Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 18 dagen te gaan

 

 

Vroeger dacht ik nog wel eens, ik wil nooit tot de categorie mensen gaan horen die leven van weekend tot weekend. Ik wil van iedere dag een feestje maken. Jeugdige overmoed, iedere dag een feestje is wel heel veel feest. Ik ben niet zo’n feestvarken. Ik betrap me er steeds vaker op dat ik de gevleugelde uitspraak ‘Thank God it’s Friday’ ook wel eens bezig. Of in ieder geval wel denk. Niet dat mijn weekenden altijd zo spannend zijn, deze trouwens wel. Zondag op vak G in de Kuip. Feyenoord tegen PSV. Dus laten we eens gek doen, Thank God it’s Friday, ik weet het heeft iets triest. Maar goed, ik zat even over vijven in mijn privateleasebak (bakje) op weg naar huis. Ik voelde me echt de hardwerkende Nederlander voor wie een deel van de politici zich het vuur uit de sloffen lopen. Maar Mark, ik ga echt niet op je stemmen. Ik geef je wel even wat eten en goede ideeën. Mijn verantwoordelijkheid voor mijn Kamergotchi is oneindig ondanks de politieke animositeit die ik heb jegens de echte. En als hardwerkende Nederlander val ik midden in het radio 1 debat. En daar hebben we een partij zin in.

 

De eerste ronde tussen Roemer, Rutte en Van der Staay had ik dus gemist en ik viel er in toen Buma zijn (sociale) dienstplicht bepleitte. Even later ging het over Europa, een warm pleidooi van Pechtold voor Europa. En och wat heeft die man toch gelijk, we moeten Europa sterker, beter en slagvaardiger maken. Maar dan wel voor iedereen en niet alleen voor de kosmopolieten. En hoe we dat voor elkaar moeten krijgen met al dat cynisme is de grote vraag. Buma brabbelde nog wat om de cynisten nog wat naar de mond te praten en toen ging het over een waardige beëindiging van het leven waar Pechtold en Seegers elkaar niet echt kunnen vinden. Moeten we eerst zorgen voor een waardig leven op het eind, of moet het leven waardig eindigen. De laatste ronde hoorde ik Klaver, Krol en Asscher. Heb niet alles meer gehoord, maar ik ergerde me aan de marketinggeliktheid van Klaver, Krol neem ik sowieso niet meer serieus en Asscher wilde echt wel links om de volgende periode. Maar hoe moeilijk is dat met Rutte vijf jaar aan je broek te hebben gehad. Ik blijf de vraag stellen zou het echt nog minder sociaal zijn geweest zonder de PvdA? Ik ben er nog niet uit, maar heb voor alle negen debaters een goed advies voor dit weekend: Hand in hand kameraden! Ik zal zondag het goede voorbeeld geven.

 

Puik in de Kuip: Feyenoord – PSV (4 december 2011)

Bijna dertig jaar geleden zag ik mijn eerste, tevens laatste topper van Feyenoord. Vandaag was het weer zover, samen met zoonlief naar De Kuip om ‘de onzen’ tegen PSV te zien spelen. Passend bij de tijd van het jaar zou ik willen beweren ‘Vol verwachting klopt ons hart’. In de wetenschap dat Feyenoord de laaste wedstrijden met pieken en dalen speelt, rijden we optimistisch naar Rotterdam. Het was rustig op de weg, dus binnen vijf kwartier waren we bij De Kuip, ruim op tijd in het stadion. Onderweg bespraken we de wedstrijd. We waren benieuwd of het spandoek ‘Deze wedstrijd werd mede mogelijk gemaakt door de gemeente Eindhoven’ te zien was. Ik vind dat namelijk een leuk spandoek dat aangeeft hoe verschillend gemeenschapsgelden verdeeld worden aan profclubs en daarmee oneerlijke concurrentie met zich meebrengt. Het zij zo, we blijven optimistisch.

Mijn gedachten gaan even terug naar mijn eerste topper, Ajax-Feyenoord in het Olympisch Stadion. Het moet begin jaren tachtig zijn geweest. Heel veel staat me van de wedstrijd niet meer bij, anders dan dat het 1-1 is geworden en dat Ajax kampioen werd. Feyenoord was geen titelkandidaat meer. Ik heb geen zin om het op te zoeken, want ik ben niet echt geïnteresseerd in de jaartallen waarin 020 kampioen werd. Wat me vooral bij is gebleven is de opmerkelijk rol die mijn vader toen gespeeld heeft op de tribune. Toen schaamde ik me als puber kapot, nu vind ik het vooral een onverstandige actie. We zaten vrij vooraan en om de een of andere reden was de logistiek niet geweldig. Steeds meer mensen gingen op de trappen naast ons staan en op een gegeven moment belemmerden zij ernstig het zicht op de wedstrijd. Mijn vader vroeg ze eerst vriendelijk of ze naar hun eigen plaats wilden gaan, hij had immers een half weekloon voor die kaartjes betaald, dus wilde hij wel genieten van de wedstrijd. Een enkeling keek hem stoned aan, maar de meesten van de circa veertig mensen op de trappen, stoorden zich niet aan een opgewonden standje uit het oosten van het land. Op het einde van de eerste helft hield mijn vader het niet meer en deed een laatste ultieme poging en riep: ‘Beste mensen…………(en toen brak zijn geduld en schreeuwde vervolgens) OPROTTEN allemaal.’ Een grote boze man uit de Bijlmer keek hem even vuil aan, vervolgens keek hij naar de ME die vlak voor ons opgesteld stonden, maar geen vinger uitstak naar de drukte en besloot dat zijn joint belangrijker was dan een boer die voor Feyenoord was. Mijn vader heeft het maar zo gelaten, gelukkig. Er was toen nog geen clubcard en als relatief neutrale supporter kon je overal geplaatst worden. Toen kon dat nog, maar echt gezellig was het niet.

Vergeten zelf foto’s te maken, heb deze maar eerlijk gepikt van de site, welke is wel duidelijk.

Dat was het vandaag wel, vooraf, tijdens en zeker na de wedstrijd tegen de Eindhovenaren. Het was spannend, Feyenoord was goed op dreef en liet vooral een heel gezonde portie werklust zien. Vooral dat laatste is volgens mij doorslaggevend geweest voor de winst van Feyenoord, of zoals Koeman het zelf ook verwoorde: ‘Aan beide kanten konden er meer doelpunten gemaakt worden.’ Desalnietemin, een zeer verdiende overwinning met twee mooie doelpunten voor Feyenoord. Langzaam maar zeker klopt Feyenoord voorzichtig aan bij de top van de Nederlandse competitie, de plek waar ze ook horen te staan.

Wedstrijden als die van vandaag kunnen me niet vaak genoeg voorgeschoteld worden. Ik weet niet of het spandoek dat ‘deze wedstrijd mede mogelijk werd gemaakt door de gemeente Eindhoven’ aanwezig was, want de tweede ring is voor mij niet zichtbaar. Een spandoek dat iedere wedstrijd mede mogelijk wordt gemaakt door de 12e man zou niet misstaan in De Kuip. De sfeer was optimaal, de wedstrijd heel spannend en na 90 minuten kwam ik er achter dat ik geen foto heb gemaakt van de wedstrijd zelf. Niet aan gedacht, dus nog maar snel een foto van het bijna voltallige Feyenoord publiek dat bleef na afloop om het team te bedanken. En andersom natuurlijk. Ik verheug me al op de wedstrijd tegen FC Twente. De echte kraker op 29 januari 2012 is helaas voor mijn broer en zijn zoon, want we delen de seizoenskaart natuurlijk eerlijk. Want eerlijk zullen we alles delen, ook de toppers.