Het lijkt nog ver weg, maar ook hier komen de verkiezingen eraan. Gedoe in het kabinet is zo’n voorbode dat de spanningen oplopen. Ook daar polarisatie, net als in de rest van de samenleving. Rutte gaat sky-high en heeft voorlopig van links niets te vrezen. Jesse Klaver denkt in Klazienaveen goede sier te kunnen maken met een grachtengordellijst. De door rechts Nederland geafficheerde potentiële terroriste Kauthar Bouchallikht wordt de stemmentrekker volgens Jesse. Dat kunnen we beter moet een ambitieuze PvdA-er hebben gedacht. Julie D’Hondt doet het voorstel om Jip en Janneke uit de bibliotheken te weren, te rolbevestigend. Aandacht kreeg ze volop. Ik denk aan vluchtelingen, Brexit, toekomstige economische coronaschade en de coronapandemie zelf. Lijken me punten die meer aandacht behoeven. De linkse stemmer staat voor raadsels. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig. Op naar kabinet Rutte 5, 6 en 7.
Aan mij wordt wel eens gevraagd waarom ik zo enthousiast ben over klompenpaden. Nu is het zo dat ik in de vakantie wel eens een (stads)wandeling maakte, maar om me een echte wandelaar te noemen gaat te ver. Het zit trouwens mogelijk wel in de genen want mijn vader liep op zijn 81e nog de Vierdaagse van Nijmegen (40 km) en als het even meezat de week ervoor de vierdaagse van Apeldoorn. Ik heb niet de ambitie dit te evenaren. Niet nu, maar zeker niet op mijn 81e. Ik kwam in aanraking met de klompenpaden omdat één van de paden op 50 meter van mijn huis loopt. Op zeker moment viel het kwartje dat dit iets van een groter geheel was. Appje gedownload en op goed geluk gezocht naar een pad in de nabijheid. We kozen voor het Rijnstrangenpad, een juweeltje van een wandeling. Maar na 41 paden weet ik, ze zijn niet met elkaar te vergelijken.
Aan de hand van het Veendijkpad zal ik de charme van klompenpaden uitleggen. Het begint al bij de keuze. Het is woensdagmorgen, een kleine reservoir aan overuren bij elkaar geharkt en kijk naar buiten. 18 november en 16 graden, de luxe dat ik mijn eigen werk kan indelen en voor dat ik het weet, vind ik mezelf terug in de auto. Op naar Bunschoten-Spakenburg. Ik was er nog nooit geweest, dus een mooie legitieme reden om er een poolshoogte te gaan nemen. Eerste voordeel van een klompenpad, je komt op plekken die je niet zomaar aandoet. Ik ga er altijd vanuit dat de plaatselijke bevolking heel goed weet wat de mooiste plekje zijn in hun gemeente, welke klompen- , kerken- of andere kuierpaden in aanmerking komen voor een fijne wandeling. Opsommend op het Veendijkpad was dat achtereenvolgens, de haven, het Veluwemeer, oer Hollandse landschappen met sloten en bruggetjes, hier en daar een monumentale boerderij, veel vogels en binnen de bebouwde lekker de sfeer proeven van de dorpen. En niet alleen de sfeer, maar uiteraard ook iets gehaald bij de visboer.
Voor de ware anti-asfaltfundamentalisten is dit klompenpad misschien geen hoogtepunt, ik stoor me er helemaal niet aan. Ik kan zelfs genieten van de dorpsranden waar nieuwbouwwijken verrijzen. Beste aardig wonen denk ik dan over die mooie nieuwbouwhuizen. Niet dat ik ambities heb of hele volksstammen wil interesseren voor een huisje in Bunschoten-Spakenburg, maar het is beste geinig om er langs te lopen op een zonnige november woensdag. Omdat mijn auto niet bij de start stond in verband met corona, had ik de hem geparkeerd nabij de haven. Dat betekende een klein lusje rond de begraafplaats niet gewandeld, maar wel door de hoofdstaat. Dan denk ik wel, wat zal ik gemist hebben? Maar ik heb nu wel een indruk van het overbekende Bunschoten-Spakenburg. Bekend van de visboer bij ons in het dorp, bekend van de voetbal en bekend van het geloof met een variëteit aan kerken, bijna op ieder hoek een kerk.
Klompenpaden zijn niet met elkaar te vergelijken. Dat is appels met peren vergelijken. Natuurlijk ontstaat er bij mij ook wel iets dat op een lijstje lijkt, maar dat zegt vooral iets over mij. Ieder dorp heeft te maken met wat er is en moet het daarmee doen. Soms is dat veel, soms is dat verrassend en soms is het totaal anders. Er is nog geen enkel pad geweest waar ik van denk, dit kan niet. Van ieder klompenpad geniet ik van het eigen karakter qua natuur, qua specialiteiten of qua afwisseling. Of gewoon omdat het kan, omdat er vrijwilligers zijn die dit mogelijk maken. Eigenlijk zou Nederland in één groot klompenpad moeten veranderen want die capaciteit heeft ons land.
Deze week samengevat: Ik ben blij in Nederland te wonen. Natuurlijk zeuren we over mondkapjes en hoe we de kerst met oma moeten vieren. En als we niets meer te zeuren hebben halen we het ‘kwartje van Kok’ van stal. Peanuts vergeleken met de situatie in Amerika. Laten wìj ons gezond verstand maar gebruiken, al is dat een beladen term door de uitgifte van een suspect samenzweringskrantje met dezelfde naam. Of anders gezegd, dènk goed na. Maar ook dat is een verdachte uitdrukking omdat de Nederlandse Erdogan-partij van alle andere partijen te horen heeft gekregen: Democratisch tellen jullie even niet meer mee. Het is allemaal gekrakeel in de marge. Want wìj leven in een land waar onze Mark en Hugo het land besturen als Peppie en Kokkie (aanrader LUISTER) door op Facebook vragen te beantwoorden. Ik prijs ik me gelukkig en kan gerust slapen.
In eerste instantie dacht ik te maken te krijgen met een zompig geheel gedurende de wandeling in en rondom Wapenveld. Moerassige stukken met veel gekwaak van padden. Hoewel, het is niet de tijd van het jaar om bronstig te wezen voor een pad. Zouden ze in dit jaar getijde sowieso wel te bespeuren zijn? Of zorgt de opwarming er ook voor dat de winterslaap voor een pad ook afgelopen is en ze nu al bronstig moeten zijn. Dit is natuurlijk te onderzoeken in weer een klompenpad. Op aanbeveling van een neef gingen we op zoek naar de amfibie in Wapenveld. Bijna tien jaar geleden had ik al eens een sprookje geschreven over een kikker of pad. Dus met mijn liefde voor padden zit het wel goed. Trouwens het enthousiasme voor klompenpaden ook, dus het Paddenpad moet wel een fijne ervaring worden.
Maar het paddenpad is helemaal niet vernoemd naar het beestje, althans niet rechtstreeks. Wapenvelders werden Padden (Padd’n) genoemd. Ondanks mijn voorliefde voor kikkers en padden begrijp ik meteen dat dit niet zo vleiend is. Een kort onderzoekje leert dat de bijnaam ook weinig liefdevol en empathisch werd gebruikt. In vroeger tijden werd er ernstig getwijfeld aan de hygiëne van de Wapenvelder. Ze hadden, gelijk padden, een streep op hun rug, waarschijnlijk van de noeste arbeid die ze moesten verrichten om het onherbergzame gebied in het gareel te brengen. Een meer positieve uitleg is dat padden tot de pioniers behoren gelijk de Wapenvelders. De eerste zaterdag is er ieder jaar een feestelijke herdenking: Padd’ndag. Het is maar dat u het weet. Het Paddenpad is trouwens iedere dag te lopen.
Ik heb Padd’ndag vandaag gevierd samen met mijn zoon. Het Paddenpad was een fijne afwisselende wandeling op een ‘veel’ te warme 14 november. Ik denk dat dit het laatste klompenpad van dit jaar is. Het is misschien wel tijd voor een winterwandelslaap. Maar dat heb ik vaker gezegd. Maar nummer 40 is in ieder geval gewandeld.
Meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos
Het waren vandaag de optimale omstandigheden voor mij om helemaal los te gaan op het Bekbergerpad. Natuurlijk ook om te wandelen, maar vooral om Carnaval te vieren. Als calvinistisch katholiek ken je als katholiek de mentale voordelen van het Carnaval in theorie natuurlijk, het calvinistische deel houd dat dan toch weer tegen in de praktijk. Mijn moeder is een tien kilometer verder op geboren als een deugdzaam paaps meisje. Mooi dat ze rond de vastentijd moest bidden voor het zondige Zuiden. Ik heb een dertien kilometer durende (jammer dat het er geen elf waren) een solo-polonaise gelopen rond Beekbergen. Het was heel fijn, louterend voor lijf en leden, verfrissend voor het mentale gestel. Het was coronaproof, #metooproof en het 39e klompenpad mag ik bijschrijven.
Het is vandaag de 11e van de 11e, maar het was in mijn beleving echt wel een beetje gekkenwerk. Hoewel het hedenochtend nog echt novemberweer leek, mijn moeder waarschuwde voor de mist, brak de zon door rond een uur of één. Het is overdreven om te zeggen dat het warm was, maar met het vest dat ik aan had, was het toch wel wat zweterig. En in de berm en de tuinen was er hier en daar nog voldoende kleur te bekennen. Half november mensen!!!!! Het is dat de blaadjes toch echt van de bomen vallen en de bospaden soms moeilijk te vinden zijn. De natuur hoort dood te zijn in deze tijd. Hoewel ik vroeger heb geleerd dat de natuur nooit dood is, zeker niet in de winter. Dan maakt het zich op voor het nieuwe leven………………! Maar wanneer dat dan is, ik zou het je niet kunnen zeggen. Als mooiweer wandelaar zijn de klompenpaden waarschijnlijk niet meer seizoensgebonden. Carnaval is dat natuurlijk wel en vandaag was het feest in mijn eentje.
En de Allesbestierende zag dat het goed was.Allaaaaaffffff
Voor meer foto’s zie ook Instagramaccount titiissprakeloos
We ontwaken in een nieuwe wereld. Trump gaat weg en Joe is de baas van het land dat vroeger wereldleiders voortbracht. Kamala kan voor generaties vrouwen een voorbeeldfunctie vervullen als ze de hopeloze verdeeldheid binnen de Democratische partij kan overbruggen. We laten de kloof met de Republikeinen gemakshalve buiten beschouwing. Een kleine gedachtenkronkel tussendoor, zou het zorgpersoneel van de Amerikaanse ziekenhuizen hebben kunnen stemmen vanwege de pandemie? Potentieel een gevalletje verkiezingsfraude ervanuit gaande dat zij massaal op de Democraten stemmen. Dus maar bidden dat de feestende Ezels en de mokkende Olifanten niet leiden tot nieuwe corona-uitbraken. Het feest der Democratie is klaar, nu naar onze eigen sores met Brexit, de vluchtelingencrisis en het oplaaiende moslimterrorisme. En in Nederland kibbelen we verder over de coronamaatregelen. De tijd van verstrooiing is voorbij, Goede Tijden-Slechte Tijden Amerika is afgelopen. Het is weer Onderweg naar Morgen in Europa.
Ik weet niet of het portretrecht van toepassing is op bovenstaande foto, maar ik baal ervan dat ik niet nagedacht heb over de schaduw van mezelf. Ik had anders een heel mooi verhaaltje kunnen schrijven over kuieren in de nostalgie van de jaren twintig van de vorige eeuw. Niemand zou me geloven, maar dat boeit niet. Klompenpaden zijn een hobby aan het worden, nog 93 te gaan, maar een klompenpad zonder moderne middelen is natuurlijk onzin. De telefoon om te fotograferen is natuurlijk multifunctioneel tijdens de wandeling. De stappen worden bijgehouden en de App is standby als de moderne kompas om de weg te vinden. Ik besef dat je honderd jaar geleden niet eens zo’n wandeling kon maken en foto’s schieten te gelijk. Het gevaarte dat je toen moest meenemen om een paard en wagen te kieken was onmenselijk groot. Het zou in ieder geval een fijne ontspannen wandeling in de weg staan. Wat leven we toch in een bevoorrechte tijd.
De telefoon zorgt er trouwens ook voor dat de hele wereld, ook tijdens een klompenpad binnen kan komen. Normaal gesproken weet ik dat wel te filteren, maar nu liep ik met mijn zoon die met een oogopslag de pushberichten leest. Ze worden ongevraagd aan me medegedeeld. Met de Coronacijfers gaat het redelijk, maar de Amerikaanse president is formeel nog niet gekozen. Genoeg gespreksstof vanuit de buitenwereld, maar ook de wandeling zelf gaf reden genoeg om te keuvelen over de dingen die we zagen. De novemberzon was nog warm genoeg om met een T-shirt te lopen. En we waren niet de enige, het was zeker aan het begin en einde van de Doesburgermolenpad druk met wandelaars en fietsers. De parkeerplaats bij huize Kernhem was vol, dus Nederland was zich aan het ontspannen.
De fotograaf wil de eenzame herfstboom en molen op de achtergrond vereeuwigen. De boom is gelukt, de molen helaas minder goed.
Hoe zou dat volgend jaar zijn. Als de musea weer vol mogen stromen, De Efteleling de tienduizenden per dag weer mag ontvangen en iedereen in het weekend mag sporten. En natuurlijk de Horeca die nu gesloten is voor de wandelaar. Voor hoeveel mensen is een kleine wandelingetje slechts een schaamlap om koffie met gebak langs de route te legitimeren in goede tijden. Ja, hoe zal het volgend jaar zijn een klompenpad zonder Corona en naar ik nu weet met Joe Biden als president in het Witte Huis.
Voor meer foto’s zie ook Instagram account titiissprakeloos
De wandeling van vandaag het twee doelen. Als vanzelf sprekend wil ik alle klompenpaden gaan lopen, dus ook de KIDS-versies. Maar de aanleiding was een klein cadeautje van een collega van het creatieve soort. Een geverfd steentje had ze gevonden. In coronatijd worden er ontelbare initiatieven ontplooid om kinderen en volwassenen in beweging te krijgen. Zo hebben wij ook maandenlang een beer voor het raam gehad. Kinderen uit de buurt konden op berenjacht. Zoiets soortgelijks is er met de keien aan de hand. Je verft een kei, verstopt het met een (post)code en via een heuse Facebookpagina kun je traceren welke weg de steen gaat nemen. Waar komt jou kunstwerk terecht. Heel spannend en allemaal terug te vinden op de facebookpagina Kei Fof.
Ik kreeg dus een geverfde kei van een collega. Ik mocht hem houden, maar dat is niet helemaal de bedoeling volgens mij. Ze zinspeelde er wel op dat ik op een van mijn klompenpadwandelingen mijn burgerplicht in coronatijd zou doen. Om niet helemaal een modderfiguur te slaan op een KIDS pad, nam ik mijn 26-jarige zoon mee. Het blijft je KID natuurlijk.
Al wandelend vonden we wel een plekje om de steen neer te leggen om gevonden te worden. In het luciferdoosje zit een kleine constructie hoe te handelen. We zullen dit delen op genoemde Facebookpagina.
Verder was het gewoon 1 november, grijs, druilerig maar heel zacht. Ook genoten van de herfstkleuren hoor. En de volkstuinen.
Het is de week van de pestkoppen. Bully Biden tegen bully Trump. Bully Erdogan tegen bully Macron. De viruswaanzinnigen tegen de virusgelovigen. Boris Johnson vs Europa al haalt dat het nieuws niet. Dan het permanente gevecht tussen het establishment en zij die er tegenaan schoppen en dus deze week de term Gezond Verstand hebben gelanceerd om ongebreideld complottheorieën de wereld in te schoppen. We dimdammen zelfs over de functionaliteit van vitamine D tegen corona en de vermaledijde industrie die dit weer gelanceerd heeft. 9 november 1989 verklaarden we het kapitalisme tot overwinnaar. Het was slechts het einde van het Sovjetcommunisme, niets geen overwinning. En hoe toen verder? Samuel Huntington schreef erover in een baanbrekend boek ‘The clash of civilizations’. Het is niet uitgekomen. Dat wil zeggen, wel de clashes, maar niet de beschaving. Helemaal niet. Hoe gaan we de geschiedenis in? Dark Immature Epoque?
Bij het begin van het Vrijheijtpad in Elburg kregen we een klein inkijkje in de oude vesting zelf. Op dat moment realiseerde ik dat dit ‘pas’ de derde keer voor mij was dat ik deze idylle aan de voormalige Zuiderzee heb bezocht. Ik kende het eigenlijk helemaal niet. De eerste keer was in de zomer van 1991. Mijn toenmalige vriendin en inmiddels al dertig jaar bij elkaar en deze middag ook mijn wandelpartner, kon het zich nog herinneren. Ze had net haar eerste eigen auto, een doorgeroeste Ford Fiesta uit 1978. We zouden die avond naar de verjaardag van een van mijn ouders gaan, maar de zondag lag voor ons open. Naar het strand in Elburg was een uitstekende bestemming vonden we. Eenmaal aangekomen was het blijkbaar de gewoonte van de badgasten je auto op het strand te parkeren. Lekker zonnen naast je auto? Nu was mijn meisje heel blij met haar autootje, maar we hoefden er niet de hele dag naast te liggen. Dan maar even verder kijken. Nog geen vijfhonderd meter verder op zagen we een rustiger strandje zonder auto’s. Een plekje was best snel gevonden. Echt opletten deden we niet, want het was een naaktstrandje. Wel rustig. Ik ben niet tegen een naaktstrand, maar met mijn Victoriaanse inborst moest ik wel slikken. We wilden niet opnieuw verkassen, dus er zat niets anders op dan de boks van de kont. We wilden geen gluurders zijn. Het was een genoeglijke dag hoor, lekker aan gebruind op mijn billen na. Die hadden nog nooit de zon gezien en dat heb ik geweten. Ik was met de kennis van u heel blij dat ik die Victoriaanse inborst had, want anders had ik niet de hele dag op mijn buik gelegen. In dat geval was de schade veel erger. Het was de laatste keer dat mijn billen de zon hebben gezien.
Vier jaar later was ik als leerling-verpleegkundige psychiatrie, begeleider bij een vakantie met 25 patiënten. Een middagje Elburg stond ook op het programma. Een weinig invoelbare, drukke maar vriendelijke patiënt week die middag niet van mijn zijde. De prikkels van de vakantie en Elburg werden hem te veel. Hij zocht veiligheid bij de enige mannelijke begeleider. Hij pakte mijn hand en liet deze niet meer los totdat we bij de bus terug waren. Ik heb weinig van Elburg gezien.
Vandaag de derde kans op Elburg te leren kennen. Maar vooral de directe omgeving van Elburg. Het Vrijheijtpad is een rondwandeling om de bebouwde kom heen. Als klompenpadwandelaar kun je gemakkelijk constateren dat het goed toeven is in Elburg, zeker als je aan de rand woont. Mooie vergezichten zijn je deel als je op je bank zit. Als wandelaar kijk je naar de huizen en bedenkt dat er slechtere plekken zijn om te wonen. Althans, dat zou je denken. Via één woning kwamen we er achter dat niet iedereen blij is in Elburg. De SGP burgemeester deugde volgens de bewoners van dit pand niet. Meerdere protestborden maakte dat duidelijk. De zegen moest komen van LEV, een plaatselijke politieke partij. Even googelen leert dat het politieke klimaat de laatste jaren op zijn minst een slangenkuil is. Tja, dat zijn ook de mooie dingen van een klompenpad, in dit geval het Vrijheijtpad. De titanenstrijd tussen Trump en Biden komt in een ander daglicht te staan als je weet dat betrokken burgers van de gemeente Elburg heel andere problemen hebben. Zonder dit klompenpad had ik hier geen weet van gehad.
De mogelijke remedie om de ruzies te slechten vonden we in het centrum. Natuurlijk wilden we even langs de oude huizen van het vestingsstadje lopen. Zelf ben ik altijd gek op zo’n publieke muziekkoepel voor de plaatselijke fanfare of harmonie. Elburg heeft er één. Volgens mij moet hier de vrede gaan plaatsvinden, de Vrede van Elburg. Ik hoor de plaatselijke harmonie al spelen: Alle Menschen werden Brüder………….
sprakeloos verhalen 