Bewondering en verwondering op het Cotlandenpad.

Op het moment dat we op het Cotlandenpad richting kasteel Amerongen liepen wisten we dat het percentage koningsgezinden in Amerongen een paar procentpunten minder was geworden. We hoorden de koning op de radio Maastricht bedanken, hij was zich bewust van de dalende populariteitscijfers, maar zou zich wel wat aantrekken van positieve feedback. Als hij dat niet zou doen dan zou je een soort Poetin zijn!!!! We fronsten onze wenkbrauwen en wilden dat hier een foto van gemaakt was. Dan had de koning meteen onze feedback. We weten niet of wij de enige waren die deze ‘slip of the tongue’ is opgevallen.

We luisterden niet naar het nieuws verder, maar genoten van het Colandenpad. Kasteel Amerongen was vandaag voor publiek gesloten. Deze ochtend werd het Kasteelplein in het dorp feestelijk geopend en Amerongers waren welkom in het kasteel. Maar om het kasteel lopend en verder de bossen in bleek het Cotlandenpad een top wandeling, ondanks de sterk beschadigde bossen. Op 18 juni 2021 is met een valwind een substantieel deel van de bossen beschadigd. Maar ook dit is de werkelijkheid van een klompenpad, een stuk historie die ik als wandelaar ervaar als ‘het is zoals het is’. Er wordt hard gewerkt aan herstel en met een beetje vertrouwen doet de natuur de rest.

Als je varkens leuke dieren vindt, dan is het Cotlandenpad ook een aanrader.

Aan het einde van de wandeling liepen we door Amerongen, de kers op de taart. Wat een plaatje is dit dorp. Ik vind dat het woord pittoresk de schoonheid van het dorp te kort doet. Het is een ‘tableau vivant’ van een verzameling ansichtkaarten. Prachtig. Maar het is niet voor niets 27 april 2022 dus de Oranjefestiviteiten zijn niet ver weg. Het nieuwbakken Kasteelplein doet dienst voor de festiviteiten. Maar ook op andere dagen zijn er in Amerongen tekenen van Oranjegezindheid. Er is een heuse Wilhelminaboom bij de Andrieskerk en een historische pand dat Huize Oranjestein heet. Dat is natuurlijk ook niet voor niets. Oranjegezind of niet, ik heb Amerongen en het Cotlandenpad in mijn hart gesloten.

Het nieuwbakken Kasteelplein

Hieronder de foto’s van de blijvende Oranjecollectie in Amerongen.

(meer foto’s van het Cotlandenpad, zie ook Instagram account titiissprakeloos)


de Wilhelminaboom

De wereld draait door……..

Eindelijk mochten we weer, onbekommerd, tenminste dat gevoel had ik. Weliswaar mondkapje bij de hand en QR-code mee, want je weet maar nooit hoe de regels elders precies geïnterpreteerd worden. Een lang weekend gepland met reisgenoot en oud-collega. Uit de vele opties kozen we de Franse Ardennen. Ik mocht het organiseren en dat had ik met de kennis achteraf best aardig gedaan. Maar mochten we wel echt? Op de dag van vertrek stond de wereld in brand. Niet onze vakantiewereld, nog niet, maar wel op ons eigen continent. Als nieuwsjunk met in ieder geval basale historische kennis vlogen er meteen honderdduizend doemscenario’s door mijn hoofd. Zo gek is dat toch niet? Ik zal de details besparen, ze zullen de afgelopen dagen op de conventionele media, maar vooral ook op de sociale media, ruimschoots gepasseerd zijn. Ik weet het niet, want ik was op vakantie. Naar de Franse Ardennen met de opdracht vooral niet te veel met het nieuws bezig te zijn. Ik ken mezelf, je kunt het nieuws volgen, maar in de tijd van informatie, desinformatie en vooral tegenstrijdige informatie kun je met een zweem van Weltschmerzen je kop helemaal gek mindfucken. En zoals ik geleerd heb na twee jaar Corona, de mensheid is in staat om een heleboel onzin te creëren en erger nog, erin te geloven en er naar te handelen. Waarom zou dat nu anders zijn?

Ik weet slechts dat ik met ‘gek’ worden er geen invloed op kan uitoefenen. Ik heb maar een heel klein percentage informatie van wat de hoofdrolspelers weten. Hoe kan ik oordelen, behalve dat er een gevaarlijke situatie is ontstaan en dat er nu al miljoenen mensen daadwerkelijk lijden. En hoeveel er nog bijkomen? En toch ga ik op pad. De wereld, onze wereld draait gewoon door. Er is een strak blauwe lucht, fris maar zonnig, al deze dagen. Af en toe krijgen we flarden nieuws mee ’s Avonds even de high lights doornemen en deze even kort bespreken. Het voelt dubbel, je neemt het nieuws ongewild toch mee in je gemoedstoestand, maar grote delen van de dag ben je gewoon een lang weekend weg. Lunchen in Thorn, het witte stadje. Onderweg door België, waar we nog wel even een paar fikse hagelbuien meekrijgen. Aangekomen in de stad van onze bestemming, Charleville-Mézières, betrekken we een appartement dat ons bevalt. De eerste zon op een terras pakken, een museum bezoeken en op zondag een prachtige wandeling langs de Semoy. Op de terugweg koffiedrinken in Bastogne en wederom een eenvoudige lunch in Steyl, Limburg. Het kan allemaal, het mag allemaal en de wereld draait door en ik kan terug zien op een geslaagd weekend. Tja.

Thorn, het witte stadje, ligt er rustig bij op vrijdagmorgen. Van Carnaval, dat ook gewoon doorging, is nog weinig te merken.

Zaterdagmiddag, terwijl we genieten van de cappuccino op het zonovergoten prachtige plein van de stad, vormt zich een kleine groep mensen. Blauw en geel is zichtbaar en de kleine groep groeit langzaam uit tot zo’n 150 mensen. Wij gaan er bij staan, krijgen een pamflet van de Franse onafhankelijke democratische arbeiderspartij, en blijven erbij staan. Op de achtergrond draait de permanente draaimolen door.

In het Ardennenmuseum, leren we over de geschiedenis van de streek, kunstwerken van lokale kunstenaars uit het verleden, maar ook een afdeling gewijd aan de kunst van het marionettenspel. Wie trekt er aan de touwtjes? Zou de wereld er anders uitzien als dat inderdaad een vrouw zou zijn die de ‘mannetjes’ zou kunnen leiden via wat ‘onzichtbare’ lijntjes.
(kunstwerk van Édouard Louis Henry Lerolle, 1900)
De zon scheen uitbundig in de Franse Ardennen bij de zondagmiddagwandeling in Tournavaux. Waar schijnt de zon nog meer in Europa?
Bastogne, een tank ter nagedachtenis aan de verschrikkingen in de Ardennen, waar één van de meest bloedige veldslagen in West-Europa tijdens de tweede wereldoorlog heeft plaatsgevonden. Het was toeval dat we Bastogne hadden uitgekozen. Of toch niet?
Met een bord patat en twee kroketten eindigden we in Steyl……Een prachtig kloosterdorp aan de Maas. Ik moest denken aan het door mij hoogstgewaardeerde liedje van Ellen Ten Damme, Alles draait!!!

1 mei Dag van Werk aan de Winkel

De dag waarvan je wist dat ie ging komen, 1 mei de Dag van de Arbeid, maar nu in Corona tijd. Ooit een dag opgericht door de Socialistische Internationale en voor het eerst gevierd in 1890 om de achturige werkweek af te dwingen, nu zien we het werken allemaal vanuit een ander perspectief. Werken thuis, heel hard werken in de zorg, hard werken om je zaak in stand te houden of werkeloos toe moeten zien hoe alles als sneeuw voor de zon verdwijnt. En dat is ook heel hard werken lijkt me. In coronatijd is er werk aan de winkel.

20200501_211620

Werk aan de winkel om de coronaschade op te ruimen? Misschien, maar veel meer is het nodig om de weeffouten van onze economie en ook het internationale bestel te herijken. En je kunt je afvragen of het wel weeffouten zijn en geen fatale constructiefouten die wij nu pas merken omdat we aan den lijve ondervinden dat alles niet zo vanzelfsprekend is en erger nog, niet logisch. Het is een open deur om aan te geven dat de publieke sector schandalig is verwaarloosd de afgelopen twintig jaar. We klappen onze handen blauw voor de zorgmedewerkers, maar is er de komende jaren geld voor een goede beloning? Het bedrijfsleven zegt altijd dat het geld verdient moet worden door hen. Voor een deel is dat waar, maar wat ze gemakshalve vergeten is dat goed onderwijs, zorg, rechtsspraak en infrastructuur toch het glijmiddel is voor de samenleving. Dus ook voor het bedrijfsleven. We hebben het dan nog niet eens over de klimaatgevolgen die een economie in een hypertoestand af weet te wentelen op de overheid en dus de belastingbetaler. Herstructurering op vele vlakken is een vereiste. En dat gaat niet van de een op de andere dag.

20200501_211340

 

En dan heb ik het nog helemaal niet over de internationale orde die ook aan herziening toe is. Globalisering is op veel fronten het toverwoord geweest voor het neoliberalisme, met de drogreden dat we allemaal rijk worden van vrije handel tussen landen en bedrijven. We weten al jaren dat dit onzin is, maar we voelden het niet omdat ook de meeste mensen in Nederland mondiaal gezien aan de goede kant van de verdelingsstreep hebben gestaan. Vraag maar eens in Bangladesh hoeveel profijt ze hebben gehad van de mondialisering van de economie. Overtuig eens een Afrikaanse gelukzoeker hoe profijtelijk de globalisering voor hen heeft gewerkt. Ik ken de antwoorden, maar weet niet de oplossingen. Werk dus aan de winkel.

De kramp waarin populisten schieten is natuurlijk ook een heel goedkoop riedeltje. Eigen land eerst en het liefst een autarkische maatschappij waarin we alles zelf maken en hebben. Olie, medicijnen, mondkapjes om maar eens een paar dingen te noemen. Er zal kritisch nagedacht moeten worden over goederenstromen. Wie verdient eraan? Wat kost het voor het milieu? En welke landen kunnen hun macht vergroten door andere landen afhankelijk te maken van bepaalde goederen. America first, Brasil primeiro of Nederland eerst. Met mannen als Trump, Bolsonaro of onze Baudet kunnen we de Internationale op een dag als vandaag bij het oud vuil neerzetten. En dan hebben we Poetin en Xi nog niet eens genoemd. Er zal iets moeten veranderen in plaats elkaar te bestoken met halve beschuldigingen en fakenews. Hoe ik weet het niet, maar dat er werk aan de winkel is moge duidelijk zijn.

 

Zelfs op kleinere schaal binnen Europa moet er gewerkt worden aan herstel. Maar herstel van wat in een sfeer waar over en weer beschuldigingen worden geuit. Italiaanse maffia profiteert van de coronacrisis, Nederland is hardvochtig en lomp, Frankrijk houdt essentiële goederen tegen voor andere lidstaten, Hongarije heeft overal schijt aan en Polen? En nog is Polen niet verloren, nog niet. Engeland gaat zich verder afscheiden middels de Brexit, maar hoe en met welke gevolgen is onduidelijk. Naast de socialistische Internationale kunnen we ‘Alle Menschen werden Brüder’ ook in het historische rariteitenkabinet zetten. Puinruimen en opnieuw formuleren hoe we ons als Europa gaan presenteren in de wereld. Een hele hoop werk aan de winkel.

20200501_211037

In navolging van Claudia de Breij die het Meezingplan voor 5 mei heeft gelanceerd, wil ik het Meedenkplan voor de Dag van de Arbeid introduceren in hopelijk het tijdperk van na de Corona. Te beginnen in Nederland. Wij hebben toch al een hele slappe cultuur als het gaat om de 1 mei viering. Ik stel voor dat we 1 mei 2021 bombarderen tot Dag van het Werk aan de Winkel. We starten die dag met een ander lied dan de Internationale om de slachtoffers van de Coronacrisis te herdenken. Van mijn part contracteren we Rachelle Hazes voor deze eerste herdenkings- en bevrijdingsdag die uiteraard een vrije dag gaat worden. Want naast herdenking moeten we ook ons zelf bevrijden van niet werkende oplossingen voor de publieke sector, de Europese order en uiteraard de internationale verhoudingen. Meedenken is daarbij van belang, niet vanuit rechtspopulistisch benepen perspectief, niet vanuit linkse betweterige dogmatiek en zeker niet vanuit de portemonnee van de zogenaamde 1 % van het grootkapitaal, wie dat ook mogen wezen.

 

Kortom, we gaan met zijn allen nadenken, luisteren naar elkaar en stapje voor stapje leren van de gemaakte fouten. Iedere jaar een Dag van Werk aan de Winkel op 1 mei. De winkel is dan de wereld. Lijkt me mooi, het is jammer dat ik niet het bereik heb van Claudia de Breij in de sociale media. En gezien de rotzooi die ze in het Twitterriool over haar heen krijgt is dat ook wel weer fijn voor mezelf. Ik kan er mee leven dat de Dag van Werk aan de Winkel er niet komt. Ik ben geen knip voor de neus waard als ik het niet voorstel middels dit blogje. Het is aan u.

Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland….. nog 11 dagen te gaan

 

Ik heb de krant net uit. Dat wil zeggen stukken gelezen die de moeite waard zijn en in gedachte de stukken die ik morgen nog wil lezen. Vaak komt het er niet van. Alles wat met de verkiezingen te maken heeft sloeg ik over. Had er even geen zin in. Zo las ik dat er in Servië een gehucht is dat zich Poetindorp heeft genoemd. De bewoners hebben het niet zo op met het geflirt met Europa van de regering in Belgrado. Nu hoef je hier ook niet echt bang voor te zijn. Het Slavische bloed kruipt waar het moet kruipen, dus van een daadwerkelijke vrijage met Europa zal niet zo snel sprake zijn. Bovendien hoe lekker is Europa nu als huwelijkspartner. Maar toch, een symbolisch afscheiding van het moederland, gedreven door haat tegen de Turken en Poetin als verlosser. Ook las ik in de krant dat er serieus werk gemaakt gaat worden van Calexit. Het liberale Californië overweegt serieus de weg in te slaan zich af te scheiden van Trumpland. Zo ver zal het wel niet komen, maar de onrust is duidelijk en het signaal evident.

 

Kom ik toch weer uit bij de Nederlandse verkiezingen. Moet ik ook een plan B (niet die van Marianne Thieme!) gaan bedenken? Als het eens mis gaat in Nederland, moet ik ook niet een eigen minirepubliek gaan uitroepen? Hoe groot is de kans dat het mis gaat. Theoretisch is de kans dat Wilders de grootste wordt aanwezig, al heb ik mijn geld op de VVD gezet. Maar hoe geloofwaardig zijn Rutte en Buma als het gaat om het zich houden aan hun belofte? We weten wat er met de 1000 euro voor de hardwerkende Nederlander is gebeurd. Verder hoor ik dat Buma een ballonnetje heeft opgelaten om de Nederlandse jeugd weer te laten staan voor de les en het Wilhelmus moet gaan zingen.

Eerst zien en dan geloven, dus een alternatief plan om te voorkomen in een tweede gedoogconstructie te moeten leven is hard nodig. Maar hoe doe ik dat? Met een bevolkingsdichtheid van 410 inwoners per vierkante kilometer geeft dat mij recht op 2440 m2 Nederland dat ik kan opeisen. Dat is meer dan mijn eigen perceel, maar wat doe ik met een stuk grond van laten we zeggen 50 bij 50. Niets, zo autarkisch ben ik niet. Ik moet dus medestanders gaan vinden om een eigen vrijstaat uit te roepen. Wie wil? Ik hoef helemaal niet de baas te worden, misschien wil Arjen Lubach wel de Farao zijn? Van mij mag hij, graag zelfs. Ik moet er nog maar eens over na denken, eerst 15 maart maar afwachten.

Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 36 te gaan

 

 

Sylvana Simons stalkt me. Niet letterlijke natuurlijk, want ze heeft het ongetwijfeld te druk. Nee het is de geest van Sylvana die me achtervolgt. Dat is sinds gisteren toen ik de stemwijzer heb ingevuld. Wie prijkt er op afstand op nummer 1 op mijn lijstje. Jawel Artikel 1 van Sylvana. Het eerste wat ik dacht wie heeft de Stemwijzer gehackt? Ook de politieke voorkeur van mijn zoon gaat richting Sylvana. Op het werk heb ik al gehoord dat meerdere collega’s op Sylvana moeten gaan stemmen. Wat heeft Poetin met Sylvana, wat heeft Erdogan met Sylvana? Hebben zij de kennis en kunde om Sylvana te lanceren als de gedoodverfde winnaar van de verkiezingen in maart? De invloed van Trump om Sylvana te promoten acht ik klein. De Amerikaanse president houdt meer van kindvrouwtjes die zich laten gedwee laten ‘grabben by the ….’ u weet wel. Je kunt alles van Sylvana zeggen, maar het is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken is mijn indruk. Ik ga dus voor een sterke en dominante vrouw volgens de stemwijzer. Vreemd, zo ben ik helemaal niet.

Als het om Artikel 1 gaat kan ik heel eerlijk het volgende zeggen. Ik haat de Zwarte Pietendiscussie, het is je reinste grachtengordel gezwets. Mogelijk één grote opgezette VN-klucht door een paar Caraïbische potentaten die geld willen zien. Het Nederlandse slavernijverleden is verfoeilijk, ik zeg met recht niet ‘ONS’ slavernijverleden. In de tijd dat de slavernij in Suriname is afgeschaft, waren mijn voorouders waarschijnlijk nog ongeletterd en wisten niet beter dan dat hun wereld bestond uit hun dorp en het nabijgelegen dorp. Hooguit wisten ze dat er zoiets als Rome was, goed katholiek als ze waren. Als er herstelbetalingen moeten komen laten ze maar een paar grachten verkopen in Amsterdam, met alle toeters en bellen erom heen. De rijkdom uit de 17e eeuw is daar verzilverd met het bloedgeld, daar heb ik niets mee te maken. Opkomen voor hedendaagse slavernij, kinderarbeid, vrouwenhandel en de oneerlijke mondiale verhoudingen tussen landen, dat is iets om voor warm te lopen. Niet het geneuzel van een paar hobby-relschoppers die door de mainstream BN-ers als Jeroen Pauw, Mathijs van Nieuwkerk en hun vriendjes worden gesteund.

Nu zou ik dus wat hebben met Sylvana die op onvergeeflijke wijze in zee is gegaan met de vijfde colonne uit Turkije? DENK het toch niet! Of toch, over bovenstaande punten zijn we het dus oneens, maar de rest? Maar liefst 82% tussen mij en Sylvana schijnt te matchen. Ik begrijp het niet en zal nog nader onderzoek moeten doen de komende dagen. Nog 36 te gaan.

Een persoonlijke tocht door stemmend Nederland……nog 40 dagen te gaan

 

 

En de winkel is open gegaan vanavond. We kennen nu het definitieve assortiment en voor we echt mogen kopen in de democratisch snoeppot, mogen we genieten van de aanprijzingen de komende veertig dagen. 15 maart weten we hopelijk wat we willen ‘kopen’. We hebben dan de ruzies, leugens, overdrijvingen, valse beloftes, onthullingen en de gladde marketingpraatjes op waarde weten te schatten. Spannend, ik weet nog totaal niet wat ik wil kopen. Of ik weet het eigenlijk wel, maar weet niet of het in de aanbieding is, of blijft. De Tweede Kamerverkiezingen met 28 partijen is natuurlijk een feest der democratie. We weten nog niet of het een beschaafd feestje wordt. Links en rechts, oude en nieuw politiek, grachtengordel, gevestigde orde en protestpartijen; afsplitsingen en nieuwe partijen. Allemaal richten ze hun pijlen op de electorale consument, met meningen, feiten en zo u wilt alternatieve feiten over Europa, vluchtelingen, ouderenzorg, Erdogan, Poetin en Trump. Ik ben een van die consumenten en zal me een weg moeten banen in het exhibitionisme van meningen en bevindingen van de heren en dames politici.

Een tocht dus van veertig dagen om tot een wijs besluit te komen. Ik, autochtone hoogopgeleide witte Nederlander met als extra handicap dat ik man ben, moet aan zelfonderzoek gaan doen. Ben ik multiculti of toch misschien wel representant van ‘de boze witte mannen-pest’? Zal ik gaan voor de nuance en redelijkheid of ga ik me als een recalcitrante stemmer opstellen? Kom ik over veertig dagen met een principieel besluit of laat ik me leiden door strategische overwegingen? Welke strategische overwegingen trouwens, want op grond waarvan zijn de onderzoeken betrouwbaar? De Brexit had de ‘mainstream’ niet voorzien, laat staan Donald Trump. Door wat laat ik me uiteindelijk leiden of verleiden? Angst voor Europa, angst voor oorlog of terrorisme, angst voor het rechtse gevaar, angst voor de grachtengordel en de elite? Of ben ik ook nog ergens voor en voorzie prachtige toekomstbeelden met een van de 28 partijen die zichzelf in de aanbieding gooien om van Nederland een paradijs te maken.?

De komende veertig dagen staan mijn eigen overwegingen, hersenspinsels en de dagelijkse verkiezingsbanaliteit centraal in de serie: Een tocht door stemmend Nederland…..nog 40 dagen.

Begrip, van de dag (195) The years of…..

 

 

 

THE YEARS OF….

 

Boris is niet meer. Althans niet meer zo publiek als de afgelopen weken, maanden of voor Londen zelfs jaren. Als ik bovenstaande afbeelding mag geloven is hij bezig met zijn memoires, of althans een deel ervan. Ik gun hem nog vele jaren in gezondheid, dat wel. Dat een leider zijn meer is dan de pias uithangen of een recalcitrant managementboek lezen en zoeken naar commitment om macht te werven, maakt niet uit bij wie. Dit weet Boris nu en heeft zijn knikkers geteld. The Years of a Clown is dus in de maak. Ongetwijfeld zal het een bestseller worden. Maar ik zie een markt.

Donald Trump gaat in retraite en komt met het fenomenale boek The Years of a Devil. Er is genoeg stof en er zullen genoeg geboden zijn die Donald heeft overtreden. Poetin graaft zich bio met The Years of a Tsar. Erdogan kijkt terug op zijn reactionaire periode en met Atha Türk meekijkend over zijn schouder produceert hij The years of a Sultan. Marine Le Pen schrijft duaal mee met Poetin, immers haar grote financier en komt met The Years of a csarina. En wat te denken van onze eigen Geert? Wanneer zou The Years of a lunatic in de schrappen liggen. Of Mark Rutte met The Years of Chameleon.

Ik voorzie in de nabije toekomst een hausse aan veelzeggende (auto)biografieën en misschien wel hoogstaande literatuur. Daarna komt er een periode van hard werken, ook voor politici. Er moet puin geruimd worden en er is geen tijd voor gevaarlijke paljasserij. Dus laten we ons verheugen op mooie boeken, daarna zal het minder worden. Overigens als er zich fanclubs verzamelen rond een van bovenstaande auteurs naar aanleiding van hun boeken, dan is dat de groep die je moet wantrouwen.

Begrip, van de dag (185) Waar is Silvio

 

 

 

WAAR IS SILVIO

Ik moest vandaag in een keer aan Silvio denken. Nu zijn er gelukkig heel veel dagen dat ik niet aan Silvio denk. Denkend aan Berluconi gaan bij mij de misantropische sluizen wijd open. Liever heb ik dat niet. Ik denk liever niet aan bevriende staatshoofden die bunga bunga party’s geven met minderjarige meisjes gefinancierd met gestolen en/of overheidsgeld. Bovendien moet je in deze dagen nog oppassen met het beledigen van zogenaamd bevriende staatshoofden. Gelukkig is Berlusconi geen staatshoofd meer. Maar waar is Silvio dan wel. Ik hoor niets meer van hem.

In een tijd dat mafkezen, rechtsextremisten, populisten en blinde machtshonger in veel (Europese) landen naar de macht probeert te grijpen of in ieder geval een machtsfactor van belang lijkt te worden, is het in Italië relatief rustig. Ik weet niet of de media andere gekken belangrijker vindt. Poetin, Erdogan, Trump, Le Pen, Wilders om er maar een aantal te noemen, staan nog wel te vaak in de krant. Silvio niet meer. Wat doet Silvio tegenwoordig? Zijn kleine Silvio in conditie houden met Viagra om zijn eeuwige jeugd te bewijzen? Een coup voorbereiden om samen met Poetin een supranationaal bunga bunga party te houden met een geitenafdeling voor iemand in Turkije? (Oef, mijn vakantiebestemming naar dat land kan ik voorlopig op mijn buik schrijven)

De vraag kwam bij me boven toen ik las dat een relatief onbekende frisse dame van 55 jaar de mogelijke burgemeester van Rome gaat worden. Mevrouw Raggi is van de school van Beppe Grillo en zit in de gemeenteraad van Roma. Grillo is een cabaretier die de Italiaanse politiek op de hak nam en omdat het niets was, is en wordt, zelf maar een politieke protestbeweging is gestart. Of mevrouw Raggi grappig is, politiek betrouwbaar en idioten kan weren, ik weet het niet. Mijn zegen heeft mevrouw Raggi zeker. Dat neemt niet weg dat ik nog steeds niet weet waar Silvio is.

 

Begrip, van de dag (163) Vrede in Rusland

 

 

 

VREDE IN RUSLAND

 

Met een romantische bril wordt vaak teruggekeken naar het Wilde Westen. Een tijd van pioniers die zorg droegen voor het genenpakket van het huidige Amerika. We kennen slechts de verhalen van stoere binken en wilde meiden die het hebben overleefd in de wildernis. Maar het kan nog steeds, nu niet in het westen, maar in het oosten als we het bekijken vanuit ons Nederlandse perspectief. Mijnheer Poetin stelt een hectare grond ter beschikking in grote delen van Siberië voor Russen, maar ook voor buitenlanders met pioniersgeest. Siberië moet bevolkt worden, toerisme gestimuleerd, veeteelt versterkt en goed, landbouw is gezien de temperaturen nog te hoog gegrepen. Misschien is dat laatste met de opwarming van de Aarde toekomstmuziek.

We hebben misschien een negatief beeld van Poetin, maar in een tijd waar goed en slecht toch niet zo duidelijk is, moet iemand met een avontuurlijke inborst niet te kritisch zijn. Heb je genoeg van de mierenhoop in het drukke Nederland, kun je je buurman niet uitstaan of ben je door je eigen onaangepaste gedrag sowieso al kansloos in het land van de wetjes en regeltjes, ga naar Rusland van mijnheer Poetin. Je krijgt de beschikking over een hectare grond en na vijf jaar zelfs het Russische staatsburgerschap. Ga aan de slag, neem je vrouw mee of laat haar gewoon thuis en start een nieuw liefdesrijk nestje in het koude Siberië. We zijn per slot van rekening allemaal wereldburgers en moeten ons niet laten leiden door kunstmatige vijandsbeelden. Het is allemaal betrekkelijk met zogenaamde vrienden in Saoedi-Arabië en een toekomstige Amerikaanse president die Trump heet.

En wat kan je nu gebeuren in die koude uithoek nabij Alaska, buiten bevriezing van wat ledematen? Je hebt wel wat anders aan je hoofd dan het uiten van subversieve uitspraken die mijnheer Poetin niet bevallen. Je moet de elementen trotseren, je moet met ware doodsverachting een boost geven aan je nieuwe bedrijf, je moet nieuwe vrienden maken en een bedrijf opzetten waar je nazaten trots op zijn. Een half jaar eerder was het aanbod van Poetin ook al in het nieuws in verband met de oplossing van het vluchtelingenprobleem. Als arme Russen, gefrustreerde westerlingen en gevluchte moslims in hetzelfde schuitje van barre kou, ver weg van de mondiale oorlogsdynamiek zitten, wordt alles vloeibaar. Misschien dat de eeuwigdurende vrede wel eens uit die hoek kan komen. De new frontier is in de maak.

Begrip, van de dag (152) Kwartetten met wereldleiders

 

 

 

KWARTETTEN MET WERELDLEIDERS

 

De wereld duiden, dat is nogal een dingetje tegenwoordig. Vroeger was je van de Free World of je was een communist, dan wel een arme nooddruftige wereldburger, zie daar de eerste, tweede en derde wereld. Nu is dat veel minder doorzichtig. Onze politieke leiders doen wel pogingen om ons, verdwaald electoraat, de weg te wijzen. Wilders schets een wereld met veel foute mensen en voor de goede wenst hij een hek met de een grote uitgang voor de mensen die hem toch onwelgevallig zijn. Marianne Thieme streeft naar een fluwelen revolutie waar het varken, de kakkerlakken of welk ander schepsel Gods het voor het zeggen krijgt. En Samsom en Rutte? Ik heb ze nog niet kunnen betrappen op vergezichten en duidelijkheid voor de komende decennia. Ze zijn waarschijnlijk net zo onmachtig om een goede mondiale inschatting te maken.

Misschien is het handig om een kwartet te maken van de (wereld)leiders om ons heen. Op die manier hebben we in ieder geval een beetje idee, wie bij wie hoort. Met een goed gefabriceerd spelletje zit er misschien wel een leuke boterham in, mogelijk zelfs wereldvrede. Want zeg nu zelf, welke wereldleider wil er nu in een negatief daglicht staan in mijn kwartet?

  • Mag ik van jou van de bevriende leiders, maar we weten niet waarom Erdogan?
  • Nee, heb ik niet, maar dan wil ik van dezelfde serie Abdoellah bin Abdoel Aziz al-Saoed, koning van Saoedi-Arabië?

Of:

  • Van Oppassen, gevaarlijke sujetten, wil ik Poetin en dan meteen ook maar Rohani van Iran en Kim-Jong-un van Noord Korea.

Of: – Van Panama-Papers belaste leiders wil ik……..

Je wilt gewoon een beetje houvast hebben in het leven.

En dan accepteer ik nog wel dat er misschien ieder jaar een nieuw kwartet gemaakt moet worden want de wereld is veranderlijk. Want hoe gaan wij Merkel volgend jaar zien na haar strategische knieval naar Erdogan, hoe duiden we dan de Britse premier Cameron na de Brexit en vinden we de Amerikaanse president nog wel zo leuk als ttip ons door de strot is geduwd of wat te denken van Donald Trump als nieuwe president? Ik wil meer kaders hebben om mijn verantwoordelijkheid als burger op te kunnen pakken al is het maar voor een jaar. Ik wil niet iedere dag hoeven te denken, moeten we de Koerdische leider nu vertrouwen of laten we Assad nog maar een tijdje zijn bevolking uitmoorden.