Actueel Sprakeloos

Politiek en maatschappij, je kunt niet met ze, maar ook niet zonder ze. Soms ben ik de perfecte struisvogel, op andere moment niet geheel ‘Weltschmerz’vrij. Soms boos, vaak verbaasd en altijd Sprakeloos.

Kakelkrant van Sprakeloos 7: Financiële Heilige Geest waart over Europa.

/ sprakeloosid / 14 reacties

 

De kakelkrant van gisteren, was goedkoop, ik geef het toe. De inhoud was niet slechter dan normaal, ook niet beter. Maar na een kleine ergernis over twittergedrag, moest ik mijn kakelkrant even lanceren. Hoe doe je dat? Door een goedkope titel, verbinden aan het onderwerp. De vrouw met de drie borsten staat garant voor meer hits en omdat ik ook geen heilige ben, heb ik me even laten verleiden. Ik had de geest, zullen we maar zeggen en dat leverde een verdubbeling van het reguliere aantal hits op. Het zegt wat over mij, maar ook over de lezer. Misschien u wel?

Vandaag heb ik de geest wat minder. Ik was aan het denken over de Eurocrisis, de economische crisis en de europese politieke crisis. Volgens mij heb ik de oplossing. Het is zo eenvoudig, dat ik mijn eigen bedenksels niet kan geloven. Ik zal het proberen stapsgewijs aan u voorleggen.

  1. We hebben 500 miljoen inwoners in de EU, dat is een half miljard. Al die mensen, althans de meesten, tenzij je tot de happy few van de Berlosconi’s en Sarkozy’s behoort, krijgen sowieso klappen. De Grieken, de Portugezen, maar ook Henk en Ingrid hier in Nederland. Als we dit nu als een gegeven aanvaarden en met alle Europeanen iedere week één Euro in een grote spaarpot doen, dan hebben we in een jaar €26 miljard bij elkaar.
  2. De heren economen beloven ons 10 jaar economische ellende, dus we moeten 10 jaar sparen en de reservepot bedraagt 260 miljard euro.
  3. Omdat ik zelf in dit soort gevallen voorstander ben dat de sterke schouders de zwaarste lasten moeten dragen, laten we zeggen de helft van de Europeanen, moeten die een eurootje extra gaan betalen en dat is nog eens 130 miljard. Een pot van 390 miljard kan zonder al te veel moeite bij elkaar gesprokkeld worden.
  4. Dit gedaan hebbende zullen de verwachtingspatronen ten aanzien van de economie minder somber zijn, sterker nog, de neerwaartse spiraal wordt gekeerd en het vertrouwen in de euro hersteld. We hoeven de reservepot niet eens hoeven aan te spreken of zonder pijn nog steviger maken.
  5. Al dat gevlieg, gewauwel, geruzie, zoeken naar heimelijke onderpanden etc., door politici en de ambtenaren kunnen wegbezuinigd worden, zonder dat iemand er last van heeft. De gelden kunnen in de economie gepompt worden of in de bufferzone voor echte (econmische) rampen.

Zie hier, het Europese garantiefonds verzekerd, kans op aantrekkend economisch goed weer en de poliltieke crisis weggesanneerd. Ik heb vast ergens een afslag gemist, maar het klinkt heel logisch. Toch? Ik deel mijn bevindingen maar met u, al heb ik voor vandaag niet zo sprankelende titel in gedachten ‘ Heilige geest waart over Europese Financiën. Wat denkt u, zal het trekken, die titel.

 

Kakelkrant van Sprakeloos 6: Vrouw met de 3 borsten, nu op Twitter

/ sprakeloosid / 18 reacties

 

Het moet me van het hart, na een momentje van relevatie ten aanzien van Twitter en andere sociale media. Een klein momentje maar hoor, want sinds een half jaar, geen dag zonder, met uitzondering van de vakantie. De paar minuten van inkeer bracht mij terug naar afgelopen week en het Pukkelpopgebeuren. Ik kwam er achter door een beetje oplettendheid op Twitter. In no time was de timeline een en al pukkelpop. Het kon niet missen. Toen had ik al zoiets, raar eigenlijk. Half Nederland lijkt mee te lijden of misschien wel te genieten. Hoe het met onze Zuiderburen is, kan ik niet zeggen, maar ongetwijfeld niet veel anders.

Genieten, lees ik dat goed? Ja, dat leest u goed. Want naast een ongeëvenaarde hoeveelheid repeteertweets van het nieuws, komen meteen de ‘ach’ en ‘wee’ tweets, alsof we er zelf bij zijn.’Heb je het gelezen van #pp11? ‘Eruggg hè? Ja, heel errugg. Een soort wedstrijd wie het meeste medeleven kan tonen. Dan komen de discussies op gang hoeveel doden en van welke betrouwbare bron is geraadpleegd. Wie geen kaartje had voor het popfestival, kan de volgende dag op school in ieder geval alle ins en outs ‘waarheidsgetrouw’ doorkleppen. Hoewel ik het nut van de sociale media niet wil onderschatten, krijg ik ook een vieze smaak in de mond.

Het is botweg virtueel ramptoerisme en doet me denken aan het rariteitenkabinet heel vroeger op de kermis, kijken naar de vrouw met de drie borsten of andere mismaakten à la Quasi Modo. Een ranzige nieuwsgierigheid die mensen drijft naar het leed van de ander te kijken. Opwinding en afkeer wisselen elkaar in een ongelooflijk tempo af. Het kan allemaal met de sociale media.

Ook ik ben verslaafd aan nieuws blijkbaar en zal mezelf niet boven de flow op twitter stellen. Ik zal zeker geen vergelijk maken met andere rampen en gebeurtenissen die niet op de sociale media terechtkomen en daardoor minder belangrijk lijken. Ik verbaas me alleen, ben even sprakeloos, heel even maar en daarna kakel ik gewoon weer mee.

Lees ook hierover in de volgende link.

Kakelkrant van Sprakeloos 4: De eeuw van de vrouw?

/ sprakeloosid / 2 reacties

Hedenochtend hoorde ik het voor het eerst, een aanzet tot een openbaar debat over gescheiden scholen voor jongens en meisjes, in ieder geval in het middelbare schoolonderwijs. Je zult mij niet horen zeggen: ‘Hè, hè, dat werd tijd.’ Ik denk namelijk helemaal niet dat dit de oplossing is voor de toenemende uitval van jongens in het onderwijs. Cynici beweren, hun totale onkunde etalerend, dat: ‘Tegenwoordig moeten ze allemaal wat bijzonders hebben, ADHD, ASS-problematiek, hypergevoelig of bij voorkeur nog een combinatie van de drie.’ Vaak komen dit soort commentaren van lieden die zich uit gebrek aan empathisch vermogen of uit economische overwegingen. Het is ook knap lastig om dat alles maar te financieren, laat staan het te begrijpen voor de normale mens. Het huidige kabinet heeft al een kranige voorzet gegeven om tal van bijzondere maatregelen voor ‘bijzondere’ kinderen te schrappen.

Toch baart die uitval van met name jongens dus zorgen. In een kamerdebat zou Minister Marja van Bijsterveld hebben gezegd: ‘De 21e eeuw wordt de eeuw van de vrouw.’ Als man ben ik niet bang voor die toekomstbespiegeling van de minister. Ik denk alleen dat het een illusie is. Er komt geen ‘eeuw van de vrouw’ zolang er een steeds grotere groep testosteron niet mee mag doen. Sterker nog ik denk dat we vroeg af laat de rekening van het wanbeleid gepresenteerd zullen krijgen. En het ergste is dat dit niet alleen een financiële rekening zal zijn, maar vooral ook een rekening van ontwrichting en veel menselijk leed, voor mannen èn vrouwen. Want wat doe je als je op school al niet mee mag doen, omdat je anders bent, niet in de mal past? Het onderwijs feminiseert, in aanpak en bezetting, en dat schijnt niet ten goede te komen aan het mannelijk talent.

Op dezelfde internetpagina lees ik dat het onderwijs uit zijn voegen barst. Klassen worden te groot vanwege het (gedwongen) vertrek van leraren. Dat kunnen we er nog wel bij hebben, denk ik dan. Om in die grote klassen een beetje regelmaat te krijgen, zal de grootst gemeenschappelijke deler de maatstaf worden. Ik vrees nog meer uitval, zeker van jongens, maar ook van meisjes hoor. En nog meer ouders die noodgedwongen met hun kind het GGZ-circuit ingeduwd worden.

En is de GGZ dan de oplossing? Zeker niet, want de hele GGZ is gericht op handhaving van de eigen organisatie. Ze zijn handig ingesprongen op de behoefte van ouders om hun kind te etiketteren. Niet omdat de ouders dat willen, maar hun kind past niet in de steeds engere mal van het onderwijs of de maatschappij. En zonder diagnose geen hulp. En tot overmaat van ramp zijn de aanzetten van de nieuwe DSM 5 alarmerend. Nog meer ‘normaal’ gedrag wordt afwijkend verklaard, dus nog meer druk om normaal te worden. Maar wat is normaal? Het is in ieder geval niet normaal dat we als maatschappij steeds meer kinderen laten uitvallen, in dit geval veel jongens. En de GGZ moet zich hiermee niet rijk rekenen, want hun bezuinigingstaak is al aanstaande en de nieuwe hausse aan uitval zal ook de jeugdzorg niet kunnen pareren.

 

Jongensscholen en meisjesscholen, leuk, we hebben het geld er niet voor, maar het is in ieder geval de discussie waard in het kader van hogere doelen namelijk dat zoveel mogelijk mensen NORMAAL mee mogen doen.

De Haan van Avessadas

/ sprakeloosid / 4 reacties

Wie heeft er tegenwoordig nog boerenroots? Mijn voorouders zijn uiteindelijk allemaal plattelanders, want in tegenstelling tot velen die beweren adellijk bloed te hebben, ben ik van eenvoudige afkomst. En het feit dat ik in Raalte ben opgegroeid, heeft als voordeel dat ik weet dat melk uit een koe komt en kippen eieren leggen, maar dat maakt mij nog geen boer. Dus ook ik moet erg wennen aan een kraaiende haan en nog wel op vakantie.

We bewoonden een prachtig huis in de buitengebieden van Noord-Portugal, zo’n 45 kilometer ten oosten van Porto. Weinig directe buren, maar vlak bij ons een oud Portugees echtpaar met een varken, een paar honden, kleinschalige druiventeelt en een paar kippen. En bij die kippen hoort een haan. Bij de dageraad doet hij trouw zijn plicht en menig ochtend worden we even wakker. Meestal slapen we uiteindelijk wel verder, want de haan is gelukkig geen echte repeteerhaan. Eén keer ging hij wel lang door, sloegen de honden aan en greep de buurvrouw met haar welluidende stem in. Een beetje reuring, maar dat is de charme van het Portugese platteland.

Er was echter ook een nadrukkelijke afwijking in het kraaigedrag van de haan. Op zaterdag, we lagen amper in bed, kwam een heel zwak keelgeluid van het erf van de buren. Het klonk vreemd, maar het was onmiskenbaar de haan met een heel afgetrokken geluidje. Wat is er aan de hand, moeten we ons zorgen maken en in ons beste Portugees de buren waarschuwen? Na een paar minuten nog een keer. We wisten het zeker, dit was beslist geen victorie kraaien, hoewel het zaterdagavond was. Misschien had hij wel grote nood en mocht hij er niet op. Dat deed me denken aan een Brabants mopje dat ik al meer dan twintig jaar geleden hoorde. Wat is nog erger dan ‘mugge’? Het antwoord is: ‘Nie mugge.’ Misschien had de haan er wel last van aan zijn zielige geluid te horen. Of had hij zojuist zijn verplichte zaterdagavond gangbang afgewerkt. Geheel uitgeput kon hij nog net zijn mannelijkheid de Portugese nacht in kraaien. Als derde optie bedenk ik dat de haan zijn libido kwijt was en pinnige verwijten kreeg van de dames om hem heen. Vrouwen kunnen hard zijn, kukelde hij waarschijnlijk. Ik weet niet hoe het met de Sire-spotjes voor hanen is gesteld, maar mogelijk geeft het soelaas voor het beest, want ook hij is vast niet de enige.

Ik sukkel weg met de gedachte dat het boerenleven ingewikkelder is, ook in Portugal. Ik begrijp niet wat de haan dwars zit, maar laat ie mij er niet mee dwarszitten.

Kakelkrant van Sprakeloos 3: Schiet mij maar naar de maan.

/ sprakeloosid / 8 reacties

‘Waar ga jij na je dood naar toe?’

Twee collega’s zitten in de trein. De een bladert in papieren, de ander leest de krant. Met een zucht vouwde de één zijn dagblad en staart ernstig naar buiten. Zijn collega is inmiddels uitgebladerd en ordent alles in een koffertje. Verbaasd kijkt hij zijn collega aan. Is dit een geintje? Maar de vraag blijft hangen.

‘Naar de hemel, neem ik aan.’ Het was duidelijk dat de ander het gesprek luchtig wil houden. De man ziet er ook niet uit alsof er voor hem geen plek is in het hiernamaals. ‘Tuurlijk, maar dat bedoel ik niet.’ Hij legt zijn collega uit dat je vroeger werd begraven en tegenwoordig veel mensen liever gecremeerd worden. ‘Dat is goedkoper en milieuvriendelijker, omdat begraven zoveel ruimte kost.’ Hij pakt de krant erbij en legt zijn collega nieuw ontwikkelde technieken voor. Ook ik luister ademloos. Onderzocht wordt of resomeren mogelijk is. Dat gebeurt al in Amerika en Canada. Dat is het oplossen in een vloeistof van het lichaam. Dat verwateren brengt geen milieubelasting met zich mee. Geheel nieuw is het bevriezen. Na bevriezing, ofwel cryomeren, blijft slechts wat poeder over.

De mannen stappen uit en ik staar nu ernstig naar buiten. Ik begrijp de vraag van die ene man wel. Wat zou ik willen? Als eerste zal ik mijn vader moeten waarschuwen, die uit economisch oogpunt eens heeft gesuggereerd hem maar bij de vuilnis neer te zetten. ‘Pa, dat mag niet meer van de milieupolitie.’ Over de ‘oldschool’ methodes om tot stof terug te keren, was ik zelf nog helemaal niet mee bezig. Nu moet ik ook al nadenken over resomeren en cryomeren. Het zal mijn onbekendheid met het onderwerp zijn, maar het klinkt zo onethisch. De mens reduceren tot een milieu-aspect, zelfs na diens dood. Hoe lang zal het duren dat effectieve recycling tot de mogelijkheden behoort , tot kannibaliseren toe? Gadverdamme, ik ben sprakeloos van mezelf dat ik zulke opties bedenk.

Ik staar weer naar buiten en zie de maan in het schemer duidelijker worden. Dan weet ik het, als je niet meer nuttig bent of ongewenst, dan wens je een ander naar de maan. Ik wil bij het verwisselen van het tijdelijke naar het eeuwige afgeschoten worden naar de maan. Tegen die tijd zal er vast een gerenommeerd instituut zijn die dit positief milieutechnisch kan beargumenteren.

Ik mijmer gerustgesteld verder en droom voorlopig nog maar over het zonlicht.

 

Kakelkrant van Sprakeloos 1: Op naar 2012

/ sprakeloosid / 9 reacties

 

Het is me het nieuwsjaartje wel, heftige gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op. Als er geen sprake is van een ad hoc (humanitaire) ramp, dan zijn er politieke en economische schandalen en rampen die zich aandienen. En ontbreekt de spreekwoordelijke komkommertijd, dan treedt een echte komkommerhype nadrukkelijk op de voorgrond. Zouden alle negatieve noviteiten iets met elkaar te maken hebben? Deels natuurlijk wel als het om de economie gaat. Hoewel ik geen econoom ben, is het economische leven voor een deel afhankelijk van de politieke besluitvorming. Of was het nu andersom? De marktwerking blijkt al jaren niet meer goed te werken en hoe hier adequaat op te reageren? Nog geen politiek econoom heeft een syntese kunnen maken tussen de geleerdheid van Keynes, Marx en Milton Friedman om maar wat namen te noemen, daar zullen de machtige machthebbers wel voor zorgen.

Er zijn mensen die 2012, vrij naar de Maya-kalender, als het ultieme rampjaar bestempelen. Anderen zien het als het overgangsjaar, waarbij toenemende rampjes, rampen en catastrofes, de mensheid naar een andere dimensie zullen brengen en daarmee dus verlichting. Ik geloof er niet in, maar bij het maken van een korte opsomming, raak ik bijna van mijn ongeloof af. Om zo maar eens een aantal voorvallen, totaal 2012 zal me niet lukken, te noemen: Amerikaanse politici die elkaar in gijzeling nemen, Europese politici die uitblinken in dadengebrek, een Nederlands kabinet dat gegijzeld wordt door een rechtse populist met een arbeideristisch gedachtengoed, met als gevolg besluiteloosheid en gebrek aan visie. Syrië, Libië, de Hoorn van Afrika, toenemende onvoorspelbaarheid van weersgesteldheden over de hele wereld, noem het van mijn part opwarming van de Aarde, loslopende gekken over de hele wereld buiten die regeringsverbanden om welteverstaan, Amerikaanse schietlustigen, Nederlandse schietlustigen en inmiddels ook Noorse schietlustigen. En recent opgekropte ontevredenheid in Engeland. In dat geval is er een lichtpuntje. Een meerderheid in het Britse koninkrijk wil dit niet en via de sociale media zijn er meteen oproepen geweest de rotzooi op te ruimen.

Nee, ik geloof niet in 2012, maar we hebben volgens mij wel mondiaal de behoefte aan gecoördineerde schoonmaakacties tegen de ongelooflijke rotzooi die ook namens ons wordt gemaakt. Geen populisten die inspelen op angst en onwetenheid, gewoon gezond verstand aangelenkt met een kleine schoonmaakneurose. Zou niet verkeerd zijn en laat 2012 dan maar komen.

 

Uit de kast met mijn eigen ultieme flapdrolmoment

/ sprakeloosid / 14 reacties

Ik miste iets in mijn leven. Een kleine onmiskenbare leegte van ontbrekende zelfkennis moest gevuld worden. Maar ineens was daar Bastiaan Ragas, ja die van Tooske (in huiselijke kring goedmoedig ‘Tooske ’t Dooske genoemd). In de Volkskrant benoemde hij de rol van de man bij de bevalling ‘HET ULTIEME FLAPDROLMOMENT.’

Dat is het dus, dat ondefinieerbare dat ik zo’n 17 jaar geleden voor het eerst ervaren heb. Een ultiem flapdrolmoment, de komst van mijn eerst geborene. En ga ik er gemakshalve vanuit dat het echt mijn zoon is, want 10%, volgens de statistieken, heeft ook een flapdrolmoment zonder dat zijn eigen kind geboren wordt. Dat lijk me pas echt erg.

Overigens is hetgeen Ragas in het interview zegt waar. De zwangerschap is voor niemand leuk en felicitaties naïef (van kinderloze mensen) of vals van hen die weten waarover ze praten. Reproduceren zit ons blijkbaar in de genen, want welk weldenkend hedonistisch mens kiest nu daadwerkelijk heel bewust voor kinderen? Je hebt er toch geen weet van en bovendien moet je als man een flapdrolmoment doorstaan.

Onwillekeurig ga ik terug naar mijn eigen ultieme flapdrolmoment. Die voorafgaande periode was zeker geen hoogtepunt in mijn leven. Naast hormonale stemmingsnarigheid (zij) en existentiële vragen (ik), kan ik me geen enkel echtelijk gesprek herinneren waarin twijfel, angst of anderszins vragen over onze lippen kwamen. Het moet er toch zeker geweest zijn, in ieder geval bij mij.

Na een avonddienst kwam ik thuis, dronk een biertje en als verstandige aanstaande ouders gingen we op tijd naar bed. (01.00) ‘Het is wel wat onrustig‘ kreeg ik te horen. Een half uur later kon ik de verloskundige bellen, die natuurlijk niet kwam. Ze had de hele zwangerschap al zitten zeiken dat iedere kilo te veel er na de zwangerschap ook weer af moest. Als man van de zwangere wist ik dat natuurlijk ook wel, maar zoiets blijf je toch niet herhalen tegen een zwangere vrouw? Goed om 01.30 wenste mevrouw niet te komen. We moesten de weeën bijhouden. Dat deed ik, op afstand, want mijn directe nabijheid was niet gewenst. Verder deed ik dan maar de afwas en provisorisch probeerde ik een vluchtkoffertje te maken. Dat stond in de voorschriften van de kruisvereniging. Het was nog niet gebeurd want het zou nog drie weken duren. 02.45 weer bellen, maar mevrouw de verloskundige kwam nog niet. 03.10 andermaal bellen en ‘mevrouwtje’ zou komen om ‘haar’ even gerust te stellen.03.35, de bel, ze kwam binnen zonder koffer en een bozig gezicht, ik wees haar de slaapkamer.03.36 kreeg ik een autosleutel in de hand en uitleg waar haar auto stond in de binnenstad van Nijmegen, want volledige ontsluiting. 03.45 was mevrouw voorzien van haar spullen. 03.46 kreeg ik de opdracht om kraamhulp en haar vervoer via zwager te regelen. Dat moest toen nog. Daar had mevrouw geen tijd meer voor. 04.00 kwam een ultieme krijs vanuit de slaapkamer van mijn vrouw, ze was bang dat ik het moment zou missen. En terecht, want twee minuten later, een gezonde zoon.

Mijn ultieme flapdrolmoment beleefde ik dus zo, maar niet alleen want ook de verloskundige stond erbij en keek ernaar. Mijn tweede flapdrolmoment ging in serene rust voor zover mogelijk is en uiteraard met een andere verloskundige.

 

ACTIE HAPPY TEETH VOOR SOMALIË/ Een biertje voor een smile

/ sprakeloosid / 8 reacties

 

Onlangs kreeg ik via het nieuws mee dat de Zuidpool pinguïn die in Nieuw Zeeland was aangespoeld voor het lieve sommetje van €18.000, – teruggebracht wordt naar zijn eigen habitas. De pinguïn kreeg de naam Happy Feet mee. Ik heb er niets op tegen, maar het is raar als tegelijkertijd een actie wordt gehouden voor de Hoorn van Afrika met onder andere Somalië. Wat zou er allemaal wel niet gedaan kunnen worden voor mensen, mensen in nood. Ik schreef er onlangs een verhaaltje over. Zie ook onder aan deze pagina.

Ik dacht in een tijd van sociale media (Twitter, Facebook en bloggen) moet het een sterveling als mij toch lukken om ook €18.000, – bij elkaar te sprokkelen, nu voor de nieuwste actie van giro 555. Het kan toch niet zo zijn dat we met dat we met zijn allen vertederd een pinguïn volgen, maar de helaas zoveelste actie voor mensen in nood de andere kant opkijken.

Uitgangspunt is €18.000, – . Of dit het daadwerkelijke bedrag is weet ik niet. Als een ieder nu eens 1% van dit enorme bedrag voor zijn rekening neemt. Dit is nog veel namelijk €180, -. Met die 180 als uitgangspunt vraag ik alle mensen die dit lezen 180 centen te storten op een zojuist geopende privérekening speciaal voor dit doel. Ik heb dus 10.000 giften nodig van €1,80 (het mag natuurlijk meer zijn)

€1,80 ofwel het equivalent van een biertje voor Somalië.

DUS:

*

1. Ik moest mijn eigen naam gebruiken omdat ik anders niet zo snel een aparte rekening kon openen. Voordeel is dat dit wel een stukje transparantie geeft.

2. Ik zal iedere dag in de loop van de avond, mogelijk voorzien van afdrukken van de rekeningafschriften via internetbankieren (als me dit technisch lukt) een verslag doen van de voortgang (of juist de afwezigheid van enige voortgang.

3. Ik heb geen speciale toestemming of vergunningen gevraagd om mijn expiriment op te starten. Eens per week stort ik uiteraard de binnengekomen gelden op giro 555.

4. Ik zal deze rekening 180 beschikbaar stellen, dus tot en met 31 januari 2012.

VOORTGANG:

 

Zaterdag 6 augustus 2011

Al meerdere toezeggingen en één duidelijke afwijzing van de actie. Dat is jammer maar wel duidelijk. De toezeggingen ten spijt, maar praatjes vullen geen gaatjes, daarmee zeggende dat de teller nog steeds op slechts twee donaties staat.

Zondag 7 augustus 2011

Groffer geschut is inmiddels ingezet, bij ieder doelpunt van Feyenoord betaal ik een fictief biertje aan ‘Happy Teeth. Dus gisteravond €3,60 en ik minderde vandaag al sigaretten roken. Vijf sigaretten levert zomaar €1,80 op. Maar volgers buiten de huiselijke kring, hoe maar. De stand is derhalve slechts €10,20. Kom op zeg.

HET VERHAAL VAN HAPPY FEET & HAPPY TEETH  (eerder verschenen op mijn blog)

De blik is leeg, de maag rammelt niet eens meer van de honger. Xayaad loopt al dagen met de stroom mee. Op haar rug haar eerst geborene, Fuaad. Trots was ze en is ze nog steeds. Ze durft amper te kijken, achter op haar rug. Bolle ogen, ondervoed, maar eventjes stil gelukkig. Ze loopt met een aantal familieleden en andere dorpsgenoten door het zand van de hete woestijn. Ze weet dat Allah met alle korrels in de woestijn een betekenis heeft. ‘Maar zand kun je niet eten.’ Dit kan niet het leven zijn, zoals het bedoeld is. Ze wil het uitschreeuwen, maar het kost haar te veel om er alleen al aan te denken. En wie zal haar krachteloze schreeuw horen.

In de grote kolonie komt een ei uit. Een groot ei. Het is koud, maar het geeft niet. Het ‘ei’ is niet alleen, vele andere eieren zijn ook tot pinguin verworden. Het voormalige ei, eet vis, leert zwemmen en duiken en is enthousiast, zonder te weten waarom. Pinguins weten namelijk niet zoveel, ze leven, eten, zwemmen, paren, kortom zijn pinguïn. En of het nu maandag, dinsdag of zondag is dat weet een pinguïn niet. Een jonge pinguïn duikt, eten en zwemt. Maar soms te ver.

De apathische rij komt aan bij het beloofde land, nog maar hongerige mensen uit andere streken klitten bijeen. Het gerucht gaat dat hier water, voedsel en medicijnen zijn. Het kan Xayaad niet veel meer schelen. Ze gaat zitten, daar waar ze niet meer verder kan en legt Fuaad aan haar al dagen lege borsten. Ze weet dat het niet helpt, maar misschien houdt hij op met het aanhoudende gejammer dat haar meer pijn doet dan al haar ingewanden. Misschien.

Voormalig ei zwemt en zwemt, er lijkt geen eind aan te komen, maar ineens is er toch land met heel veel sneeuw. Het ei weet niet wat sneeuw is, maar voelt instinctief aan dat het moet drinken. Het ei weet ook niet wat zand is. Het ei is een kleine pinguïn, ze weten niet wat sneeuw of zand is, laat staan het verschil tussen beide. Het ei is moe en voelt zich niet goed, helemaal niet goed.

Xayaad hoeft niet meer te lopen, ze is er niet blij om. Ze vindt er eigenlijk niets van. Fuaad heeft een beetje vocht gekregen en om haar heen zijn vreemde mensen met camera’s die haar en alle anderen om haar heen filmen. Van heel dicht bij hebben ze haar zoon gefilmd. Hij keek in de camera met dezelfde holle ogen die Xayaad al dagen ziet, of ze haar zoon nu aankijkt of niet. Ze begrijpt het niet, ze wacht en wacht.

Het ei wordt omgedoopt tot Happy Feet, want mensen hebben haar gevonden. Happy Feet weet niet wat mensen zijn, ze is immers een pinguïn, ze hapt naar de handen die haar proberen te bereiken, maar het is vruchteloos. De handen zijn sterker en zij heeft veel pijn, want ze heeft haar maag vol sneeuw, zand of wat het ook moge zijn, dat weten pinguïns namelijk niet. Happy Feet weet niet dat hij geopereerd wordt, dat hij verzorgd wordt en wereldnieuws is. Happy Feet is immers een pinguïn, een voormalig ei met een mag die vol zand, of sneeuw zat. Ze weet het niet. Ze krijgt veel vis en wordt gefotografeerd.

Een witte mevrouw benadert Xayaad en stelt haar vragen. Ze begrijpt de mevrouw niet,  maar een andere mevrouw spreekt wel haar taal. Eigenlijk begrijpt ze die mevrouw ook niet, maar ze showt Fuaad en zegt verder niet. Ze doet haar lippen van elkaar en laat haar tanden zien. Grote witte tanden in een hol gezicht. Ze weet het niet. Ze lacht niet eens, ze kijkt met haar mond open. De witte mevrouw pakt haar zoon op en kijkt zorgelijk. De witte tanden staan roerloos in een dof gezicht. Het zijn geen Happy Teeth, maar Xayaad weet het niet.

Er is veel drukte om Happy Feet, ze weet het niet. Ze heeft geen sterallures, ze is immers een pinguïn. Een pinguïn die terug mag naar de andere eieren. Dat kost 18000 dollar en dat is veel, heel veel geld. Happy Feet weet niet of dat veel is, ze weet zelfs niet wat dollars zijn, maar ze voelt zich goed, ze is sterk en is wereldnieuws, het staat in alle kranten. Pinguïns lezen niet, ze eten, paren en zwemmen hopelijk de goede kant op, voor 18000 dollar en misschien ook wel niet voor datzelfde bedrag.

De witte mevrouw heeft het warm en zwaait met een stuk papier, een krant dat hete lucht maakt. Op de krant een pinguïn. Xayaad weet niet wat pinguïns zijn, ze kan ook niet lezen en dat is soms maar goed ook.

 

Het verhaal van Happy Feet & Happy Teeth

/ sprakeloosid / 6 reacties

De blik is leeg, de maag rammelt niet eens meer van de honger. Xayaad loopt al dagen met de stroom mee. Op haar rug haar eerst geborene, Fuaad. Trots was ze en is ze nog steeds. Ze durft amper te kijken, achter op haar rug. Bolle ogen, ondervoed, maar eventjes stil gelukkig. Ze loopt met een aantal familieleden en andere dorpsgenoten door het zand van de hete woestijn. Ze weet dat Allah met alle korrels in de woestijn een betekenis heeft. ‘Maar zand kun je niet eten.’ Dit kan niet het leven zijn, zoals het bedoeld is. Ze wil het uitschreeuwen, maar het kost haar te veel om er alleen al aan te denken. En wie zal haar krachteloze schreeuw horen.

In de grote kolonie komt een ei uit. Een groot ei. Het is koud, maar het geeft niet. Het ‘ei’ is niet alleen, vele andere eieren zijn ook tot pinguin verworden. Het voormalige ei, eet vis, leert zwemmen en duiken en is enthousiast, zonder te weten waarom. Pinguins weten namelijk niet zoveel, ze leven, eten, zwemmen, paren, kortom zijn pinguïn. En of het nu maandag, dinsdag of zondag is dat weet een pinguïn niet. Een jonge pinguïn duikt, eten en zwemt. Maar soms te ver.

De apathische rij komt aan bij het beloofde land, nog maar hongerige mensen uit andere streken klitten bijeen. Het gerucht gaat dat hier water, voedsel en medicijnen zijn. Het kan Xayaad niet veel meer schelen. Ze gaat zitten, daar waar ze niet meer verder kan en legt Fuaad aan haar al dagen lege borsten. Ze weet dat het niet helpt, maar misschien houdt hij op met het aanhoudende gejammer dat haar meer pijn doet dan al haar ingewanden. Misschien.

Voormalig ei zwemt en zwemt, er lijkt geen eind aan te komen, maar ineens is er toch land met heel veel sneeuw. Het ei weet niet wat sneeuw is, maar voelt instinctief aan dat het moet drinken. Het ei weet ook niet wat zand is. Het ei is een kleine pinguïn, ze weten niet wat sneeuw of zand is, laat staan het verschil tussen beide. Het ei is moe en voelt zich niet goed, helemaal niet goed.

Xayaad hoeft niet meer te lopen, ze is er niet blij om. Ze vindt er eigenlijk niets van. Fuaad heeft een beetje vocht gekregen en om haar heen zijn vreemde mensen met camera’s die haar en alle anderen om haar heen filmen. Van heel dicht bij hebben ze haar zoon gefilmd. Hij keek in de camera met dezelfde holle ogen die Xayaad al dagen ziet, of ze haar zoon nu aankijkt of niet. Ze begrijpt het niet, ze wacht en wacht.

Het ei wordt omgedoopt tot Happy Feet, want mensen hebben haar gevonden. Happy Feet weet niet wat mensen zijn, ze is immers een pinguïn, ze hapt naar de handen die haar proberen te bereiken, maar het is vruchteloos. De handen zijn sterker en zij heeft veel pijn, want ze heeft haar maag vol sneeuw, zand of wat het ook moge zijn, dat weten pinguïns namelijk niet. Happy Feet weet niet dat hij geopereerd wordt, dat hij verzorgd wordt en wereldnieuws is. Happy Feet is immers een pinguïn, een voormalig ei met een mag die vol zand, of sneeuw zat. Ze weet het niet. Ze krijgt veel vis en wordt gefotografeerd.

Een witte mevrouw benadert Xayaad en stelt haar vragen. Ze begrijpt de mevrouw niet,  maar een andere mevrouw spreekt wel haar taal. Eigenlijk begrijpt ze die mevrouw ook niet, maar ze showt Fuaad en zegt verder niet. Ze doet haar lippen van elkaar en laat haar tanden zien. Grote witte tanden in een hol gezicht. Ze weet het niet. Ze lacht niet eens, ze kijkt met haar mond open. De witte mevrouw pakt haar zoon op en kijkt zorgelijk. De witte tanden staan roerloos in een dof gezicht. Het zijn geen Happy Teeth, maar Xayaad weet het niet.

Er is veel drukte om Happy Feet, ze weet het niet. Ze heeft geen sterallures, ze is immers een pinguïn. Een pinguïn die terug mag naar de andere eieren. Dat kost 18000 dollar en dat is veel, heel veel geld. Happy Feet weet niet of dat veel is, ze weet zelfs niet wat dollars zijn, maar ze voelt zich goed, ze is sterk en is wereldnieuws, het staat in alle kranten. Pinguïns lezen niet, ze eten, paren en zwemmen hopelijk de goede kant op, voor 18000 dollar en misschien ook wel niet voor datzelfde bedrag.

De witte mevrouw heeft het warm en zwaait met een stuk papier, een krant dat hete lucht maakt. Op de krant een pinguïn. Xayaad weet niet wat pinguïns zijn, ze kan ook niet lezen en dat is soms maar goed ook.

Dutch male pussy’s with power

/ sprakeloosid / 2 reacties

Thailand krijgt een vrouw als premier, Yingluck Shinawatra. Nu ook Thailand, al is ze de broer van. Enige jaren terug, toen het er naar uit zag dat Ségolène Royal de huidige Franse premier Sarkouzy zou doen verbleken, maakte ik al eens een kleine opsomming. Vrouwen op de hoogste posten in de Scandinavische landen is eerder regel dan uitzondering. In het conservatieve Engeland galmt het feminiene van Margaret Thatcher nog door in de 21e eeuw. De Duitsers hebben Angela Merkel. In Zuid-Amerika is inmiddels ongeveer de helft van de presidenten een vrouw. Het zwaar Islamitische Pakistan is al door een vrouw geleid, de Filippijnen idem dito en welk zich zelf respecterend land heeft geen vrouwelijk chef of the country gehad? Sinds gisteren doet Thailand mee, maar Nederland? Beatrix tel ik natuurlijk niet mee. Ik vraag het me af of ik het in mijn leven nog mee ga maken. Statistisch moet ik nog een kleine 35 jaar mee gaan, mijn rookgedrag daargelaten, dus mijn verwachtingen zijn niet hoog gespannen op dit gebied.

Dat gelul over dat glazen plafond dat deugt niet meer, want als het in vele landen kan, waarom dan niet in Nederland. Wij zijn echt geen betere glasblazers dan elders in de wereld. Vrouwen zijn, zeggen feministische kenners, niet ambitieus genoeg in Nederland. Zij verkiezen kinderen boven carrière, prefereren deeltijdbaantjes en hebben het dol op het schoolplein met hun VINEX-vriendinnen. Waarom is dat in Nederland zo anders?

Ik denk het geheim te kennen. Wij Nederlandse mannen zijn misschien wel de grootste watjes ter wereld, echte non-macho’s en geboren softies. Dat lijkt een vreselijk pakket aan verderfelijke eigenschappen en dat is het natuurlijk ook. Het heeft echter ook voordelen. Naast de vrouwelijke communicatieve touch die ons geëmancipeerd maakt, zorgt het ervoor dat vrouwen een loer wordt gedraaid. Die vermeende zachtheid zorgt ervoor dat zij minder ambitieus worden, minder hoeven te vechten voor hun positie en sneller tevreden zijn met kroost en zelfontplooiing in afgepaste deeltijdbaantjes. Dolletjes, vooral voor ons mannen. We hoeven onze posities niet af te staan en worden niet versleten voor een stelletje ploerten. Goed we zijn geen macho’s, maar wel mannetjes met macht en positie. Zo zit dat in Nederland en niet anders. En ik denk dat het goed is.