Sociologische overwegingen in de tuin

20200330_11473820200330_114835

Begin april beschreef ik de eerste stappen van inkeer in coronatijd middels noeste arbeid in de tuin. Het is goed voor de geest en voor je fysieke gestel. En de tuin vaart er ook wel bij. We zijn zeven weken verder en vandaag voorlopig de laatste hand gelegd aan dit gedeelte van mijn tuin. Ondanks de hooikoorts toch maar aan de slag gegaan. Wat is dat met tuinieren en de mens? Zelf ben ik geen echte tuinman. Dat wil zeggen, op zeker moment moet het omdat…..omdat het moet. Ik vind het ook niet zo erg als je eenmaal bezig bent, soms zelfs wel leuk. Heel leuk vind ik de ritjes naar de tuincentra, waar ik me gedraag als een kind in een snoepwinkel. Het verschil is dat ik zelf de rekening dien te betalen.

20200523_131137

Tot de maand juli kan ik het wel redelijk opbrengen, dat spelen in de volwassen zandbak. Daarna laat ik het meestal versloffen. Geen zin meer, het groeit te hard, het onkruid is niet bij te houden om over de grassen tussen de tegels maar te zwijgen. In de maand juni is de tuin volgroeid en dan kijk ik er bijna niet meer naar om. Het is maar goed dat ik dat niet heb met mijn volwassen kinderen.

20200523_131212

Ik werk ook niet heel hard in de tuin. Mijmerend over het leven hang ik op de schoffel of bezem. Dat dromen zorgt voor weinig efficiëntie in mijn tuinarbeid. Zo bedacht ik me dat mijn gang naar de tuin misschien wel een vlucht is voor belangrijke huiselijke bezigheden. Vluchten voor het huishouden, immers druk bezig in de tuin. Of andere kleine klussen die je zelfs met twee linkerhanden toch wel zou kunnen uitvoeren? Daar heb ik een broertje dood aan, want die klussen duren met die twee linkerhanden vaak nog best lang. Laat mij maar tuinieren als minst slechte alternatief voor echte klussen.

 

Een aantal jaar geleden ging ik in de plaatselijke kwekerij eens ver over mijn grenzen heen door de aanschaf van geraniums. Dat deed je toch niet als je nog vijftig moest worden. Een paar jaar later zijn ze niet meer weg te denken in mijn creatieve tuindecoratieproces. Rode geraniums horen erbij. Geen tuin van mijn hand zonder rode geraniums. Gisteren ging ik een tweede grens over. Ongeveer de lelijkste bloemen heb ik gekocht. Mijn overweging was de prijs. Voor slechts €3,- kocht ik 12 Afrikaantjes voor de plek met de meeste schaduw in mijn border. Als ze het niet zouden doen dan is er geen man overboord en kan ik de schuld geven aan deze Afrikaantjes.

20200523_155852

Met de Afrikaantjes is toch iets bijzonders aan de hand. Mogen ze nog wel zo heten heten vraag ik me af. Terwijl Sinterklaas het tegenwoordig met Pieten moet doen, een lekkernij van crème met een chocolade omhulsel in de vorm van een tiet moet nu zoen worden genoemd in plaats van n..zoen. Het is maar goed dat onze kinderbenaming niet algemeen is geworden want dan aten we nu tieten in plaats van zoenen. Maar voor de Afrikaantjes is nog geen grachtengordelclubje opgericht die ons wijst op ons achterlijke koloniale verleden. Alleen al het feit dat we blijkbaar niet door hebben dat Afrika uit meer dan 54 landen bestaat en wij niet eens de moeite nemen om te specificeren. Het zijn namelijk geen Tanzaniaantjes, Marokkaantjes of Angoleesjes. Misschien omdat ze vaak oranje zijn mag het daarom wel?

20200523_131251

Ik heb dus nu Afrikaantjes in mijn tuin, de volgende stap in mijn verouderingsproces. Ja ik heb zo mijn vooroordelen als het gaat om planten. Hoewel, ik herinner me in de tuin van mijn opa en oma dat er altijd een klein strookje gereserveerd werd voor snijbloemen. Die vind ik met terugwerkende kracht wel heel mooi. Ik moet mijn moeder toch eens vragen wat dat voor bloemen waren. Voor later als ik groot ben en mee mag doen met de ruziemakende 50+ partij. Dan neem ik zo’n boeketje bejaarden snijbloemen mee uit eigen tuin om te verzoenen.

Dat tuinieren brengt me veel goeds bedenk ik me nu ik de dag zo overzie.

 

 

 

34. RIJKDOM IN MIJN TUIN uit de serie de kabbelende 100

Sommige zaken lukken niet, hoe hard je ook je best doet. Andere gaan vanzelf, zo is het leven. En zo is het ook in de tuin. Zorgvuldig gezaaide bloembedjes voor vlinders en bijen komen voorlopig moeizaam uit de grond, andere planten kunnen verwaarloosd worden en zonder enige aanleiding zijn ze groot en aanwezig. Vraag me niet waarom, maar mijn lupinus polyphyllus, vorig jaar geplant, heeft maximaal gebruik gemaakt van de zachte winter. Terwijl zijn tweelingbroertje een kleine twee meter verderop met drie kleine knopjes en nog lang niet de helft van de omvang een zieltogend bestaan lijkt te leiden, is zijn grote broer magistraal aanwezig in de voorjaarstuin die nog lang niet op zijn hoogtepunt is. De lupinus is dat wel. Met zijn mannelijke agressieve uitstraling punten de langwerpige bloemen zeer aanwezig naar de hemel. Ze stralen kracht en een vanzelfsprekendheid uit. Andere planten durven bijna niet meer te komen.

2014-05-20 20.00.27
En eerlijk hoor, ik heb ze geen extra mest, water of andere kunstmatige middelen toegediend, ze zijn helemaal clean. Ook geen goji bessen of chia zaad is er aan te pas gekomen om de lupines tot extreme wasdom te laten komen. Als dat zou helpen, dan had ik het zelf dat superfood natuurlijk ook al lang genomen. om arrogant naar de hemel te wijzen. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar mijn veronachtzaamheid heeft klaarblijkelijk een tegenreactie opgeleverd van nadrukkelijke manifestatie. Voorlopig geniet ik er maar van. Maar heel stiekem denk ik dat na de zomer ook voor de lupines de aftakeling gaat beginnen en met die langzame verdorring zullen er slechts grote zaden overblijven herinner ik me uit voorgaande jaren. En met die zaden ga ik rijk worden, heel rijk, want ik zal ze planten en er zullen sterke nakomelingen komen, hele sterke nakomelingen. Met zijn allen zullen ze met hun pontificale rijkdom naar de blauwe lucht wijzen en nieuwe sterke zaden afgeven. En zal ik u vertellen, een goed bewaard geheim, Noord-Amerikaanse indianen gebruikten de zaden als een natuurlijk afrodisiacum. Niet doorvertellen, maar er is in de slipstream van de superfoods goud geld met te verdienen. Ik ga rijk worden van mijn eigen tuintje, het geld ligt gewoon op straat. Voorlopig verwaarloos ik de planten met zorg, want dat is het allerbeste voor ze. Gewoon geen aandacht besteden aan dat plantaardige machogedrag, daar worden ze week van en dan is het afgelopen met mijn goudmijn.

Een ‘Zomerdijkje’ in de tuin

We kregen een cadeautje van ex-burgemeester Zomerdijk van Duiven. In november 2013 nam de burgervader afscheid van zijn gemeente. 13 jaar is hij de eerste burger geweest en dat bleek aan beide kanten te bevallen, anders hadden Henk Zomerdijk en de burgers van Duiven het nooit zo lang met elkaar uitgehouden. Het pensioen zorgde voor het einde van zijn actieve loopbaan. Ik ken niet zo heel veel burgemeesters, maar de heer Zomerdijk was een toegankelijke man.  Hij had al enige landelijke faam gekregen in zijn vorige plaats als burgemeester van Ochten ten tijde van de overstromingen midden jaren negentig.

Als freelancer bij de Gelderlander en plaatselijke blaadjes ben ik hem een aantal keren tegen gekomen. Henk Zomerdijk heeft geen microfoon nodig om zijn gehoor te voorzien van informatie. Een van de kenmerken van de voormalige burgemeester van Duiven. In onze familie kennen we hem als de man die het aangebroken gebakje van mijn toen nog kleine nichtje opat. Bij de riddering van mijn schoonmoeder nam hij plaats na de kennismaking met de familie van de aanstaande ridder. Bij het kopje koffie nam hij als vanzelfsprekend naast zijn kopje, hij had geen oog dat er al muizehapjes van gegeten was. In januari 2013 interviewde ik hem nog voor de “Liemers Vizier”. Hij was niet bang dat hij stil zou komen te zitten. Zijn passie was en is de imkerij. Henk Zomerdijk is nauw betrokken bij de deplorabele staat van de bijengemeenschap en wil zich daar ten volle aan wijden. Een nobel streven vond ik toen. En nu krijgen alle huishoudens van Duiven dus een zakje bloemzaad om een vierkante meter tuin te voorzien van bloemen die de bijen moeten gaan lokken. Een leuk geste en passend van onze voormalige burgemeester.
2014-05-03 14.21.23

 

 

 

Het is zaterdag en naast het bijhouden van de tuin (een rare woordspeling in deze context trouwens: bijhouden) heb ik ook een vierkante meter gevonden om de bijenstand in Nederland een boost te geven.

Een vierkante meter is snel gevonden, een kwestie van wat overtollig onkruid wegschoffelen rond de appelboom die overigens dit jaar ook een beetje aan het aantrekken is. Misschien dat de bloesems van een appelboom ook goed zijn voor de bijtjes.

2014-05-03 14.36.41

Het onkruid, naar snel groeiend spul schoffel ik weg, ik maak de grond los en zet de tuinslang erop om de inmiddels al weer droge grond te bevochtigen en het wordt meteen weer klei-achtige drek. Een kruiwagen met ‘vers’ zand en een halve zak bemeste grond van een tuinwinkel zorgen voor een ophoging rond de appelboom, nauwelijks zichtbaar, maar wel aanwezig. Ik doe ook maar wat. Een ‘zomerdijkje’ als een ware tuinhommage aan Henk Zomerdijk.

2014-05-03 15.12.06

Ik pak het zakje en legde de korrels met de verrassing voor de bijen (en voor mij als inwoner en tuinier in Duiven) in mijn hand, angstvallig kijkend of er geen duiven op af komen. (hele flauwe woordgrap, excusé!) Ik spreek de zaadjes goedmoedig toe dat ze hun best moeten doen en strooi ze gelijkmatig over de zomerdijk. Nu maar hopen dat ze sneller omhoog komen dan het onkruid.

2014-05-03 15.13.24

Over enkele maanden zal ik een soortgelijke foto maken, maar dan met heel veel kleur hoop ik. Tevens zal ik gewag maken van het verhaal van de ‘bloemetjes en de bijtjes’ in mijn tuintje.

 

2014-05-03 15.39.21