Niemand gelooft nog ergens in behalve de jongens en meisjes van het Songfestival. Die geloven vooral in zichzelf. Het geloof in de wetenschap is verdwenen, maar geloof mij maar, Covid-19 is op zijn retour dankzij de wetenschap en niet door het neerdalen van de Heilige Geest op deze Pinksterdag. Voor Jeangu Macrooy kwam de Heilige Geest te laat. De culturele elite had hem al een plaats bij de eerste tien toegedicht, maar ik was niet onder de indruk. Europa was ook niet woke genoeg trouwens. De afterparty gisteravond was stuitend. Jeangu mocht aanschuiven, maar de ego’s wilden vooral zichzelf horen. Tussendoor werd er nog met stront gegooid naar het Twentse Enschede. Het zal mij niet verbazen dat de BBB van Caroline terecht blijft groeien. Tegen Jeangu zou ik zeggen ‘Yu no man broko mi’ of in mijn eigen dialect ‘Ie kriegt mie nie kapot’
Moet ik het optreden van premier Rutte deze week nu als schaamteloos, ongemakkelijk of gewoon respectloos naar het Nederlandse volk betitelen? Voorlopig maar alle drie. Tegelijkertijd zal ik mijn definitie van radicaal moeten bijstellen en kan ik mijn beeld van Pinokkio handhaven. Kritische vragen vanuit de Kamer werden geretourneerd met ‘bedenk dan zelf wat!’ Inderdaad, schaamteloos, ongemakkelijk en respectloos was het optreden van de grote leugenaar. Wat fijn dat Sigrid Kaag lippendienst bewees door hem niet helemaal met de grond gelijk te maken. Het nieuwe leiderschap krijgt daarmee een radicaal fletse kleur. Eigenlijk moeten we het niet over de Nederlandse poldercultuur hebben. Het oplaaiende conflict tussen Israël en de Palestijnen is pas ernstig. Maar ja, zeg daar maar eens iets van zonder niet eerst een 24-delige historische encyclopedie aan te halen. Dan is het gemakkelijker om te anticiperen op Rutte 4, slechts een Hamerstuk.
We vierden deze week de vrijheid. Baudet deed dat weer misselijkmakend anders dan de rest van Nederland. Maar wat is vrijheid eigenlijk? Op mijn ‘to-do-list staat al dertig jaar het boek van Erich Fromm, Angst voor de vrijheid. En omdat het op mijn to-do-list staat, weet ik niet wat vrijheid is. Dus ter lering bestudeer ik een citatenlijst. De eerste aansprekende uitspraak was van Sully Preudhomme: De geboorte van een recht betekent bijna altijd de dood van een vrijheid. De tweede opvallende was van Pierre Joseph Proudhon: De vlag van de vrijheid heeft altijd gediend om de tirannie te bedekken. Met deze brainkrakers van 19e eeuwse Fransen, weet ik nog niet wat vrijheid is. Dat angstige van Fromm komt weer bovendrijven. Dus op bevrijdingsdag permitteerde ik me een steigerhouten tuinset. Leve de vrijheid! Ik had ook bij de Primark in de rij kunnen staan.
Het 57e klompenpad stond voor vandaag gepland in Hattem. Afgelopen zomer had ik al goede ervaringen met het Hoenwaardsepad. En in het begin waren er overlappingen en dat is geen straf. Lopen langs de Spaanse Graven wordt een stuk geschiedenis uit 1572 en de jaren daarop getoond. Mogelijk dat de plek in de vroege middeleeuwen al van betekenis was. En daar mogen we dan op een koude zondagmiddag in mei zomaar rondlopen. Even later een bruggetje over een stroompje, de Molecate. Zeer fotowaardig vond ik, maar ook een beetje ‘living on the edge’. Met mijn 100+ kilo wekte de brug de indruk dat het nog door de Spanjaarden is aangelegd. Ik kreeg er een beetje een De Kuip gevoel van. Als we winnen tegen een gerenommeerde tegenstander in Europa of tegen 020 dan kan de massa het beton aan het bewegen krijgen. Magnifiek, echt waar. Maar dat is al weer een tijd geleden en volgende week weer tegen 020, maar het gaat nergens meer om, behalve de eer. Het Rotterdamse beton zal echter niet in beweging worden gebracht, al winnen we met 10-0. Dat stomme coronagedoe ook. Snel even kijken op mijn App……..Die klungels staan achter tegen Den Haag. Dan maar 100% concentratie op het Assenradepad.
Een pad met twee gezichten is mijn mening. Na het veelbelovende begin, kwam er toch een minder gedeelte. Maar zoals een bekend Engels gezegde ons leert: Where the heart is, are your legs. Dus we lopen ondanks de frisse meiwind het 57e klompenpad netjes af, we kijken niet meer op de voetbalapp. De foto’s zijn het bewijs.
Het was de week van nieuwe woorden. Of in ieder geval woorden die Jan Modaal normaliter niet gebruikt. Oirbaar en brisant waren de vocabulaire knallers in parlementair Nederland, om vervolgens door de media tot in het oneindige geroeptoeterd te worden. De kwestie was uiteindelijk niet meer dan of het kabinet oirbaar heeft geroddeld en een zoektocht naar brisante details. De marathonzitting in de Kamer was een weinig oirbaar schouwspel. Passend bij het brisante karakter van Wilders deed hij, zoals al twintig jaar, wat onoirbare beschuldigingen naar het kabinet. Hij hoort immers bij de Haagse poppenkast en is geen haar beter. Saillant detail trouwens, in de media bewijst vriend Jort Kelder lippendienst aan de premier. En passant is deze valse schrielkip ook nog de kroonprinses op een uiterst onoirbare wijze aan het ‘vetshamen’. Brisant is daarentegen zijn hofmakerij met het tweede minderjarige exemplaar van Willy!!
Het weer zat mee, de dag was vrij en Willy vierde zijn verjaardag en met hem veel bewoners van Lienden ondanks de net nog lockdown. Een hele sliert van gezinnen met jonge kinderen fietsten met oranje versierde rijwielen over de dijk. Waarschijnlijk als alternatief voor oud-Hollandsche spelen, want dat kon nog niet. Het mocht hun pret niet drukken, voor de ouders was het af en toe billenknijpen en voor ons als bezoekende wandelaars van het Batouwepad……we knepen maar een oogje toe. We genoten ook met fietsers wel van de Gelderse Streken zoals ze zich opdienden in Lienden en omgeving. Lienden kende ik trouwens helemaal niet, misschien van de voetbal met Hans Kraay jr. (hansie hansie voor intimi). Maar verder een alleraardigste start van de wandeling.
We waren vooraf trouwens gewaarschuwd door derden dat het pad niet hèt klompenpad der klompenpaden zou zijn. Over de hele linie hebben wij echter genoten. Na een paar kilometer werd het al rustiger en we konden plaatjes schieten bij de vleet. We genoten van de Betuwe die in bloei stond. De fruitbomen contrasteerden met de gele vlaktes met koolzaad. Hoewel, gisteren las ik op het commentaar bij dit klompenpad op de site dat het geen koolzaad betreft maar raapzaad. Weer wat geleerd al zal ik het verschil niet zien en voorlopig koolzaad blijven gebruiken.
Op biologisch gebied is er trouwens best wel wat de leren tijdens de wandeling. Vorig jaar zagen we elders een vlinder met een oranje stipje op de vleugels. Nooit eerder gezien, maar ik heb het opgezocht en ik leerde dat het om een oranjetipje gaat. Ik las dat alleen het mannetje een oranje stip had. Het vrouwtje heeft bruinige vleugel uiteinden. Nu weet ik dat.
Gisteren, natuurlijk gisteren op Koningsdag, zag ik zo’n mannetje vliegen en wees mijn vrouw op het fenomeen dat voor ons uit fladderde.
,,Wist je dat het een mannetje is, vrouwtjes hebben niet zo’n stip!”
Als antwoord kreeg ik: ,,Waarom heet het dan oranjetipje?”
Tja daar had deze man geen antwoord op, maar ik voorvoel dat heel woke-feministisch Nederland is wakkergeschud na lezing van mijn stukje. Waarom moet mevrouw Oranjetipje noodgedwongen de naam van haar echtgenoot dragen? Waarom heet zij niet gewoon mevrouw Bruin vleugelpuntje? Ik zie felle acties in het verschiet. Let op mijn woorden. Of Lienden daar al klaar voor is waag ik te betwijfelen. Het dorp oogt Oranjegezind en zal voorlopig nog wel hechten aan de bestaande situatie. Het zal mij om het even zijn, we lopen het Batouwepad gewoon lekker door. En met plezier hoor.
De echte liefhebbers van dit pad hebben zich mogelijk al geërgerd aan mijn plaatsing van een onheus klompenpad eerder op de site van klompenpaden bij het Tuylermarkerpad. Een verslag van dit niet officieuze pad liep ik al een half jaar geleden. Een combinatie van het Fliertpad, de Deventer Worp stadswandeling en een piepklein stukje van het Tuylermarkerpad werd georganiseerd door goedbedoelde familieleden, dus de omgeving kende ik al wel een beetje. Een verslag van bovengenoemde wandeling, ik noemde het Husprawegpad, met de intentie dat de klompenpaden de grenzen van de provincie zouden moeten overstijgen. Eigenlijk vind ik dat heel Nederland in een groot klompenpad zou moeten veranderen. Mijn stelling werd deze middag maar weer eens bewezen op het Tuylermarkerpad in Terwolde.
Mooie huisjes en huizen langs de route, rust, veel vogeltjes en vogels en op zeker moment het altijd mooie Deventer op de achtergrond. Verder onverwachte kunstobjecten en natuurlijk de weilanden met daarin paarden, koeien en vooral veel schapen vandaag. Beesten die vanuit hun thuis de enthousiaste klompenpadgangers weer kunnen langs zien struinen.
Vanuit Terwolde staat het Tuylermarkerpad garant voor een fijne zondagmiddagwandeling. Jammer dat de fruitbomen nog net niet helemaal volop in de bloei stonden, anders had ik mogelijk met vijf foto’s van bloesemlandschappen kunnen pronken. Na vandaag dacht ik weer, waar kan ik aan armen trekken en mensen enthousiast maken om de klompenpaden uit te bereiden, te beginnen in Overijssel. Dit was mijn 55e klompenpad, maar als iedere provincie er nu eens 40 voor haar rekening neemt dan heb ik een levensvervulling en kan de rest van mijn leven coronaproof recreëren. Nu is het de planning dat ik medio 2023 klaar ben, maar met nog eens 400 wandelingen extra buiten Gelderland en Utrecht heb ik nog wel even, deo volente, te gaan. Rugzak op en klompen aan.
Wat smullen we van maffiaseries waar de onderwereld en de bovenwereld door elkaar lopen. Netflix kent veel van zulke series, rijke mannen, grof taalgebruik, chantage en vooral veel geld en seks. Afgelopen week konden we het in het echt meemaken. Een clash tussen verschillende maffiabendes in Europa zorgde dat het voetbal bijna ter ziele werd gedragen. Gelukkig hadden we de UEFA-koorknapen die op geheel eigen ethische wijze het voetbal hebben gered. Het was de ultieme afleiding voor de ontmanteling van de lockdown, terwijl de ziekenhuizen volstromen. Of we hoefden niet na te denken over de zoveelste misstap van Rutte c.s. Want als ik daarover had moeten schrijven, was ik helemaal losgegaan en mezelf verloren in vuilspuiterij naar het demissionaire kabinet of het zwabberende coronabeleid. Dan had ik mezelf moeten sensibiliseren. Maar ik heb genoten van de voetbalsoap. De rest kan me toch niet schelen.
Je hoopt dan stiekem toch de eerste te zijn, maar dat is natuurlijk een illusie. Begin van de week zag ik dat er een nieuw klompenpad geopend was. Nu moest ik er nog 78, maar bij “nieuw” werkt het bij klompenpaden net zoals in de reclame van bijvoorbeeld tandpasta. Je interesse is gewekt. Het betreden van een maagdelijk pad is idioterie, want ik kan me niet voorstellen dat er voor de opening van dit pad al niet heel veel gewandeld is in deze omgeving. Nu kan het officieel in de vorm van een klompenpad. En dus na vandaag nog steeds 78 te gaan.
De keuze voor Rekken was mede ingegeven om mijn partner over te halen om mee te lopen. Dat is niet zo heel moeilijk, maar Rekken heeft voor haar iets nostalgisch als getogen Eibergenaar. De Rekkense Instuif was blijkbaar een begrip in haar tijd toen ik er nog niet was. Al jaren voor deze wandeling, laten we zeggen op de eerste week van ons ruim dertig jarig durende relatie na, kwam het regelmatig ter sprake. Ook lepelde ze zomaar en geheel spontaan een versje op dat tegenwoordig in deze tijd van inclusie en woke niet meer kan. Ik wil het u niet onthouden. ,,In Rekken wonen de gekken met een touwtje om hun nekken en dan maar trekken.” Tijden veranderen, maar het is educatief heel mooi om een stukje culturele antropologie mee te nemen in de wandeling. Toch?
Wat niet veranderd is, is ons beider voorliefde voor het coulissenlandschap van de Achterhoek met de vele mooie oude boerderijen. Met de Berkel als ankerpunt tijdens deze wandeling, durf ik te stellen dat de komende jaren dit pad veelvuldig geprezen en geroemd gaat worden. Met name ook voor de hardcore klompenpadders die gruwen van asfalt is dit een heel fijn pad. Al geldt dit niet voor mij, toch was het licht glooiende landschap een heel aangenaam decor om de zondagmiddag door te brengen.
voor meer foto’s zie ook Intagram: account titiissprakeloos
Na de ontmaskering van onze premier als leugenaar, was ik benieuwd hoe ik naar zijn persconferentie zou luisteren. Veel van de voorgaande afleveringen vond ik goedkoop. Eerst een week ‘lekken’, kijken hoe het valt en dan pas optreden. Het is een soort stoer achter de troepen aanlopen van Rutte. Iedere vorm van kordaatheid en regie is afwezig. Met de kleurloze inhoud had ik me al verzoend, de vorm van de ‘persco’ trof me echter onaangenaam. Ik heb ooit geleerd, ongeacht je professie, dat je altijd naar je doelgroep toe moet praten. Inleven in je doelgroep is een eerste vereiste. De wijze waarop Rutte ons toespreekt doet vermoeden dat hij de Nederlanders randdebielen vindt. Zo kinderlijk met die pictogrammen op het katheder: wassen, afstand en testen. Walgelijk. Mark Rutte doet me denken aan het aardvarken in het centrum van Arnhem. Onaantastbaar, zelfvoldaan, maar vooral schaamteloos.
sprakeloos verhalen 