Opperste verbazing! Ik had nooit gedacht hierover woorden vuil te maken. Aanvankelijk wilde ik het niet, maar toen de minister-president het volk toesprak met dodenherdenking, moest ik mijn verbazing wereldkundig maken. Ik merkte dat ik zijn woorden niet serieus nam. Ik bleef maar denken, jij bent de baas van Marjolein. De Marjolein die geen ridderorders wil ondertekenen en de Marjolein die een dagje Efteling afpakt van weerloze kinderen uit AZC’s. Hoe kun je dat accepteren? Minister Faber grossiert in het verzamelen van onaangename krantenkoppen. Ze is als het ware de Holle Bolle Gijs van de verbazingwekkende nieuwsberichten. Zonder enig nut voor de toekomst van wie dan ook, maakt zij beleid om haar negatieve aandachtsgeilheid te etaleren. En het spelen van de boze heks mag wat kosten, ze demoniseert weerloze kinderen. Met ongemakkelijke verbazing kijk ik de schaamteloosheid aan en rapporteer dat in 144 woorden.
Schoof
Pittig of Smakeloze politiek: Het hier en nu in 144 woorden.
Na een week vakantie zonder nieuws, word je geconfronteerd met zoet en zuur. Ieder journaal ging er over. Is Jan-Peter Balkenende teruggekeerd met ‘eerst het zuur, dan het zoet?’ Maar dat was niet zo. Wat was hij een klasbak trouwens, als je de huidige mafkezen beziet. De inzichten zijn sinds Balkenende veranderd. Nu is het eerst het zoet! En de huidige hoofdrolspelers doen niet eens hun best om hun leugens te verdoezelen. Ze doen alsof de kiezer dom is. Ze claimen de winst en daarna zullen ze het zuur bij het stemvee neerleggen. Eerst de leugen, daarna de gevolgen. Dit is zo on-Nederlands en bovendien gaat het zoet niet naar de groepen die het nodig hebben, zij krijgen het zuur. Als we het smakenpalet verder aanvullen: Ik vind het heel bitter dat de regeringspartijen schaamteloos zout in de wonden strooien van de verweesde kiezers.

