Kakelkrant van Sprakeloos 6: Vrouw met de 3 borsten, nu op Twitter

 

Het moet me van het hart, na een momentje van relevatie ten aanzien van Twitter en andere sociale media. Een klein momentje maar hoor, want sinds een half jaar, geen dag zonder, met uitzondering van de vakantie. De paar minuten van inkeer bracht mij terug naar afgelopen week en het Pukkelpopgebeuren. Ik kwam er achter door een beetje oplettendheid op Twitter. In no time was de timeline een en al pukkelpop. Het kon niet missen. Toen had ik al zoiets, raar eigenlijk. Half Nederland lijkt mee te lijden of misschien wel te genieten. Hoe het met onze Zuiderburen is, kan ik niet zeggen, maar ongetwijfeld niet veel anders.

Genieten, lees ik dat goed? Ja, dat leest u goed. Want naast een ongeëvenaarde hoeveelheid repeteertweets van het nieuws, komen meteen de ‘ach’ en ‘wee’ tweets, alsof we er zelf bij zijn.’Heb je het gelezen van #pp11? ‘Eruggg hè? Ja, heel errugg. Een soort wedstrijd wie het meeste medeleven kan tonen. Dan komen de discussies op gang hoeveel doden en van welke betrouwbare bron is geraadpleegd. Wie geen kaartje had voor het popfestival, kan de volgende dag op school in ieder geval alle ins en outs ‘waarheidsgetrouw’ doorkleppen. Hoewel ik het nut van de sociale media niet wil onderschatten, krijg ik ook een vieze smaak in de mond.

Het is botweg virtueel ramptoerisme en doet me denken aan het rariteitenkabinet heel vroeger op de kermis, kijken naar de vrouw met de drie borsten of andere mismaakten à la Quasi Modo. Een ranzige nieuwsgierigheid die mensen drijft naar het leed van de ander te kijken. Opwinding en afkeer wisselen elkaar in een ongelooflijk tempo af. Het kan allemaal met de sociale media.

Ook ik ben verslaafd aan nieuws blijkbaar en zal mezelf niet boven de flow op twitter stellen. Ik zal zeker geen vergelijk maken met andere rampen en gebeurtenissen die niet op de sociale media terechtkomen en daardoor minder belangrijk lijken. Ik verbaas me alleen, ben even sprakeloos, heel even maar en daarna kakel ik gewoon weer mee.

Lees ook hierover in de volgende link.

Kakelkrant van Sprakeloos 5: Is Finlandia van Grieg? Nee, natuurlijk niet.

 Voor dat Knevel & VandeBrink beginnen snel nog iets bloggen in mijn Kakelkrant over Finland voordat al het gras voor mijn fouten is gemaaid. Het gaat neem ik aan vast ook over de nieuwe politieke crisis in Europa. Ik vraag me af hoe die Finnen en Grieken het bij elkaar hebben weten te verzinnen. Technisch begrijp ik er niet zoveel van, want waar halen de Grieken het geld van een borg vandaan. Moet eerst een naïef lid van de gemeenschap storten en dan kunnen de Grieken dat geld apart zetten om de aalmoes van Finland te accepteren? Dat Wilders in de hoogste boom zat, begrijp ik deze keer heel goed. Al ben ik het absoluut niet met hem eens. Willen we Europa, en ik denk dat het niet eens een kwestie is van willen, maar moeten, dan moet die bange Europese Slangenkuil met ego’s en kleine nationale deelbelangen eens volwassen worden. Het zal toch niet zo zijn dat Europa begint bij Griekenland, maar er ook eindigt.Hedenavond had ik trouwens een briljante Twittervondst, maar geen reactie, dus hier nog maar een beetje jengelen om bevestiging van mijn erudiete status.

Was Finlandia van #Sibelius of Grieg? Vroeger Sibelius, nu is het Grieg, met de Finnen #EU we moeten maar kunnen niet http://t.co/MGKAZHI

Maar een stukje klassiek voor de liefhebber cadeau van mij, want zo kan het ook in Europa.

PS. In 6 minuten getypt, nu nog even plaatsen en dan ga ik aanschuiven bij de nachtelijke kwezels van de EO.

Kakelkrant van Sprakeloos 4: De eeuw van de vrouw?

Hedenochtend hoorde ik het voor het eerst, een aanzet tot een openbaar debat over gescheiden scholen voor jongens en meisjes, in ieder geval in het middelbare schoolonderwijs. Je zult mij niet horen zeggen: ‘Hè, hè, dat werd tijd.’ Ik denk namelijk helemaal niet dat dit de oplossing is voor de toenemende uitval van jongens in het onderwijs. Cynici beweren, hun totale onkunde etalerend, dat: ‘Tegenwoordig moeten ze allemaal wat bijzonders hebben, ADHD, ASS-problematiek, hypergevoelig of bij voorkeur nog een combinatie van de drie.’ Vaak komen dit soort commentaren van lieden die zich uit gebrek aan empathisch vermogen of uit economische overwegingen. Het is ook knap lastig om dat alles maar te financieren, laat staan het te begrijpen voor de normale mens. Het huidige kabinet heeft al een kranige voorzet gegeven om tal van bijzondere maatregelen voor ‘bijzondere’ kinderen te schrappen.

Toch baart die uitval van met name jongens dus zorgen. In een kamerdebat zou Minister Marja van Bijsterveld hebben gezegd: ‘De 21e eeuw wordt de eeuw van de vrouw.’ Als man ben ik niet bang voor die toekomstbespiegeling van de minister. Ik denk alleen dat het een illusie is. Er komt geen ‘eeuw van de vrouw’ zolang er een steeds grotere groep testosteron niet mee mag doen. Sterker nog ik denk dat we vroeg af laat de rekening van het wanbeleid gepresenteerd zullen krijgen. En het ergste is dat dit niet alleen een financiële rekening zal zijn, maar vooral ook een rekening van ontwrichting en veel menselijk leed, voor mannen èn vrouwen. Want wat doe je als je op school al niet mee mag doen, omdat je anders bent, niet in de mal past? Het onderwijs feminiseert, in aanpak en bezetting, en dat schijnt niet ten goede te komen aan het mannelijk talent.

Op dezelfde internetpagina lees ik dat het onderwijs uit zijn voegen barst. Klassen worden te groot vanwege het (gedwongen) vertrek van leraren. Dat kunnen we er nog wel bij hebben, denk ik dan. Om in die grote klassen een beetje regelmaat te krijgen, zal de grootst gemeenschappelijke deler de maatstaf worden. Ik vrees nog meer uitval, zeker van jongens, maar ook van meisjes hoor. En nog meer ouders die noodgedwongen met hun kind het GGZ-circuit ingeduwd worden.

En is de GGZ dan de oplossing? Zeker niet, want de hele GGZ is gericht op handhaving van de eigen organisatie. Ze zijn handig ingesprongen op de behoefte van ouders om hun kind te etiketteren. Niet omdat de ouders dat willen, maar hun kind past niet in de steeds engere mal van het onderwijs of de maatschappij. En zonder diagnose geen hulp. En tot overmaat van ramp zijn de aanzetten van de nieuwe DSM 5 alarmerend. Nog meer ‘normaal’ gedrag wordt afwijkend verklaard, dus nog meer druk om normaal te worden. Maar wat is normaal? Het is in ieder geval niet normaal dat we als maatschappij steeds meer kinderen laten uitvallen, in dit geval veel jongens. En de GGZ moet zich hiermee niet rijk rekenen, want hun bezuinigingstaak is al aanstaande en de nieuwe hausse aan uitval zal ook de jeugdzorg niet kunnen pareren.

 

Jongensscholen en meisjesscholen, leuk, we hebben het geld er niet voor, maar het is in ieder geval de discussie waard in het kader van hogere doelen namelijk dat zoveel mogelijk mensen NORMAAL mee mogen doen.

Kakelkrant van Sprakeloos 3: Schiet mij maar naar de maan.

‘Waar ga jij na je dood naar toe?’

Twee collega’s zitten in de trein. De een bladert in papieren, de ander leest de krant. Met een zucht vouwde de één zijn dagblad en staart ernstig naar buiten. Zijn collega is inmiddels uitgebladerd en ordent alles in een koffertje. Verbaasd kijkt hij zijn collega aan. Is dit een geintje? Maar de vraag blijft hangen.

‘Naar de hemel, neem ik aan.’ Het was duidelijk dat de ander het gesprek luchtig wil houden. De man ziet er ook niet uit alsof er voor hem geen plek is in het hiernamaals. ‘Tuurlijk, maar dat bedoel ik niet.’ Hij legt zijn collega uit dat je vroeger werd begraven en tegenwoordig veel mensen liever gecremeerd worden. ‘Dat is goedkoper en milieuvriendelijker, omdat begraven zoveel ruimte kost.’ Hij pakt de krant erbij en legt zijn collega nieuw ontwikkelde technieken voor. Ook ik luister ademloos. Onderzocht wordt of resomeren mogelijk is. Dat gebeurt al in Amerika en Canada. Dat is het oplossen in een vloeistof van het lichaam. Dat verwateren brengt geen milieubelasting met zich mee. Geheel nieuw is het bevriezen. Na bevriezing, ofwel cryomeren, blijft slechts wat poeder over.

De mannen stappen uit en ik staar nu ernstig naar buiten. Ik begrijp de vraag van die ene man wel. Wat zou ik willen? Als eerste zal ik mijn vader moeten waarschuwen, die uit economisch oogpunt eens heeft gesuggereerd hem maar bij de vuilnis neer te zetten. ‘Pa, dat mag niet meer van de milieupolitie.’ Over de ‘oldschool’ methodes om tot stof terug te keren, was ik zelf nog helemaal niet mee bezig. Nu moet ik ook al nadenken over resomeren en cryomeren. Het zal mijn onbekendheid met het onderwerp zijn, maar het klinkt zo onethisch. De mens reduceren tot een milieu-aspect, zelfs na diens dood. Hoe lang zal het duren dat effectieve recycling tot de mogelijkheden behoort , tot kannibaliseren toe? Gadverdamme, ik ben sprakeloos van mezelf dat ik zulke opties bedenk.

Ik staar weer naar buiten en zie de maan in het schemer duidelijker worden. Dan weet ik het, als je niet meer nuttig bent of ongewenst, dan wens je een ander naar de maan. Ik wil bij het verwisselen van het tijdelijke naar het eeuwige afgeschoten worden naar de maan. Tegen die tijd zal er vast een gerenommeerd instituut zijn die dit positief milieutechnisch kan beargumenteren.

Ik mijmer gerustgesteld verder en droom voorlopig nog maar over het zonlicht.

 

Kakelkrant van Sprakeloos 2: Nederland Muziekland

 

De lynx uit Limburg, Maxime Verhagen, verdedigt premier Mark Rutte na de oppositionele aanval op zijn leiderschap. De kritiek op diens gebrek aan leiderschap, zichtbaarheid en visie mag dan volkomen terecht zijn, maar in het algemeen is het ook oorverdovend stil bij de PvdA, GL, SP en zelf bij D66. Dus heeft Verhagen een beetje gelijk om die oprisping met ketelmuziek af te doen. Ik zou het alleen geen ketelmuziek willen noemen, slechts wat loos tromgeroffel, alsof er iets spannends staat te gebeuren. Borstklopperij voor de bühne.

Misschien dat links niet meer de hoogste toon zingt in de media dat volgens sommigen ten onrechte tot vorig jaar als een arrogant muliculti bolwerk is geoormerkt. Misschien is het hedentendage wel gewoon een rechts bolwerk? Of weten de linkse politici de weg niet meer zo goed? In politieke zin zijn ze de weg namelijk wel kwijt. Geen goede samenwerking tegen een kabinet waarbij oppositievoeren kinderspel moet zijn. Ze opereren zo visieloos, zo apathisch, zo weinig bevlogen, alleen heel veel valse noten, Bovendien uiten de meeste VVD’ers en CDA’ers in het kabinet, en daarbuiten ook, over het algemeen via hun lichaamstaal andere boodschappen uit dan hun woorden doen vermoeden. Dat krijg je als je uit de maat van het liberale of christelijke gedachtengoed loopt.

In ons kabinet zit weinig muziek, heel weinig, maar dat kan ook niet anders met de verborgen dirigent en meester van de dissonanten. Geert Wilders blaast hoog van de toren, maar zijn riedeltje is weinig muzikaal, hoewel veel mensen het blijkbaar goed in het gehoor vinden liggen. Dat is pas ketelmuziek van de eerste orde dat verdedigd wordt door het echtpaar Rutte-Verhagen. En die verdediging gaat met een arrogantie en gebrek aan empathie gepaard die doet vermoeden dat de heren het slotakkoord al in zicht denken te hebben. Het tegendeel is waar, maatschappelijke verantwoord regeren begint met empathie en luisteren. Dus om dat te leren gooi ik een echte Nederlander in de strijd. Een man van stavast die nog meer fans heeft dan de Grote Gijzelnemer van dit kabinet. Bovendien is het een echte bouwer. Luister en geniet, Maxime. Kom dan pas met het verwijt van ketelmuziek, al heeft Verhagen wel gelijk.

 

Kakelkrant van Sprakeloos 1: Op naar 2012

 

Het is me het nieuwsjaartje wel, heftige gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op. Als er geen sprake is van een ad hoc (humanitaire) ramp, dan zijn er politieke en economische schandalen en rampen die zich aandienen. En ontbreekt de spreekwoordelijke komkommertijd, dan treedt een echte komkommerhype nadrukkelijk op de voorgrond. Zouden alle negatieve noviteiten iets met elkaar te maken hebben? Deels natuurlijk wel als het om de economie gaat. Hoewel ik geen econoom ben, is het economische leven voor een deel afhankelijk van de politieke besluitvorming. Of was het nu andersom? De marktwerking blijkt al jaren niet meer goed te werken en hoe hier adequaat op te reageren? Nog geen politiek econoom heeft een syntese kunnen maken tussen de geleerdheid van Keynes, Marx en Milton Friedman om maar wat namen te noemen, daar zullen de machtige machthebbers wel voor zorgen.

Er zijn mensen die 2012, vrij naar de Maya-kalender, als het ultieme rampjaar bestempelen. Anderen zien het als het overgangsjaar, waarbij toenemende rampjes, rampen en catastrofes, de mensheid naar een andere dimensie zullen brengen en daarmee dus verlichting. Ik geloof er niet in, maar bij het maken van een korte opsomming, raak ik bijna van mijn ongeloof af. Om zo maar eens een aantal voorvallen, totaal 2012 zal me niet lukken, te noemen: Amerikaanse politici die elkaar in gijzeling nemen, Europese politici die uitblinken in dadengebrek, een Nederlands kabinet dat gegijzeld wordt door een rechtse populist met een arbeideristisch gedachtengoed, met als gevolg besluiteloosheid en gebrek aan visie. Syrië, Libië, de Hoorn van Afrika, toenemende onvoorspelbaarheid van weersgesteldheden over de hele wereld, noem het van mijn part opwarming van de Aarde, loslopende gekken over de hele wereld buiten die regeringsverbanden om welteverstaan, Amerikaanse schietlustigen, Nederlandse schietlustigen en inmiddels ook Noorse schietlustigen. En recent opgekropte ontevredenheid in Engeland. In dat geval is er een lichtpuntje. Een meerderheid in het Britse koninkrijk wil dit niet en via de sociale media zijn er meteen oproepen geweest de rotzooi op te ruimen.

Nee, ik geloof niet in 2012, maar we hebben volgens mij wel mondiaal de behoefte aan gecoördineerde schoonmaakacties tegen de ongelooflijke rotzooi die ook namens ons wordt gemaakt. Geen populisten die inspelen op angst en onwetenheid, gewoon gezond verstand aangelenkt met een kleine schoonmaakneurose. Zou niet verkeerd zijn en laat 2012 dan maar komen.