Melodramatische afscheid van Facebook

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Lang geleden sprak mijn vader heel geagiteerd dat hij een hekel had aan het woord Facebook. ,,Waarom zeggen ze niet gewoon gezichtsboek?” Zijn verontwaardiging was gemeend. Mijn vader was toen 87 jaar oud. Hij begreep de wereld van Facebook niet. Hij begreep de wereld al helemaal niet zo goed meer. Het is inmiddels zo’n alweer zo’n 8 jaar geleden. Mijn vader is niet meer, maar zijn zoon heeft nog wel een account op het gezichtenboek. Nog wel………

Ben ik boos op Mark Zuckerberg? Ik weet het niet, het is nogal een uitspraak om fact-checken niet meer belangrijk te vinden. Nu vraag ik me af of de ‘facts’ op Facebook goed gecheckt werden, maar om publiekelijk, met de Amerikaanse president moedwillig en schaamteloos, de democratie verder om zeep te helpen is natuurlijk wel ……een dingetje zullen we maar zeggen. Ik denk dat ik eigenlijk helemaal niet boos bent, eerder teleurgesteld. Teleurgesteld dat de macht wel heel erg geconcentreerd wordt en ik ogenschijnlijk machteloos moet toe kijken.

Machteloos? Ik ben al van Twitter af. Deze naam blijf ik gebruiken sinds de rijkste man van de wereld Amerika heeft gekocht en steeds verder wil gaan. Zal ik de wereld redden door Facebook te verlaten? Ik heb al accounts op Mastodont (@sprakeloosID@mastodon.nl ) en Bluesky (@sprakeloosid.bsky.social). Threads, Instagram, Messenger en WhatsApp zijn trouwens ook van hetzelfde bedrijf volgens mij. Dus helemaal van Meta ben ik niet af. Met het schrijven en plaatsen van dit stuk heb ik mijn kans voor de toekomst mogelijk vergooid. Nooit meer wereldberoemd worden met mijn heel populaire klompenpadverhalen op Facebook. Ik blijf wel wandelen en bloggen, Mark Zuckerberg ten spijt.

En ook nooit meer de wereld according to me op Facebook. Dat is niet erg trouwens, want de wereld is toch al een grote meninkjesfabriek geworden, mijn mening heeft geen toegevoegde waarde op Facebook. Mogelijk werkt het niet meer meedoen op dit platform wel net zoals het sociale puntensysteem in China. Wie weet?

Mijn vader kan trots zijn, mijn gezicht niet meer op Facebook, moeten ze het ook maar gezichtsboek noemen. Zo is het ook nog een keer. Power to the people, om het maar even in fijn Nederlands te zeggen.

Schoof in het groene knollenland

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Het is de grijste dag in jaren, 25 november 2024. En toch stapte ik zeer goedgemutst uit de auto. Een uitzending op Radio 1 liet een heel opgewekte jongeman aan het woord. Olaf van Veen. Let op die naam. Hij gaat de voedselverspilling te lijf met nieuwe technieken als AI. Hij schets op onderzoek gebaseerde feiten dat wereldwijd 1/3 van het geproduceerde voedsel niet gebruikt wordt. Ik stel me de hoeveelheid voor in kilo’s, in geld en de hoeveelheid mensen die ermee gevoed kunnen worden. Laat dat even indalen! Het meeste wordt bij consumenten weggegooid. Het onderzoek van Olaf van Veen richt zich op tegengaan van verspilling bij de Horeca.

Met camera’s heeft hij het verspillingsgedrag van de professionele keuken in kaart gebracht. Met deze gegevens gaat hij de wereld een stuk duurzamer maken, op commerciële basis nog wel. Niets subsidie slurpende linkse hobby’s. De wereld wordt duurzamer, de ondernemer bespaart op zijn kosten en hij kan zijn eindproduct bij de consument een stukje goedkoper maken. Een win-win-win situatie toch. Ik wens de enthousiaste Olaf van Veen al het succes van de wereld, mij heeft hij overtuigd. Maar ik zie ook politieke voordelen.

Voor wie dit een heel vervelend stukje gaat vinden, wijs ik op de navolgende link, het radioprogramma deze middag. Voor alle anderen, ik neem u nog even mee in mijn gedachtekronkel dat Olaf van Veen met zijn bedrijf Orbisk een voorbeeldfunctie heeft voor het kabinet Schoof!

Want nog somberder dan het weer vandaag, zijn de verhoudingen in het kabinet Schoof. Laten ze ophouden elkaar te trollen en een voorbeeld nemen aan Olaf die tegengestelde belangen weet de combineren en er een businessmodel van heeft gemaakt. De VVD blij want ondernemersmoed, NSC blij want rentmeesterschap voor al die ex-CDA’ers en ook Wilders kan thuiskomen bij zijn kiezers. Goedkopere maaltijden, heeft hij eindelijk toch iets voor elkaar gebokst voor Henk en Ingrid. En de BBB? Die komt er wat bekaaid van af. Misschien is er dan wel ruimte voor saneren zonder dat het extra geld kost? En de oppositie kan constructief oppositie voeren, immers klimaatdrammers krijgen een groenere wereld.

Ik zie alleen voordelen voor iedereen. Geen oervervelende televisie van net-geen- kabinetscrisissen, geen onderlinge scheldpartijen die het vertrouwen verder beschamen. Niet dat ik erg gecharmeerd ben van deze poppenkast, maar nu ze er toch zijn, laten ze dan ook iets constructiefs doen.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand….

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Een amateuristisch kabinet, vraagt om amateuristische columns. Het circus van de afgelopen week hoeft geen betoog. De apotheose van vrijdagavond 15 november 2024 kunnen we op zijn minst pover, doorzichtig en lachwekkend noemen. Ik ben geen duider van non-verbale communicatie, maar ze liegen allemaal, die hoofdrolspelers. De verbale communicatie kan ik wel duiden, er is sprake van een ongecontroleerde verbale diarree bij Dilan Yeşilgöz. Bij de leider van het NSC lijkt er eerder sprake van verbale constipatie.  De BBB is vertrouwd met poep en dropt het waar ze willen. En Wilders? Wilders is verbaal en non-verbaal transparant, hij straalt optimale alertheid uit en dat maakt hem vals en onhandelbaar.

Een vals kabinet vraagt om valse columns………Sorry ik pas. Maar niet voordat ik uitleg dat het niet gevallen kabinet mij weer 100 euro bespaard. In een soort van drietrapsraket volg ik de politieke ontwikkelingen sinds de verkiezingen van vorig jaar november. Dat lijkt heel wat, maar drie columns in een jaar is niet zo’n tijdsinvestering. Mijn interesse is een beetje verdwenen. Een kabinet dat niet wezenlijk geïnteresseerd is in mensen, zorgt ook voor niet interessante columns.

Terug naar de drietrapsraket, ik voorspelde de verkiezingen niet correct in november 2023, ik schatte bovendien in dat het minimaal een half jaar zou duren voordat er een kabinet zou zijn, dat had ik ook mis. Het lukte om binnen een half jaar een clubje mensen bij elkaar te zetten. Ze noemde het een kabinet. Wie ben ik om dat te ontkennen, Kabinet Schoof is geen vriendenclub. Toch? Wat is het dan wel? Twee loopjongens voor de VVD die het vuile werk doen (PVV en BBB) en een groepje dat eigenlijk niet mee wilde doen en nu gepest wordt? Sorry, ga ik toch nog vals worden, dat was niet de bedoeling, er is al genoeg polarisatie.

Is het kabinet Schoof nu een afspiegeling van de maatschappij, dan kunnen spreken van democratie in optima forma. Of laat zij juist zien ter lering hoe gedesintegreerd wij zijn. Spiegelen of een afspiegeling?

In mijn vorige columns had ik de belofte gedaan als mijn voorspellingen uitkomen, ik een financiële bijdrage ga leveren aan het calamiteitenpotje op mijn werk (Leger des Heils). Mijn voorspellend vermogen is niet goed gebleken. Ook nu weer fout, geen nieuwe verkiezingen. Ik hoef niet te betalen, het kabinet is niet gevallen, al kan het amper lopen. Echter om mezelf in de spiegel aan te durven kijken, zal ik maandag toch maar wat storten. Als het kabinet zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid niet pakt, moeten we het zelf maar doen.

Plaatjes en Kletspraatjes: Crisis in Noorwegen

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Vertellen over mooie plaatjes in den vreemde dat is een kunst. Eigenlijk moeten de plaatjes het eigen verhaal vertellen. Toch is het vaak heel interessant om ook in woorden aanvulling te geven over de couleur locale. Met je eigen woorden overtuigen, anderen aan te steken of op zoek naar erkenning of bevestiging. Dat is toch wat iedere blogger of columnist wil? Ja, want daar waar ik dacht in mijn eigen blogserie ‘Plaatjes en Kletspraatjes’ een eindje heen te ouwehoeren, dreigt een heuse column. Een column over een crisis. Al weer één!

Laten we beginnen bij de plaatjes. Twee weken terug was ik in Oslo. Nu is eind oktober niet helemaal het seizoen om hier te belanden, maar met vriendenbezoek was Oslo voor ons een aangename verrassing. Ja, en het bier was aan de prijs, dan hebben we die maar gehad! Mooie parken met prachtig beelden, rustige sfeer op straat, een prachtig nieuw operagebouw en natuurlijk het Munch-museum. In drie dagen kun je veel doen als je wilt. Wij hebben genoten en willen via de foto’s graag de plaatselijke VVV ondersteunen.

De Noren? De eerste indruk was dat ze vriendelijk, rustig en misschien wat gereserveerd waren. Het eten? We hebben de internationale keuken gehad die in Oslo ruim gesorteerd is. Tot zover het cultureel antropologische beeld van een willekeurige bezoeker van de Noorse hoofdstad. Ik weet ook dat ze geen Zweedse toestanden wensen. Alles liep verder gesmeerd, maar we hadden op het vliegveld bij het inchecken een vinkje over het hoofd gezien. Geen nood, maar even vragen bij de balie. En hier gaat het vakantiepraatje over in de column!

Ik had juist geconstateerd dat reizen niet meer voor iedereen weggelegd is. Je moet de weg wel weten in de digitale wereld. Iedere vliegtuigmaatschappij en vliegveld is vaak ook net een fractie anders. Ik heb hier de inclusief globaliserende medemensen over dit uitsluitingsprobleem nog niet horen actievoeren. Maar goed je kunt altijd heel blond hulp vragen denk ik dan. Had ik even buiten de klantvriendelijkheid van het Norwegian Air grondpersoneel gerekend toen wij bij de servicebalie ons fout wilde herstellen. ,,Geen toegang, je moet naar de computer, je moet lezen!!!” Ze liep weg terwijl wij naar adem hapten van verbazing. Haar collega even verder op wist ons met dezelfde klantvriendelijkheid fijntjes naar de computer te wijzen.

We hebben de plek van het vinkje gevonden en met bagage gewoon thuis gekomen. Toen wij thuis aan zoonlief dit vertelde, zei hij vrij neutraal. ,, Wen er maar aan, er is overal personeelstekort. A.I. en robotisering hebben de toekomst. Misschien willen ze de mensheid er op deze manier gewoon aan laten wennen bij Norwegian Air?”

Goed, daar kunnen we over nadenken. Als niet twintiger moet je fysiek, mentaal en dus ook digitaal fit zijn om nog zelfstandig te kunnen reizen. De vergrijzingscrisis begint zich aan te tekenen en voor het eerst ben ik me er bewust van dat ik ook het slachtoffer kan worden. Maar wel lekker in Noorwegen geweest nu de digitale gezondheid nog voldoende is.

Het liep wat minder op het Termatenpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Soms loopt het lekker, vandaag ff niet. Het begon goed op het Termatenpad in Leusden, met twee kroketten op brood bij Mon-Chouette. Dit klompenpad werd weer belopen door de krokettenbrigade. Ter introductie, samen met een collega verenigen we het nuttige en het aangename, werken en na de pauze in de buurt een klompenpad lopen. We deden het eerder.

Het weer was vandaag geen spelbreker, maar dat wisten we uiteindelijk pas aan het einde van de wandeling. Het bleef op een klein spatje na, de gehele middag droog en zelfs na drie uur wandelen scheen de zon. We konden bij Mon-Chouette op het terras een colaatje drinken. (Voor de luiere lezers, chouette is uil in het Frans, dan weet u dat ook.)

En toch de conclusie dat het niet helemaal lekker liep? Met de kroketten-collega heb ik een wandelmaatje die pittige en snelle pasjes zet. Met mijn lethargische kuiertempo, zal ik normaliter iets langzamer lopen, maar och, we passen ons wel aan, een versnellinkje erbij. Ondertussen lekker lullen over kwaaltjes of bijna kwaaltje, terwijl we voorlopig nog niet gepensioneerd zijn. Maar na ongeveer 10 kilometer ging het lichaam een pietsie protesteren. Bij mij, maar ook bij k(r)okette maatje. Bij mij de lies en heup, bij haar alleen heup. Maar goed ik laat me niet kennen. Een primeurtje is volgens mij dat ik voor het eerst in 126 klompenpaden een blaar op mijn hiel heb.

Het zat niet helemaal mee dus, maar wel uitgelopen en de volgende keer weer. Wel is de sportschool voor verbetering van de conditie nodig. Cardio en sterkere spieren? Bij terugkomst thuis had ik al een afspraak staan. Het is nodig, want spierpijn alom. Maar ik heb een excuus, de blaar heb ik niet voor niet, want mijn schoenen zijn naar zijn grootje. Ik moet nieuwe want er steekt iets uit. Het tweede paar sinds 2019 is versleten. Dus daarom ging het wat minder.

Stilte voor de storm op het Lint- en Liniepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De hele week getwijfeld, de weersverwachtingen waren aanvankelijk slecht voor 9 oktober 2024, de dag dat ik met mijn jongste zoon zou gaan wandelen. Naarmate de dag naderde, namen de neerslagkansen af. Gisteren was het nog nihil, in ieder geval tot in de middag. We gaan er voor, Schalkwijk here we come. Lekker wandelen en alle muizenissen laten verdwijnen, bij mezelf maar ook zoon Sprakeloos kon wel wat afleiding gebruiken. Eigenlijk was er niets aan de hand redeneerde hij, maar soms gaat het in de communicatie op het werk mis en kan het wat stormen in je hoofd. Zo gaat het vaker met en tussen mensen weet ik inmiddels. Een goede wandeling en wat flauwe relativerende opmerkingen van je vader kunnen dan behulpzaam zijn dacht ik zo. Tenminste zo kwalificeer ik mijn eigen kennis en kunde als het gaat om opvoedkundige optreden naar een volwassen zoon. En als het zo niet wordt gezien? Pech, het komt uit een goed hart en we hebben in ieder geval een hele fijne wandeling gemaakt in Schalkwijk, het Lint- en Liniepad.

Behoudens een enkel spatje, bleef het droog en het was bijna windstil, terwijl de mindfuckstormen gingen liggen. Andere stormen zijn wel in aantocht, we krijgen te maken met de naweeën van storm Kirk. Het meeste last krijgt men ten zuiden van Nederland van deze Kirk. En dan de wetenschap dat Milton vannacht in de Verenigde Staten aan land gaat. Kirk is een watje vergeleken met Milton. Deze week berichten de kranten dat de onomkeerbaarheid van ernstige natuurverschijnselen een feit begint te worden. Ik ben benieuwd hoeveel mensen over tien jaar nog wauwelen over ‘klimaatgekkies’  of ‘klimaatdrammers’. Het is immers allemaal toeval? Ondertussen schuift Schoof alle problemen met zijn vier musketiers nog maar eens een eindje voor zich uit.

Ik ga niet zeggen dat het me allemaal niets kan schelen, maar alle parlementaire stormen in Den Haag of waar dan ook, ik laat me de wandeling niet van me afpakken. Ik zoek snel op wanneer het Sinte Pannekoek is. Dat blijkt op 29 november te zijn, maar net zoals vroeger kun je kleine- en grote kinderen altijd paaien met een pannenkoek. Dat kon bij het start- en eindpunt van deze wandeling. We hoeven dus niet te wachten op Sinte Pannekoek . Mijn125e klompenpad is daarmee maar mooi gevierd.

Tijdens de route, een kunstwerk van Geert Mul, Waterstaat. Voor meer foto’s over de wandeling, zie ook Instagram account titiissprakeloos.

Met de zon op de evenaar wandelend op het Rhenoijschepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

In de wetenschap dat de zon ter hoogte van de evenaar staat, betreden we vandaag het Rhenoijschepad. Dit lijkt een nietszeggende opening, maar voor mij heel belangrijk, de zomer is ten einde. Het is vandaag 21 september. (Voor dit jaar eindigt de zomer om helemaal precies te zijn morgen om 15.00 uur, 22 september). De nacht en de dag duren even lang en dat is ruim voldoende tijd om in Rhenoij mijn 124e klompenpad bij daglicht te lopen met eega. De herfst gaat beginnen, maar vandaag nog even niet. Vanaf de evenaar ‘kijkt’ de zon nog even nadrukkelijk naar het Noorden. Ze vraagt zich af of ze wel voldoende aanwezig is geweest in 2024. Voor de zekerheid schijnt ze de hele dag daarom uitbundig. De weemoed om de herfst in te moeten is vandaag langs de Linge in Rhenoij en Acquoy volledig afwezig op deze zomerse dag. De zon doet zijn best, maar op dit klompenpad regent het echter ‘schattige’ huisjes en prachtige “Hollandsche’ dorpse gezichten. Nog niet alle appels zijn geplukt, maar van de geplukte appels wordt bij Kaatjes Theetuin heerlijke appelgebak geserveerd.

Kaatjes Theetuin

Appels en kersen zijn er in de gebied in overvloed geweest. De meeste oogst is binnen en het is dus tijd om de oogst te vieren. In Tiel was de fruitcorso vandaag, de oogstfeesten werden met Appelpop een week eerder al geopend. In de plaats waar ik vandaan kom, Raalte, viert men eind augustus Stoppelhaene. Oogst in welke vorm dan ook is een reden om bij stil te staan. In de Keltische en Germaanse cultuur werd het uitgebreid gevierd, er waren meerdere oogstfeesten. Vandaag was het Mabon. Eega en ik vieren het dus met een appelgebak en we laten ons verder fêteren op de ‘regen’ van pittoreske plaatje tijdens deze wandeling. (Voor nog meer foto-impressies van het Rhenoijsepad zie ook Instagram account titiissprakeloos)

Sch(r)ik op het Pannerdensche Waardenpad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Wijdse landschappen, vergezichten, de Oude Rijnstrangen ofwel het land van water en wind. Ik wist wat ik ongeveer zou aantreffen op een steenworp afstand van mijn eigen huis en toch was het weer mooi. Heel mooi. Het Pannerdensche-Waardenpad is een goede aanvulling op de bestaande paden in de Liemers. En de liefhebber van veel weilanden als ondergrond, kan hier goed aan zijn trekken komen. Meerdere foto’s over de schoonheid van de Gelderse Poort zijn te zien op mijn instagram account titiissprakeloos.

Meteen bij aanvang mocht je al de weilanden in met de waarschuwing de wilde paarden en koeien met rust te laten. 30 meter afstand bewaren werd aangeraden. Een van de paarden heeft de functie gekregen om hierop scherp te letten. Met de verschijning van een tweebenige liep hij op afstand mee. Het beest was zeer alert. Moest het een jong beschermen? Gaandeweg de achtervolging werd het me duidelijk dat het een hengst was. De uitschuiftelescoop tussen zijn achterpoten werd in werking gezet zag ik. En dat was vast niet omdat hij die wandelaar zo aantrekkelijk vond, maar mogelijk gedreven door adrenaline werd onder andere zijn alertheid op gang gebracht. Eenmaal achter de omheining van het wandelpad, kwam de telescoop tot rust en daarmee het beest ook. Ik ook trouwens. De afstand tussen paard en mens is in deze niet minder dan dertig meter geweest.

Op deze zaterdag in het tweede weekend van september was er een kunstroute in de Liemers. Op deze plek was het werk van Lucy Weenink, Marck Hofmeester en Caroline van den Bogaert te zien. De ode aan de Gelderse Poort loopt aan beide kanten van de Waal, Rijn en het Pannerdens Kanaal. Mijn partner, wier roots van het Gelderse Eiland stammen, had speciale belangstelling voor kunstenares Caroline van den Bogaert die sieraden maakt van stenen die gevonden zijn langs de rivieroevers. De volgende dag dus maar even samen kijken.

In de uiterwaarden tussen Pannerden en Groessen werd ik opgeschrikt door een dreigende optocht van zo’n 15 trekkers. Nu weet ik dat Caroline van der Plas onmetelijk veel water bij de wijn moet doen in deze dagen. Zou hiermee op deze mooie dag de boerenrevolutie worden uitgeroepen? Mocht dat het geval zijn, dan heb ik in ieder geval de foto’s.

Het is heel nat geweest dit jaar. Waarom is het water in de Oude Rijn toch zo laag dat een trekveer niet kan varen. Wie het weet kan het me melden.

Bij deze runderen hoefde ik maar 25 meter afstand te bewaren. Statistisch zijn ze dus minder gevaarlijk dan de paarden in een eerder gebied. Toch, ik zweer het, ze waren met velen en versperden het pad voor een ordelijk verloop van de wandeling. Het was een mooi plaatje die observerende beesten, maar ik hoefde echt niet te weten hoe ze zouden reageren op een man die denkt ze wel even weg te kunnen drijven. Ik heb al mijn atletische vermogen gebruikt om over het prikkeldraad aan de andere kant van het hek hun grazen verder te observeren. Ik was niet bang, maar heb respect voor de regels en de beesten. Ik wel.

Al met al een fijne wandeling vlak bij huis. Natuur, wijdsheid en een kunstroute. Het was bovendien ook nog de Nationale Momunumentendag. Ik denk dat we het tweede weekend in september voortaan ook maar uit moeten roepen tot Nationale Klompenpaddag. Ik ben voor!

Plaatjes en Kletspraatjes: Vagevuursweg?

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Bij het begin van de wandeling werd ik meteen aan het denken gezet. Wat is de reden dat een straat ‘Vagevuursweg’ heet? Wat is er in het verleden gebeurd, welke lugubere of misschien wel spirituele verhalen liggen ten grondslag aan deze naamgeving? Mocht iemand het weten schroom niet mij deelgenoot te maken. De weg was niet zo lang en al snel dook ik de bossen in en de hemelse geuren van natte sparren en dennen kwamen me tegemoet. Zou dat het zijn, als je de in het vagevuur bent geweest, dan wandel je met een goed gemoed de hemelse geuren in van het bos? Ik kan het me haast niet voorstellen, temeer ik heerlijk liep en zeker drie kilometer lang niemand tegenkwam. Ik zal toch niet alleen in de hemel zijn? Ik ben gewoon van katholieke huize, dus daar geloven we niet in.

Ik had gisteren besloten om weer eens een wandeling in de buurt waar ik ben opgegroeid te maken. Toen ik mijn moeder deelgenoot maakte van mijn voornemen, zei ze: ,,In Nieuw-Heeten woonden een oom en tante van mij, ik heb er wel eens gelogeerd. Er moet nog ergens een schuur zijn waar zij onderduikers verborgen in de bossen. De zus van mijn opa was getrouwd met Hullegie. En daar waar ik de naam van de straatnaam Vagevuursweg niet kon achterhalen, was even googelen genoeg om de summiere oorlogsgeschiedenis te achterhalen. De schuur heb ik niet kunnen achterhalen, maar mogelijk liep het Hekk’npad (groene pijl) er niet langs. Ik was wel gebiologeerd door een andere schuur, bouwvallig en verlaten met nog wat resten van landbouwwerktuigen, maar onmiskenbaar na de Tweedewereldoorlog.

Aan de voet van de Sallandse Heuvelrug, of nog mooier, in de uitlopers van de Sallandse Heuvelrug was het goed wandelen. Nieuw-Heeten, ik heb er vroeger wel eens gevoetbald, we wonnen vast altijd met het ‘grote’ ROHDA, maar verder ken ik het eigenlijk niet zo goed. Maar het Hekk’npad heeft dat ruimschoots goed gemaakt. Voor meer foto’s verwijs ik naar mijn Instagram account titiissprakeloos om daarmee nog meer verslingerd te geraken op Salland. Na het vagevuur, de hemelse geuren op de Sprengenberg eindig ik de wandeling maar met het opsteken van een kaarsje voor hen die het kunnen gebruiken.

Fotogenieke uitdagingen op het Dikketorenpad

/ sprakeloosid / 3 reacties

Terwijl Sifan Hassan bij aan het komen is van de marathon in Parijs, begin ik aan mijn 122e klompenpad. Tja, om de wandeling toch actualiteitswaarde mee te geven, open ik met de Olumpische Spelen. Voor het warme weer had ik vroeger moeten beginnen, maar het is niet anders. Het Dikketorenpad zou ik gaan beslechten. In de folder las ik dat een van Nederlands bekendste landschapsschilders nabij de Dikke Toren woont. Willem Den Ouden heet de schilder. En ik kan u vertellen, de beste man heeft het goed bekeken want wat een prachtige fotogenieke wandeling. Willem Den Ouden bekijkt het vanuit zijn schildersachtergrond, ik ervoer het als wandelaar vandaag. Ik ben geen schilder en maak kiekjes. En vandaag heb ik er heel veel gemaakt. Let wel kiekjes, waarbij ik al redelijk tevreden ben als de horizon min of meer recht staat. Maar met een blauwe lucht kan dit landschap bijna niet worden gedegradeerd door een kiekjesmaker op de telefoon. Een zeer onverwachte verrassing was het Dikketorenpad in Varik.

Ik laat de plaatjes in dit geval het werk doen. Met gemak kan ik nog tien kiekjes tonen, maar hier laat ik het bij qua landschappen. Woorden voegen in deze weinig toe aan de wandeling. Flauwe vergelijkingen met de Olympische Spelen die vandaag de laatste dag zijn ingegaan laat ik achterwege. Mijn prestatie van wandelen is geen prestatie. Ik heb vooral genoten, met op het einde nog een expositie rond de Dikke Toren van vijf kunstenaars (Tour d’art) met ondermeer een andere landschapsschilder uit de omgeving Dik Kusters. Willem den Oudsten en Dik Kusters die namen wil ik zeker onthouden, De expositie heb ik te vluchtig bekeken en zelfs zou ik mijn hoogtevrees willen negeren om de toren in te gaan en net doen of er geen steile enge trap is. Maar nu had ik vijftien kilometer in de benen en het was warm.

Gelukkig, om toch in superlatieven te blijven over dit klompenpad, halverwege bij RiverLounge was het ook heel fijn pauzeren.