het dagelijkse leven vaak dat identiteit verblindend kan zijn.

Ik verdenk de makers van de tekst student te zijn aan de kunstacademie in Arnhem (Artez) die op een steenworp afstand ligt. En voor kunstenaars in een dop is vrijelijk kunnen denken van groot belang, maar dat betekent natuurlijk niet dat je geen identiteit hoeft te hebben, want anders krijg je amorfe kunst. De makers hebben gelijk als je van boven naar beneden loopt, identiteit verblindt met andere woorden beperken je in je vrije expressie. Echter als je van beneden naar boven loopt slaat het nergens op, tenzij ze als luie studenten gewoon het vraagteken zijn vergeten.

 

PS. Na plaatsing kwam heel snel een nadere verklaring van de teksten en kunstzinnige opknapbeurt van de trap –>volg de link

Begrip, van de dag (104) Streng verboden

/ sprakeloosid / 1 reactie

20160127_133352

STRENG VERBODEN

Hoe verboden kan verboden zijn? Deze prangende vraag heeft me meer dan 24 uur bezig gehouden, maar ik ben er niet uitgekomen. Gisteren moesten mijn zoon en ik voor familieaangeleden in Amersfoort zijn. Het was al jaren geleden dat ik in de stad was geweest. Mijn zoon heeft er voornamelijk slechte herinneringen aan vanwege een dubieuze stage. Als je dan door de stad loopt kom je bijna automatisch terecht bij de Onze Lieve Vrouwentoren oftewel de Lange Jan. We liepen naar binnen en als roker werd ik geconfronteerd met het bordje ‘streng verboden te roken’. Nu ben ik een heel aangepast en vooral een normaal mens, de mate van socialisatie is dusdanig dat ik zoiets vrij vanzelfsprekend vind. Trouwens, ik denk de meeste rokers wel.

Op zich een onnodig bordje, maar in een bordjesland is dit onoverkomelijk. Ieder zijn meug en ze doen dus maar. Maar ik val op het woordje ‘streng’. Als iets verboden is, dan mag iets niet. Volgens mij is dat een onwrikbaar begrip. Het mag niet, niet een beetje niet, maar gewoon niet. Ook niet heel erg niet of super niet, gewoon niet. Dus dat woord ‘streng’ is een nietszeggende en nutteloze toevoeging. Het is niet toegestaan, dus gewoon niet. Je zegt toch ook niet dat iets mild verboden is?

Of zou het de achterliggende strafmaat zijn die met het woord ‘streng’ aangeduid wordt? Dus bij verboden, krijg je de foeistraf van mijnheer pastoor of oom agent schrijft een bon uit. Als de overtreding in dit geval gemaakt wordt, want je weet dat het streng verboden, dan moet je eeuwig branden in de hel. Of misschien worden de middeleeuwse kerkelijke boeken erbij gehaald voor een pittige lijfstraf met zwepen, spijkers of een slag met een goedendag? Wie zal het zeggen? Ik vind het woord streng vooralsnog een rare toevoeging. Maar misschien weten ze bij de katholieke kerk meer dan ik en hebben ze geleerd van het eerste boek, Genesis. Als God Adam en Eva nu streng verboden had om van de boom van kennis van goed en kwaad te snoepen, had de wereld er misschien heel anders uitgezien.

Begrip, van de dag (103) Bakfiets

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

BAKFIETS

 

Taalverrijking is een mooi ding en daar wil ik het vandaag over hebben en dan wel van een heel lokale soort. In ons gezin heeft bakfiets een tweede betekenis gekregen, we hebben als het ware een homoniem gecreëerd. Een bakfiets is natuurlijk het vervoermiddel van de kleine middenstand in het begin van de twintigste eeuw tot zelfs ver in de jaren vijftig. Het Gooi heeft het begrip bakfiets een nieuwe lading gegeven, maar het blijft een bakfiets. Er worden geen broden of lompen meer in vervoerd, maar verwende kindjes in merkkleding door hele hippe moeders. De nieuwe lading maakt het nog geen homoniem.

Zo’n vijf jaar terug zat ik aan tafel te oreren en liet daarbij het woord bakvis vallen. Mijn jongste zoon begreep het niet en ik legde uit dat een bakvis van oorsprong een klein visje was, te klein om te koken maar het was zonde om het weer overboord te gooien, er zo net tussen in. Later sloeg dat er net tussen in op meisjes die geen kinderen meer waren, maar zeker nog niet volwassen. Ze denken daar zelf anders over. Dus pubers, met onvolwassen streken, geen verantwoordelijkheidsgevoel, onzeker tot op het bot met een arrogantie alsof het echte jongedames zijn. Mijn zoon leek het begrepen te hebben. ,, Ik ben dus ook een soort bakfiets, alleen dan een jongen? Hij had het woord bakvis niet goed verstaan en sindsdien noemen we een mannelijke bakvis een bakfiets. En als hij zich bakfietserig gedroeg wees ik hem op zijn bakfietsengedrag tot op de dag van vandaag.

Ik moest er vandaag aan denken in verband met de commotie rondom D66 Kamerlid Wassali Hatchchi. Haar optreden heeft iets springerigs, is ietwat onvolwassen en ze lijkt de gevolgen van haar daden niet echt te overzien. Kortom een bakvissenstreek op basis van de droge feiten. Er gaan geruchten over de strenge discipline onder de leider Alexander Pechtold. Ook zou er sprake zijn van een heimelijke affaire waardoor ze op de vlucht is. Dit is een dubieus gerucht natuurlijk, maar als het waar is dan kun je stellen dat haar vluchtige bakvissenoptreden veroorzaakt is door mogelijk hengstig bakfietsengedrag in een volledig volwassen omgeving van de Haagse Politiek. Ik denk dat bakfiets nog wel eens een landelijk erkend homoniem zal worden.

Begrip, van de dag (102) Alles wordt anders

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

anders

ALLES WORDT NU ANDERS

l

En vanaf nu wordt alles anders, uiteraard na dit blogje. Vanavond is het nog even behelpen, maar vanaf morgen!!!! Ik zit nu in de Lindenberg te Nijmegen om eindelijk eens te leren schrijven. Tot nu was het behelpen, een beetje op oude VWO kennis, een fractie levenservaring en een grote duim en associëren maar. Een aantal van mijn trouwe lezers heeft het ermee gedaan, daarvoor grote dank en waardering. Maar vanaf morgen zult hier niet meer alleen zijn. Het wordt sprakeloos vernieuwend, het wordt helemaal anders.

De grote zoektocht begint naar de geheimen van het literair bestaan, onontgonnen gebieden zullen omgeploegd worden en de donkere krochten van mijn brein zullen vanaf heden geopenbaard worden. Misschien moet ik met dat laatste nog maar even wachten, hoewel er ooit een collega stukjesschrijver me betichtte van ‘schrijven met de rem erop’. Een mooie doelstelling zou kunnen zijn om de rem te vinden en deze een tikkeltje te ontregelen, een klein beetje maar zou al mooi zijn. En dan de politieke columns, hoewel naast de boekrecensies het best gelezen, zullen niet meer mild spottend zijn, maar heet gepeperd en vilein. Uiteraard zonder ordinair te worden en te schelden. En hier ziet u alweer, de rem is al weer gevonden en een arsenaal aan voorbehoud al weer gemaakt. Een cursus is heel hard nodig.

Het ultieme doel is om uit mijn comfortzone te treden, het loslaten van automatismen en de door mij platgetreden paden te verlaten. En toch moet er iedere dag in principe een ‘begrip’ worden afgewerkt. Deze 102e moet mij verlossen van het sluimerende bestaan aan de rafelranden van het internet. Het is aan u om dat verder te blijven waarderen. Aan mezelf de opdracht om me niets van u aan te trekken. Nog drie kwartier ben ik blogjesschrijver en morgen…….u zult het van me horen.

Begrip, van de dag (101) Afrekenen graag

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

AFREKENEN GRAAG

 

Ik was vandaag niet zo van het nieuws, je hebt zo van die dagen en dat is niet erg. Integendeel, het geeft vaak enige zielenrust. Ik was klaar met het kijken naar een van de weinige programma’s die ik nooit mis, Spoorloos. Het intrigeert me enorm het gegeven familie, wat dat doet met mensen en welke emoties dat met zich meebrengt. Goed, goed het heeft ook een therapeutische werking want ik heb ooit gelezen dat huilen heel goed is en dat het traanvocht met enige regelmaat ververst moet worden. Ik huil zo goed als nooit, dus een klein snikje is goed voor me. Dan schakel ik even over op de andere zender en het gaat over bonnetjes.

Gaat het nog steeds over die bonnetjes in de zaak Teeven en Opstelten vraag ik me af. Iedereen op ministerieel niveau is toch afgeserveerd en zelfs de opvolger Van der Steur is zijn publieke functie niet meer zeker. Ik las vandaag terloops nog wel een stukje over de hoeveelheid VVD-ers die de laatste jaren in opspraak zijn geraakt. Ze willen allemaal met hun zogenaamde ondernemersachtergrond de zaak Nederland even runnen, niet beseffend dat de publieke zaak geen BVtje is en dat het oogmerk winst een leuke graadmeter is voor een fabriek, niet voor veel publieke taken zoals onderwijs, gezondheidszorg en ook justitie.

Ik begrijp met de beperkte informatie dat er dus opdracht is gegeven om het bonnetje niet te zoeken. Wie heeft dat gedaan en met welk belang? Ik ben wel een beetje klaar met dit kabinet. Ik denk dat het genoeg is geweest, hoewel de alternatieven zijn zeer beperkt. Eigenlijk is het een beetje Spoorloos die hele Teevendeal. Je denkt ‘alleen op de wereld’ te zijn en hebt het geluk dat er zorgzame mensen zijn die je verzorgen. En toch ontbreekt er iets. Zo is het ook bij Justitie. Je bent alleen op de wereld, houdt geen rekenschap met maatschappelijke normen, maar als justitiecowboys run je de waarden en normen in het land. En toch ontbreekt er iets, de missing link. Ober, mogen we afrekenen en graag een bonnetje met BTW graag. Eigenlijk is het om te huilen.

Mijn Filmblik op: Youth

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

 

Zijn emoties nu wel of niet wel of niet belangrijk in het leven, dat is de vraag waarmee ik uit de bioscoop stapte na het zien van de film Youth (regisseur Paolo Sorrentino). De componist Fred Ballinger (gespeeld door Micheal Caine) stelt zich die vraag en lijkt er ook naar te leven. Een ietwat nurkse oude man, niet onvriendelijk maar het is overduidelijk dat hij weinig meer van het leven verwacht. Investeren in (oude) emoties is dan ook zonde van je tijd. Gewoontegetrouw gaat hij naar een vakantieresort in Zwitserland waar de idyllische omgeving in schril contrast staat met de overwegend bejaarde clientèle in het kuuroord. Ook aanwezig is zijn boezemvriend Micke Boyle (gespeeld door Harvey Keithel) die de vakantie gebruikt voor zijn laatste filmische meesterwerk. Hun vriendschap blijft door de hele film doorlopen met een belangrijke vraag of Micke nu wel of niet het bed gedeeld heeft met een gezamenlijke jeugdvriendin. Het geheugen laat hierin de heren in de steek. Het drukt de vriendschap evenals het uit elkaar gaan van zoon en dochter van beide heren. De dochter Lena Ballinger (Rachel Weisz) blijft bij vader in het hotel, als dochter en zijn persoonlijk assistente.

 

De waarheid mag geen geweld aangedaan worden als ik in eerste instantie vooral onder de indruk was van de filmaffiche waar een stel prachtige vrouwenbillen pontificaal in beeld te zien waren. ,,Ik wilde wel eens weten welk gezicht er bij die billen hoorden.” Natuurlijk hielp het wel om te horen van anderen dat de film de moeite waard was om te aanschouwen. En ik heb met volle teugen genoten. In de eerste plaats om de conversaties tussen de beide oude heren over het leven, hun prostaatklachten en de onderlinge weddenschappen met betrekking tot de gebeurtenissen in het kuuroord. Maar ook de verschillende, soms persiflage-achtige rollen van de andere gasten. Te denken valt dan aan de crew van Micke, maar ook de het bijrolletje van de nietszeggende masseuse, die beweert dat haar kennis gelegen is in de aanraking en daarmee de emoties kan ontleden. Ook Maradonna moest waarschijnlijk voor de zoveelste keer bijkomen van de overdaad en vet en andere geneugten des levens. Ook hij logeerde in het hotel. Ik kan oprecht genieten van dit soort portretjes in de film. Met de aanwezigheid van dochter Lena komen we hortend en stotend ook iets te weten van het ogenschijnlijke emotieloze leven van Fred Balanger. Zijn gehele gevoelsleven lijkt hij in de muziek te hebben gelegd, met name de compositie van zijn zogenaamde Simpel Songs. Queen Elizabeth wenst ten behoeve van haar echtgenoot prins Philip dat Fred Balanger nog een keer als dirigent zijn opwachting maakt en de Simpel Songs voor het koningspaar ten gehore brengt. Daarmee stel ik dat de muziek (componist David Lang) de toch al mooie film film draagt en naar een hoger level brengt.

 

Al met al een prachtige film die bij mij hoog scoort. Bij het zoeken naar de naam die bij de blote billen horen, kwam ik een recensie van mijn collega’s van de Azijnbode tegen. Met het negatieve commentaar kan ik traditiegetrouw dus stellen dat ik gelijk heb en dat ieder negatief commentaar van de Volkskrant voor mij een aanrader is om te gaan. Om volledig te zijn en trouw te blijven aan mijn onderzoeksvraag de dame met de billen was in de film Mădălina Diana Ghenea en speelde Miss Universe. Rest mij een vraag die ik niet beantwoord heb gekregen. Waarom speelde Fred Ballinger met een rood snoeppapiertje tijdens verschillende momenten in deze film. Misschien heeft iemand het antwoord? Het belang van emoties in het leven van een mens zal volgens mij een eeuwigdurende vraag blijven voor ieder weldenkend mens.

Al met al geef ik de film een dikke acht (8+)

 

Voor alle filmblikken van Sprakeloos