30. DE VERFOEIDE PAUZEWANDELING uit de serie de kabbelende 100

Ik vind het bijzonder eng. Laat ik er maar eerlijk voor uitkomen. Als ik ergens pukkeltjes van krijg zijn het groepjes wandelende collega’s die hun broodjes oppeuzelen in de straten rondom hun kantoor. Vaak zijn ze nog hevig discussiërend en met volle mond pratend hun werk aan het overdoen. In die pauzes lijken sommigen tot hoogstaande inzichten te komen en proberen een murw gewerkte collega juist op dat moment te overtuigen. Ze praten alsof ze de directeur zijn en dat het bedrijf zonder hun inbreng tot een desolate ruïne van bureaucratische existentie zal verworden. Misschien dat de frisse lucht tot die Einsteinachtige plannen noopt, maar ’s middags zullen ze gewoon weer een radartje zijn in hun eigen machinerie. Andere groepen lopen doods en zwijgend soms met wel acht mannen. Vast een bedrijf met veel bèta’s en die ene vrouw die meehuppelt was blijkbaar goed op haar toekomst voorbereid.

2014-03-31 12.29.45

Ik heb het niet op de middagwandeling, maar het is wel gezond zeggen mijn collega’s. De hele dag op je krent zittend in ongezonde kantoorlucht, je rug en je ogen naar hun grootje helpend van het computerwerk is ook niks. Ik zou het eigenlijk standaard moeten doen, maar mijn eigen vastgeroeste oordeel over groepjes loonslaven houdt me tegen. Daarmee ben ik dus een rem op mijn eigen gezondheid, want wie mij ziet, denkt niet meteen aan een man die zijn lichaam als een tempel onderhoudt. De oplettende lezer kan nu het verband leggen met een gezonde geest. Dus als de druk van ongetwijfeld goedbedoelde collega’s samenvalt met een opkomende koppijn, ga ik overstag en praat natuurlijk de hele weg over het werk als een directeur die de sleutel in handen heeft voor verbeteringen in de zaak. Of ik praat over Feyenoord en dat is dan wel weer leuk. En eerlijk is eerlijk, er is niets mis met mijn collega’s, maar mogelijk met mij want waar ik ook loop in de pauze, ik zie plukjes werknemers en probeer hun beroepsmatig in te schalen. Wat doe je trouwens als je in de haven van Rotterdam werkt op een bezoedeld kantoortje, of wanneer je je ontspanning moet zoeken tussen de flats van de Zuidas in Amsterdam? Ik moet me dan maar gelukkig prijzen met het Arnhemse Sonsbeekpark in de directe nabijheid. Hoewel ook hier de werktorens oprukken, zijn ze nu nog slechts horinzonvervuiling, een uitzondering, net als ik met mijn rare ideeen over de verfoeide pauzewandeling.

19. OPRUIMWOEDE VOOR FEYENOORD uit de serie de kabbelende 100

 

De spannende dagen komen er aan, de winterstop is voorbij. Mijn gedeelde Feyenoord seizoenskaart met mijn broer kan weer geconsumeerd worden. Voor het derde seizoen hebben we twee kaarten zodat we om en om naar Rotterdam kunnen rijden met onze oudste zonen. Uiteraard de belangrijke wedstrijden, natuurlijk is iedere wedstrijd belangrijk, kopen we kaarten bij. Gaan we met zijn vieren. Soms kopen we die kaarten met de clubcard die mijn zoon en ik hebben, of anders geeft de seizoenkaart de mogelijkheid om kaarten bij te bestellen. Nooit een probleem. Maar alarm, de telefoon gaat, mijn broer meldt dat bij de wedstrijd tegen 020 je geen kaarten mag kopen met de seizoenkaart en nu baal ik van mezelf dat ik niet eerder de onlangs zoekgeraakte clubcard heb bijbesteld. De kans is heel groot dat ik er niet bij ben op 2 maart tegen 020. Hoe catastrofaal stom kan een mens zijn?

Het is buiten mooi weer, maar ik zoek in alle denkbare laden in huis. De clubcard is verloren, of ik heb hem ergens opgeborgen, in een jaszak laten liggen of is uit mijn portemonnee gevallen? Echt nergens te vinden. Wel vind ik nog oude staatssloten, zijn ze verzilverd? Ook nog een envelopje met vier tientjes, helemaal niet gek, maar je koopt er niets voor. In ieder geval geen kaartje voor dè wedstrijd. Verder nog losse munten uit het guldentijdperk en lege batterijen. Ondertussen wordt ieder laatje in huis het toonbeeld van netheid, want als we dan toch bezig zijn, ruimen we maar op. Je zou bijna zeggen, ieder nadeel heb zijn voordeel, om maar eens een bekende Nederlander te quoten. Echter in dit kader is dat ongepast en zo voelt het ook helemaal niet, die voordelen. Voor 28 januari 2014 moet ik die clubcard hebben, want anders is het uitverkocht. Ik weet het zeker. Er is een kleine kans dat je op tijd een nieuwe hebt aangevraagd, maar kan ik daar op gokken. Het zal wel moeten, want het ding is nergens te vinden.

De hond piept en wil uitgelaten worden. Het is nog steeds mooi weer, bijna lenteachtig. Als je niet beter wist zou ik de voorjaarshormonen hebben om het hele huis schoon te maken. Maar zo zit ik niet in elkaar. Al groeien de madeliefjes (meizoentjes zoals mijn vader ze noemt) langs de berm van de weg op 18 januari, voor mij is het voorlopig nog geen lente.

Kakelkrant van Sprakeloos 69: Einde Caraïbisch Carnaval in zicht!

Het einde is in zicht. Met een paar jaar is de viering van het Caraïbisch Carnaval nog slechts een louche feest dat in de rafelranden van Rotterdam gevierd zal worden. Het algemene volksgevoel is er nog niet klaar voor en de publieke opinie zal het niet begrijpen, maar het moet maar eens gezegd worden. Iemand moet de eerste zijn. Het feest bezorgt veel onzichtbaar leed en dat moet maar eens boven tafel komen. Nog afgezien van het feit dat er een vergelijk is te maken tussen de bijna blote dames van Antilliaanse komaf die dansen in de straten van Rotterdam gelijk hun betovergrootmoeders dat deden voor hun blanke heersers. De blanke heersers van toen hebben plaats gemaakt voor de hele Nederlandse samenleving middels tv en de sociale media. Bijna blote vrouwen maken wulpse bewegingen en tarten de goede zeden, niet alleen voor het voormalige koloniale deel van de Nederlandse bevolking. Ook Medelanders uit Turkije, Marokko en andere moslimgebieden worden geconfronteerd met deze aanstootgevende uitingen, verpakt in een ogenschijnlijk onschuldig feest, het Caraïbische Carnaval.

Over smaak valt niet te twisten, dus over de moraliteit van de feestuitingen wil ik niet eens praten. Leven en laten leven is mijn devies. Hier zit echter de angel van het probleem. Het wordt namelijk anders als mensen moedwillig gekwetst worden. Tenminste dat blijkt uit het verborgen leed dat langzaam maar zeker boven tafel komt. Zoals gezegd het is nog niet algemeen bekend.. Wat voor een beeld geven al die dames die hupsend de straten van het zomerse Rotterdam bevolken? Rotterdam is in die dagen een publieke nachtclub met maar een boodschap. “Pak me, ik ben een heerlijke tropische vrucht om te nemen.” Als dit op vrijwillige basis gebeurd, dan zal ik daar geen oordeel over vellen, maar substantiële groepen mogen geschaard worden onder het spreekwoordelijke Latino-machismo. Zij zien een vrijbrief hun liederlijke lusten bot te vieren. Het gevolg is vele stille slachtoffers die niet durven en kunnen praten over het seksuele leed dat hen is aangedaan. Maar ieder jaar worden zij weer geconfronteerd met de valse vrolijke beelden van dansende vrouwen aangevuurd door opzwepende ritmes. Oude wonden worden opnieuw opengereten. Ze hebben inmiddels geleerd om er over te zwijgen, want ze worden weggezet als puriteinse zeurkousen. Maar nu is het klaar met het beschaamde zwijgen. De eerste gerichte actie betreft de kleding van de dames. De minuscule broekjes en de te kleine bovenstukjes moeten maar eens plaats maken voor een gemakkelijk zittende joggingbroek en een ski-jack. Ook hierin kun je gewoon lekker dansen als je dat zo nodig moet doen in de publieke ruimte. Heel veel leed wordt ermee bespaard en er gaat een preventieve werking vanuit.

Een eerste aanzet is hiermee gegeven om een ogenschijnlijk onschuldig volksfeest in een ander daglicht te stellen. Zo onschuldig is het namelijk niet. Wat het nog op te richten Platform ‘Stop de poedelnaaktheid bij het Caraïbisch Carnaval’ rest is het zoeken van een paar historische feiten ter fundering, die ze op een gekunstelde manier moeten koppelen aan het hoger gestelde doel. We zullen hiervoor contact zoeken met hoogbegaafde manipulanten op dit gebied. Hun kennis en kunde hebben zij laten zien bij de Zwarte Pieten discussie. Het heeft zijn vruchten afgeworpen. Het gaat immers primair niet om de historische juistheid, maar om de ego’s te strelen middels het misbruiken van de publieke opinie.

En de discussie is inmiddels al weer enkele dagen verder: Nederland moesland, een nieuwe column

En we gaan nog niet naar huis

Ken je die mop van die twee die naar Parijs gingen? Het is nauwelijks humor te noemen en het kan alleen gedijen bij de herhaling uiteraard. Zo is er een alternatief voor deze dijenkletser in de huiselijke sfeer van Sprakeloos. ‘Ken je die twee culturele hoogvliegers die naar het Boymans van Beuningen gingen?

100_1523Hedenochtend met nog twee NS-tickets voor vrij reizen, kwam het plan bovenborrelen om gebruik te maken van de reisbiljetten. De keus viel op Rotterdam. Ik kom er vrij frequent, minimaal tien keer per jaar voor een wedstrijd in De Kuip. Daarna is het meteen weer terug naar Duiven. Prachtige omgeving daar in Zuid en misschien zal ik in mei 2013 van daaruit naar de Coolsingel trekken en dus wat langer in Rotterdam blijven. Wie weet? Rotterdam een prachtige stad, dus, maar ik ken het eigenlijk niet. Slechts één keer ben ik op de Kop van Zuid geweest voor mijn werk en in de jaren tachtig moest ik eens naar de universiteitsbibliotheek voor mijn studie.

“Het Boymans” heeft ons nog nimmer mogen ontvangen en de planning is vandaag 4 100_1524januari. Een goede start van het nieuwe jaar. Eerder dan één uur konden we niet weg, we misten een aansluiting in Arnhem en vlak voor Rotterdam was er vertraging. We hoopten kwart over drie bij het museum te staan, maar het werd een half uur later. Eenmaal binnen waren we typische Nederlandse calculerende burgers. €32, – voor slechts 70 minuten Cultuur vonden we te veel.

100_1526Onze eerste culturele uitjes komen weer bovendrijven. Amsterdam 1991. Andere stad, andere tijd en een andere voetbalclub, maar nog steeds dezelfde mensen, zij die uiteindelijk niet gingen. Ook toen hebben we het Anne Frankhuis gemist, het Rijksmuseum van de buitenkant aanschouwd en door een chagrijnige suppoost van het Vincent van Goghmuseum werden we al heel snel naar de uitgang gekeken. Het liep tegen sluitingstijd. We zouden drie dagen cultureel besteden op ons eerste gezamenlijke uitje, we sliepen op de studentenflat Uilenstede van mijn broer. Oorzaak was dat diep in de nacht, vaak ’s morgens vroeg werd en er uitgebreid ontbeten moest worden, want op een lege maag kun je niet de stad in. Amsterdam ‘by night’ was voldoende toen.

Zo ook vandaag, op de kop af 22 jaar later is eventjes Rotterdam ‘opsnuiven’ uiteindelijk100_1530 voldoende. Als je de skyline alleen vanuit de verte kent, of erger nog van plaatjes, dan kun je concluderen dat Nederland slechts één wereldstad heeft en dat is Rotterdam. En de cultuur met hoofdletter C die kwamen we onderweg wel tegen. De feeërieke taferelen op de Westersingel ‘by night’ waren leuk, of ze nu met kapitalen geschreven worden of niet. Bovendien heerlijk gegeten bij ‘De Unie’ voor slechts een beetje meer dan de entree die we bespaard hadden. Wat wil een mens nog meer in Rotterdam?

Misschien de clou van de evergreen? Ken je die mop van die twee culti’s die naar het Boymans van Beuningen gingen? Ze gingen weer niet. L’ histoire se repete en dat is de kracht van humor. Toen vanwege jeugdige overmoed, nu door volwassen verplichtingen……..

100_1531‘When two ducks go to town’

Een Kuip dagje is een puik dagje: Feyenoord – Heerenveen 280811

IN DEN BEGINNE

Er waren eens twee mensen, mijn vader en moeder, heel rustige mensen. Op een genoeglijke voorjaarszondag in 1974 werd de rust heel onverwacht verstoord. Gekluisterd aan de radio, Langs de Lijn, schreeuwden ze het uit. Mogelijk Theo Koomen kondigde het kampioenschap van Feyenoord aan. Ik zeg met opzet ‘ze’ want voetballen dat deed ik voornamelijk zelf, de rest interesseerde me niet. Sinds dien was dat anders. Na dat ik getroost werd, ik was enorm geschrokken, ben ik het voetbal gaan volgen en uiteraard was Feyenoord mijn club. Op het schoolplein was ik voortaan Willem van Hanegem of Eddy Treytel als ik keeper was. Op mijn manier is de liefde voor de club nooit meer weggegaan. ’s Zondags Langs de Lijn en Studio Sport met het spreekwoordelijke bord bami natuurlijk. Later is dat minder frequent geworden, maar altijd teletekst bij de hand. Als jongetje ben ik twee keer met mijn vader naar het Diekmanstadion in Enschede geweest om Feyenoord te zien, twee keer heb ik Feyenoord zien spelen in Deventer, één met Johan Cruijff in de gelederen en in 1983 hadden we kaartjes voor de match in het Olympisch stadion.

Eenmaal groot geworden, bleef het liefde op afstand, maar met met oudste zoon moest ik beslist naar een wedstrijd en het werd De Graafschap in Doetinchem, een beroerde wedstrijd met Peter van Vossen nog in het team. Het heeft daarna bijna tien jaar geduurd voor hij mijn Feyenoordpassie heeft overgenomen. Ondertussen was ik op mijn 41e voor het eerst in De Kuip geweest voor een wedstrijd tegen Vitesse. Recent pikken we af en toe een wedstrijd mee via ‘Eredivisie Live’.

Mijn broer stelde voor een seizoenkaart te delen zodat we ieder met onze beider oudste zonen naar de thuiswedstrijden konden gaan. ‘Strak plan.’ Op zijn kaart en die van zijn jongste zoon konden wij immers ook met clubcard naar binnen en die had ik inmiddels al half jaar. Vanmiddag was het zo ver, de wedstrijden zijn eerlijk verdeeld, en de primeur was voor mijn zoon en mij, Feyenoord-Heerenveen.

 

TOEN WIJ NAAR ROTTERDAM VERTROKKEN

Toen wij naar Rotterdam vertrokken, vertrokken wij dan richting De Kuip. Printje mee voor de juiste route, de 128 kilometer verliepen probleemloos en op advies van mijn broer, die al een paar keer vaker was geweest, parkeerden we de auto bij metrostation Lombardije, veilig, gratis en goed loopbaar naar het Stadion. Een primeur voor mijn zoon die zich heeft ontwikkelt tot een wandelende encyclopedie. Hij weet veel nieuwtjes, roddels en achterklap via Twitter en andere sociale media. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat dit zoveel is, dat veel me ontgaat, maar samen met mijn oudste zoon naar Feyenoord geeft toch een heel feestelijk gevoel.

‘Zou mooi zijn als Ron Jans vanavond vertrekt’ De logica van zijn woorden ontgaat me, hij ziet mijn vragende gezicht en verduidelijkt zijn stelling: ‘Tja, dan hebben we in ieder geval gewonnen.’ Zo snel ben ik niet, bovendien verwonder ik me over de aanzwellende stroom supporters, terwijl het eigenlijk nog vroeg is. Om één uur stonden we voor de ticketoffice, met kopieën van paspoorten, betalingsbewijzen en bevestigingsbrieven van mijn broer en uiteraard onze eigen identiteitspapieren. Zou het goed gaan, want zo’n telefonische afspraak gaat 9 van de 10 keer fout. Geen enkel probleem, we kregen twee enveloppen mee met daarin de seizoenkaarten en hulpvaardige stewards leggen ons ongevraagd van alles uit. Hulde hiervoor. Dit waren we in de Arena anders gewend bij een wedstrijd van het Nederlands elftal, te beroerd om ons ook maar een beetje wegwijs te maken. Aangekomen op de juiste plaatsen, kwamen we tevreden tot de conclusie dat het hele beste plekken waren. Meteen maar een fotootje schieten. Het is geen straf nog een uurtje te wachten, kijkend naar een vol lopende Kuip. Jammer dat internet en de telefoonverbinding niet werken, maar och als dat het enige probleem is, tekenen we ervoor.

DE WEDSTRIJD

We komen natuurlijk voor de wedstrijd tegen Heerenveen. Na enkele minuten was het voor mij duidelijk dat de Friezen in theorie geen probleem moesten opleveren en toch was ik niet echt onder de indruk. Met name het individuele loopvermogen van de Friezen baarde me zorgen. Bovendien vond ik de verdediging van Feyenoord te afwachtend op beslissende momenten. Even is mijn aandacht weg als het vuurwerk ontstoken wordt. ‘Twaalfde minuut’ zegt mijn zoon. Nu wist ik dat bij Feyenoord geen nummer 12 speelt want dat is het publiek, en ik ben vandaag ook een beetje nummer 12, maar dat ook precies de twaalfde minuut voor het publiek is, wist ik niet. Wel mooi. Heerenveen maakte het eerste doelpunt uit, volgens mij, een te gemakkelijke strafschop, terwijl de Rotterdammers een strafschop werd onthouden. Bovendien mocht Heerenveen niet klagen door slechts met een gele kaart weg te komen bij een overtreding op een doorgebroken speler. Met een doelpunt van Fer is het gelijkspel in de rust. Tijd en ruimte genoeg om het karwei af te maken, hoewel Heerenveen al op de slachtbank had moeten liggen, want in hun vierde wedstrijd straalt het niveau van de Friezen al de geur van degradatie uit.

In de pauze leer ik iets van de communicatie van het Legioen, bijvoorbeeld door naar andere vakken te zwaaien wordt het gesprek gestart. Of wat te denken van de uitroep “Komen wij uit Rotterdam dan” dat beantwoord wordt met “Ken je dat niet hore dan?’ Ik zal een taalcursus Rotterdams gaan overwegen.

Na de pauze komen de Friezen snel op een voorsprong. Feyenoord moet dan alle energie weer steken in de gelijkmaker die komt via Cabral. Het doelpunt werd voorafgegaan door mooi voorbereiden werk, hetgeen ik ook te weinig zag deze middag. Want waar ik in de eerste helft me zorgen maakte over de verdediging, ergerde ik me in de tweede helft af en toe aan de besluiteloosheid van de aanval. Veel spelers, waaronder Cabral hebben veel te veel bewegingen nodig om een actie te maken. Bij Cabral is het voordeel dat er ook wel een aantal zaken goed gaan. Ik was minder content met het optreden van Fer. Te vaak na het aannemen van de bal is het één keer kappen en dan……niet schieten, maar nog een keer kappen en de kans is weg. Die besluiteloosheid zag ik meer, waardoor de daadkracht ontbrak, de duimschroeven moesten aangezet worden en dat lukte niet echt, ook niet tegen negen Friezen vanwege twee terechte rode kaarten. Het maakte de wedstrijd wel spannend, waarbij het angstzweet je in de bilnaad stond omdat kans op kans werd gecreëerd, zonder echt heel gevaarlijk te worden. Dus mijn advies aan Koeman voor mijn volgende wedstrijd en dat is tegen VVV om de spelers te voorzien van duimschroeven en laat hij dan ook Anas Ashahbar weer opstellen. De zeventienjarige debuteerde vandaag en dat ziet er veelbelovend uit.

Trouwens over duimschroeven gesproken, zelf ben ik ook op de pijnbank gelegd en wel door de Rotterdamse parkeerpolitie. Een bon van €53,50. Was er dan een parkeermeter dan? Ik heb niets gezien daaro, dat is lekker dan. Tegen VVV op 16 oktober beter opletten en zal me broer maar waarschuwen voor de wedstrijden tegen De Graafschap en ADO.