Begrip, van de dag (175) Alleen is maar alleen

 

20160525_142929

 

ALLEEN IS MAAR ALLEEN

 

En toen was er licht na twee dagen van grijze luchten en miezerige regen. Het klinkt cliché, maar met een waterig zonnetje ziet de wereld er anders uit. Je ziet zaken anders, intenser of in ieder geval vanuit een ander perspectief. Het spreekwoord is niet voor niets er een ander licht op werpen. Met het licht in mijn yurt wil ik niet beweren dat ik het licht zag, maar ik ontdekte wel dat ik die dagen niet alleen ben geweest in mijn yurt. Boven in de nok van de tent, daar waar het grijze daglicht naar binnen siepelde, was een enorm spinnenweb. Ik had het nog niet eerder gezien. In het centrum van het web zat een spinnetje, niet eens zo heel groot. Hij moest nog veel onschuldige beestjes vangen om een grote afschrikwekkende engerd te worden met harige poten.

Ik stel me zo voor dat het over me gewaakt heeft zonder dat ik het wist. En dat heeft hij goed gedaan, want ik heb goed geslapen, of zoals mijn oma altijd bad voor het naar bed gaan, dat ik zacht zou slapen met een hele trits engelen een hoofd- en voeteneinde. Nu heeft de spin het overgenomen van de engelen, want engelen bestaan niet, spinnen wel. Je ziet hem in zijn web en volgens mij heeft hij een hapje gevangen en al behoorlijk met zijn draden ingepakt.

Overigens ik zeg hem, maar volgens mij zijn het vrouwtjesspinnen die de spinnenwebben maken en beestjes vangen. Ik weet het niet zeker hoor, maar volgens mij doen mannetjesspinnen niet veel meer dan waar mannetjesmensen spreekwoordelijk heel vaak aan denken en daarna worden ze opgegeten. Nogmaals ik weet niet of de spinnennatuur echt zo eng is, maar voor de zekerheid moet je het maar even googelen. Ik stel me aan het beestje voor. Ze zegt niets terug hoor, twee dagen bivakkeren in de tent heeft me niet gek gemaakt. Ik noem het beestje Bartiene, of eigenlijk Bart en/of tiene. Bart omdat ik in het land van Bartje zit, Bartiene omdat het misschien wel een vrouwtjesspin is. Maar omdat ik het niet zeker weet moet het maar door het leven met BARTENOFTIENE. ,,Dag Bartenoftiene, bedankt voor je gezelschap. Ik hoop dat je als ik weg ben, mag blijven voor de volgende bewoner. Misschien zien ze je wel over het hoofd bij de schoonmaak. Zo niet, we hebben in ieder geval de foto’s nog.”

Begrip, van de dag (171) Brandnetelteven

brandnetelteef

 

BRANDNETELTEVEN

 

Als er iets is dat de echte man met een mengeling aan gevoelens toetreedt is het wel het proces van een auto kopen. Buiten dat je afscheid moet nemen van je oude ‘vriend’ die je overal mee naar toe heeft genomen, is het altijd een aanslag op je portemonnee.  Als deze fase is overwonnen komt het zoekproces op gang. Niks leuker dan dromen over een andere auto, rekensommetjes maken en met je partner langs garages gaan. Heerlijk! Ik heb verder niets met auto’s en mijn ego (of andere onderdelen) veranderen ook niet wezenlijk bij een bepaald model. Eenmaal bezitter van een nieuwe vierwieler, ga ik over tot de orde van de dag. Ik rijd van a naar b en meestal vind ik dat best leuk.

 

Het is weer zo ver, want de belofte van onze garagehouder dat er onkosten aan zitten te komen van bijna een maandsalaris noopt ons tot heroverweging van ons mobiele park. Afgelopen week zaten we aan tafel met een heuse verkoper. Een aardige man, daar niet van, maar hij werd pas echt toeschietelijk en amicaal toen bleek dat er echt wat te verkopen was. Nadat hij inschatte dat er geen oude Japanner verkocht hoefde te worden, vroeg hij naar onze achtergrond. Bij ‘reclassering’ spitste hij zijn oren en vond interessant te melden dat hij bij zijn vorige huis heel veel junkies had zien lopen. ‘’Erg toch?!” Dat vonden wij ook. Voor zijn goede beeld hielpen we hem maar uit de brand dat de statistieken van hun vrouw meppende autoverkopers de laatste jaren ook uit de hand begon te lopen.

 

Hij vroeg ook of er niet al te veel brandnetelteven werkten. Daar had hij namelijk een hekel aan. Besmuikt keek hij onder tafel of ik mijn geitenwollensokken wel aan had. Hij stelde vast dat dit niet zo was en ging over op zijn professie, het verkopen van auto’s aan ons. Tja, mijn levensgezel kan met haar yoga en aanverwante zaken in zijn optiek een echte brandnetelteef zijn. En ik? Ik schrijf mijn stukje in een yurt op retraite. Bij aankomst kreeg ik een kopje thee, geen idee van welke substantie gemaakt. Gelukkig heeft hij geen idee wat onze sector denkt van de gemiddelde autoverkoper. Och en het was best een aardig jong hoor, hij zou zijn vrouw nooit slaan. Dat deed je toch niet, maar hij zal dan ook geen brandnetelteef tussen de lakens hebben.

Begrip, van de dag(170) Retraite

yurt binnen

yurt buiten

RETRAITE

 

Op wikipedia heb ik even opgezocht wat ik aan het doen ben. Retraite is volgens wiki: een afzondering voor spiritueel zelfonderzoek en geestelijke oefening. Spiritualiteit is volgens de wikimeesters: in de breedste zin heeft spiritualiteit te maken met zaken die de geest (Latijn spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar de nadruk ligt op de persoonlijke innerlijke ervaring. En dan komt mijn wetenschappelijke achtergrond naar boven, bij een goed onderzoek hoort een vooropgezet plan? Ik vind trouwens dat politicologie, mijn afstudeerrichting, weinig met spiritualiteit heeft te maken. Wel bedenk ik dat politici meer aan geestelijke oefening zouden moeten doen.

 

Een vooropgezet plan is er dus niet, misschien uitrusten maar dat heeft weinig te maken met spiritualiteit en we zeggen ’s avonds ook niet ik ga met retraite als je je bedstee opzoekt. Wat ben ik dus eigenlijk aan het doen? Gewoon even uit de realiteit stappen, de extra gewerkte dagen opsouperen en geen verantwoordelijkheid dragen dan alleen voor mezelf en dat is best gemakkelijk. En wat we dan vinden aan zelfonderzoek of geestelijke oefening dat zien we dan vanzelf wel. Misschien kunnen we een onderzoeksvraag vinden de komende dagen en die over een tijdje gaan uitwerken in een nieuwe retraite week. Strak plan lijkt me zo.

 

Toch was de weg ernaar toe best heftig. Met de fiets in de trein is niet supercomfortabel al had ieder station gelukkig een lift. Per ongeluk de verkeerde trein gepakt die niet in Hoogeveen stopte, dus in Assen met het boemeltje rechtsomkeer. Twintig kilometer in miezerige regen met een aanzienlijke tegenwind was niet gepland. Mijn baggerconditie ten spijt, het is me wel gelukt. De behuizing en omstandigheden waarin de retraite moet plaatsvinden zijn goed. Een gerieflijke yurt, geestelijke en niet-geestelijke bijstand, dat wil zeggen natje en droogje zijn geregeld. Nu alleen het weer nog. Wat hoor ik, het is droog kan ik lekker een sigaretje roken buiten. Roken, misschien kan ik daar iets mee de komende dagen. Zou een fijne bijkomstigheid zijn.