Voor de Grieken, of tegen? Misschien wel met?

Als ik ergens een hekel aan heb is het een vrijdagmiddagdilemma. Ze zijn natuurlijk altijd vervelend, maar op vrijdagmiddag kan ik ze missen als oude Griekse druiven. Ben je aan het afronden op je werk, kijk je even op twitter en blijkt er een radioprogramma over Griekenland te gaan. Ik kan niet oordelen over de inhoud, maar het is ‘trending’ op twitter. Het nieuws wordt trouwens al dagenlang gevuld met Griekenland en de centjes. Ik ben er niet over uit wat er van te vinden. Kijk, die flapdrollenacties van Geert Wilders met de teruggave van de drachme is aardig voor een derderangs cabaretvoorstelling. Je neemt het waar, maar echt beklijven doet het niet. Dat de SP tegen steun aan Griekenland is, verbaast me enigszins. Want solidariteit moet toch verder gaan dan onze landsgrenzen? De SP kennende zullen er vast steekhoudende argumenten zijn die ik niet begrijp. Sowieso de macro-economische impact van de Griekenlandcrisis kan ik niet overzien. Mijn middelbare schoolkennis van economie en een paar bijvakken op de universiteit zijn daarvoor niet toereikend. Des te knapper vind ik het dat hele volksstammen het weten waarom ze voor of tegen zijn. Ik niet.

Mijn hart zegt, we zijn met zijn allen het Europese avontuur aangegaan, dan ook in voor- en tegenspoed. Echter mij bereiken ook de wildwest verhalen van de Griekse corruptie die bijna spreekwoordelijk is. Pensioenen die van vader op dochter overerfbaar zijn, klassen van 10 kinderen en een belastingmoraal die in Nederland tijdens de borrelpraat het schaamrood op de kaken van een gemiddelde VVD-er laat kleuren.

Mijn ratio heeft geen flauw idee wat te doen met alle berichten over het Griekse faillissement, domino-effecten ten aanzien van Ierland en Portugal en dat de Nederlandse belastingbetaler er voor op moet komen draven. Gisteren hoorde ik dat de banken en andere grote beleggers in staatspapieren, hard bezig zijn om hun aandeel te verkopen. Dat schijnt terecht te komen bij de ECB en dus uiteindelijk bij de belastingbetaler. Waarom dat zo moet lopen, weet ik niet, maar ik hoor er niemand over klagen. Op zo’n moment gaat er een anti-kapitalistisch laatje bij me open. ‘Verdorie, die banken, de eigenlijke oorzaak van de kredietcrisis, weten met een constructie hun verantwoordelijkheden te verzaken? Ik zei u al, ik snap het niet en daarmee duw ik het anti-kapitalistische laatje maar snel weer dicht. Als mild linkse kerkganger heb ik wel vetrouwen in minister De Jager, mits hij zich niet al te veel laat meesleuren door valse sentimenten van het gedooggedrocht onder leiding van premier Rutte.

 

Ik weet het dus niet, tot ik een verhaal van een collega, net terug uit Griekenland, hoorde. Ik vat haar verhaal samen:

‘Och op de eilanden merk je er niet zoveel van. Ze praten er wel over, maar ze verdienen hun geld met toerisme, dus….. Lachend laat ze weten dat er een bankconferentie was in haar hotel. Het verhaal ging dat een oude man zijn geld van de bank had gehaald en dat daarmee een instabiele bancaire situatie dreigde op het eiland. De oplossing was een conferentie, dat wil zeggen dat er in de hoteltuin rijk gevulde tafels waren, de plaatselijke sirtakimuzikanten werden opgetrommeld en een toespraak van ongeveer vijf minuten van de directeur het startschot was voor een genoeglijke avonddis. Waarschijnlijk het oplossen van de crisis op zijn Grieks.

Ook zal de bonnetjesanekdote nog lang meegaan in haar vakantieverhalen. Op de tweede dag begreep ze het bonnetje na afloop van de maaltijd niet helemaal. De uitleg van de hoteleigenaar ging over kosten, belasting en het eindbedrag. Hoewel het woord belasting onervaren moet hebben geklonken uit de mond van de hotelier, was de uitleg afdoende. Twee dagen later, een nieuwe maaltijd en dus een nieuw bonnetje, maar een andere methodiek. Voor de belasting stond nu nadrukkelijk het getal nul. Wederom nieuwsgierig naar de ratio, vertelde de man zonder blikken of blozen:’De ouderdomsuitkering van mijn vader is gekort, dus de regering krijgt voorlopig geen cent meer van me.’ Hij vertrouwde erop dat zijn Griekse logica ook vanzelfsprekend zou zijn voor zijn Nederlandse gasten. Niet dus. Ben ik nu voor of tegen de Grieken? Ik weet het nog steeds niet, stom hè. Misschien moeten al die serieuze mannen gewoon de sirtake gaan dansen en lekker eten. Klaar is Cees.

 

2 gedachtes over “Voor de Grieken, of tegen? Misschien wel met?

  1. Ja, Vincent, wie het weet mag het zeggen, Rompuy had net een sterk verhaal. Blijven steunen en eisen handhaven. Belgie heeft er ook zo voor gestaan. Staatsschuld in Griekenland in en jaar met 5 % teruggebracht!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s