Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 3 dagen te gaan

 

Naar aanleiding van de diplomatieke oorlog tussen Nederland en Turkije het volgende, ik heb heel nadrukkelijk kennisgemaakt met mijn eigen onderbuikgevoel. En ik moet heel eerlijk zeggen, dat was geen aangename ervaring.

Het is een open deur te stellen dat Erdogan zich ontwikkelt tot een onaangename dictator. Als Europa en Nederland zijn we middels de NAVO, de vluchtelingendeal en via de hoeveelheid Turkse Medelanders met Turkije verbonden. Dus we laten uit eigen belang heel veel toe van mijnheer Erdogan. Gisteren dus niet meer. Als ik minister Koenders mag geloven, hebben de Turken alles op alles gezet om te escaleren en waren ze niet uit op een diplomatieke oplossing. Nederland dus uiteindelijk ook niet meer. Via de Twitterkanalen lees ik dat de acties van Erdogan voor de Turkse grondwet en de Europese verdragen helemaal niet kunnen. Je mag blijkbaar geen politieke manifestaties in het buitenland organiseren en het ontvangende land mag ze weigeren. Dus niets aan de hand, maar Turkije had de rel voor binnenlands gebruik nodig en Nederland kon het missen als kiespijn in verband met de verkiezingen. Maar dat is hogere politiek.

Maar dan op mijn eigen niveau, als burger, kiezer en Nederlander wat dat ook mogen inhouden. Hoe lollig vind ik het om landgenoten te zien collaboreren met een dictator. Pardon, ze hebben een Turks paspoort, dus…..Nou, ik kan er mee leven dat je pro-Erdogan bent al heb je dan toch een mentaal probleem, maar dat je je als Nederlander laat inzetten voor deze man dan voel ik mijn onderbuik heel ernstig. Met het dubbele paspoort voelt een aantal Turken zich vooral expat. Dat mag, maar laten we dat dan ook zo benaderen. En de zich misdragende Turkse expats, die kunnen dan naar hun eigen huis terug. Ik wil dan wel voor iedere misdragende pro-Erdogan Turk een Syrische vluchteling terug. Een win-win-win situatie. De Erdogan-aanhangers kunnen hun grote leider in Turkije vereren, Syrische vluchtelingen krijgen een eerlijke kans en ik kom zo een beetje van mijn onderbuik gevoel af, dat voorkomt het schrijven van stukjes zoals deze.

 

Begrip, van de dag (134) Ratio gewogen

 

 

 

RATIO GEWOGEN

 

Bovenstaande foto kwam langs op Twitter. Ik stopte met scrollen en keek aandachtig naar de tekst. De hele dag heb ik aan deze tekst gedacht. Als je het zo naast elkaar zet is het een raar fenomeen. Enorme (geld)verslindende trajecten om leven op Mars te vinden, water op Pluto en ondertussen kijken we in de zwarte gaten of we mogelijk aliens ontwaren. Tegelijkertijd breken we inderdaad onze eigen planeet af. Misschien is de boerensloot bij u in de buurt schoner dan twintig jaar geleden, maar de plastic soep in de oceaan schijnt heel erg te zijn. En naast de vervuiling zijn we ook bezig elkaar rechtstreeks af te slachten middels een enorm militair complex waarvoor we allemaal betalen en slechts weinigen geld verdienen.

Nu heb ik niet de hele dag gedacht over het zelfvernietigende vermogen van de mens of aan de betaling om die zelfvernietiging mogelijk te maken. Dat is te veel voor een mens om de hele dag over na te denken. Ik dacht meer aan de ratio erachter, de tegenstrijdigheden, maar vooral ook het afwenden bij mezelf van die tegenstrijdigheden. De ratio is een raar begrip. Ik vraag me af hoe ratio-gedreven zijn we eigenlijk? Waar we goed in zijn is om ons gedrag te voorzien van een plausibel verhaal om het te rechtvaardigen. Dat doen we in het groot, maar ook in het klein. Hoe hard vergoelijk ik mijn verslavingsgedrag ondanks de kennis van het vernietigende vermogen? De ratio is ‘a bitch’.

Met het wegen van de ratio las ik vandaag het nieuws. Eerst viel me een column van een blogster op, een noodkreet over onze onchristelijke houding ten aanzien van mensen in nood. Honderdduizend (Europees) politieke argumenten worden gehanteerd om vooral niets te doen. De ratio aan het werk. Toen viel me een bericht op over de vijfde ‘verjaardag’ van de oorlog in Syrië. De Tweede Wereldoorlog duurde ook vijf jaar voor ons in Nederland! Probeer die twee oorlogen eens met elkaar in verband te brengen! Boekenvol over ‘onze strijd’ tegen de nazi’s en nu? Wat kunnen we met de complexe strijd waarin we toch echt deel van uitmaken. Van een andere orde is een berichtje van een lid van de Partij van de Dieren die het Dolfinarium in Harderwijk aanklacht vanwege seksueel misbruik van dolfijnen. Ook deze dame zal ongetwijfeld rationele gronden hebben om het aftrekken van dolfijnen te verbieden. Tja!!!

Begrip, van de dag (33) Conflicttoerisme

 

CONFLICTTOERISME

Op zaterdagochtend mag ik graag luisteren naar het radioprogramma De Taalstaat van Frits Spits. Valse tongen beweren dat dit een programma is voor 50-plussers en hoewel ik nog net niet bij die doelgroep hoor, laat ik het langs me heen glijden. Wel denk ik, het zou best goed zijn voor veel 50-minners als ik het gebrabbel om me heen aanhoor. Keuvelend over oude woorden, taalbegrippen en wat al niet meer, kwam het woord van dag ter sprake: Conflicttoerisme. Het woord is gebruikt in een artikel in de Volkskrant van 3 november. En als het maar genoeg gebruikt wordt, zal het ooit in de Dikke Van Dale staan.

Conflicttoerisme, proef dat woord maar eens goed. Al langer bekend is natuurlijk ramptoerisme, waarbij hele volksstammen ‘och en wee’ roept bij een afgebrand gebouw, een overstroming of ander dagelijks leed. Nu hebben we dus conflicttoerisme, waarbij gespecialiseerde reisbureaus belangstellende voor hun lol naar oorlogsgebieden vervoert. Om te ervaren wat doodsangst is, of om te helpen, of om de mensheid te begrijpen. Je kunt dus naar de Westelijke Jordaanoever, Syrië, Afghanistan of Irak als de Spaanse Costa’s niet meer bevallen. Het wachten is op tv-programma’s waarbij toeristen klagen dat het sanitair niet aan de verwachtingen voldoet of dat het eten ver onder gewenste niveau is.

De Volkskrant bericht over een onderzoek om te achterhalen wat deze mensen beweegt. Ik zou het wel weten en het geld voor dit onderzoek anders besteden. Als conflicttoerisme echt ingeburgerd raakt in onze samenleving en dus de Nederlandse taal, zou ik willen voorstellen om het meteen maar op te nemen in het DSM 5 en de ramptoerist te classificeren als een psychiatrisch beperkte. Meegaan met een verzorgde reis naar oorlogsgebieden is wel een hele twijfelachtige afwijking. Ik wil in deze nog niet eens een oordeel vellen over de aanbieders van deze reizen. Of wat te denken van de Jihadisten die vanuit hun luxe leven in West-Europa naar Syrië trekken om te ‘helpen’. Zijn dat de moderne backpackers die niet van groepsreizen houden? Ik denk dat we de afwijking conflicttoerist maar hetzelfde moeten benaderen als de Jihadisten, volgen door de AIVD en een fors begeleidingsprogramma voor herintegratie in de Nederlandse samenleving.

Begrip, van de dag (20) Wereldoorlog

WERELDOORLOG

Geschiedenis, het is me wat. Op school leerden we dat met de moord op de Oostenrijkse troonopvolger Frans Ferdinand in Sarajevo de Eerste Wereldoorlog begon. Natuurlijk ligt het veel complexer, maar zo leert ons de geschiedenis nu eenmaal. En dachten al die soldaten, waar ook in Europa die bijna zingend de oorlog in marcheerden, de klus wel even te klaren. Ze zouden vast niet gezegd hebben we gaan de Eerste Wereldoorlog even beslechten. Wanneer werd de Eerste Wereldoorlog zo genoemd? Bij de Tweede Wereldoorlog ligt de aanleiding iets diffuser. Is dat bij de Anschluss van Oostenrijk, bij de inval in Polen of zelfs al in 1933 bij de verkiezingswinst van Adolf Hitler. Maar op zeker moment was het een wereldoorlog en wel de 2e. Wanneer hadden ze het door?

Kijkend op de wereldkaart zie ik oorlog in Irak, Syrië, Libië, Afghanistan, Jemen, Mali, Soedan, Zuid-Soedan, Somalië, Eritrea en Noord-Nigeria. Direct betrokken partijen zijn Saoedi Arabië, de Golfstaten, Turkije, de Koerden, Iran, Rusland, Verenigde Staten en ‘de willing’ van met name westerse landen. Het is onrustig in Egypte, Israël, Oekraïne, regio’s wereldoorlog 111in Rusland en Pakistan. Het rijtje is vast niet compleet, het is maar een eerste indruk. De onrust heeft directe gevolgen voor Europa middels de vluchtelingen en natuurlijk onze militaire inmenging in veel van die landen. We bestrijden het terrorisme.

Ik zit me zomaar af te vragen, hoeveel landen moeten betrokken zijn om iets een wereldoorlog te noemen. Zijn we al zo ver? Wat is de aanleiding of het begin? Het moment dat de vliegtuigen de Twin Towers invlogen, de inval in Afghanistan of Irak? Of moet er nog wat ernstigers gebeuren? Is de Derde Wereldoorlog al een feit zonder dat we het weten, terwijl we nog feestend onze economische verbeteringen prijzen en blind zijn voor de wereld om ons heen. Of wordt het pas een wereldoorlog genoemd als een Europees land met geweld wordt ingenomen? Geschiedenis, een mooi vak. Ik zou de geschiedenisboeken van 2066 graag in willen zien.

Begrip, van de dag (8) De druk niet voelen

 

DE DRUK NIET VOELEN


Stel, je bent vijf keer op geweest voor je rijexamen en het rijbewijs is een vereiste voor je nieuwe baan. Een goedbedoelde vriend vraagt je of je zenuwachtig bent. Heel laconiek antwoord je: ,, Nou, nee ik voel die druk niet zo.” Of je bent gezonde Hollandse jongen van twintig jaar en gaat al jaren om met dezelfde vriendengroep, tegenwoordig testosteronbommen genoemd. Iedere zaterdagavond is het gezellig, biertjes, lachen en vrouwen. Je vrienden verdwijnen soms om tegen een hekwerk aan te vozen of hun Golf GTI in een dampende condens te veranderen. En jij loopt het ene blauwtje na het andere. Het begint de vrienden op te vallen en kameraadschappelijk proberen ze je aan een chickie te helpen. Op de dansvloer beweegt een schone brunette.  Nonchalant neem je nog een biertje en deelt je kameraden mee dat je geen druk voelt. Nu dan zeg ik, in beide gevallen ben je niet goed bij je hoofd, heb je geen binding met je eigen gevoel en mis je ieder gevoel met de realiteit.

Op weg naar huis hoorde ik een interview met onze bondscoach Danny Blind. Voor de niet voetballiefhebber, het Nederlands elftal speelt wedstrijd na wedstrijd als een dweil, ze verliezen van tegenstanders van wie dit theoretisch niet eens voor mogelijk wordt gehouden, bovendien komt er na de wedstrijd geen zinnig woord uit die duurbetaalde nepvedetten. In de wetenschap dat heel Nederland ons land Oranje wil kleuren, de economie een boost krijgt bij deelname en dat bovendien alle nieuwe Syrische Nederlanders van harte mee zullen juichen. Dat laatste bevordert dan weer de integratie. Op de vraag of onze bondscoach enige druk voelt bij de wedstrijd tegen Kazachstan morgenavond antwoord hij:,, Nee, dit is een wedstrijd als alle anderen, ik voel geen extra druk!” Dan durf ik toch te stellen dat je iedere vorm van realiteitszin verloren bent.

Natuurlijk is voetbal geen zaak van leven op dood, er zijn belangrijkere zaken. Maar als meest belangrijke bijzaak mag mijnheer Blind zich er wel iets meer rekenschap geven dat hij speelt met het humeur van vele miljoenen in ons land. Hij vergooit door zijn lakse en onverschillige houding het cumulatieve effect van Oranje uitgelatenheid in ons land. En Danny Blind voelt de druk niet? Nu mijnheer Blind, ik voel de druk heel erg om die oogkleppen van je kop te halen en om te  winnen voor de laatste kans om Nederland te redden.

Gôhh, de opmars van reisbureau Divide et Impera

Een militair strateeg ben ik niet. Sterker nog, er waren voldoende fysieke argumenten voor het toenmalige keuringsleger om mij als dienstplichtige te weigeren. Na even met mijn ogen geknipperd te hebben, kan ik stellen dat het mijn ego niet geknakt heeft. Integendeel, ik ben niet zo militaristisch ingesteld. Aan de andere kant, een overtuigend pacifist zal ik ook nooit worden. Het zal mijn latente misantropie wel zijn. Toch, kijkend naar de oorlogsactiviteiten aan onze buitengrenzen, met inmiddels grote gevolgen voor de binnengrenzen, passeren de verschillende militaire strategische visies de revue. Strategieën die vaak ook gelden voor het dagelijkse leven, want soms is dat een compleet slagveld zegt de eerder gememoreerde misantroop in me. Wat te denken van ‘If you can’t beat them, join them’. Mensen vluchten voor IS en andere oorlogszuchtigen, of doen mee aan de gruweldaden om hun vege lijf te redden! Wat blijft er immers over van je waarden en normen bij zoveel blind fundamentalistisch moslimgeweld? Weer anderen in Europa, de echte grote mensenhaters, bezien de vluchtelingenstroom als het grote Paard van Troje. Een bewuste strategie van mensenhandelaren en de IS adepten? We weten, indien onderwijs genoten, hoe het Troje is vergaan.

De grootste vijand zijn we voorlopig zelf, denk ik. Divide et impera, (verdeel en heers) lijkt het adagium van IS. Een militaire overwinning zit er niet in, niet op een ‘normale’ militaire manier. Maar misbruik maken van de oneindige verdeeldheid in Europa, dat is slim. En al zo oud als de weg naar Rome. Hoeveel vluchtelingen zullen ze nog weten te ‘motiveren’ en als onbezoldigd reisbureau richting Duitsland dirigeren? Divide et impera! Zouden die gasten in de woestijn het gymnasium hebben gehad? In Europa vele leiders waarschijnlijk wel, maar ze hebben die lessen niet onthouden.

 

Gôhh: Prins, Penoza en Pech.

Ik ben niet uit het goede hout gesneden. Onlangs zag ik de nominaties voor de Gouden Kalveren en de film Prins kwam langs als een van de mogelijke winnaars. Met mijn zorg voor de maatschappelijke teloorgang van waarden en normen, zou deze film best eens voor mij kunnen zijn. Ik zag echter de trailer en oordeelde ‘Veel te hard voor mij’. Daarmee wil ik niet suggereren dat ik teergevoelig ben, maar voor de lol zo’n film zien is het niet. Die verheerlijking (of misschien wel normalisering) van geweld stuit me tegen de borst. Nog niet zo lang geleden zat de hoofdrolspeelster van Penoza, Monique Hendrickx, het nieuwe deel van de serie te promoten. Ook bij voorgaande afleveringen oordeelde ik ‘Veel te hard voor mij’. Maar de knalharde films en series schijnen salonfähig te zijn geworden. Waar twintig jaar geleden de bon ton van Nederland nog lyrisch sprak over uiterst trage ‘film noir’, doe je nu niet meer mee door geweld in films te adoreren. Het is nog even of we spreken over ‘functioneel geweld’ zoals vroeger de overbodigheid van blote tieten in Nederlandse films vergoelijkt werd met functioneel bloot. Op de vraag van Jinek (26 augustus 2015) of de serie niet te hard is, tetterde Hendrickx iets in de geest van: We zijn het er over eens dat het Nederlandse publiek klaar is voor verdere verharding, dus we hebben er nog maar een tandje bovenop gedaan.’ Het is toch de werkelijkheid wordt vaak als verweer gebruikt.

Misschien is die werkelijkheid wel veel te hard voor mij. Ik doe het wel met de krant waarin melding wordt gemaakt van onverschilligheid jegens vluchtelingen. Een ver-van-mijn-bedschow en vooral een kwestie van pech? Misschien moet er nog een tandje bij? Totdat er een foto van een jongetje op het strand opdoemt……….

 

Kakelkrant van Sprakeloos 65: Nog een geluk dat het geen herfst is

Ik weet het, je hebt rasoptimisten en droefsnoeten. Hoewel er momenten zijn dat ik me aardig kan profileren als optimist, behoor ik eigenlijk tot het gilde van de droefsnoetigen. Als het wereldnieuws samen komt met enige oneffenheden in het persoonlijke leven of mijn fysieke constitutie is niet even niet 100% dan neig ik naar vormen van (cultuur)pessimisme. Vandaag is het zo’n dag, dus bereidt u voor op een inktzwart stukje. Gelukkig heb ik een afsluiting waarbij het vermoeden bestaat dat er hoop is. Een klein sprankje hoop slechts, maar als de gedachten in een zompig moeras verkeren, is iedere strohalm voldoende om die in ieder geval memoreren. En als je dat kan, ben je geen raspessimist, slechts leidend aan Weltschmerzen.

De koffie (niet meer helemaal vers) en een boterham met hagelslag (al het vlees was al op) stonden naast de opengeslagen krant. De krant die wist te vertellen dat de terroristen in Kenia nu ècht verslagen waren. Je wordt er niet vrolijk van. Vervolgens een uitgebreid verslag van de komedie die wij hier Nederlandse politiek noemen. De ontevredenheid met de gemiddelde kiezer deel ik inmiddels, de keuze om dan maar PVV of SP te stemmen echter niet.Verder op in de krant een stukje over hoe Turkije zomaar in de ‘burgeroorlog’ in Syrië verzeilt kan raken. Ik zal de humanitaire ramp en totale waanzin in Syrië zelf maar niet benoemen. Dan lees ik over doodsbedreigingen aan een Griekse statisticus omdat hij de echte overheidstekorten vaststelde. Dit was echter niet de bedoeling. Boven dit bericht vrolijke foto’s van de VW bus. Maar het begeleidende schrijven leert dat de laatste van deze typerende auto’s in Brazilië van de band komen. Dan is dit ook definief verleden tijd. Al het goede verdwijnt ook. Soms is het leven zwaar k**.

Terug naar de voorkant van de Trouw waarin gewaarschuwd wordt voor de totale inmenging van internet in ons leven. Natuurlijk zijn er voordelen, maar cybercrime ligt op de loer. En dan gaat het niet over het simpele leegroven van je internetbankrekening, maar over het rommelen van je identiteit met alle gevolgen van dien. Wie de film ‘The Net’ uit de jaren negentig zich nog kan herinneren, moet dus vaststellen dat deze thriller slechts een slap aftreksel is van wat ons nog te wachten staat. We worden geleefd door een techniek die we niet meer als mens kunnen regisseren. Het is zoiets als ‘de bureaucratie’ waarbij iedereen zegt dat het noodzakelijk is, maar niemand weet welke gevolgen zijn beslissingen zal krijgen in het geheel. Ik noem het gemakshalve maar de ontzieling van het publieke domein.

Een prachtige foto van koningin Maxima helpt niet om mijn stemming te verbeteren en dat wil wat zeggen. Ik sla de krant dicht en drink mijn inmiddels lauw geworden koffie op.

Dan maar even kijken of facebook en twitter nog iets te bieden hebben voor het gemoed. En ja hoor, het eerste tweetje geeft een link naar een interview met Joris Luyendijk die zich heeft ondergedompeld in het bancaire leven van Londen. Met zijn cultureel antropologische achtergrond schets hij deprimerende doemscenario’s over de crisis die volgens hem nog lang niet ten einde is. We zitten economisch en financieel op een dood spoor is mijn vlotte conclusie uit dit stuk, het moet anders! Joris Luyendijk als onheilsprofeet. De toekomst zal leren of hij achteraf gelijk gaat krijgen of dat we hem zullen vergeten. Het probleem is echter dat het nu nog niet de toekomst is, maar slechts het trieste nu. Soms lijkt de aarde wel een grote humanitaire vuilnisbelt.

herfst 2Ik besluit de computer maar af te sluiten en rook een sigaret in de tuin. (Ja, want ook het stoppen met roken lukt maar niet.) En dan zie ik ineens op deze, nog net niet herfstige dag, onverwacht een een roos bloeien in de tuin. Een roos die ik zelf niet gepland heb en dus bij de buren weg moet komen. Ik had de bloem nog niet eerder waargenomen. Voor vandaag koester ik deze roos maar, onze eigen vuilnisroos als teken dat er toch nog wel licht aan het eind van de tunnel is.

herfst 3