Begrip van de dag

Begrip, van de dag (33) Conflicttoerisme

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

CONFLICTTOERISME

Op zaterdagochtend mag ik graag luisteren naar het radioprogramma De Taalstaat van Frits Spits. Valse tongen beweren dat dit een programma is voor 50-plussers en hoewel ik nog net niet bij die doelgroep hoor, laat ik het langs me heen glijden. Wel denk ik, het zou best goed zijn voor veel 50-minners als ik het gebrabbel om me heen aanhoor. Keuvelend over oude woorden, taalbegrippen en wat al niet meer, kwam het woord van dag ter sprake: Conflicttoerisme. Het woord is gebruikt in een artikel in de Volkskrant van 3 november. En als het maar genoeg gebruikt wordt, zal het ooit in de Dikke Van Dale staan.

Conflicttoerisme, proef dat woord maar eens goed. Al langer bekend is natuurlijk ramptoerisme, waarbij hele volksstammen ‘och en wee’ roept bij een afgebrand gebouw, een overstroming of ander dagelijks leed. Nu hebben we dus conflicttoerisme, waarbij gespecialiseerde reisbureaus belangstellende voor hun lol naar oorlogsgebieden vervoert. Om te ervaren wat doodsangst is, of om te helpen, of om de mensheid te begrijpen. Je kunt dus naar de Westelijke Jordaanoever, Syrië, Afghanistan of Irak als de Spaanse Costa’s niet meer bevallen. Het wachten is op tv-programma’s waarbij toeristen klagen dat het sanitair niet aan de verwachtingen voldoet of dat het eten ver onder gewenste niveau is.

De Volkskrant bericht over een onderzoek om te achterhalen wat deze mensen beweegt. Ik zou het wel weten en het geld voor dit onderzoek anders besteden. Als conflicttoerisme echt ingeburgerd raakt in onze samenleving en dus de Nederlandse taal, zou ik willen voorstellen om het meteen maar op te nemen in het DSM 5 en de ramptoerist te classificeren als een psychiatrisch beperkte. Meegaan met een verzorgde reis naar oorlogsgebieden is wel een hele twijfelachtige afwijking. Ik wil in deze nog niet eens een oordeel vellen over de aanbieders van deze reizen. Of wat te denken van de Jihadisten die vanuit hun luxe leven in West-Europa naar Syrië trekken om te ‘helpen’. Zijn dat de moderne backpackers die niet van groepsreizen houden? Ik denk dat we de afwijking conflicttoerist maar hetzelfde moeten benaderen als de Jihadisten, volgen door de AIVD en een fors begeleidingsprogramma voor herintegratie in de Nederlandse samenleving.

Begrip, van de dag (32) Kinderpostzegels

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

KINDERPOSTZEGELS

Als klein jongetje was ik nogal competitief ingesteld. Als groot jongetje trouwens ook, maar met een overdosis aan relativeringsvermogen kan ik dat goed wegstoppen, voor de buitenwereld en soms zelfs voor mezelf. Ik wilde bij de beste van de klas horen, met voetballen als eerste gekozen worden en mijn opstellen moesten boven het maaiveld uitsteken. Als het om geluksspelletjes ging dan interesseerde het me minder. Ik begreep dat geluk niet te managen was. Later leerde ik weer dat geluk een beslissing was, maar zo filosofisch was ik op mijn tiende nog niet niet ingesteld.

Ik moest er vanavond weer aan denk. Tijdens het eten werd er aangebeld, de kinderpostzegels werden gebracht. Dit karweitje bestond een kleine veertig jaar geleden ook al. In de vijfde klas mocht ik aan de slag. Ik had de pech dat in de straat waar ik woonde veel kinderen van school doorheen fietsten en mogelijk een gokje zouden wagen om postzegels te verkopen in mijn straat. Let wel, mijn straat. Gelukkig kon ik ook heel hard lopen, dus zo snel als ik kon nadat de bel ging op woensdag kwart over twaalf, liep ik naar onze straat terwijl die losers de huizen tegenover de school met elkaar beconcurreerden. Mijn jongere broertje kon ook heel hard lopen. Ik had hem geïnstrueerd om alle potentiële concurrenten wijs te maken dat alle huizen al voorzien waren. Ha,ha, ik was namelijk ook de meest gewiekste. In alle rust kon ik al buurtgenoten voorzien van kinderpostzegelszegels en kerstkaarten. En natuurlijk had ik het meeste van de klas, want dat was het doel. Enkele weken later mocht ik de postzegels rondbrengen en het geld innen. Toen werd er nog niet zo gekeken naar veiligheid. Fl.156, – was mijn opbrengst en een jaar later zelfs nog meer.

Ik moest er vanavond aan denken. Zo heroïsch is het tegenwoordig niet meer. De betalingen gaan per automatische incasso en moeders gaan mee om op de achtergrond de kinderen te beschermen tegen geboefte. Een alleraardigst meisje overhandigde mij de zegels en een USB-stick die ik blijkbaar ook besteld had. Ik herinnerde me het kind niet meer van een paar weken terug. Ik vroeg:,, Heb je goed verkocht?” Het meisje glunderde en zei wel voor €64, -. ,,Heel goed” zei ik met een geveinsde bewondering van een volwassene, maar dacht: ,,Dat deed ik vroeger veel beter!”

Begrip, van de dag (31) Discipline

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

DISCIPLINE

Gisteravond, of eigenlijk vannacht werd ik geconfronteerd met het woord discipline in de zin van orde, tucht of doen wat iemand van je verwacht. Even googelend komt inderdaad de betekenis tucht veelvuldig voor. Bij discipline hoort dus een scala aan gedragsregels die iets, een vooropgezet plan moeten bewerkstelligen. Trainer Louis van Gaal eist van zijn spelers een ijzeren discipline om kampioen te worden. Zelf heeft hij zich een hele rare discipline opgelegd om zijn doel naar de buitenwereld te presenteren. Zo zie je maar, trainer zijn is een aparte discipline om de andere betekenis van discipline eens aan te halen.

Wat als je de regels nu eens zelf oplegt om iets te behalen of jezelf te structureren? Zelfdiscipline is bijvoorbeeld vereist bij een studie, om te stoppen met roken of om blijvend kilo’s af te vallen omdat het beter is voor je gezondheid en omdat je je er lekkerder bij voelt. Hier zijn doel en gedragsregels veelal duidelijk. En als je je er niet aan houdt, ben je een slappe zak. Zo oordelen soms anderen, maar vooral ook degene die zich geselt met zelfdiscipline. Daarbij moet je je afvragen of het doel nuttig is of haalbaar. Of misschien ook wel wat kost het om het doel te bereiken. Maakt (zelf)discipline in sommige gevallen niet meer kapot dan je lief is?

In relatie met discipline wil ik vertellen over deze serie begrippen. Ik wil schrijven omdat ik dat leuk vindt. Af en toe omdat er een aardige zin uit mijn brein ontspruit, vaak omdat ik een impliciete boodschap wil uitdragen, maar altijd, hoe matig van kwaliteit, je iets hebt vervaardigd dat van jezelf is. Ik kan per slot van rekening niet schilderen of een badkamer verbouwen. Door tijd- en inspriatiegebrek zijn niet alle stukjes goed. Maar ik heb mezelf wijsgemaakt dat je maar moet schrijven, ook als die ene supercolumn of aanzet tot roman niet uit je vingers komt. Blijven oefenen, want ook schrijven kun je verleren. Dat vereist enige discipline, opoffering van tijd en soms publieke openbaring van slechte stukjes. Begrip, van de dag is een zelf opgelegde opdracht om een jaar lang, of ietsje langer, of in ieder geval 365 stukjes te schrijven van 300 of maximaal 400 woorden. Is het nuttig? Is het haalbaar? De tijd zal het leren. Vandaag kwam dus het woord discipline in me op, morgen vast weer wat anders. Met uitzondering van deze zin en de volgende, wel onder de 400 gebleven. Dat is dus ook discipline, of had ik juist de laatste twee zinnen moeten schrappen?

Begrip, van de dag (30) Linda in de prostitutie

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

LINDA IN DE PROSTITUTIE

Vandaag staat in het teken van onderzoek. Dat wist ik toen een oude Linda, via een collega van mijn vrouw, naast de Trouw lag. Het onderwerp van de Linda 134 was Meisjes van Plezier. Ik wist al dat het ochtendblad moest wachten, want ik wilde weten wat Linda, of in ieder geval de samenstellers van het blad nu over de meisjes van plezier te melden had. Zouden ze het Zweedse model aanhangen waarbij hoerenloperij strafbaar is, of gaan ze uit van de romantische hoerenmadam die de boel bestiert, de meisjes beschermt en de mannen zo nodig opvoedt? Komen de misstanden en onvrijwilligheid aan de orde of is de prostitué de zelfverkozen ZZP’er die net als ieder andere baan de lusten en de lasten accepteert? Ik weet dat ik niet tot de doelgroep van het maandblad Linda behoor, maar dit vraagt nader onderzoek.

En dat ik niet tot de doelgroep behoor, kwam ik tijdens mijn onderzoek al snel echter. Het was even zoeken tussen de reclame naar artikelen die mij antwoord zouden kunnen geven op de onderzoeksvraag. Als we de cover mogen geloven ziet Linda de Mol het geinige er wel van in. Verwachtingsvol poseert ze in het rode raam. Maar het themanummer bevat van alles wat. Een interview met een Nederlandse pornoster, Bobi Eden, wie kent haar niet? Opvallend is dat bij de foto’s van haar en haar fotopartner de kledingmerken als aanbeveling worden benoemd. De vaste columniste Amber vertelt over de voordelen (geld en reizen, soms zijn de mannen leuk), maar ook de nadelen. Heel kort komt aan de orde de enorme misstanden en mensenhandel, maar ook prostitutieseks voor minder validen. Tot slot een aantal foto’s van meesteressen met de veelzeggende titel dat de ene meesteres de andere niet is.

Ik zei het al, ik ben niet de doelgroep, maar ik had gehoopt op iets meer meningsvormende kost. Want rationeel gezien voel ik wel wat voor het Zweedse model van strafbaarheid met inachtneming van al die misstanden. Als het zo’n eerbaar beroep is, wie wil zijn dochter nu in deze branche zien werken? Aan de andere kant is een openlijke afkeer van de hoererij ook zo zuurpruimerig en calvinistisch. En dat is ook niet iets wat ik nastreef. Maar goed, het onderzoek is afgerond en nader onderzoek is gewenst. Ik denk dat ik Ik, Jan Cremer maar eens ga herlezen.

Begrip, van de dag (29) Wereldse Burgers

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

WERELDSE BURGERS

Onlangs was ik in Rotterdam en zag de spreuk ‘Heel de wereld is je vaderland. Een wijsheid van Erasmus, onlosmakelijk met de stad verbonden. We nemen het hem niet kwalijk dat hij het woord moederland niet hanteerde. Zo ver was Erasmus nog niet. Het is een mooie spreuk in deze tijden van vluchtelingenstromen.. Maar waar is de grens in het gevoelsleven van de mensen om dit daadwerkelijk te beleven. Gastvrijheid wordt ook wel eens bezegeld met ‘Mijn huis is jouw huis’, maar we staan raar te kijken als iemand genoeg heeft van zijn huisje in Spangen, om het maar in Rotterdam te houden en verkast naar Kralingen, belt aan bij een knappe villa en zegt ,,Jou huis is toch ook mijn huis”. In de jaren zestig deden ze dat in sommige kringen ook met partners, onder het mom ‘Jouw vrouw is mijn vrouw’ maar dat heeft meer leed dan lust opgeleverd op termijn.

Heel de wereld is je vaderland, dat suggereert wereldburgerschap en dat is een mooie gedachte. Vandaag bij de Jumbo kocht ik daarom wereldse burgers om het gedachtegoed 20151025_152706te onderstrepen. Een burgertje met tomaten en mozzarella. Aan een kant 10 minuten bakken en dan afbakken met de kant van de mozzarella. Een kinderspel zou je denken, maar de ene kant was net niet verbrand, tenminste dat kon ik mijn zoons nog wijsmaken. Ook met het afbakken van de mozzarella werd het geen haute cuisine.

20151103_185354

,,Hoe smaken ze, heren?” Er werd aandachtig geproefd en de antwoorden varieerden van ‘wel aardig’, ‘niet slecht’, ‘wel wat aangebrand’ en zelf dacht ik ‘och, in het echt vallen ze toch tegen, die wereldse burgers. Eigenlijk gelijk aan het wereldburgerschap van Erasmus, in theorie best leuk, maar in de praktijk blijkt het voor de meesten toch moeilijk en wat tegen te vallen.

Begrip, van de dag (28) Kostwinnerschap

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

KOSTWINNERSCHAP

Ze zijn er maar druk mee met dat kostwinnerschap vandaag in de politiek. Deze ochtend hoorde ik de heer van der Staaij al kwetteren dat het oneerlijk is dat eenverdieners tot soms wel vijf keer zo veel belasting moeten betalen. De SGP’er krijgt de mannenbroeders van het CDA en CU mee. Ook staatssecretaris Wiebes is druk doende het belastingplan tot een goed einde te brengen, want hij heeft steun nodig in de Eerste Kamer. Gaat hij een groene coalitie sluiten of toch het kostwinnerschap als ijkpunt pakken. Misschien wel allebei?

Kostwinnerschap en belastingen, echt sexy onderwerpen zijn het niet, maar onwillekeurig moet ik de hele dag tijdens mijn werk aan Van der Staaij denken. Vijf keer zoveel, dat is extreem. Het zal wel overdreven zijn, maar zelfs drie keer zoveel is best veel. Mag je vrouwen van bevindelijke huize dwingen om te gaan werken door gezinnen met tweeverdieners te bevoordelen? Want dat is natuurlijk de achterliggende veronderstelling en/of misschien wel het beleid van ‘Paars’. Is het wel louter bevoordelen, want laatst hoorde ik dat de laagst verdienende maar voor een beperkt deel meetelt als het gaat om hypotheek verstrekking.

Als degelijke tweeverdiener moet je natuurlijk wel zorgen dat je kroost opgevangen wordt, kun je niet achter koopjes aan jagen en dreigt een vitaminetekort door te veel aan afhaalmaaltijden. Bovendien wil je nog wat vrije tijd overhouden, komt op zeker moment de overweging om een hulp in de huishouding te zoeken. Allemaal kosten die de eenverdiener niet hoeft te maken, ervan uitgaande dat er sprake is van een vrijwillige keuze om deel uit te maken van een eenverdieners gezin. Ik geloof dat ik helemaal niet zoveel compassie heb met de argumenten van de SGP. Zo daar zijn we weer uit voor vandaag.

Begrip, van de dag (27) Domme mensen

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

DOMME MENSEN

Vandaag kwam er weer zo’n artikel langs op internet met als strekking dat PVV-ers domme mensen zijn. Gekscherend werd reclame gemaakt om eens een PVV-er in huis te nemen. (tekst ook integraal hieronder). Het wegzetten van grote groepen door ze dom, kortzichtig en xenofoob te noemen, heeft iets giftigs en denigrerends en in die combinatie levensgevaarlijk. Eigenlijk wilde ik de titel van dit stukje ‘De PVV-ers fabricage-lijn’ noemen. Ik doel daarmee op de geminimaliseerde linkse partijen en de grachtengordel die zich het meest schuldig maakt om anderen weg te zetten. Maar behalve ikzelf, begrijpt niemand dit, want iedereen is natuurlijk te dom.

Voor de goede orde, ik vind de PVV een hele gevaarlijke partij met een belachelijk gedachtengoed die hele verkeerde mensen aantrekt. Mensen die zonder de PVV er ook wel zouden zijn, maar nu een spreekbuis krijgen. Het ergste is misschien wel het enorme kiezersbedrog dat Wilders en de zijnen plegen, want in hun stemgedrag zijn ze er helemaal niet voor de gewone man die genoeg heeft van de ‘Haagsche Linksche praatjes.’ Hun stemgedrag is economisch heel erg rechts, wat Fleur Agema ook zegt over onze ouderen en hoe de PVV daar voor wil opkomen. Misschien is het een beetje dom van veel PVV-stemmers om dat niet te doorzien. Aan de andere kant, ook ik met sociaaldemocratische ideeën heb gestemd op de PvdA. Ik ben bedrogen uitgekomen.

Als we nu eens niet meer spreken over de domme achterlijke PVV-stemmers, maar over bezorgde burgers die mogelijk minder kansrijk en kosmopolitisch zijn, dan lukt het de zogenaamde elite het misschien om met meer mededogen over deze groep te spreken in plaats van ze alleen maar groter te maken met hun arrogante gedrag. Als het nodig is, mogen mensen met meer kansen, opleiding en geld best wel een beetje paternalistisch zijn, maar het is oliedom om mensen massaal weg te zetten als Tokkies. Dat is nog veel dommer de Tokkies die ze beschimpen, juist omdat zij het zogenaamd zouden moeten weten. Ieder artikel zoals ik hierboven aanhaal, iedere domme opmerking van mensen zoals Jeroen Pauw en veel van zijn gasten, die niet de onwelriekende geur van Wilders aanpakken, maar hun stemmers werkt averechts. Zolang dat gebeurt bezig ik de term ‘grachtengordel-fasicme’, en dat is nog dommer dan de grachtengordel en alle Tokkies bij elkaar.

tekst van bovenstaande artikel:

De kranten staan vol over vluchtelingen. Als je de radio of de tv aanzet, vliegen de Syriërs je om de oren. Het vluchtelingendebat domineert de lunch-conversatie en de borrelpraat. Eigenlijk is dat helemaal niet eerlijk. Want er is een steeds groter wordende groep Nederlanders die langzaam maar zeker steeds meer ontheemd raakt uit onze samenleving. De PVV’ers. Deze groep wordt helemaal ondergesneeuwd en dat is niet de bedoeling. Dat kan niet gebeuren in Nederland. Dat mag niet gebeuren in Nederland.

Vandaar ook mijn oproep: Neem een PVV’er in huis. Ik heb zelf al een poster opgehangen voor het raam, “PVV’ers zijn welkom.” Deze groep is bang, angstig. Ze herkennen hun vaderland niet meer, althans dat zeggen ze. We kunnen ons daar best een beetje empathisch tegenover opstellen. Het moet ook heel beangstigend zijn om ineens niet meer in je eigen land te wonen. De grote roerganger van de PVV zwerft zelf ook al tijden rond. dus met zo’n voorbeeld is het ook erg lastig volgen. Verder claimen ze bijna allemaal vervolgd te worden door de linkse kerk. Persoonlijk weet ik niet wat dat is, maar ja, ik ben niet religieus. Ik heb niet zoveel met mannen in jurken en helaas zijn die onontkoombaar in de monotheïstische religies.

Sinds een week heb ik nu een PVV’er in huis. Het is een alleraardigst mannetje. Vriendelijk, spreekt een wat moeilijk verstaanbaar dialect, dus communicatie blijft lastig. Maar hij eet gewoon wat de pot schaft. Al gromt hij wat bij pasta en boboti – hij smulde van de boerenkool. Die vloog er in ieder geval in. Hij kijkt graag TV en heeft als hobby reageren op NUjij. De Volkskrant en andere kranten wil hij niet lezen. Waarschijnlijk houdt hij meer van plaatjes kijken en wat minder tekst. Dus daarom hebben we nu een proefabonnement op de Telegraaf. Verder valt het op dat hij snel schrikt. Een filmpje op internet of een spannend artikel op GeenStijl en hij is uren van slag. We denken dat het komt door zijn oorlogstrauma. Wanneer hij schrikt, dan gaat hij schreeuwen en met zijn vinger wijzen. Recht in je gezicht. Hij brult dan heel snel dingen als vol is vol, of eigen volk eerst – maar dat zal wel de cultuur zijn. Zo is er ook iets met zwarte piet. Het is voor hem heel belangrijk, al ontbeert de discussie twee keer per week met name de argumenten waarom zwarte piet moet blijven.

Volgende week gaat hij weer weg, hij krijgt eindelijk een sociale huurwoning. Ik ga hem toch wel missen hoor. Ook al begreep ik maar een tiende van wat er uit zijn mond kwam, met al dat gebrabbel was het zelden stil in huis. Ik kan het echt aanraden, zo’n PVV’er. En wie weet, als meer mensen hun huis open zouden stellen, dan krijgen ze misschien wat meer mee over de Nederlandse samenleving. Dat is voor hen ook een stuk gemakkelijker later.

Begrip, van de dag (26) Overwinning aan de pomp

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

OVERWINNING AAN DE POMP

Een echte boekhouder ben ik niet, bovendien nog lui en slordig ook. Maar af en toe maak ik wel eens een rekensommetje, zeker als ik me een winnaar voel. Het is de afgelopen jaren menigmaal voorgekomen dat ik tankte en ruim €100, – moest neertellen. Dat is niet meer op het moment. Ik waan me een rijk man. Want met een gemiddelde van 24000 km per jaar in een matig zuinige auto van 1:12 moest ik in 2014 nog rekening houden met €3700. – aan benzinekosten op basis van €1,85 per liter. Met de huidige prijs betaal ik op jaarbasis €800, – minder (€1,45). Tel uit je winst.

Als ik dan ook nog 15 kilometer verderop tank, kan ik nog eens €300, – besparen en vaak doe ik dat ook. Over het kwartje van Kok lul ik nu niet, vind ik geen probleem als er maar verstandige dingen meegedaan worden hoewel dat laatste betwijfel ik dan wel weer. Ruim 0610068214duizend euri besparen is mooi en ik voel me iedere keer winnaar aan de pomp, een soort van verdienen. Medelijden met de grote olieconcerns heb ik helemaal niet, want het gevoel al jaren financieel een pootje te zijn gelicht is sterk aanwezig.

Toch kan het zo niet blijven besef ik. Fossiele brandstoffen zijn eindig en zullen ongetwijfeld weer duurder worden. In 2016? Misschien 2017? Kunnen we de oliesjeiks, Rusland en de oliemonopolisten weer spekken, want lage prijzen nodigt niet uit tot duurzame energie, in ieder geval niet in Nederland. Eigenlijk zou ik het geld moeten reserveren om zonnepanelen aan te schaffen, want ik heb niet zomaar €8000,- ophoesten om ze te plaatsen, helaas. Voorlopig koester ik mijn winnaarsgevoel aan de pomp, maar voor mij en velen met mij waarschijnlijk een pyrrusoverwinning op termijn.

Begrip, van de dag (25) Lelijke gebouwen

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

LELIJKE GEBOUWEN

Dat het niet eerder bedacht is, de verkiezing van het lelijkste gebouw van Nederland. Gisteren hoorde ik op de radio dat twee weken geleden Martjan Kuit van Cobouw zich dat hardop afvroeg. Gisteren lanceerde hij naar aanleiding van alle reacties de shortlist waarop mensen kunnen stemmen. Ik vind het nogal meevallen, die lelijke gebouwen. Sterker nog, naar mijn bescheiden mening is veel nieuwbouw best aardig. Aan de andere kant kan ik me voorstellen dat sommige gebouwen sterke tegengestelde reacties kunnen opleveren.

Eigenlijk best raar, voor toonaangevende gebouwen is maar een klein select groepje mensen verantwoordelijk voor de keuze. Hoe kijken zij naar schoonheid, functionaliteit en naar de beschikbaarheid van gelden, of natuurlijk de beste betalende aannemer die de meeste pepernoten heeft neergelegd? Maar de hele gemeenschap in dorp of stad moet er naar kijken en er van genieten, of verafschuwen natuurlijk. Vroeger was dat natuurlijk niet anders, want er zullen vast geen stemmingen zijn gehouden voor de Dom van Utrecht of andere kathedrale gebouwen. We moeten het ermee doen, of anders bestormen.

Een kort intern onderzoek levert me al snel een persoonlijke keuze voor het absoluut lelijkste gebouw van Nederland. Hij mag niet meedingen naar de prijs omdat het van voor 2010 is. Maar met stip vind ik het Valkhof Museum in Nijmegen het lelijkste gebouw van Nederland. Dit is om meerdere redenen. De wazige blokkendoos als gebouw is al nietszeggend en spuuglelijk, maar is bovendien een verkrachting van de historische omgeving. Om het lelijke gebouw te accentueren hebben ze een winderig plein gemaakt van Kelfkensbos zodat de lelijkheid extra aandacht krijgt. Eeuwig jammer voor misschien wel de leukste stad van Nederland.

Begrip, van de dag (24) De Klassieker

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

DE KLASSIEKER

Helaas, Pindakaas! Een klassieke flauwe uitspraak. Andere flauwe klassiekers zijn bijvoorbeeld jeuk is leuk en pijn is fijn. Ze worden te pas en te onpas gebruikt.Zo ook de politieke neoklassiekers ‘At your service’ en ‘niet links, niet rechts, maar recht door zee!’ Maar klassiekers zijn er op allerlei gebied. Wat te denken van de literaire klassiekers van Shakespeare, Multatuli, Jip & Janneke, maar ook de bijbel en Turks Fruit. Bach, Beethoven en Mozart noemen ze sowieso al klassieken, maar misschien kunnen de Beatles daar ook wel bij. En in Nederland? ‘Vluchten kan niet meer’ of ‘Heb je even voor mij?’, u zegt het maar.

Over eten zullen minder discussies bestaan want stamppot met worst, erwtensoep en 1 koekje bij de koffie zijn de klassieke eetklassiekers, zoals dat bij kinderfeestjes de 4 p’s dat zijn. Patat, pizza, pannenkoeken en pepernoten. O ja, een bijna klassieker, een hele vervelende weliswaar, maar die onnodige Zwarte Pieten discussie. Kortom klassiekers zijn er in alle soort en maten.

Maar eigenlijk is er maar één echte klassieker en die speelt vanavond in Rotterdam. Feyenoord tegen de hoofdstedelijken. De klassieker die alle andere klassiekers onbelangrijk maakt, of het nu gaat om muziek, boeken of eten. Feyenoord-Ajax over een kwartier gaat de klassieker beginnen. O ja, vooraf gegaan door de muzikale klassieker ‘Hand in Hand.’