MACADOR De derde Portugese wandeling

 

Ik vond dat ik vandaag na het debacle van gisteren mezelf maar eens bij kop en kont moet pakken. Niet zeuren oftewel Choramingar. (Deze moest ik ff googelen, want stond niet in 20161127_143043mijn woordenboekje, zeurpiet trouwens wel. Ik ben vandaag dus geen maçador) Het is verdorie geen vakantie, maar een studiereis nota bene. Er moet gewerkt worden. Dat ik niet meteen alles en iedereen aanspreek om te tonen dat ik een paar woordjes Portugees kan wauwelen, is geen ramp. Zo zit deze mens niet in elkaar. Maar luisteren, kijken, dingen opvangen en meteen verwerken dat is het devies van vandaag. Dat schrijven we dan meteen in een schriftje en verwerken we ’s avonds op de computer. Het woord calvinisme komt bij me op. Zou dat in het Portugees eigenlijk wel bestaan? Mijn woordenboekje zegt ja, calvinismo! Ik waag te betwijfelen of meer dan 5 % van de Portugezen wel eens van dat woord heeft gehoord, laat staan het begrijpen.

 

20161127_143511Het doel van vandaag is Sintra, een plaatsje in de buurt van Lissabon, zo’n veertig minuten met de trein. Ik lees de opschriften in de trein en de woorden die ik niet ken en schrijf dat op. Boete (coima), wet (lei) en dat je tijd en geld kunt besparen. Dat laatste is blijkbaar niet alleen voor calvinisten, maar ook Portugezen vinden dat blijkbaar fijn. (poupe tempo e dinheiro) Ik deel de trein met Zweden, Japanners, Chinezen, Spanjaarden en Duitsers, dus en passant zoek ik dat maar eens even op. Ondertussen kijk ik ook naar buiten hoor en merk op dat Benfica, bekend van de voetbalclub, ook een wijk is. Een hele arme zelfs en even verder op schrik ik zelfs een beetje. (probeza = armoede). En zo vermaken we ons wel tot Sintra. Ledigheid is des duivels oor kussen, dus bij vermaak alleen blijft het niet vandaag. In Sintra, het buitenverblijf van de voormalige Portugese koningen, staan meerdere kastelen. Ik heb er geen zin in, maar besluit richting de tuinen van Montserrate 20161127_154933te lopen bij het gelijknamige kasteel. Het weer is prachtig en het valt me op dat de bladeren hier ook vallen, maar dat sommige bomen ook nog groen zijn. (blad is folha) Mijn gedachten (pensamentos) drijven naar de seizoenen, het is al herfst (o Outono), dat lijkt op het Franse automne. We pakken dan gelijk de Ivorno (winter), Primavera (lente) en Verão maar even mee. Ik heb helemaal niet door dat ik veel te hard loop gezien mijn slechte (mau) conditie, er zitten steile stukjes weg in. Bovendien niemand loopt (andar of caminhar) naar de toeristische trekpleister. Allemaal pakken ze het toeristenbusje bijna. Een beetje moe (cansado) kom ik boven en besluit de tuin de tuin te laten. Ik moet ook nog terug bedenk ik me. Mijn schriftje heeft al zo’n vijftig woorden bij elkaar, die ik ’s avonds nog wil verwerken.

 

20161127_172900Voor niets gaat de zon op en onder, wie Portugees wil leren moet van ander hout gesneden zijn, dus gewoon doorpokkelen. Ik maak mijn lijstje, inmiddels 70 woorden, die ik uiteraard ook nog even oefen. Hoe lang ze in mijn grijze massa blijven zitten is natuurlijk mede afhankelijk van mijn doorzettingsvermogen de komende tijd. Ik ben tevreden voor vandaag, ondanks de rugpijn (dores de costas) die nadrukkelijk aanwezig is, maar dat is misschien wel de prijs van calvinismo. Maar mij hoor je niet klagen, ik ben immers geen maçador.

 

 

Begrip, van de dag (79) Kerspakket

kerstpakket

KERSTPAKKET

Op weg naar huis van de laatste werkdag voor kerstmis realiseerde ik dat het gemiddelde kerstpakket enigszins discriminerend is. De man of vrouw met een auto is duidelijk in het voordeel, boven de fietser of de werknemer die gebruik moet maken van het openbaar vervoer. Als hiervoor ook nog een stevige wandeling gemaakt moet worden voordat je bij de trein of van het station naar huis moet lopen, dan is een goed kerstpakket een kwelling. Ik hoefde maar vijf minuten met mijn doos te lopen, het vervoer naar huis had ik geregeld. Desondanks toch ergens een lange rugspier te pakken die me doet herinneren dat ik de trotse bezitter ben van een kerstpakket.

Ambivalentie is het woord dat past bij het begrip ‘kerstpakket’, tenminste voor mij. Natuurlijk vind ik het leuk om iets te krijgen, maar als het voorstel gedaan wordt om de kosten van het pakket aan een goed doel te besteden, vind ik het ook best. Voor sommige bedrijven, maar ook voor werknemers, is het kerstpakket een prestige-object geworden. Bedrijven zien het als marketing naar de buitenwereld om zich te afficheren als een onderneming die zorg heeft voor de werknemers. Aan de andere kant zijn er hele verwende werknemers die een ruim kerstpakket zien als secundaire arbeidsvoorwaarden. Als het tegenvalt dan is er reden tot klagen of misschien wel vakbondsactie.

Zoals gezegd, ik ben tevreden mijn mijn doosje, heel traditioneel, luxe goederen met een blijvend cadeau. Ik heb nadrukkelijk de instructies gekregen om de doos niet te openen voordat ik thuis ben. Eenmaal het plakbond van de doos met de sleutel los geritst, wordt door mijn zoons de inhoud gescanned, uitgepakt en op waarde geschat en zo nodig al genuttigd. Ik vind het best, het is ook hun doos. Voor het nieuwe jaar hebben dus nu een smoothie-mixer, waarbij de beker op het apparaat losgekoppeld kan worden en gebruikt kan worden om gezonde drankjes mee te nemen naar het werk. Ja, allemaal zonder overgieten in een andere beker. Heel handig, nu nog een smoothie maken die goed is tegen de rugklachten om sowieso weer te werken en het kerstpakket voor volgend jaar te verdienen.