NAVO

Een persoonlijke tocht door stemmig Nederland…..nog 3 dagen te gaan

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

Naar aanleiding van de diplomatieke oorlog tussen Nederland en Turkije het volgende, ik heb heel nadrukkelijk kennisgemaakt met mijn eigen onderbuikgevoel. En ik moet heel eerlijk zeggen, dat was geen aangename ervaring.

Het is een open deur te stellen dat Erdogan zich ontwikkelt tot een onaangename dictator. Als Europa en Nederland zijn we middels de NAVO, de vluchtelingendeal en via de hoeveelheid Turkse Medelanders met Turkije verbonden. Dus we laten uit eigen belang heel veel toe van mijnheer Erdogan. Gisteren dus niet meer. Als ik minister Koenders mag geloven, hebben de Turken alles op alles gezet om te escaleren en waren ze niet uit op een diplomatieke oplossing. Nederland dus uiteindelijk ook niet meer. Via de Twitterkanalen lees ik dat de acties van Erdogan voor de Turkse grondwet en de Europese verdragen helemaal niet kunnen. Je mag blijkbaar geen politieke manifestaties in het buitenland organiseren en het ontvangende land mag ze weigeren. Dus niets aan de hand, maar Turkije had de rel voor binnenlands gebruik nodig en Nederland kon het missen als kiespijn in verband met de verkiezingen. Maar dat is hogere politiek.

Maar dan op mijn eigen niveau, als burger, kiezer en Nederlander wat dat ook mogen inhouden. Hoe lollig vind ik het om landgenoten te zien collaboreren met een dictator. Pardon, ze hebben een Turks paspoort, dus…..Nou, ik kan er mee leven dat je pro-Erdogan bent al heb je dan toch een mentaal probleem, maar dat je je als Nederlander laat inzetten voor deze man dan voel ik mijn onderbuik heel ernstig. Met het dubbele paspoort voelt een aantal Turken zich vooral expat. Dat mag, maar laten we dat dan ook zo benaderen. En de zich misdragende Turkse expats, die kunnen dan naar hun eigen huis terug. Ik wil dan wel voor iedere misdragende pro-Erdogan Turk een Syrische vluchteling terug. Een win-win-win situatie. De Erdogan-aanhangers kunnen hun grote leider in Turkije vereren, Syrische vluchtelingen krijgen een eerlijke kans en ik kom zo een beetje van mijn onderbuik gevoel af, dat voorkomt het schrijven van stukjes zoals deze.

 

Begrip, van de dag (50) Turks Fruit

/ sprakeloosid / 2 reacties

 

TURKS FRUIT

Turkije, in 1991 was ik er op vakantie. Ik heb genoten van het weer, de mensen, het eten en de bezienswaardigheden zoals Selcuk, Izmir, Pamukkale, Denizli, Istanboel en Canakkela. Het land was veel moderner dan in mijn bekrompen gedachten en de economische hausse moest nog komen. Turkije kenden we natuurlijk van de vele medelanders van Turkse komaf, maar vooral ook van de stereotypen verhalen van de Turken die voor de poorten van Wenen stonden, de zwarte bladzijden met betrekking tot Armenië en de eeuwige strijd tegen de Grieken. En ene Mustafa Kemal Atatürk die Turkije de moderniteit in geschopt heeft met een strikte scheiding tussen kerk en staat. Atatürk is wat Willem van Oranje is voor ons land, een soort vader des vaderlands.

Maar nadat bleek dat Turkije wel goed was voor de NAVO, maar niet voor de EU en Atatürk wel rekening had gehouden met de moderniteit in Turkije, maar minder met het (islamitische) conservatisme, werd de voedingsbodem gelegd voor een nieuw soort democratisch gekozen leider, Erdogan. Een leider, die allereerst de binnenlandse tegenstellingen op scherp heeft gezet, de persvrijheid niet zo nauw neemt en een soort van islamitische staat propageert, op zijn Turks weliswaar. Met Erdogan begint, in mijn beperkte visie, Turkije toch een probleempje te krijgen waarbij de broedertwist met de Grieken een onschuldig tijdverdrijf is.

Natuurlijk kan ik niet alles natrekken op internet na het neerhalen van het Russische vliegtuig in Turkije (of Syrië). Maar het mogen duidelijk zijn dat Russen geen Grieken zijn. En verder is de positie in het mondiale schaakspel voor Erdogan wel heel ondoorzichtig en gevaarlijk. Nogmaals ik kan niet alle geruchten nagaan, maar ze bestrijden de Koerden, die IS bestrijden, dus steunen ze IS (ze zouden grote afnemers zijn van IS olie?), terwijl ze met de westerse bondgenoten IS bestrijden. Assat wordt gesteund door de Russen, dus wat is het standpunt van de Turken. De vluchtelingenstroom is een probleem voor Turkije, samenwerken met EU of de vluchtelingenstroom het EU probleem maken? Wie ook tegen wie vecht, Turkije heeft gewild of ongewild altijd ergens een tegenstrijdige connectie buiten het feit dat het land zelf gespleten is tot op het bot tussen stad en platteland. Een gevaarlijk Turks fruitmixje, een hele uitdaging om al die aspecten goed aan de man te brengen.