Inburgering van lik-mijn-versje 4.0

,,Pa, ik moet het land uit!” Met dit bericht word ik na een vruchtbare dag binnen de strafrechtketen arbeidzaam te zijn geweest, verwelkomd. Omdat mijn zoon een brave borst is en inmiddels formeel volwassen, beticht ik hem niet van strafbare feiten die zo’n uitspraak rechtvaardigen. Hij ziet mijn verbaasde gezicht en begrijpt dat ie zijn vader even moet geruststellen. ,,Ik heb een 5.1 voor de inburgeringstest. Het is weliswaar een test uit 2005 en nu weet ik dat we in een razende snelle, misschien wel vluchtige tijd leven, zo erg zijn de waarden, normen en gebruiken in die tien jaar niet veranderd. ,,Oh” zeg ik, ,,Waar ga je naar toe en wie brengt je?” Want ik denk snel dus weet dat dat wel weer op de schouders van vader terecht komt, want als je die terugkeerdiensten hun gang laat gaan, dan zit mijn zoon over tien jaar nog steeds illegaal in Nederland. Het was een stomme test hoor ligt hij geheel overbodig toe.

 

Tijdens een voedzame maaltijd met veel groente en bruine bonen nota bene, veel “hollandscher” kan het niet, bespreken we de test. Voor de afwas maken mijn jongste zoon en ikzelf de test ook. Nu blijkt dat ik binnenkort kinderloos ben, tenminste voor hun directe nabijheid moet ik vrezen. Zelf moet ik tevreden zijn met een zeer krappe voldoende namelijk 6.1. Maar ik mag blijven, dat wel. De vraagstelling van de meerkeuze vragen was voor zeker de helft zeer discutabel en subjectief, maar in de wetenschap dat mensen hierop afgerekend werden in 2005 is ernstig. Dan heb ik het nog niet eens over het feit dat mijn zoons z.s.m. moeten oprotten. Wilt u zelf een oordeel vellen over de test, volg de link.

Ik ben zeer benieuwd, maar onze inmiddels Koningin Maxima zei het enkele jaren geleden al, de Nederland bestaat niet. Ik schreef er toen al over en weet nu dat ze volledig gelijk had. De Nederlander bestaat inderdaad niet, want ik ben toch niet dezelfde dan de Nederland die met glans een 9 of 10 haalt voor de inburgeringstest. Ik vraag me af wie dit soort vragen bedenkt, of zouden er hele onderzoeks- en begeleidingscommissie achter dit amateuristische testje zitten? Misschien kan ik dit niveau ook wel halen. Bijvoorbeeld hoe multiculti bent u:

1. U ziet een middelbare man met baard daarom weet u dat het een man is, want hij draagt verder een lange jurk met daar onder een broek. Wat denkt u?
a. Dit is een verdwaalde Schot die zijn kilt heeft verruild voor een langer model.
b.Is dit nu wat die xenofobe buurman bedoelt met ‘soepjurk’?
c. Ieder zijn meug, ben blij dat ik de mode niet volg.

2. Een vrouw met een mediteraan uiterlijk, vermoedelijk met Marrokaanse voorouders, schudt haar weelderige zwarte manen, terwijl ze haar spiegelbeeld in de winkelruit bekijkt. U bent onder de indruk, maar zegt:
a. Geniet maar van die mooie krullen, met geblondeerd peroxide haar kan dit niet.
b. Ja, jongedame laat ze lekker dartelen in de vrije lucht, straks moet die doek er weer omheen.
c. Niets, want u hebt geleerd dat dit niet netjes is, bovendien bent u geen versierder, ongeacht waar de dame in kwestie vandaan komt.

3. U ziet een opgeschoten puber met een schooltas, maar ook in het shirt van een bekende Turkse voetbalclub te weten Fenerbace. Hoe reageert u?
a. Dirk Kuyt is wel een barmhartige manier van ontwikkelingshulp in Turkije.
b. U kijkt de andere kant op, want Turkse voetbalsupporter staan bekend om hun lange tenen en korte lontjes. U kijkt wel link uit.
c. U loopt de jongeman lachend tegemoet, pakt hem bij zijn handen en zegt vergoelijkend, geeft niets en begint luidkeels te zingen ‘Hand in Hand voor Feyenoord een, geen woorden maar daden.

Dit was dus het niveau van de inburgeringsvragen. Ik heb geen reden aan te nemen dat we er op dit moment mentaal beter aan toe zijn, want om mensen te kunnen laten integreren, moeten ze eerst welkom zijn. Daarna kunnen we samen lachen om de stupiditeit van de vraagstelling. En zolang er nog zoveel volgelingen zijn van zo’n rare politicus met bescherming, is het niet de vraag of mijn zoons het land uit moeten, maar eerder de vragen of ze hier nog wel willen blijven.

Mijn ongeboren roman

bron: www.nu.nl

,,En hier zit een verhaal in, misschien wel een roman.” Dat was het eerste wat ik dacht toen ik de foto bekeek. Ik weet niet waarom, maar er schoten meteen een aantal vragen door mijn hoofd. Een kalfje met twee hoofden zie je niet zo vaak, maar ik dacht: ,,Zouden de boerin en haar gezin hier blij mee zijn? Hoe is het met de moederkoe, zou ze niet dusdanig uitgescheurd zijn dat ze niet meer productief is? Is dat een strop voor het boerengezin in Marokko, waar het kalfje ter wereld kwam? Is het kalfje zelf wel levensvatbaar of zal het als een soort kermisattractie de gezinsinkomsten een beetje opvijzelen?”

Het opschrift bij de foto vermeldt dat het kalfje geboren is in Sefrou. Dit is een plaatsje hemelsbreed zo’n 250 kilometer van de Middellandse kust. Met mijn arrogantie spreek ik dan over de binnenlanden van Marokko zonder ook maar een greintje verstand te hebben van het ontwikkelingsniveau ter plekke. ,, Zou er een relatie zijn tussen een eventuele intense beleving van de islam en de perceptie van dit natuurwonder?’

Dit zijn allemaal vragen die één enkele foto oproepen. Ik mag graag met enige regelmaat kijken naar de foto’s op www.nu.nl in de rubriek Nu in beeld. Een andere foto die me mateloos intrigeerde was het meisje in een vluchtelingenkamp nabij Kaboel in Afghanistan. Dit is blijkbaar de wereld van dit meisje, hetgeen onvoorstelbaar is. ,, Wat doet het meisje? Wat denkt ze en waar gaat ze naar toe? Heeft het kind dromen? En vooral hoe zal het zich ontwikkelen?” Allemaal vragen die onbeantwoord blijven, al zal een eventuele roman over haar ongetwijfeld geen lichte kost worden.

 

Bron: www.nu.nl

Maar ik zal de vragen niet beantwoorden, want ik ga niet naar Sefrou en al helemaal niet naar Kaboel. Het lijkt me echter wel heel spannend, want bijna iedere blogjesschrijver wil natuurlijk meer dan snel even een stukje schrijven. Tenminste daar ga ik van uit. Zelf schrijf ik mijn stukjes meestal binnen een half uur. Een column of anderszins een huis-tuin of keuken verhaaltje kost hooguit een uur inclusief het nalezen, spelfouten eruit halen en speuren naar kromme zinnen. De lay-out is in de meeste gevallen standaard, ik heb niet het geduld om daar heel veel werk van te maken.

Tijd is in veel gevallen de beperkende factor. Of ik voldoende talent heb, waag ik sterk te betwijfelen. Maar zolang je je dat niet afvraagt, kun je blijven dromen dat wanneer je voldoende tijd (en mogelijk geld) hebt, je een echt verhaal zou kunnen schrijven. Want door het schrijven van blogjes heb ik wel geleerd dat tijd een enorme belangrijke factor is om goed te kunnen schrijven. Tijd zorgt voor rust om na te denken, ruimte voor introspectie en bovenal om zinnen te kunnen construeren en de juiste woordkeuze te proeven. Schrijven is vooral tijd en ruimte, letterlijk en figuurlijk.

 

Op de keeper beschouwd, durf ik helemaal niet naar Kaboel te reizen om daar een beetje de onderzoeksjournalist uit te hangen, nog daargelaten of het überhaupt wel mogelijk is. Ik ken mijn grenzen. Naar Sefrou gaan is nog wel een optie en behoort tot de reële mogelijkheden. Maar ik spreek geen Arabisch en de kans dat de trotse boerin beter Frans spreekt dan ik, lijkt me erg klein. Daarbij moet aangetekend worden dat mijn kennis van de Franse taal gering is. Dus we zullen voorlopig maar blijven dromen bij de foto’s van nu.nl.

 

Tenzij er zich een sponser aandient die net zo nieuwsgierig is als ik en de antwoorden op mijn vragen ook wil weten? Ik houd me aanbevolen om samen met een betrouwbare vertaler/reisgenoot de antwoorden op schrift te zetten, inclusief reisverslag. Tot die tijd droom ik maar een beetje weg bij de foto’s en zoek op Google Maps naar de plek waar de (mijn) roman niet geschreven gaat worden.

Screenshot 2014-01-04 21.18.25

Mijn filmblik op ‘Rabat’

 

  • ‘Pa, we gaan Rabat kijken.’
  • ‘Rabat? Nooit van gehoord.’
  • Jawel, van die Marokkaanse man met die prijsuitreiking, het Gouden Kalf.’

Heette die film Rabat, dat was helemaal langs me heen gegaan. Natuurlijk heb ik de uitreiking meerdere malen gezien op tv, de mensen die ontroerd waren door acteur Nasrdin Dchar en diens enthousiaste reactie met een duidelijk politiek, maar vooral menselijk statement. Op twitter heb ik ook weer hele PVV volksstammen langs mijn tijdsbalk zien komen met opmerkingen waar de honden geen brood van lusten. Ik zelf vond de reactie wel aardig, authentiek zou je kunnen zeggen, mits je geen hekel hebt aan dat woord. Ik vind ‘authentiek’ zo’n raar woord als het over mensen gaat, wanneer is iemand authentiek en wanneer niet? Ik houd het bij aardig en dacht toen wel dat ik de film wel een keer zou bekijken. Vanavond dus hadden mijn vrouw en zoon bedacht.

  • ‘Pa, waar ligt Rabat?
  • ‘In Marokko natuurlijk.’
  • ‘Duhehh, maar waar, aan de kust of ergens anders?’

Verheugd over zijn gevoel voor nuances namelijk dat Marokko niet slechts een land is waar Marokkanen wonen, maar dat dat ook verschillen zijn onder andere topografische verschillen.

Met de gegoogelde kennnis schoof ik bij ze aan en zei tegen mijn zoon:

  • ‘Aan de Atlantische Kust maar nog wel zo’n 300 kilometer naar het zuiden op het moment dat je Marokko binnen komt.’

Vrij onbevooroordeeld bekeek ik de film. In het begin hadden we wat moeite met het geluid van de, via de kabelmaatschappij geleverde film. De dialogen gingen gepaard met veel achtergrondgeluid van feestende mensen, radio in de auto etc. Waarschijnlijk is dat in een bioscoop beter gefilterd. Gaandeweg de film werd er ook vaker Engels, Frans, Spaanse en uiteraard Arabische gesproken, dus dat kwam goed uit.

Het verhaal is eigenlijk heel simpel, een jongeman moet op verzoek van zijn vader een oude taxi naar Marokko brengen aan een vriend. Gaandeweg blijkt dat de auto een geschenk is ten behoeve van uithuwelijkingsonderhandelingen. Als kijker kom je daar pas later achter, tenminste, ik als kijker. Twee vrienden willen mee. Aanvankelijk was dat niet de bedoeling, maar uiteindelijk vertrekken ze gedrieën naar het Zuiden.

Tijdens de reis wordt de vriendschap tussen de mannen in beeld gebracht. Een inkijkje in de wereld van twee culturen, eigen verwachtingen en de verwachtingen van de familie, maar ook die van de Nederlandse samenleving.Gedurende de hele film komen vooroordelen op een grappige, soms subtiele, op andere momenten minder subtiele wijze naar voren. De ‘aard’ van de profiterende en stelende Marokkaan wordt net zo mooi belicht als de (botte) discriminatie van de Europeanen. Onderweg in Frankrijk nemen ze een lifster mee, die een feest heeft in Barcelona. De vrienden worden uitgenodigd, de Mercedes aan de vriend van de vader van de hoofdpresoon kan wachten.

Zonder de film te verraden is de stop in Barcelona belangrijk voor in ieder geval de hoofdpersoon. Het merendeel gaat echter over de reis, vriendschap en levensverwachtingen tussen de drie Marokkaanse jongens. En dat is mooi in beeld gebracht, soms een beetje rauw, soms ook neigend naar sereniteit.

Al met al, ik vond het een prettige film om naar te kijken en zonder weet te hebben van de concurrenten van Nasrdin Dchar vind ik een Gouden Kalf verdiend. Eigenlijk zouden alle xenofoben de film moeten gaan kijken, al weet ik ook zeker dat zij in de film hun bevestiging van hun vooroordelen zullen zien. Voor mezelf heb ik genoten van het meereizen naar Rabat alsmede met de vriendschap van de drie.

Volg de link voor de trailer van de film

 

Qua waardering kom ik tot een 7, 5 voor de film Rabat.