Postcrossing connect the world

Vandaag kreeg ik post uit Ufa, Rusland. Ik wist nog niet van wie, want dat stond niet op de achterkant. Wel kreeg ik gratis een lesje Russisch. Ik weet nu wat ‘Hello from Russia’ is in het Russisch. Zonder de cyrillische letters te gebruiken, moet een gemiddelde Rus mij verstaan als ik zeg: privet iz Rossii. Na een beetje uitzoekwerk, wist ik dat de kaart van een muzikante uit Ufa is en haar avatar verraad een fris deerne van……ik ga zelfs nu niet gokken, maar in ieder geval aanzienlijk jonger dan ik.  Ze noemt zichzelf moonbeauty.

postcrossing

de kaart hedenochtend van Moonbeauty

 

De oplettende lezer weet het al, ik doe aan postcrossing! Postcrossing? Ja, een truttige hobby van ansichtkaartjes sturen over de hele wereld. Een beetje ouderwets natuurlijk, de sociale media negerend en het domein van voornamelijk oude besjes over de hele wereld of jonge romantische bakvissen? In ieder geval niet heel mannelijk en stoer. Nu valt bij nadere beschouwing het aandeel mannen nog wel mee, zo’n 30% en ook de leeftijden variëren meer dan ik in eerste aanleg dacht. Ik heb al kaarten gekregen van jonge vaders en moeder uit Frankrijk, Duitsland en Taiwan die aan de hand van kaarten hun kinderen voorzien van de nodige wereldoriëntatie. Juffen uit Portugal en Spanje gebruiken de post om het Engels in de hoofdjes van kinderen te krijgen. Dappere meisjes uit India proberen dit op eigen wijze voor elkaar te krijgen.

 

Eerder deze week kreeg ik al kaarten uit Finland, de VS, Duitsland en nog twee uit Rusland. De Russen zijn fanatieke postcrossers evenals de Duitsers, Amerikanen, Chinezen, Taiwanezen en Finnen. Ook Nederlanders hebben een relatief groot aandeel in het postcrosswereldje. Vaak kijk ik even op Googlemaps of de stad waar iemand woon, in dit geval Ufa de moeite van het bezoeken waard is. Voor Ufa hoef ik geloof ik niet naar Rusland toe. Als ik kaartjes verstuur, dan kijk ik zelfs op Googlemaps wel eens naar het huis waar de ontvanger van mijn kaart woont. Beetje gluren.

 

Noord-Korea doet niet echt mee in het postcrosswereldje. Er is ooit een kaart verstuurd naar en vanuit Korea, maar echt structureel doen ze niet mee. In totaal zijn er 208 landen geregistreerd. Zoals ik al zei, postcrossing, misschien wat suffig maar totaal ongevaarlijk. Ik ga niet beweren dat postcrossing de wereldvrede bevorderd. Maar wat zou het toch aardig zijn als Kim jung Un niet een raketje naar Japan stuurt, maar een leuk ansichtkaartje. Of dat ‘de Donald’ geen giftige en domme tweets de wereld in slingert, maar de Chinese president van een geinig kaartje voorziet. Volgens mij doen ze dat niet, hebben ze geen tijd voor denk ik. En zolang ik mijn tijd verdoe met kaartjes sturen naar oma’s in de VS, gepensioneerde postbodes en leraren in Duitsland of naar hippe jonge Chinezen, word ik natuurlijk nooit machtig en invloedrijk. Ik zou alle mafkezen in de wereld dan verplichten om te postcrossen. Want zoals ze zelf zeggen, postcrossen connect the world. Maar dan anders. –> http://www.postcrossing.com

Beschavingsoffensief: Trump of Clinton

,,Ik doe niet meer mee.”

Dit is mijn nieuwe levensmotto voor de komende tijd. Met nadruk ‘levensmoto’ want er is geen vezel in mijn lijf die denkt om er in zijn geheel uit te stappen. Integendeel, ik denk met mijn zojuist gekozen motto een voller leven te gaan creëren. Het sluimerde al een tijdje, maar ik had er blijkbaar nog geen woorden aan kunnen geven. Nu wel. Vorig jaar had ik al besloten om me niet meer te mengen in de Zwartepietendiscussie. Nadat al mijn nuances hieromtrent verloren gingen in het misdragen van de grachtengordel èn de Wildersadepten, zag ik af van discussie op dit gebied. Sterker nog, voor mij bestaat het hele sinterklaasfeest niet meer. Klaar, over en uit. Ik doe niet meer mee. Ik zag er toen nog geen levensmotto in, nu wel.

De aanleiding is het circus rond de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Met recht vraag ik me af wie hier nu op zit te wachten? Maar tot mijn verbazing zijn er hele stammen welopgevoede dames en heren die hun nachtrust opofferen om naar de slechtst geregisseerde C-movie te kijken om er de volgende ochtend opgetogen over te discussiëren. Met een nauwelijks verholen opwindingen duiden ze het tweegevecht tussen Trump en Clinton. Ze zoeken in allerlei discutabele onderzoekjes het gelijk van hun favoriet. De massale belangstelling in Amerika en ver daarbuiten geven de hoofdrolspelers het idee dat ze er toe doen. De Amerikaanse presidentsverkiezingen, daar gaat het dus over. Ik denk, ga gewoon slapen. Dit volledig mismaakte festijn, deze totale degradatie van de mensheid is het toch niet waard om bekeken te worden. Hoe meer mensen dit bekijken en belangrijk vinden, des te meer legitimatie deze finale ontmenselijk krijgt. Ik doe dus niet meer mee.

En wat steekt, of, nu ik niet meer mee doe moet ik zeggen stak, is het dedain van de zogenaamde watchers als ze praten over Tokkie-gedrag in eigen land. Wie kijkt er van deze mensen nu naar allerlei platte televisie bij de commerciëlen? Haagse Sjonnies en Anita’s die op vakantie gaan naar Griekenland waarbij hun hoeren en snoeren tot in detail wordt weergegeven. Ouders die meegluren met hun zuipende kroost in Spanje, Utupia of noem het arsenaal aan reallife-series maar op. Dit is voor het pleps, daar kijken ze niet naar. Ze hebben inmiddels hun eigen Tokkie-serie gevonden, de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Geen haar beter en bovendien nog op onmogelijke tijden om er bij te zijn.

Maar Amerika is toch het belangrijkste land in de wereld? Niet lang meer als dit gepruimd wordt. Ik denk dat de Russen niet erg onder de indruk zijn van het beschavingsniveau. China zal op oosterse wijze hun culturele suprematie niet tonen, maar wat zullen ze de Amerikanen en al hun meegenietende watchers heimelijk verachten. Als ik Mexico was zou ik zelf maar een muur bouwen om de Latijns-Amerikaanse culturele waarden te behouden. De Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn wat mij betreft van Zimbabwaans niveau waar Mugabe al jarenlang de absolute macht heeft. Zijn wijze om tegenstanders met succes te weren van het hoogste ambt is amper van een lager niveau dan de publiekelijke moddergevechten in de Verenigde Staten. Daar wil je toch niet naar kijken? Je wilt je toch niet verbonden voelen met een Trump of Clinton? Ik niet tenminste, want ik doe niet meer mee. This is not the time of my life.

 

Begrip, van de dag (188) Subsidie voor Ierland

 

 

 

SUBSIDIE VOOR IERLAND

Het mooiste koor van Europa is door. En daar teken ik voor. De Ieren bieden naast passievol voetbal, in en om de velden voor megavermaak door te zingen, te zingen en nog eens te zingen. De koren van de groene Ieren zijn met recht de twaalfde, dertiende en veertiende man. Wat de voetballers aan kwaliteit en strategisch vermogen ontbreekt, maken ze goed met strijd geholpen door de Ierse fans. Het zal me een rotzorg wezen dat de Italianen mogelijk een handje hebben geholpen, wij mogen nog een aantal dagen genieten. Ik zou zeggen ‘stand up for the Irish fans’ en bij een gelijk spel in de volgende ronde geen strafschoppen meer, laat de kracht van het lied doorslaggevend worden. Ik teken ervoor.

Ik zou zelfs willen voorstellen om de Ieren met Europese subsidies voor cultuur èn sport te ondersteunen. Het betaalt zich dubbel en dwars terug. Liters bier gaan er in per man, kelen moeten gesmeerd worden, dat is begrijpelijk. Ik hoop dat openbaar urineren geen obstakel is voor de Franse politie om de Ieren vrije doortocht te verlenen naar welke stad of stadion dan ook. Die hebben trouwens wel wat anders te doen. Het moet klaarblijkelijk in de genen zitten om ondanks een dreigende alcoholvergiftiging en masse zo vrolijk te blijven.

Wat maakt dat nu zo anders en aanstekelijk? Als we ervan uitgaan dat ”Alle Menschen Brüder werden” dan moet er toch een Ier permanent voorzitter van Europa worden. En als in principe alle mensen gelijk zijn, in principe, dan heb ik toch een aantal vragen. Wat maakt de Ieren zo wezenlijk anders dan de Russen, de Kroaten en zelfs al significant anders dan de Engelse supporters? Wat zit er in het drinkwater, het klimaat en bovenal in de biertaps dat het bij de Ieren niet misgaat. Ik opteer direct voor grootschalig onderzoek, uiteraard weer met Europese subsidies. Daar kan toch niemand tegen zijn lijkt me. Nogmaals, stand up for the Irish fans.

 

Begrip, van de dag (163) Vrede in Rusland

 

 

 

VREDE IN RUSLAND

 

Met een romantische bril wordt vaak teruggekeken naar het Wilde Westen. Een tijd van pioniers die zorg droegen voor het genenpakket van het huidige Amerika. We kennen slechts de verhalen van stoere binken en wilde meiden die het hebben overleefd in de wildernis. Maar het kan nog steeds, nu niet in het westen, maar in het oosten als we het bekijken vanuit ons Nederlandse perspectief. Mijnheer Poetin stelt een hectare grond ter beschikking in grote delen van Siberië voor Russen, maar ook voor buitenlanders met pioniersgeest. Siberië moet bevolkt worden, toerisme gestimuleerd, veeteelt versterkt en goed, landbouw is gezien de temperaturen nog te hoog gegrepen. Misschien is dat laatste met de opwarming van de Aarde toekomstmuziek.

We hebben misschien een negatief beeld van Poetin, maar in een tijd waar goed en slecht toch niet zo duidelijk is, moet iemand met een avontuurlijke inborst niet te kritisch zijn. Heb je genoeg van de mierenhoop in het drukke Nederland, kun je je buurman niet uitstaan of ben je door je eigen onaangepaste gedrag sowieso al kansloos in het land van de wetjes en regeltjes, ga naar Rusland van mijnheer Poetin. Je krijgt de beschikking over een hectare grond en na vijf jaar zelfs het Russische staatsburgerschap. Ga aan de slag, neem je vrouw mee of laat haar gewoon thuis en start een nieuw liefdesrijk nestje in het koude Siberië. We zijn per slot van rekening allemaal wereldburgers en moeten ons niet laten leiden door kunstmatige vijandsbeelden. Het is allemaal betrekkelijk met zogenaamde vrienden in Saoedi-Arabië en een toekomstige Amerikaanse president die Trump heet.

En wat kan je nu gebeuren in die koude uithoek nabij Alaska, buiten bevriezing van wat ledematen? Je hebt wel wat anders aan je hoofd dan het uiten van subversieve uitspraken die mijnheer Poetin niet bevallen. Je moet de elementen trotseren, je moet met ware doodsverachting een boost geven aan je nieuwe bedrijf, je moet nieuwe vrienden maken en een bedrijf opzetten waar je nazaten trots op zijn. Een half jaar eerder was het aanbod van Poetin ook al in het nieuws in verband met de oplossing van het vluchtelingenprobleem. Als arme Russen, gefrustreerde westerlingen en gevluchte moslims in hetzelfde schuitje van barre kou, ver weg van de mondiale oorlogsdynamiek zitten, wordt alles vloeibaar. Misschien dat de eeuwigdurende vrede wel eens uit die hoek kan komen. De new frontier is in de maak.

Begrip, van de dag (122) Fuck de democratie

 

 

FUCK DE DEMOCRATIE

In toenemende mate zie ik allerlei vuige plaatjes op Twitter die mij moeten overtuigen dat mijn vaderlandsliefde op de proef wordt gesteld als ik niet heel erg tegen het Associatieverdrag met de Oekraïne ben. Op 6 april a.s. moet ik mijn eindoordeel hebben en een stem uitbrengen omdat een schreeuwlelijk van Geenstijl en Powned het lekker vindt om te provoceren, te manipuleren en chaos te scheppen. Hij heeft gebruik gemaakt van het democratische recht om bij voldoende handtekeningen een referendum te eisen. Buiten dat ik Jan Roos en zijn vriendjes volkomen belachelijk vind, heb ik het nooit op referenda gehad. Nu blijkt maar weer waarom.

Het is genoegzaam bekend dat politici in campagnetijd het niet zo nauw nemen met de waarheid. Dat is niet de schuld van al die goedbedoelde jongens en meisje die ons graag willen vertegenwoordigen, maar wordt vooral veroorzaakt door de stupiditeit van het electoraat. Het electoraat dat vier jaar lang niet oplet dat bijvoorbeeld de PVV eigenlijk voor allerlei maatregelen stemt om de ouderenzorg om zeep te helpen, gelooft ene Wilders dat hij juist opkomt voor de belangen van de ouderen. Zo is het ook bij dit referendum, de leugen regeert bij de tegenstanders van het Associatieverdrag. Bij de voorstanders zal het niet veel anders zijn, maar die zijn niet zo doorzichtig leugenachtig en in ieder geval minder lomp. Hoe leuk is het om bijvoorbeeld wc-papier met overheidssubsidie te mogen kopen om kiezers te overtuigen om je reet af te wegen met het verdrag? Op dit niveau zijn we inmiddels belang. We zijn als volk volkomen aan het degenereren.

Dat hele verdrag zal mij aan mijn reet roesten. Natuurlijk is de Oekraïne een verderfelijk land met dezelfde soort politici dan Poetin c.s., maar mogen we daarom geen handel drijven? Dat doen we helaas ook nog steeds met de Russen, de Saoedi’s, Iran, Israël etc. En natuurlijk zie ik wel dat om geopolitieke redenen een verdrag met de vijand van Rusland belangrijker is dan feitelijke marginale winst. Vanaf mijn achttiende heb ik iedere verkiezing gestemd en ook alle referenda, zij het met tegenzin, afgestruind. Op 6 april laat ik verstek gaan om mijn walging voor de initiatiefnemers en het instituut referendum te onderstrepen. Misschien geef ik weer thuis als we Engeland uit de EU mogen stemmen.

 

 

Begrip, van de dag (26) Overwinning aan de pomp

 

OVERWINNING AAN DE POMP

Een echte boekhouder ben ik niet, bovendien nog lui en slordig ook. Maar af en toe maak ik wel eens een rekensommetje, zeker als ik me een winnaar voel. Het is de afgelopen jaren menigmaal voorgekomen dat ik tankte en ruim €100, – moest neertellen. Dat is niet meer op het moment. Ik waan me een rijk man. Want met een gemiddelde van 24000 km per jaar in een matig zuinige auto van 1:12 moest ik in 2014 nog rekening houden met €3700. – aan benzinekosten op basis van €1,85 per liter. Met de huidige prijs betaal ik op jaarbasis €800, – minder (€1,45). Tel uit je winst.

Als ik dan ook nog 15 kilometer verderop tank, kan ik nog eens €300, – besparen en vaak doe ik dat ook. Over het kwartje van Kok lul ik nu niet, vind ik geen probleem als er maar verstandige dingen meegedaan worden hoewel dat laatste betwijfel ik dan wel weer. Ruim 0610068214duizend euri besparen is mooi en ik voel me iedere keer winnaar aan de pomp, een soort van verdienen. Medelijden met de grote olieconcerns heb ik helemaal niet, want het gevoel al jaren financieel een pootje te zijn gelicht is sterk aanwezig.

Toch kan het zo niet blijven besef ik. Fossiele brandstoffen zijn eindig en zullen ongetwijfeld weer duurder worden. In 2016? Misschien 2017? Kunnen we de oliesjeiks, Rusland en de oliemonopolisten weer spekken, want lage prijzen nodigt niet uit tot duurzame energie, in ieder geval niet in Nederland. Eigenlijk zou ik het geld moeten reserveren om zonnepanelen aan te schaffen, want ik heb niet zomaar €8000,- ophoesten om ze te plaatsen, helaas. Voorlopig koester ik mijn winnaarsgevoel aan de pomp, maar voor mij en velen met mij waarschijnlijk een pyrrusoverwinning op termijn.

Begrip, van de dag (20) Wereldoorlog

WERELDOORLOG

Geschiedenis, het is me wat. Op school leerden we dat met de moord op de Oostenrijkse troonopvolger Frans Ferdinand in Sarajevo de Eerste Wereldoorlog begon. Natuurlijk ligt het veel complexer, maar zo leert ons de geschiedenis nu eenmaal. En dachten al die soldaten, waar ook in Europa die bijna zingend de oorlog in marcheerden, de klus wel even te klaren. Ze zouden vast niet gezegd hebben we gaan de Eerste Wereldoorlog even beslechten. Wanneer werd de Eerste Wereldoorlog zo genoemd? Bij de Tweede Wereldoorlog ligt de aanleiding iets diffuser. Is dat bij de Anschluss van Oostenrijk, bij de inval in Polen of zelfs al in 1933 bij de verkiezingswinst van Adolf Hitler. Maar op zeker moment was het een wereldoorlog en wel de 2e. Wanneer hadden ze het door?

Kijkend op de wereldkaart zie ik oorlog in Irak, Syrië, Libië, Afghanistan, Jemen, Mali, Soedan, Zuid-Soedan, Somalië, Eritrea en Noord-Nigeria. Direct betrokken partijen zijn Saoedi Arabië, de Golfstaten, Turkije, de Koerden, Iran, Rusland, Verenigde Staten en ‘de willing’ van met name westerse landen. Het is onrustig in Egypte, Israël, Oekraïne, regio’s wereldoorlog 111in Rusland en Pakistan. Het rijtje is vast niet compleet, het is maar een eerste indruk. De onrust heeft directe gevolgen voor Europa middels de vluchtelingen en natuurlijk onze militaire inmenging in veel van die landen. We bestrijden het terrorisme.

Ik zit me zomaar af te vragen, hoeveel landen moeten betrokken zijn om iets een wereldoorlog te noemen. Zijn we al zo ver? Wat is de aanleiding of het begin? Het moment dat de vliegtuigen de Twin Towers invlogen, de inval in Afghanistan of Irak? Of moet er nog wat ernstigers gebeuren? Is de Derde Wereldoorlog al een feit zonder dat we het weten, terwijl we nog feestend onze economische verbeteringen prijzen en blind zijn voor de wereld om ons heen. Of wordt het pas een wereldoorlog genoemd als een Europees land met geweld wordt ingenomen? Geschiedenis, een mooi vak. Ik zou de geschiedenisboeken van 2066 graag in willen zien.

Kakelkrant van Sprakeloos 74: Och arm, arm Europa

 

Laat ik beginnen met een duidelijke stelling:,,Europa redt het niet zonder Europa te zijn!” Als we met zijn allen gaan acteren als kleine petieterige landjes die, als ze afzonderlijke in de spiegel kijken, denken dat ze heel wat zijn in het mondiale speelveld, gaan we er met zijn allen aan. We worden uitgespeeld onder het mom ‘divide et impera’ en gaan ten onder aan rampzalige broedertwisten. En mensen met een beetje historische kennis weten hoe dat in ons werelddeel kan uitpakken. Daarentegen mensen met een verwrongen historische blik die denken dat Europa de wereld nog beheerst, zitten er wel heel ver naast.
Als warm voorstander van een verenigd Europa, de vorm maakt me nog niet eens zo heel veel uit, als er maar progressie in de samenwerking is, zit ik in toenemende mate in mijn maag met Europa. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik in 2005 tegen de grondwet heb gestemd, maar vooral met het idee dat een verenigd Europa  een vereniging en samenwerking moet zijn op alle gebieden en vooral voor alle Europeanen. Mijn volmondige nee was gestoeld op de eenzijdige economische profilering die vooral een eerlijkere verdeling in de weg stond. Daar bouw je geen Europa mee op. Maar het marktdenken vierde hoogtij en het kapitalisme had gewonnen na de Val van de muur. Ik begin te twijfelen aan die overwinning van het kapitalisme als ik om me heen kijk, maar ik krijg vooral een misantropisch gevoel bij de staat van Europa, juist nu eenheid zo hard nodig is.

 

EUROPESE GROEISTUIPEN
Het feit dat Brussel en Straatsburg uit hun voegen barsten vanwege de welig tierende bureaucratie en fungeert als een baantjesmachine voor soms hele groepen incompetente mensen is soms tenenkrommend. Ik kan er mee leven als er maar een beetje controle komt, vroeg of laat. Het feit dat in de euforie landen mogen toetreden die eigenlijk niet economisch rijp zijn om volwaardig mee te doen. it’s all in de game. Het is ook wel roerend al dat enthousiasme en blinde geloof in meer leden en samen delen. Het gaat met vallen en opstaan.
Als het dan echt mis gaat zoals bij de Grieken de afgelopen jaren dan zien we pas echt hoe broederlijk we met elkaar omgaan en hoe de Griekse equivalent van Jan met de pet de rekening betaalt, terwijl een kleine groep blijft profiteren. Hoe we met zijn allen de bankencrisis te lijf gaan is een ander voorbeeld hoe je het Euro-cynisme kunt opstuwen. Maar nog steeds dacht ik, het gaat met vallen en opstaan en zo’n mondiale crisis is voor het jonge Europa ook geen kattenpis. Misschien moeten we dan maar wat dieper vallen, als we maar weer opstaan.

 

VERANDERENDE WERELD
Ondertussen verandert de wereld om ons Europa heen nog harder dan we na de val van de Muur hadden kunnen bedenken. Met mijn simpele verstand denk ik dan dat we elkaar des te harder nodig hebben. Armoede in het nabij gelegen Afrika noopt ons tot samenwerking niet in de minste plaatst met de Afrikaanse landen zelf. De stromen vluchtelingen blijven bij onveranderd beleid toch wel komen. Bovendien hebben we als oud koloniale machten niet meer het ‘alleenrecht’ om ze uit te buiten. De VS doen dat al sinds de Eerste Wereldoorlog in toenemende mate, maar uit het boek van David van Reybrouck over Congo heb ik geleerd dat de Chinezen inmiddels ook zeer bedrijvig zijn in bilaterale samenwerking en/of uitbuiting. Een ander boek, dat van Geert Mak over de VS, ‘Reizen zonder John‘ laat zien dat de samenwerking tussen de VS en Europa op termijn echt niet zo vanzelfsprekend is, terwijl we gevoelsmatig altijd nog uitgaan van de politierol die de VS, ook namens ons, mondiaal zal blijven spelen. Hoe lang accepteren ze nog een ‘coalition of the willing’ als er ergens weer belangen moeten worden verdedigd?
Recente ontwikkelingen in Rusland en de Oekraïne, maar vooral ook het ontstaan van een Islamitisch Kalifaat dat ook een aantrekkingskracht heeft op ‘onze’ moslim medelanders, getuigen van nog meer noodzaak tot samenwerken. Wat we vooral keer op keer zien is dat Europa behoorlijk faalt in het tonen van eendracht. Ik vind het in toenemende mate beschamend. De laatste week zijn er twee gebeurtenissen aan te wijzen die mijn twijfel over Europa hebben doen omslaan in ronduit cynisme. Zal ik op mijn oude dag me nog wel een echte Europeaan voelen zoals ik me dat gewenst had. Dat niet alles van een leien dakje zou lopen, lijkt me evident. Maar er doemen denkbeelden op van een armetierig Europa dat alleen voor de happy few een wingewest is, terwijl het gepeupel, waar ik mezelf ook gemakshalve toe reken, sterft als ‘gewoon’ Nederlander met de rug naar de buren toe.

 

CENTENKWESTIE
Naar aanleiding van de recente herverdeling van de nationale afdrachten naar Europa is me er een gênante poppenkast ontstaan die alle anti-Europese politieke partijen doen smullebaarden. En helemaal ongelijk hebben ze niet. Voor de helderheid, ik vind dat rijkere landen meer moeten afdragen dan minder welvarende landen, maar hoe dat nu voor de publieke opinie wordt uitgespeeld is ronduit stuitend. Ik kan geen oordeel vellen over de verdeelsleutel van afdrachten. Ik besef dat in tijden van crisis 600 miljoen heel veel geld is voor Nederland en die twee miljard die de Engelsen moeten afdragen zorgt er mogelijk voor dat de tunnel naar Frankrijk per direct met beton wordt volgestort. Als er nieuwe rekenmethodes worden gebruikt, zullen daar ongetwijfeld goede redenen voor zijn, maar mijn gezonde verstand zegt dan dat dat niet met terugwerkende kracht moet worden ingevoerd. Nieuwe omstandigheden, nieuwe inzichten moet leiden tot nieuw beleid en niet tot een herinterpretatie van het oude beleid. Ik vind dat niet logisch en wilde middels een blogje al van leer trekken. Maar als ik lees dat ‘Europa’ zich voor dit beleid verdedigt, nadat premier Cameron uit zijn voegen barst en nadat zelfs de uiterst eurofiele Nederlandse minister van Financiën Dijsselbloem zeer kritisch vragen stelt, met de mededeling dat zij ook niet precies weten hoe de cijfers tot stand zijn gekomen dan……ja dan? Dan is het mijn heilige plicht om mijn pro-Europese ideeën in de ijskast te zetten en een blogje te schrijven. Dat totale gebrek aan transparantie, gebrek aan democratische controle en vooral een volledig falen in PR naar de Europese burgers toe, speelt de Wildersachtigen gigantisch in de kaart. En op zich hoeft dat geen probleem te zijn, maar een partij als de PVV biedt helemaal geen alternatief voor een vrede en veiligheid voor Europa, integendeel.
Maar er is misschien nog wel iets ernstigers dan een ondoorzichtige boekhouding?

 

DE VIJFDE COLONNE IN ONS GELEDEREN
Zelf heb ik nooit geloofd in de overwinning van het kapitalisme op het dogmatische Sovjetcommunisme. En zoals hierboven al is aangegeven, de wijze waarop we onze overwinning vierden door het ene na het andere voormalige Oostblokland in onze armen te sluiten is twijfelachtig. We zouden ze onze welvaart wel laten voelen, als ze maar willen werken. Maar de survival of the fittest had zijn keerzijde. Het is niet zo gemakkelijk om al die versufte communisten van weleer binnen het marktmechanisme te trekken. Het riep weerstanden op in Oost Duitsland, maar ook in Tsjechië, Slowakije en Hongarije. Afgelopen zaterdag las ik in de Trouw dat met name deze voormalige Sovjet satellieten aan de lopende band deals sluit met Poetin, de leider van het land dat we boycotten sinds enige tijd. Ik stel niet meteen een oordeel over nut en noodzaak van boycotten van een land dat eigenlijk ook maar de ‘gewone’ machtspolitieke lijnen uitvoert van eigen (Poetin)belang. Het stuit me vooral tegen de borst dat we een Europese Unie zijn waarin de mogelijkheden besloten liggen om ‘de vijand’ te steunen en daarmee je ‘vrienden’ af te vallen. Misschien is het standaardwerk van Samuel Huntington toch niet zo onwaar, dat er niet alleen een grote scheidslijn loopt tussen het christendom en de islam, maar dat er ook een enorme barrière is tussen het westerse christendom en de Oosterse Orthodoxen. Misschien is dat ook wel de reden dat de Polen zich veel gemakkelijker voegen naar Europa.

CONCLUSIE
Groeistuipen in de ontwikkeling van Europa kan ik hanteren, zelfs een tijdelijke stilstand kan ik accepteren, maar als je ziet dat de Europese instituties uiterst dom handelen naar de afzonderlijke lidstaten en dat lidstaten zonder scrupules onze gezamenlijke tegenstander mogen en kunnen ondersteunen, dan is Europa geen knip voor de neus waard. Het probleem alleen is dat er geen alternatief is met al die brandhaarden in de buurt. En als we ons blijven wentelen in onze verschillen dan sluit ik niet uit dat we heel vertrouwd zoals onze geschiedenis heeft geleerd, onze eigen brandhaarden met gemak weer op zullen poken.

Conchitta bevrijdt Europa!

Europa is tevreden. Het statement staat. De Oostenrijker Conchita Wurst heeft het Eurovisie Songfestival gewonnen. Buiten het feit dat onze Ilse en Waylon daardoor ‘slechts’ op een eervolle tweede plaats zijn geëindigd, kan Europa zichzelf complimenteren met het statement vóór het vrije woord, de vrije daad en de vrije expressie. ‘De vrouw met baard’ heeft een alom bevrijdende werking gehad, de altijddurende vrede kan nu beginnen. Hoezee.

 

In genoeglijk gezinsverband hebben we de verrichtingen van de onzen bekeken. In deze multimediale tijd is dat een unicum. dus koesteren we dit soort momenten. Taartje, zoutje en biertje zorgden voor een fijne avond. Over Conchita Wurst liepen de meningen uiteen, al was er min of meer consensus dat ze muzikaal misschien wel de op één na beste bijdrage heeft geleverd en dus terecht grote kansen maakte. Toch vind ik ook wat van hem/haar, maar meer nog over de hype rondom het fenomeen. Ik heb geen gevoelens om in vrouwenkleding te moeten lopen, maar als een ander dat wel heeft is mij om het even. Zelfs als die kleding extravagant is met bijbehorende make-up, ik heb er niets mee, maar ‘ieder zijn meug sprak de boer (en maakt u de uitdrukking zelf maar af). Ik word onpasselijk van onechte, onoprechte theatrale emoties die de heer Wurst liet zien in de zogenaamde ‘Greenroom’. Hoewel hij niet de enige was, lag het er bij deze artiest wel heel dik bovenop. Ik kan er niet tegen, dat bijna ziekelijke theatrale gedrag Maar ik heb niet de behoefte om de persoon de kapittelen. Mijn weerstand mag er net zo goed zijn als haar overdreven gedrag. Bovendien, muzikaal torende ze hoog boven de meeste flapdrollen uit, dus een tweede plaats was heel terecht geweest. Ze werd eerste, dank zij Europa.

Oostenrijk, niet bekend om de vrijzinnigheid der geesten, blijkt in staat te zijn iemand af te vaardigen waarvan vooraf bekend is dat hij weerstand zal oproepen. Eigenlijk is dat al een ‘valse nichtenstreek, maar dat terzijde. De Oostenrijker krijgt een klinkende Spaanse voornaam en een dubieuze achternaam in deze context. (Mogelijk is het ook zijn ware naam.) Een heel frivool en vrijzinnig Europa mag vervolgens laten zien hoe vrijgevochten ze zijn. Een woord van kritiek is geen optie, je wordt subiet bij de conservatieven, homofoben en zelfs oorlogszuchtigen geschaard, want daar in Oost-Europa zijn ze zeker tegen, dat zien we wel aan Poetin met zijn maffe wetgeving. Naast de discriminerende wetgeving jegens homo’s in Rusland, is die Poetin bovendien een gevaar voor de wereldvrede. En passant hebben we dat in Europa ook nadrukkelijk weggehoond, want zodra de engelachtige tweelingzusjes, die Rusland vertegenwoordigde, in beeld kwamen of punten kregen, riepen we heel hard boe. Boe tegen Rusland, boe tegen Poetin met zijn misleidende hetero-propaganda en boe tegen het gevaar van een Derde Wereldoorlog? Wat zijn we flink.

Wij hebben die Russen een poepie laten ruiken en hebben aangetoond hoe vrijdenkend we met zijn allen zijn. Wij wel, maar ik vind die massale steun wel heel bedenkelijk. Ik verdenk de meerderheid net zo ‘narrowminded’ te zijn dan de oerconservatieven en homofoben. Het showen van de vrijgevochtenheid en progressieve mensvisie is in veel kringen verworden tot een must. Groepsdruk dicteert hoe je moet acteren in het leven, wat je moet moet vinden en dat je je per definitie moet afzetten tegen het kleinburgelijke middle of the roaddenken van conservatieven en Russen. We hebben ons punt gemaakt en de vrede kan dus vandaag aanvangen. We hebben de middelvinger opgestoken naar alle bedompte geesten en zij zullen met Conchita Wurst wel ervaren hoe bevrijdend het is om in vrouwenkleren te lopen en hoe bevrijdend het is je theatrale persoonlijkheid(sproblematiek) publiekelijk te maken. (Ik weet ,dit lijkt wel een pleonastische uitspraak). Massaal zullen we uit onze vastgeroeste feniks verrijzen. Ik kan niet wachten.

Of is het stilte voor de storm en zullen Ilse en Waylon hun woordspeling Calm after the storm moeten herzien. Och, het zal me een worst wezen. Ik houd niet zo van statements, dat zorgt altijd dat Neanderthalers aan beide kanten zich etaleren met de grootst mogelijk intollerantie. Een ieder is zo overtuigd van zijn eigen gelijk. Mijn verwijt in deze aan de bekrompen vrijdenkers is echter velen malen groter, dan aan die angstige ‘domme’ fobische conservatieven.