Na de Koude Oorlog was de verwachting dat alle mondiale strijd langs culturele en religieuze scheidslijnen gaat lopen. Hiermee kwam de Amerikaanse politicoloog Samuel Huntington. Zijn boek ‘Botsende Beschavingen’vond breed aftrek. Nadat we gewonnen hebben van de commies, creëerden we een nieuw houvast om de wereld te begrijpen. Het neokapitalisme slaat overal zijn overwinningsslag. Ook in de voormalige Sovjetstaten heerste jarenlang een jolig anarchistisch-kapitalistische feeststemming. Zelfs de Chinezen hebben van de leidende communistische partij een mondiaal filiaal van Grijpen en Graaien gemaakt. 9/11 zou nog een argument kunnen zijn van ‘clashes of civilization’. Maar geldt dat ook voor de clash binnen de christelijke orthodoxie, Oekraïne vs. Rusland? En hoe moeten we de clash binnen de ‘Vrije Westerse Wereld, Europa vs. de Verenigde Staten duiden? Clashes between Civilizations? Totale Lulkoek!!!
De human civilization clashed! It’s all about the money, geciviliseerder is het echt niet.
,Stel er komt oorlog, maar niemand gaat er naar toe.’ Een leus toen pacifisme nog hip was. Een poster met een naakte mevrouw en een koe op de achtergrond was het toppunt van vredelievendheid. Een naakte mevrouw is tegenwoordig verdacht, een koe al helemaal. We weten nu, het pacifisme is niet aangeslagen. Opgegroeid in de jaren tachtig was ‘No Future’ niet van de lucht. Het klinkt realistischer. Echter we zijn veertig jaar verder, er is een toekomst gebleken. ,Make Love, Not War’ zit tegenwoordig vaak in pilletjes waar dan weer oorlog voor wordt gevoerd!
Maar toch: ,Stel er is een Amerikaanse president, maar niemand noemt zijn naam.’ Hij, die niet genoemd mag worden! Een vloek op het T-woord zou het nieuws in ieder geval aangenamer kleuren. Het verandert, net als bij het pascifisme, de werkelijkheid niet, helaas (oreert het kind uit de jaren tachtig.)
Een prachtig, maar kostbaar station, is het cadeautje dat Arnhem geschonken heeft aan Nijmegen. Een mooiere entree/start voor een tocht naar de Keizerstad is bijna niet mogelijk. Het mooiste van Arnhem. Met deze foute grap is de toon gezet voor een ander blog. Voor dit stukje heb ik voorlopig alleen maar positieve woorden voor de Gelderse hoofdstad. Je kunt er alles van vinden, maar het Sonsbeekpark is misschien wel het mooiste park van Nederland. Ik daag eenieder uit qua schoonheid met mooiere parken te komen in Nederland. Voor iedere serieuze suggestie zal ik een dag uittrekken om er te wandelen, foto’s te maken en zo mogelijk een blogje te schrijven. En nee, Frank Boeijen ten spijt, het Kronenburgpark in Nijmegen tipt niet aan het Sonsbeekpark in Arnhem.
Ik kom er vaak meermaals per week om mijn rug even te rechten en mijn benen te strekken. Zitten is het nieuwe roken is een slogan waar meer waarheid in zit dan mij lief is. Het is geen straf om op 100 meter van het mooiste park te moeten werken. Maar goed, werken is niet het hele park door sjouwen, dus ik heb ik een prachtige eerste zaterdag in februari 2025 aangegrepen om het park Sonsbeek en verder op park Zypendaal in te lopen. Een hele aangename wandeling (IJstijdenwandeling) die ook de Burgermeesterswijk tussen park en station meeneemt, Dat is ook echt te moeite waard.
Mensen die van verder komen en in Arnhem willen winkelen heb ik een tip. Spendeer op een steenworp afstand van het winkelcentrum, waar niet meer dan alle winkels zijn die je overal in Nederland kunt vinden. Spendeer je dag beter en ga wandelen, De IJstijdenwandeling bijvoorbeeld. En zonder sekse-specifiek te worden, splits je je als stel of groep gewoon op, kan best mannen! Dat is beter dan ijsberen voor een modewinkel. Bovendien genoeg horecagelegenheden in het park.
Het lijkt bijna of ik aan Ernhempromotie aan het doen ben. Maar zo ver ga ik niet, deze plaatjes en kletspraatjes gaat een neutrale titel krijgen en niet Èrhem zo gek nog niet. En ben toch niet gek. Dollen met Arnhem is natuurlijk voer voor een andersoortig blog. Dit is gewoon een blog van een blij ei omdat de zon schijnt, ook in het Sonsbeekpark in Arnhem.
De wandeling is te vinden op Komoot, zo wel de officiële en de mijne met nog meer foto’s.
Op mijn instagramaccount nog meer foto’s: titiissprakeloos.
Blue Monday is een wereldwijd begrip. Het staat voor de meest deprimerende dag van het jaar. De dagen zijn nog donker, het geld van de feestdagen is op en de goede voornemens mislukt. Afgelopen maandag was het zover. Onzin natuurlijk, aan de andere kant van de evenaar zijn de dagen juist lang en het geld altijd op. Toch? 20 januari 2025 had ook Brown Monday genoemd kunnen worden. Er was ongelooflijk veel media-aandacht voor The Donald. Krachttermen bij zijn tegenstanders waren niet van de lucht. De term Brown Monday gelukkig niet. Een paar dagen later liep ik bij de Muur van Mussert. Gewoon even kijken in het donkerbruine verleden van Nederland. De muur staat op instorten trouwens. Hoop maar dat dit symptomatisch is voor de koude mondiale wind. Ik troost me met de gedachte dat het zonnetje dapper bleef vechten om door te breken.
Lang geleden sprak mijn vader heel geagiteerd dat hij een hekel had aan het woord Facebook. ,,Waarom zeggen ze niet gewoon gezichtsboek?” Zijn verontwaardiging was gemeend. Mijn vader was toen 87 jaar oud. Hij begreep de wereld van Facebook niet. Hij begreep de wereld al helemaal niet zo goed meer. Het is inmiddels zo’n alweer zo’n 8 jaar geleden. Mijn vader is niet meer, maar zijn zoon heeft nog wel een account op het gezichtenboek. Nog wel………
Ben ik boos op Mark Zuckerberg? Ik weet het niet, het is nogal een uitspraak om fact-checken niet meer belangrijk te vinden. Nu vraag ik me af of de ‘facts’ op Facebook goed gecheckt werden, maar om publiekelijk, met de Amerikaanse president moedwillig en schaamteloos, de democratie verder om zeep te helpen is natuurlijk wel ……een dingetje zullen we maar zeggen. Ik denk dat ik eigenlijk helemaal niet boos bent, eerder teleurgesteld. Teleurgesteld dat de macht wel heel erg geconcentreerd wordt en ik ogenschijnlijk machteloos moet toe kijken.
Machteloos? Ik ben al van Twitter af. Deze naam blijf ik gebruiken sinds de rijkste man van de wereld Amerika heeft gekocht en steeds verder wil gaan. Zal ik de wereld redden door Facebook te verlaten? Ik heb al accounts op Mastodont (@sprakeloosID@mastodon.nl ) en Bluesky (@sprakeloosid.bsky.social). Threads, Instagram, Messenger en WhatsApp zijn trouwens ook van hetzelfde bedrijf volgens mij. Dus helemaal van Meta ben ik niet af. Met het schrijven en plaatsen van dit stuk heb ik mijn kans voor de toekomst mogelijk vergooid. Nooit meer wereldberoemd worden met mijn heel populaire klompenpadverhalen op Facebook. Ik blijf wel wandelen en bloggen, Mark Zuckerberg ten spijt.
En ook nooit meer de wereld according to me op Facebook. Dat is niet erg trouwens, want de wereld is toch al een grote meninkjesfabriek geworden, mijn mening heeft geen toegevoegde waarde op Facebook. Mogelijk werkt het niet meer meedoen op dit platform wel net zoals het sociale puntensysteem in China. Wie weet?
Mijn vader kan trots zijn, mijn gezicht niet meer op Facebook, moeten ze het ook maar gezichtsboek noemen. Zo is het ook nog een keer. Power to the people, om het maar even in fijn Nederlands te zeggen.
Het is de grijste dag in jaren, 25 november 2024. En toch stapte ik zeer goedgemutst uit de auto. Een uitzending op Radio 1 liet een heel opgewekte jongeman aan het woord. Olaf van Veen. Let op die naam. Hij gaat de voedselverspilling te lijf met nieuwe technieken als AI. Hij schets op onderzoek gebaseerde feiten dat wereldwijd 1/3 van het geproduceerde voedsel niet gebruikt wordt. Ik stel me de hoeveelheid voor in kilo’s, in geld en de hoeveelheid mensen die ermee gevoed kunnen worden. Laat dat even indalen! Het meeste wordt bij consumenten weggegooid. Het onderzoek van Olaf van Veen richt zich op tegengaan van verspilling bij de Horeca.
Met camera’s heeft hij het verspillingsgedrag van de professionele keuken in kaart gebracht. Met deze gegevens gaat hij de wereld een stuk duurzamer maken, op commerciële basis nog wel. Niets subsidie slurpende linkse hobby’s. De wereld wordt duurzamer, de ondernemer bespaart op zijn kosten en hij kan zijn eindproduct bij de consument een stukje goedkoper maken. Een win-win-win situatie toch. Ik wens de enthousiaste Olaf van Veen al het succes van de wereld, mij heeft hij overtuigd. Maar ik zie ook politieke voordelen.
Voor wie dit een heel vervelend stukje gaat vinden, wijs ik op de navolgende link, het radioprogramma deze middag. Voor alle anderen, ik neem u nog even mee in mijn gedachtekronkel dat Olaf van Veen met zijn bedrijf Orbisk een voorbeeldfunctie heeft voor het kabinet Schoof!
Want nog somberder dan het weer vandaag, zijn de verhoudingen in het kabinet Schoof. Laten ze ophouden elkaar te trollen en een voorbeeld nemen aan Olaf die tegengestelde belangen weet de combineren en er een businessmodel van heeft gemaakt. De VVD blij want ondernemersmoed, NSC blij want rentmeesterschap voor al die ex-CDA’ers en ook Wilders kan thuiskomen bij zijn kiezers. Goedkopere maaltijden, heeft hij eindelijk toch iets voor elkaar gebokst voor Henk en Ingrid. En de BBB? Die komt er wat bekaaid van af. Misschien is er dan wel ruimte voor saneren zonder dat het extra geld kost? En de oppositie kan constructief oppositie voeren, immers klimaatdrammers krijgen een groenere wereld.
Ik zie alleen voordelen voor iedereen. Geen oervervelende televisie van net-geen- kabinetscrisissen, geen onderlinge scheldpartijen die het vertrouwen verder beschamen. Niet dat ik erg gecharmeerd ben van deze poppenkast, maar nu ze er toch zijn, laten ze dan ook iets constructiefs doen.
Een amateuristisch kabinet, vraagt om amateuristische columns. Het circus van de afgelopen week hoeft geen betoog. De apotheose van vrijdagavond 15 november 2024 kunnen we op zijn minst pover, doorzichtig en lachwekkend noemen. Ik ben geen duider van non-verbale communicatie, maar ze liegen allemaal, die hoofdrolspelers. De verbale communicatie kan ik wel duiden, er is sprake van een ongecontroleerde verbale diarree bij Dilan Yeşilgöz. Bij de leider van het NSC lijkt er eerder sprake van verbale constipatie. De BBB is vertrouwd met poep en dropt het waar ze willen. En Wilders? Wilders is verbaal en non-verbaal transparant, hij straalt optimale alertheid uit en dat maakt hem vals en onhandelbaar.
Een vals kabinet vraagt om valse columns………Sorry ik pas. Maar niet voordat ik uitleg dat het niet gevallen kabinet mij weer 100 euro bespaard. In een soort van drietrapsraket volg ik de politieke ontwikkelingen sinds de verkiezingen van vorig jaar november. Dat lijkt heel wat, maar drie columns in een jaar is niet zo’n tijdsinvestering. Mijn interesse is een beetje verdwenen. Een kabinet dat niet wezenlijk geïnteresseerd is in mensen, zorgt ook voor niet interessante columns.
Terug naar de drietrapsraket, ik voorspelde de verkiezingen niet correct in november 2023, ik schatte bovendien in dat het minimaal een half jaar zou duren voordat er een kabinet zou zijn, dat had ik ook mis. Het lukte om binnen een half jaar een clubje mensen bij elkaar te zetten. Ze noemde het een kabinet. Wie ben ik om dat te ontkennen, Kabinet Schoof is geen vriendenclub. Toch? Wat is het dan wel? Twee loopjongens voor de VVD die het vuile werk doen (PVV en BBB) en een groepje dat eigenlijk niet mee wilde doen en nu gepest wordt? Sorry, ga ik toch nog vals worden, dat was niet de bedoeling, er is al genoeg polarisatie.
Is het kabinet Schoof nu een afspiegeling van de maatschappij, dan kunnen spreken van democratie in optima forma. Of laat zij juist zien ter lering hoe gedesintegreerd wij zijn. Spiegelen of een afspiegeling?
In mijn vorige columns had ik de belofte gedaan als mijn voorspellingen uitkomen, ik een financiële bijdrage ga leveren aan het calamiteitenpotje op mijn werk (Leger des Heils). Mijn voorspellend vermogen is niet goed gebleken. Ook nu weer fout, geen nieuwe verkiezingen. Ik hoef niet te betalen, het kabinet is niet gevallen, al kan het amper lopen. Echter om mezelf in de spiegel aan te durven kijken, zal ik maandag toch maar wat storten. Als het kabinet zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid niet pakt, moeten we het zelf maar doen.
Vertellen over mooie plaatjes in den vreemde dat is een kunst. Eigenlijk moeten de plaatjes het eigen verhaal vertellen. Toch is het vaak heel interessant om ook in woorden aanvulling te geven over de couleur locale. Met je eigen woorden overtuigen, anderen aan te steken of op zoek naar erkenning of bevestiging. Dat is toch wat iedere blogger of columnist wil? Ja, want daar waar ik dacht in mijn eigen blogserie ‘Plaatjes en Kletspraatjes’ een eindje heen te ouwehoeren, dreigt een heuse column. Een column over een crisis. Al weer één!
Laten we beginnen bij de plaatjes. Twee weken terug was ik in Oslo. Nu is eind oktober niet helemaal het seizoen om hier te belanden, maar met vriendenbezoek was Oslo voor ons een aangename verrassing. Ja, en het bier was aan de prijs, dan hebben we die maar gehad! Mooie parken met prachtig beelden, rustige sfeer op straat, een prachtig nieuw operagebouw en natuurlijk het Munch-museum. In drie dagen kun je veel doen als je wilt. Wij hebben genoten en willen via de foto’s graag de plaatselijke VVV ondersteunen.
De Noren? De eerste indruk was dat ze vriendelijk, rustig en misschien wat gereserveerd waren. Het eten? We hebben de internationale keuken gehad die in Oslo ruim gesorteerd is. Tot zover het cultureel antropologische beeld van een willekeurige bezoeker van de Noorse hoofdstad. Ik weet ook dat ze geen Zweedse toestanden wensen. Alles liep verder gesmeerd, maar we hadden op het vliegveld bij het inchecken een vinkje over het hoofd gezien. Geen nood, maar even vragen bij de balie. En hier gaat het vakantiepraatje over in de column!
Ik had juist geconstateerd dat reizen niet meer voor iedereen weggelegd is. Je moet de weg wel weten in de digitale wereld. Iedere vliegtuigmaatschappij en vliegveld is vaak ook net een fractie anders. Ik heb hier de inclusief globaliserende medemensen over dit uitsluitingsprobleem nog niet horen actievoeren. Maar goed je kunt altijd heel blond hulp vragen denk ik dan. Had ik even buiten de klantvriendelijkheid van het Norwegian Air grondpersoneel gerekend toen wij bij de servicebalie ons fout wilde herstellen. ,,Geen toegang, je moet naar de computer, je moet lezen!!!” Ze liep weg terwijl wij naar adem hapten van verbazing. Haar collega even verder op wist ons met dezelfde klantvriendelijkheid fijntjes naar de computer te wijzen.
We hebben de plek van het vinkje gevonden en met bagage gewoon thuis gekomen. Toen wij thuis aan zoonlief dit vertelde, zei hij vrij neutraal. ,, Wen er maar aan, er is overal personeelstekort. A.I. en robotisering hebben de toekomst. Misschien willen ze de mensheid er op deze manier gewoon aan laten wennen bij Norwegian Air?”
Goed, daar kunnen we over nadenken. Als niet twintiger moet je fysiek, mentaal en dus ook digitaal fit zijn om nog zelfstandig te kunnen reizen. De vergrijzingscrisis begint zich aan te tekenen en voor het eerst ben ik me er bewust van dat ik ook het slachtoffer kan worden. Maar wel lekker in Noorwegen geweest nu de digitale gezondheid nog voldoende is.
Soms loopt het lekker, vandaag ff niet. Het begon goed op het Termatenpad in Leusden, met twee kroketten op brood bij Mon-Chouette. Dit klompenpad werd weer belopen door de krokettenbrigade. Ter introductie, samen met een collega verenigen we het nuttige en het aangename, werken en na de pauze in de buurt een klompenpad lopen. We deden het eerder.
Het weer was vandaag geen spelbreker, maar dat wisten we uiteindelijk pas aan het einde van de wandeling. Het bleef op een klein spatje na, de gehele middag droog en zelfs na drie uur wandelen scheen de zon. We konden bij Mon-Chouette op het terras een colaatje drinken. (Voor de luiere lezers, chouette is uil in het Frans, dan weet u dat ook.)
En toch de conclusie dat het niet helemaal lekker liep? Met de kroketten-collega heb ik een wandelmaatje die pittige en snelle pasjes zet. Met mijn lethargische kuiertempo, zal ik normaliter iets langzamer lopen, maar och, we passen ons wel aan, een versnellinkje erbij. Ondertussen lekker lullen over kwaaltjes of bijna kwaaltje, terwijl we voorlopig nog niet gepensioneerd zijn. Maar na ongeveer 10 kilometer ging het lichaam een pietsie protesteren. Bij mij, maar ook bij k(r)okette maatje. Bij mij de lies en heup, bij haar alleen heup. Maar goed ik laat me niet kennen. Een primeurtje is volgens mij dat ik voor het eerst in 126 klompenpaden een blaar op mijn hiel heb.
Het zat niet helemaal mee dus, maar wel uitgelopen en de volgende keer weer. Wel is de sportschool voor verbetering van de conditie nodig. Cardio en sterkere spieren? Bij terugkomst thuis had ik al een afspraak staan. Het is nodig, want spierpijn alom. Maar ik heb een excuus, de blaar heb ik niet voor niet, want mijn schoenen zijn naar zijn grootje. Ik moet nieuwe want er steekt iets uit. Het tweede paar sinds 2019 is versleten. Dus daarom ging het wat minder.
De hele week getwijfeld, de weersverwachtingen waren aanvankelijk slecht voor 9 oktober 2024, de dag dat ik met mijn jongste zoon zou gaan wandelen. Naarmate de dag naderde, namen de neerslagkansen af. Gisteren was het nog nihil, in ieder geval tot in de middag. We gaan er voor, Schalkwijk here we come. Lekker wandelen en alle muizenissen laten verdwijnen, bij mezelf maar ook zoon Sprakeloos kon wel wat afleiding gebruiken. Eigenlijk was er niets aan de hand redeneerde hij, maar soms gaat het in de communicatie op het werk mis en kan het wat stormen in je hoofd. Zo gaat het vaker met en tussen mensen weet ik inmiddels. Een goede wandeling en wat flauwe relativerende opmerkingen van je vader kunnen dan behulpzaam zijn dacht ik zo. Tenminste zo kwalificeer ik mijn eigen kennis en kunde als het gaat om opvoedkundige optreden naar een volwassen zoon. En als het zo niet wordt gezien? Pech, het komt uit een goed hart en we hebben in ieder geval een hele fijne wandeling gemaakt in Schalkwijk, het Lint- en Liniepad.
Behoudens een enkel spatje, bleef het droog en het was bijna windstil, terwijl de mindfuckstormen gingen liggen. Andere stormen zijn wel in aantocht, we krijgen te maken met de naweeën van storm Kirk. Het meeste last krijgt men ten zuiden van Nederland van deze Kirk. En dan de wetenschap dat Milton vannacht in de Verenigde Staten aan land gaat. Kirk is een watje vergeleken met Milton. Deze week berichten de kranten dat de onomkeerbaarheid van ernstige natuurverschijnselen een feit begint te worden. Ik ben benieuwd hoeveel mensen over tien jaar nog wauwelen over ‘klimaatgekkies’ of ‘klimaatdrammers’. Het is immers allemaal toeval? Ondertussen schuift Schoof alle problemen met zijn vier musketiers nog maar eens een eindje voor zich uit.
Ik ga niet zeggen dat het me allemaal niets kan schelen, maar alle parlementaire stormen in Den Haag of waar dan ook, ik laat me de wandeling niet van me afpakken. Ik zoek snel op wanneer het Sinte Pannekoek is. Dat blijkt op 29 november te zijn, maar net zoals vroeger kun je kleine- en grote kinderen altijd paaien met een pannenkoek. Dat kon bij het start- en eindpunt van deze wandeling. We hoeven dus niet te wachten op Sinte Pannekoek . Mijn125e klompenpad is daarmee maar mooi gevierd.
Tijdens de route, een kunstwerk van Geert Mul, Waterstaat. Voor meer foto’s over de wandeling, zie ook Instagram account titiissprakeloos.
sprakeloos verhalen 