43. HET MIJNHEER WESTERINK GEVOEL uit de kabbelende 100

maart 1, 2015 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

In een keer zit het in de lucht, maar ik kon het nog niet duiden. Het is niet de lente, hoewel de zon schijnt, was het nog bitterkoud. Zonder te weten waarom moest ik denken aan vervlogen tijden, in mijn geval de lagere schoolperiode in 1973/74. Na een paar seconde zie ik de reden waarom ik veertig jaar terug ga in de tijd. Het zijn de duiven op de brugrand. Ik ga terug naar de Paulusschool in Raalte van die jaren. Voor die tijd moderne laagbouw, inmiddels al weer afgebroken. In mijn gedachte was het toen bijna altijd mooi weer, dus de ramen boven in het lokaal zijn met een lange stok geopend. En mijnheer Westerink staat voor de klas. Wij zeiden geen meester, maar voor de rest was mijnheer Westerink zelfs in die tijd al een soort van anachronisme.

Het zijn er dan ook precies tien en dat kan geen toeval zijn. Mijnheer Westerink droeg altijd grijze, wijd zittende pakken. Het was een klein mannetje met een grijze haardos, netjes bij elkaar gebrilcreamed of anderszins in een streng kapsel gegoten. Volgens mij hebben wij als derde klas zijn 63e verjaardag gevierd en was hij uiteindelijk eerder van school dan ik. Mijnheer Westerink was streng en in mijn optiek niet altijd rechtvaardig. Een enkele keer sloeg hij zelfs een leerling met de vlakke hand in het gezicht. Mijn ouders hadden mij duidelijk gemaakt als dat zou gebeuren, ik linea recta naar huis moest komen. Hoewel ik zeker niet zijn lievelingetje was, want verbaal nog wel eens op een beleefde manier tegendraads en mijn blik zal de ouderlijke boodschap zeker hebben uitgestraald. Toch had hij mij als strebertje een keer helemaal tuk. Hoofdrekenen vond mijnheer Westerink een belangrijk vak. De gemiddelde opgaven vond ik verre van moeilijk, dus altijd een hoog cijfer. Behalve die ene keer toen ik een 10 verwachtte, ik had ze allemaal goed dacht ik. Maar ik vergiste me, want ik had buiten het venijn van mijnheer Westerink gerekend. De laatste opgave luidde: Er zitten tien mussen op het dak, er kwam een jager aan en die schoot er eentje neer. Hoeveel blijven dan nog over? Blindelings schreef ik 9 op, maar ik had geen rekening gehouden met de biologie van mussen bij het horen van een geweerschot. Toen mijnheer Westerink mijn verontwaardiging waarnam bij het antwoord 0, heb ik hem stiekem zien gniffelen. Nu dat gevoel had ik bij het zien van de duiven, het was nog steeds een onbestend gevoel.

42. AFGEDANKT, VREEMDGAAN EN ER METEEN OP uit de kabbelende 100

februari 25, 2015februari 25, 2015 / sprakeloosid / 6 reacties

Soms gaat dat zo in een relatie, je hebt er genoeg van. Je ziet het aankomen en lang is er sprake van mededogen. De relatie verkeert zogenaamd in stilstaand water. Er gebeurt niets spannends meer, iedere vorm van constructieve samenwerking is verdwenen en houden van is een gevoel van wel heel lang geleden. In dit geval vraag ik me af of het er ooit geweest is, maar dat zeg ik met de kennis van nu. Weken, misschien al wel maandenlang ben je op zoek naar het afvalputje waarmee je de relatie de final push kunt geven. Vandaag was het zover. Je had genoeg van het gekreun, ze staat krom op d’r benen en de rug staat op instorten. Ook van een fijn zacht huidje is geen sprake meer. Het is definitief klaar, over en uit. Zonder scrupules besloot ik deze morgen vreemd te gaan, zonder overleg of ruggespraak. Weerwoord zou toch geen zin hebben gehad, want A man has got to do what a man has got to do. En zo is het ook nog eens een keer.

Het is een struise Brabantse geworden en zoals dat gaat met prille liefdes, die worden veelvuldig geconsumeerd, zo ook deze. Bijna bij het perverse af ging ik er overheen deze middag, een soort van onuitputtelijke oergevoel kwam in me los. 18 keer, bijna zonder pauzes, hooguit een romantische sigaret tussendoor. Maar na de korte rust, richtte mijn blik zich bijna met maniakale lust op de nieuwste verovering. Ze hield zich kranig onder mijn liefdevolle maar robuuste en trefzekere beroeringen. Maar na de 18e keer had ik het helemaal gehad. Mijn rug is naar de gallemiezen, ik voel me uitgewoond en van lust is geen sprake meer. Maar Madame bleef onaangedaan, ze zou nog uren verder kunnen. Maar dan wel zonder mij, besluit ik. Ze wordt opgeborgen in de kelderkast en wat haar daar dan overkomt, is gelukkig buiten mijn blikveld. Van jaloezie heb ik geen last.

Maar als ik dan het resultaat bekijk van de kortstondige relatie, ben ik blij. 18 fraai gestreken overhemden hangen gebroederlijk naast elkaar als ware liefdesbaby’s. Ja, ik ben me er eentje.

41. SPRAKELOOS LOW-BUDGET WINTERVAKANTIE uit de serie de kabbelende 100

december 28, 2014december 28, 2014 / sprakeloosid / 1 reactie

Wat van ver komt is lekker zeggen ze wel eens. Ik weet niet hoor, misschien is het meer de blindheid voor het alledaagse? Zo is ook de eerste gipsvlucht al weer terug op vaderlandse bodem. Het was daar heel lekker. In de periode tussen kerst en oud&nieuw, het zogenaamde feest-interbellum, overweeg ik een commerciële schnabbel te ontwikkelen. Low-Budget autovakantietripjes, dichtbij en toch heerlijke winterse omstandigheden. Hoch-***** biedt een arsenaal aan hoogwaardige sneeuwuitjes voor nog geen €25, -. Als u bovendien bij de plaatselijke middenstand uw tank vol gooit verdient u een substantieel bedrag terug. U kunt zich via dit blog aanmelden voor de juiste tips. Let wel het bedrag is ongeacht de hoeveelheid personen die mee gaan. Er zijn ideale wandel- en langlaufroutes. Ruime parkeergelegenheden staan tot uw beschikking en voor de echte Hollander, een etablissement met poffertjes is aanwezig om je ‘richtig Zu Hause’ te voelen. Sprakeloos WinterSpass für Richtige Winterspass.

Lieflijke winterplaatjes per strekkende meter zijn op een mooie zondag te maken. Frisse lucht en na een half uur voelt u zich al herboren. Het is allemaal bij de prijs inbegrepen. In het buitenland en toch binnen tien minuten weer in de Nederlandse polder. Waar komt u het tegen?

Idyllische plekjes waar hier en daar een romantische huisje verborgen is laten u wegdromen naar andere omstandigheid. Dat maakt Sprakeloos Winterspass ook zo ongekend populair en de louterende werking van de wintertripjes houdt de psychiater buiten de deur.

De stilte en de rust had ik al vermeld. Af en toe komt u iemand tegen. Het zijn andere rustzoekers of een plaatselijke schone die de hond uitlaat. De locals staan bekend om hun toegankelijkheid. Ze zullen u de weg wijzen naar de geheime nog niet ontdekte pleisterplekken. Ook kunnen ze u tips geven over het bruisende leven in het dal waar tal van horeca gelegenheden u een scala aan keuzes biedt om de interne mens te versterken na een verkwikkende wandeling.

Honden zijn overal toegelaten, of wat denkt u van een winterse tocht met uw paard. Speciale routes zijn uitgezet. Voor de echte wintersporter zijn er tal van zeer rustige en voor de beginneling zeer geschikte ski-pistes. Verwacht geen hoge snelheden of ander thrillseeking entertainment. Het gaat om uw rust per slot van rekening, en die is er volop aanwezig.

Allicht bent u geïnteresseerd en staat u te popelen om voor een extreem laag budget een wintervakantiegevoel te krijgen. U mailt via dit blog en na overmaking van het verschuldigde bedrag krijgt u de plaatsnaam als entreebewijs voor een unieke Sprakeloos Winterspass ervaring. Waar wacht u nog op?

40. We hebben geen Kelder uit de serie de kabbelende 100

december 24, 2014 / sprakeloosid / 9 reacties

Om te zeggen dat ik een feestbeest ben, nee! Lieden die dat beweren hebben een beperkte kijk op de mensheid in het algemeen en op mij in het bijzonder. Een enkele onverlaat heeft mij ooit een partypoeper genoemd. Misschien had ze gelijk. Feestelijk meedoen met de conventies is niet aan mij besteed. Het is niet uit arrogantie, maar ik heb in veel gevallen een hekel aan massa’s. Eén uitzondering is de gang naar De Kuip in Rotterdam, maar iedere gek zijn gebrek. Als het zogenaamd leuk moet zijn, ben ik niet op mijn allerbest. We zijn aanbeland in de feestmaand dus ik heb het zwaar. Het begint al met die overhypte terugkerende ellende van Serious Request. Over Sinterklaas en Zwarte Piet heb ik het niet eens. Dan komen de kerstdagen. Tegen de tijd dat de Top2000 zijn einde nadert ben ik een en al melancholie. Ik kan niet wachten op het nieuwe jaar.

Dat was vroeger niet anders. Sinterklaas vond ik als kind geweldig, natuurlijk om de cadeautjes. Een massaal event als Serious Request bestond gelukkig niet. Goede gaven werden geacht vanuit jezelf te komen, daar hoefde je geen plaatje voor aan te vragen. Maar ook aan kerst heb ik geen bijzondere herinneringen. Dat was trouwens de enige keer dat ik naar de kerk moest. Niet omdat mijn ouders me het geloof wilde bijbrengen, maar puur om oppastechnische redenen. Oud & Nieuw werd pas echt interessant toen ik wat ouder werd. Echter waar ik wel goede herinneringen aan heb, zijn de voorbereidingen op het kerstfeest. De boom was een klus voor mijn moeder, daar bemoeide ik me niet mee. Ook de boodschappen halen kwam op de schouders van mijn moeder terecht. Tegenwoordig heet dat kerststress, ik heb het nooit waargenomen bij mijn moeder. Steevast liep ik, nadat ik uit school kwam, naar de kleine kelder in ons huis. Met de dag raakte die gevulder. Het was er gezellig druk vond ik. Die perceptie zal ongetwijfeld met mijn orale inslag te maken hebben. Het is niet voor niets dat ik nog steeds rook, maar nooit heb ik een hekel gehad aan lekker en veel eten. Ik denk dat mijn moeder mijn enthousiasme voor de gezellige kelder wel kon waarderen. Ze deed het tenminste niet voor niets. Nu zijn de rollen omgedraaid, maar we hebben geen kelder. De schuur is omgedoopt tot gezellige ruimte ter voorbereiding van de feestdagen. Beide kerstdagen komt er familie om een stukje gezelligheid weg te eten.

38 VERMIEREN uit de serie de kabbelende 100

november 2, 2014 / sprakeloosid / 2 reacties

Een zomerse november zondagmiddag, wat doe ik in de IKEA? Zelfbeklag is niet terecht, maar ik verwijt mezelf onnadenkendheid. In de aanloop naar het Zweedse Warenhuis verbaasde ik me al over de superdrukte bij de Intratuin, Praxis en de Kwantum. Het kan allemaal op zondagmiddag in Duiven, een werelddorp.
Het droge commentaar van mijn partner is:,, Dat is iedere zondag, welkom in 2014.”
Als ik gevoelig zou zijn voor hyperventilatie, dan was nu mijn moment of fame aangebroken. Ik baalde enorm, want ik weet wat mij het komende uur te wachten staat. Er is geen terugkeer mogelijk, de WC-bril moet vervangen worden. Dus mijn misantropische instelling zal bevestigd worden in de mierenhoop die IKEA heet. In lome irrationele tred slentert de mensheid gapend langs de keukens, banken en plastic hebbedingetjes.
Het ligt aan mij, zonder meer, maar wat heb ik zin om al die dikke wiebelbillen te schoppen, heel, heel hard.

Wat is dat toch dat mensen, zelfs op mooie dagen, altijd maar weer naar elkaar toe trekken? Of het nu IKEA is, de meubelboulevard, zaterdagmiddag in een willekeurige provinciestad, een house-party, koningsdag of Lloret de Mar. Altijd zoeken ze elkaar weer op. Zou het in de genen zitten en welk gen mis ik, want ik vind mensenmassa’s niet prettig. De enige uitzondering is een voetbalwedstrijd van Feyenoord, maar daar lopen de mensen voor de wedstrijd allemaal dezelfde richting op, met het zelfde doel. Na de wedstrijd lopen ze wederom in dezelfde richting met een redelijke gelijke stemming, al naar gelang het verloop van de wedstrijd is geweest.
Dat gedrentel bij IKEA, dat plotse stilstaan en teruglopen als kippen zonder koppen is ronduit verschrikkelijk.
Ter plekke bedenk ik dat voor dit gedrag nog geen werkwoord is uitgevonden, dus bij deze voeg ik het woord VERMIEREN toe aan de Nederlandse taal. De betekenis is kort weergegeven: ,,Krioelende massa mensen onder het mom van gezelligheid, die zich op irrationele wijze een weg banen in de meute en op feestjes blijft beweren dat het heel gezellig was, hoewel hun gezichten ter plekke nonverbaal andere signalen afgaven.”
Misschien staat het over tien jaar wel in de dikke Van Dale? En als over honderd jaar de ontstaansgeschiedenis van VERMIEREN wordt gegeven staat er vast in het etymologische woordenboek: ,,VERMIEREN is voor het eerst gebruikt door een penopauzerige balkonmuppet die daarbij wist te voorkomen dat hij zijn misantropische inslag zou projecteren op zijn domme medemens.

En dan ben je iemand.

36. WAT IS DIT NU WEER? Uit de serie de kabbelende 100

september 7, 2014 / sprakeloosid / 3 reacties

Wat is dit zult u zich afvragen bij het zien van bovenstaande foto? Ik zal het u nader uitleggen. Dit is een foto van mij mobiel tijdens de laatste wandeling gisteravond met de hond. Het is reuze handig zo’n smartgeval om kiekjes te maken en nog handiger is de software door mijn jongste zoon aangereikt om bij thuiskomst zonder extra handelingen de foto’s op de computer te kunnen zien. Ik ben niet zo heel handig in het maken van treffende foto’s. Maar tijdens het wandelen dacht ik, wat is dat bij die school aan de overkant van het water. De lampen branden in het schoolgebouw en dat geeft in een relatief donker parkje achter ons huis een bijzonder effect. Dat is het dus. U moet het maar van me aannemen. Maar ik dacht ook, wat is dat, die felle lampen op zaterdagavond in de school. Zal er iemand binnengeslopen zijn? Ik zag of hoorde verder niemand. Waarschijnlijk zal de laatste de vrijdag ervoor de lamp niet hebben uitgedaan. Ik hoop dat dit blog geen aanleiding zal geven voor een standje van de bovenmeester. Misschien was het de bovenmeester zelf wel, wie zal het zeggen. Een spannende thriller met Sodom en Gomarra is al in de maak in mijn hoofd.

En dit? Nu na een paar meters verder lopen, kwam de artiest in mij naar boven bij het zien van de weerkaatsing van de verlichte bovenverdieping. De artiest in spé ten spijt, daarmee wordt het nog geen fijne foto. Bij een tweede poging lukte het me, conform de artistieke wetten van de fotografie, om het origineel en het spiegelbeeld in het water op een plaatje te zetten. Daarmee is dan ook alles gezegd naar mijn mening. Valse bescheidenheid speelt geen rol in deze zoals u ook zult ervaren. Toch vind ik het bijzonder jammer dat ik mijn ervaring op dat moment niet fotografisch met u kan delen. Een blik zegt vaak veel meer dan een diarree aan woorden, die mogelijk meer vragen oproept dan dat er artistieke antwoorden gegeven kunnen worden.

We lopen verder, de hond en ik. De hond is zwart en het is donker. Met voldoende zelfkennis besluit ik geen poging te wagen de hond op deze aangename septemberavond te vereeuwigen. Dat gaat niet lukken en dan zult u zich zeker afvragen ‘Wat is dat nu weer?’ Dan worden we opgeschrikt door een hoop gepiep en gebliep en we zien een een rood en een blauwig lichtje. Aan de waterkant, we hadden hem nog niet ontwaart, dat wil zeggen, ik had hem nog niet gezien, mogelijk Pippa wel, maar die had er nog geen aandacht aangeschonken. We bleven beide staan en onder de parasol rees een gedaante. Op onze vraag, gemakshalve ga ik ervan uit dat Pippa dezelfde nieuwsgierige instelling heeft als ik, wat is dit nu weer, komt het antwoord. Ik vraag me wel af wie er nu om elf uur ’s avonds midden in de wijk, waar honden worden uitgelaten en waar het licht van de school brandt, gaat vissen. Goed er is water en waarschijnlijk vis, aan die voorwaarden is voldaan, maar is dit nu echt de rustieke plek om in het holst van de nacht te gaan vissen. Pippa vroeg zich volgens mij niets meer af, ze wilde verder. Maar zo moest nog even wachten op de laatste foto. Mocht u zich afvragen wat dat lichtje aan de rechterkant is. Dat is dus de visser die op electronische wijze werd gewaarschuwd dat er vis onderweg was. De rest van de lichten in de overwegend zwarte foto heb ik reeds verklaard.

35. PRIMARK-BELEVING uit de serie kabbelende 100

augustus 7, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Het was opvallend rustig in de stad. Het was nog vroeg, maar rond half elf had ik het toch drukker verwacht in een van de leukste steden van Nederland. Ik was er wel blij mee, want er moesten boodschappen gehaald worden. Mijn humeur is dan breekbaar en als het druk is, krijg ik schopneigingen. Dus Nijmegen, here I come, maar wel lekker relaxt. Bij De Waag zaten er nog weinig mensen op het terras en bij de HEMA was ik meteen aan de beurt bij de kassa. Ondanks het mooie weer en de vakantieperiode had men blijkbaar nog geen zin in de stad. Richting Plein 1944 bleef het rustig. Ik zag grote, voor mij nieuwe gebouwen, verschijnen. Al een tijdje niet echt in de stad geweest. Tot mijn positieve verwondering was het Plein na zoveel jaar echt opgeknapt. Er zullen mensen zijn die het minder vinden, maar ik denk WAUW.

,,Zullen we even naar de Primark gaan” opperde mijn wederhelft. Mijn gezicht zal boekdelen hebben gesproken, maar ik zei zo cynisch mogelijk: Joepie! Ik was er nog nooit geweest, maar ik weet uit verhalen dat de ene helft van de mensheid helemaal losgaat bij het horen van het woord Priemark of is het toch Praimark? Het kan me niet schelen. Mijn jongste zoon had enige weken ervoor in Berlijn zijn vuurdoop gehad en het was hem niet bevallen. En hij is een geëmancipeerde jongeling die bovengemiddeld tijd besteedt aan het uitkiezen van de juiste kleding. Maar dit fenomeen van vechtende oestrogenen en progesteron heeft hem een dubieuze kijk op de mensheid gegeven. Ik had het hem kunnen vertellen, maar wie luistert er naar een brommende penopauzer? Hij heeft nu vooral principiële bezwaren, want hij twijfelt of de goedkope textielverdwazing niet op het conto komt van veel kinderhandjes. Ik weet het niet.
Goed om een oordeel te vellen moet je er toch een keer zijn geweest. Het pand is veelbelovend en bovendien op een echte A-locatie. Ik slik een keer en loop naar binnen. ,, O, hier zitten dus al die mensen op dit tijdstip van de dag!” Mijn zoon verzekert me dat het qua drukte niets voorstelt. Goed, je kunt niet over de hoofden lopen, maar de helft van het winkelende publiek is die ochtend toch geconcentreerd in ‘the hell for men’. Ik trek me terug en geniet van het lege plein. Tip, als je je vrouw kwijt bent in de stad, weet je waar je moet zoeken, mocht dat je intentie tenminste zijn.

34. RIJKDOM IN MIJN TUIN uit de serie de kabbelende 100

mei 20, 2014 / sprakeloosid / 1 reactie

Sommige zaken lukken niet, hoe hard je ook je best doet. Andere gaan vanzelf, zo is het leven. En zo is het ook in de tuin. Zorgvuldig gezaaide bloembedjes voor vlinders en bijen komen voorlopig moeizaam uit de grond, andere planten kunnen verwaarloosd worden en zonder enige aanleiding zijn ze groot en aanwezig. Vraag me niet waarom, maar mijn lupinus polyphyllus, vorig jaar geplant, heeft maximaal gebruik gemaakt van de zachte winter. Terwijl zijn tweelingbroertje een kleine twee meter verderop met drie kleine knopjes en nog lang niet de helft van de omvang een zieltogend bestaan lijkt te leiden, is zijn grote broer magistraal aanwezig in de voorjaarstuin die nog lang niet op zijn hoogtepunt is. De lupinus is dat wel. Met zijn mannelijke agressieve uitstraling punten de langwerpige bloemen zeer aanwezig naar de hemel. Ze stralen kracht en een vanzelfsprekendheid uit. Andere planten durven bijna niet meer te komen.

En eerlijk hoor, ik heb ze geen extra mest, water of andere kunstmatige middelen toegediend, ze zijn helemaal clean. Ook geen goji bessen of chia zaad is er aan te pas gekomen om de lupines tot extreme wasdom te laten komen. Als dat zou helpen, dan had ik het zelf dat superfood natuurlijk ook al lang genomen. om arrogant naar de hemel te wijzen. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar mijn veronachtzaamheid heeft klaarblijkelijk een tegenreactie opgeleverd van nadrukkelijke manifestatie. Voorlopig geniet ik er maar van. Maar heel stiekem denk ik dat na de zomer ook voor de lupines de aftakeling gaat beginnen en met die langzame verdorring zullen er slechts grote zaden overblijven herinner ik me uit voorgaande jaren. En met die zaden ga ik rijk worden, heel rijk, want ik zal ze planten en er zullen sterke nakomelingen komen, hele sterke nakomelingen. Met zijn allen zullen ze met hun pontificale rijkdom naar de blauwe lucht wijzen en nieuwe sterke zaden afgeven. En zal ik u vertellen, een goed bewaard geheim, Noord-Amerikaanse indianen gebruikten de zaden als een natuurlijk afrodisiacum. Niet doorvertellen, maar er is in de slipstream van de superfoods goud geld met te verdienen. Ik ga rijk worden van mijn eigen tuintje, het geld ligt gewoon op straat. Voorlopig verwaarloos ik de planten met zorg, want dat is het allerbeste voor ze. Gewoon geen aandacht besteden aan dat plantaardige machogedrag, daar worden ze week van en dan is het afgelopen met mijn goudmijn.

32. HOOP DOET NIET ALTIJD LEVEN uit de serie de kabbelende 100

mei 18, 2014mei 18, 2014 / sprakeloosid / 2 reacties

Gegroepeerd zien ze er prachtig uit. Tientallen bij elkaar in roze en donkerrood staan de fuchsia’s bij de Jumbo om de hoek in het loopgedeelte van de argeloze bezoeker van de super. Tijdens de pauze liep ik er tegenaan toen ik mijn middagboterham haalde. De planten zijn zo’n halve meter hoog en door het folie bijeen gedrukt, zien ze er lekker vol uit. In eerste instantie weet ik de impulsaankoop te weerstaan, 2 planten voor 8 euro is natuurlijk geen geld, 8 euro natuurlijk, maar toch. Na de bammetjes te hebben opgepeuzeld gaat het toch knagen, terwijl ik achter mijn computer de overwegend kale, saaie en ongezellige kamer bezie. Normaal interesseert het me niet, maar nu riepen de fuchsia’s vanuit de winkel een paar honderd meter verder op. ,,Koop me, koop me!” In een opgeruimde omgeving is het natuurlijk veel beter werken. Met een beetje kleur schiet de arbeidsproductiviteit omhoog.

Tussen de bedrijven door toog ik naar de winkel en met in iedere arm een plant kwam ik tevreden terug. Wat nou een ongeïnteresseerd kantoorpik, gewoon twee joekels van planten op mijn kamer die de komende maanden voor iedere voorbijganger een lust voor het oog moeten zijn. Zorgvuldig zal ik de dode bloemetjes eraf trekken en iedere dag genoeg water natuurlijk. Wat zal mijn kamer letterlijk opbloeien met mij erbij. De eerste desillusie kwam meteen bij het uitpakken al. Ongezien waren al heel veel bloemetjes dood, zelfs onvolgroeide jongelingen vielen van de takjes af. Met de conclusie dat ze acuut water nodig hadden kwam meteen de tweede desillusie. Het water kwam bijna net zo hard van onder de plasticpotten, die ik wel op een schoteltje had geplaatst, uit. De papieren die er lagen werden kletsnat, de map bleef grotendeels gespaard. Met een handdoek kon ik de buitenkant drogen. Met de inhoud moet ik nog aan de slag namelijk mijn collega’s erover informeren. Kan toch moeilijk aankomen dat fuchsia’s belangrijker zijn dan hun overlevingstocht binnen het werk? Terwijl in de stille kamer met enige regelmaat steeds blaadjes en bloemetjes op de tafel en grond hoorbaar vielen, stelde ik vast dat twee van die kale dode takkenbossen ook niet heel erg opmonterde. Ik zal mijn best moeten blijven doen. Echter om nu al mijn beschikbare tijd als een Jiskefetachtig type mijn fuchsia’s te verzorgen in de baas zijn tijd, daar pas ik voor. Misschien zijn ze morgen wel dood, misschien ook niet.

31. HET CONCERT DES LEVENS uit de serie de kabbelende honderd

april 22, 2014april 22, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

De aanvangstijd is onbekend en zelfs het op te voeren stuk is niet duidelijk. Maar onmiskenbaar gaat een ieder op weg naar zijn veelal gereserveerde zitplaats voor vandaag. Er is gerekend op veel publiek en gelukkig is het vervoer goed geregeld. Er zijn geen noemenswaardige opstoppingen, de treinen arriveren één voor één en spuwen de mensen massaal uit. Er ontstaat een ogenschijnlijk ongeordende mierenhoop, maar voor de kenner is de orde snel te ontwaren. Het hele stationsgebouw in wording, met zijn holle geluiden, is voor de meesten een te overwinnen gekkenhuis. Aan de gezichtsuitdrukkingen te zien zijn de verwachting over de uitvoering niet hooggespannen. De meesten lijken hun verplichte abonnement te gebruiken. Misschien valt het mee, misschien ook niet? Belangrijker dan de kwaliteit van de uitvoering is er op tijd te zijn. Je hebt dan nog zicht op het binnenstromende publiek. Misschien zijn het dezelfde mensen als de dag ervoor?

Mijn mobiel geeft aan dat ik ruim op tijd ben voor mijn eigen voorstelling. Ik besluit een kop koffie te kopen en neem plaats in de buitenfoyer, ergens boven in. Een kakofonie van hakgeluiden en doffe stappen hoor ik achter me op weg naar de trap links van me. Rechts een een soortgelijke stroom naar beneden. Een enkeling kijkt nog even in het rond of ze wel richting de goede zaal gaan, anderen wachten op bekenden met wie ze afgesproken hebben samen te genieten van de voorstelling. Menige vrouw inspecteert nog snel of het schilderwerk op het gelaat in orde is. Met de tikkende hakjes komen vele zoete geuren langs drijven. Een goed parfum is een fijne bedwelming die een tegenvallende theatershow nog dragelijk kan houden. De belichting op dit tijdstip is nog wat somber, passend bij de stemming van de meesten. Er zijn bouwvakkers bezig met een eigen voorstelling voor die dag. Beneden probeert een neringdoende met bakfiets nog koffie te slijten. Een enkeling lijkt zich niets aan te trekken van het theaterpubliek en loopt tegen de stroom in. Eentje geeft een harde schreeuw die er voor zorgt dat de mensenmassa even hapert, even maar, en dan gaat de massa ongehinderd verder. Niemand kan er iets aan doen dat er niet voor iedereen een kaartje is. De schreeuwlelijk kijkt of er in de prullenbak een kaartje voor hem is. Een programmaboekje zal zeker een onmogelijke opgave zijn, want er is geen program voor het concert des levens, voor niemand.

sprakeloos verhalen

Tussen struisvogel en 'Weltschmerzen'

de kabbelende 100