Kakelkrant van Sprakeloos 63: Following the leader

 

Zeker 60% van de Nederlanders heeft een enorme behoefte aan een sterke leider. Dat is natuurlijk het gevolg van de afkeer die men zegt te voelen voor de hedendaagse politiek in het algemeen en het huidige kabinet in het bijzonder. Maar zo’n krantenkop zou je eigenlijk eens goed moeten proeven en het liefst met de mindset van enkele decennia terug. Het was toen niet denkbaar en nu is het gemeengoed geworden als we dit onderzoek moeten geloven. De dag erop wordt hetzelfde onderzoek min of meer gerelativeerd dat we geen landje zijn van voor een sterke leider. Ik mag het hopen. We dreigen wel een landje te worden dat graag complexe situaties met ‘Jip en Janneke’ oplossingen te lijf wil gaan. In deze context brengt dat een liedje van Walt Disney bij mij naar boven die simpliciteit (en het potentiële gevaar) aangeeft.

 

 

 

Tee Dum Tee Dee

 

a tee dlee ed tee day

 

It’s part of the game

 

Tee Dum Tee Dee

 

The words are easy to say

 

Just a tee Dlee Dum

 

a Tee Dlee Dum tee day

 

Tee Dum Tee Dee

 

A Tee Dle Eedo Tee Di

 

 

Gewoon lekker simpel brengen van de boodschap, de inhoud maakt niet uit, we hoeven het niet te begrijpen als de boodschap maar lekker bekt en goed gebracht wordt, dan geloven we er in. Niet meer nadenken.

 

 

We march along

 

and follow the other guy

 

eaqch thing he does

 

The rest of us have to try

 

with a Tee Dlee Dum

 

a Tee Dle Eedo Tee Di

 

We verlangen blijkbaar naar eenheidsworst en wat goed is voor jou, is blijkbaar ook goed voor mij. Een ander, de leider bepaalt dus wat goed is voor ons lijders.

 

 

We’re following the leader,

 

the leader, the leader

 

We’re follwing the leader

 

wherever he may go

 

We won’t be home

 

till morning

 

We won’t be home

 

till morning, till moring

 

Because he told us so.

 

 

Maar als puntje bij paaltje komt, zijn we er dan wel gelukkig mee met de volgende ochtend? Wat is ‘ons huis’ met een sterke leider? Een leider volgen is niet zomaar een spelletje!

 

 

Tee dum tee dee

 

a tee dlee edo tee day

 

we’re out for fun and

 

this is the game we play

 

come on join in

 

and sing your troubles away

 

with a tee dlee Dum

 

a tee dle dum Tee Day

 

 

Ik kan niet ontkennen dat het algemene voorkomen van ‘Den Haag’ niet zo’n fraai beeld geeft. Laat staan dat er inspirerende vergezichten worden voorgespiegeld. En ik neem gemakshalve aan dat het die ontevredenheid is die mensen doet verlangen naar een sterke leider. Ik prijs me echter gelukkig dat het beeld van die sterke leider voor ieder individu in Nederland waarschijnlijk anders is. En als we dan via verkiezingen allemaal verschillende leiders kiezen, dan zal de schade nog wel meevallen. Hooguit wordt het een grote politieke rotzooi omdat Den Haag een weerspiegeling is van wat de Nederlandse bevolking is (of wil)!…….Dus eigenlijk zo als het nu is of in ieder geval wordt ervaren. Ze hebben daar tegenwoordig de term salonpopulisme voor uitgevonden, in mijn woorden: ,,Lekker kankeren op Den Haag, terwijl we het best goed hebben.” Want zegt het mooie Duitse spreekwoord niet: Was sich liebt, das neckt sich/ und was sich neckts das liebt sich.” Het wordt pas ernstig als de publieke opinie Den Haag niet meer zou geselen en slechts apathisch stompzinnigheden zouden uitstoten.

 

 

Tee Dum Tee Dee

 

a tee dlee ed tee day

 

It’s part of the game

 

Tee Dum Tee Dee

 

The words are easy to say

 

Just a tee Dlee Dum

 

a Tee Dlee Dum tee day

 

Tee Dum Tee Dee

 

A Tee Dle Eedo Tee Di

 

Een bange PvdA & een betuttelende VVD zijn uitgepolderd

Ik heb lang nagedacht over de titel van dit blog, maar beter heb ik niet in de aanbieding. Een bange PvdA & een betuttelende VVD zijn uitgepolderd was mijn werktitel, maar gaandeweg het schrijven ben ik niet op een beter idee gekomen. Sterker nog, ik denk dat dit de essentie van mijn betoog is met als onderliggende stelling. Kabinet Rutte heeft een desastreus multiplier-effect op de crisis. Het is me in dit stadium om het even over welke crisis het gaat. De stelling gaat op voor de financiële crisis, de bankencrisis, de begrotingscrisis, de woningcrisis, de zorgcrisis, van mijn part de Europese crisis en zeker ook de culturele crisis in Nederland. Het is allemaal de schuld van dit kabinet, misschien niet de oorzaak, wel de verdieping ervan.

GEEN ECONOMISCHE PRIETPRAAT

Nu ga ik geen diepgravend economisch betoog houden. Buiten het begrip multiplier dat ik uit mijn middelbare schooltijd heb opgediept, zal ik economische begrippen vermijden. Ik begrijp er immers niets meer van, maar het is een troostende gedachte dat met mij velen de economische weg kwijt zijn, inclusief parlementsleden en zelfs ministers.

De laatste dagen hoor ik steeds vaker dat Nederland net niet het ziekste jongetje van de Europese klas is. ‘Net niet’? Vorig jaar hadden we nog een te grote broek aan door Griekenland te piepelen en Spanje de foeistraf te geven. Het kan verkeren, niets zo onvoorstelbaar als de economie.

Wel of niet bezuinigen. Volgens mij al eeuw en dag een kwestie, want we mogen de crisis niet aan de volgende generatie doorgeven. Dit klinkt redelijk, heel redelijk maar wat geven we dan door aan de volgende generatie? Een land zonder zorg, een land zonder pensioenen, een land zonder goed onderwijs, maar wel met een sluitende begroting? Ik zou er voor passen. Econoom Bas Jacobs betoogde gisteren in Knevel &vdBrink dat we helemaal niet zo bang hoeven te zijn voor de middellange termijn als het gaat om het staatshuishoudboekje. Bas Jacobs is hoogleraar en omdat dit in mijn straatje past, ben ik geneigd hem volledig te geloven. Hij is trouwens niet de enige, een meerderheid van de economen lijken de bezuinigingen te kapittelen. Als leek zie ik slechts de (jeugd)werkloosheid stijgen, allerlei voorzieningen sterk in kwaliteit inboeten en de consumenten houden de hand op de knip. Een verkooppraatje van Mark Rutte heeft niet geholpen, integendeel. Als mens heeft hij zich compleet belachelijk gemaakt, als premier geeft hij het verkeerde voorbeeld. Bovendien komt dit kabinet niet met een visionair programma over allerlei vraagstukken die, zoals ik hierboven al aan heb gegeven, in een crisis zitten. Of je het nu eens bent met de ontmanteling van de hypotheek of niet, laat iets zien! Of je het onderwijs de motor van een kennismaatschappij wil laten zijn of niet, geef je mening erover en doe iets.

De mensen hebben dan bij de volgende verkiezingen iets om voor te stemmen. Zo zijn er tal van voorbeelden te noemen, waarbij de coalitiepartijen elkaar in de houtgreep hebben en naarstig op zoek zijn naar onmachtige oppositiepartijen die smullen van een dagje roem en machtswellust door in het midden te houden of zij de coalitie van harlekijn Rutte en zijn PvdA-discipelen willen steunen.

UITGEPOLDERD, PVDA MOET DAT VOELEN

Voor dat dit kabinet bruggen ging slaan, was het objectief al wel duidelijk dat van polderen geen sprake kon zijn zonder een groot verlies van je eigen electoraat. In vroeger tijden, toen Paars heel hip was, kon je met een beetje fatsoen nog stellen dat de VVD liberalen waren en de Pvda nog een zweem van sociaaldemocratie om zich heen hadden. Polderen betekende toen, een mix van beide politieke stromingen, niemand was echt tevreden, maar iedereen kon er mee leven. De huidige mix van VVD en Pvda laat een heel ander plaatje zien. Om het eens vanuit de Pvda context uit te leggen, kom ik tot de volgende conclusie:

De onverwachte verkiezingswinst van Diederik Samsom bracht de sociaaldemocraten in een ideale situatie om het eigen beleid te promoten. Ze hadden de SP medeverantwoordelijk moeten maken voor het regeringsbeleid of in ieder geval een constructieve poging daartoe moeten ondernemen. De Pvda is echter vooral bang voor de linkse praatjes van de socialisten. Toegeven, de holle retoriek van Emiel Roemer begint bijna storend te worden, maar dat had Diederik Samsom kunnen voorkomen. Hier lagen namelijk de kansen voor de Pvda, om links beleid te promoten en zich wel te kunnen onderscheiden van de anti-Europeanen van de socialisten. Want als puntje bij paaltje komt roert de SP in dezelfde zompige ontevredenheid als de PVV. De ontevredenheid wordt door dit kabinet uiteraard verder versterkt. Maar als je dan niet een front wil vormen met de SP, bedenk dan wel heel goed met wie je dan gaat polderen. VVD-ers zijn geen liberalen meer, ze ontpoppen zich in het meest gunstige geval tot een oerconservatieve partij. In een pessimistische bui zeg ik, is het gewoon de PVV-light. Samenwerken met zo’n VVD brengt de Pvda veel verder van haar idealen. Het is raar dat de illegalenkwestie tot een partijcongres moest leiden. Voor mij een reden om deze partij af te zweren en mijn lidmaatschap aan de wilgen te hangen. Maar wat dan wel?

De Pvda is vooral een partij die heel bang is voor haar eigen idealen. Slechts in verkiezingstijd worden sociaaldemocratische principes opgepoetst als ware het een mooi kerstverhaal dat op gezette tijden voorgelezen moet worden, om in de tussentijd vooral snel te vergeten.

.

VVD MUTSEN WILLEN EIGENLIJK NIET POLDEREN

Vanuit de huidige VVD-optiek was de Pvda natuurlijk geen ideale partner, maar Wilders bleek onbetrouwbaar en het CDA was gedecimeerd na de vrijages met de PVV. En hoe je je politiek moet handhaven als VVD wordt gaandeweg het politieke proces wel duidelijk. Betutteling en een grote bek zijn voor mij de kernwoorden die passen bij Mark Rutte en zijn club.

De mond is vol van vrijheid en een terugtredende overheid. De burger moet zijn eigen verantwoordelijkheid gaan pakken. Je kunt het hier mee eens zijn of niet, maar laat het dan ook zien. Een willekeurig voorbeeld, heel recent komt uit de VVD-koker weer zo’n antivrijheidsstandpunt met betrekking tot thuisonderwijs. De VVD wil bij monde van staatssecretaris Dekker het thuisonderwijs verbieden. Bijna in de hele westerse wereld kan het, hier niet. Wat je er ook van vind, het straalt weinig vertrouwen uit naar de individuele burger die zo hoog in het vaandel staat bij de voormalige liberalen. Integendeel, het zegt eigenlijk: ‘Zoek het zelf maar uit, maar je moet je wel houden aan onze betuttelende regels en voorwaarden.’

In toenemende mate is het hele overheidsapparaat, de zorg, het onderwijs en vele andere sectoren op deze wijze georganiseerd. Naast individuen, krijgen ook veel organisaties zogenaamde eigen (budget)verantwoordelijk, maar zijn gebonden aan betuttelende normen of bindende productie-afspraken die veel weg hebben van een vijfjaren plan onder de sovjets. Het hele Nederlandse privatiseringsgebeuren lijkt hierop te zijn afgestemd en de logheid van het overheidsapparaat neemt toe. Individuele vrijheid is een groot goed aldus de VVD, maar moet immers sterk gereguleerd worden middels protocollen, controle en rationalisaties om de protocollen en controles te kunnen naleven. Zo kunnen scholen en ziekenhuizen failliet worden verklaard. Wanneer volgt een grote stad? Waarschijnlijk binnen twee jaar nadat de hele zorg bij gemeentes komt te liggen. Zij zullen met minder geld hetzelfde moeten realiseren. Zij zullen de zorg gaan inkopen bij allerlei hulpverleningsinstanties die zich moeten vermarkten om hun voortbestaan te waarborgen. Hoeveel mankracht zit hier niet in dat ook aan daadwerkelijke zorg besteed kan worden.

De VVD is helemaal geen liberale partij, maar een managerspartij die vooral wil beheersen en daarmee iedere individuele vrijheid opslokt en vooral geen zicht heeft op wat er zich daadwerkelijk in de maatschappij afspeelt.

HET GELIJK VAN WILLEM VAN ORANJE

Onwillekeurig moet ik denken aan de beroemde uitspraak van Willem van Oranje: “Mijn God, mijn God, heb medelijden met mij en met dit arme volk” In dit geval hoeft u als lezer geen medelijden met mij als blogger te hebben, nadat ik mijn ‘the world according to.…..af heb, zak ik lekker weg in mijn lethargische stemming. Een hittegolf staat voor de deur, dus wat zal ik me druk maken. Bovendien is het typisch dat in Nederland bij crisissen de conservatieve tendensen toenemen, terwijl in veel andere landen het extremisme in tijden van crisis alle kanten uit kan gaan. Het lijkt wel of het in onze volksaard zit dat we de pijn lijdzaam moeten gaan verdragen als een staf van God, of in ieder geval dat het logisch is dat de gesel van de markt niet bestreden kan worden. Tenminste zo uiten de bange PvdA en de betuttelende VVD zich in dit kabinet. Maar als arm Nederlands volk weten wij het ook niet. De PVV is immers weer de grootste in de peilingen, maar deze partij is nog nooit op een constructief idee betrapt, maar weet slechts goed gebruik te maken van de onvrede in de samenleving. Mochten zij echte macht krijgen, dan zullen de woorden van Willem van Oranje pas echt gaan herleven. In dat geval mag u als lezer ook met mij als blogger medelijden hebben. De SP groeit, maar nimmer zullen zij met hun a-historische standpunten met betrekking tot Europa en hun beperkte solidariteit van slechts binnen de eigen landsgrenzen, de grootste worden. Ook in dat geval roep ik Willem er weer bij. Ondertussen doet dit kabinet niets en laat zien geen visie te hebben voor de toekomst. Iedere visie lijkt bij voorbaat al de grond in te worden geboord door vermeende electorale gevolgen.

De VVD en Pvda zijn echt uitgepolderd, maar als ze dat gaan toegeven, zullen ze zichzelf mogen opheffen of in ieder geval voor de komende tien jaar genoegen moeten nemen met een marginale rol in de politiek aan de rafelranden van de wereldorde. En wij, het arme volk zullen onze wonden likken.

 

Associating Pressure 3: Mark de spookverschijning

 

Onder druk van drie actuele steekwoorden associeer ik er op los en verwacht van mezelf binnen een uur een verhaaltje van maximaal 500 woorden.

20 mei 2013 zijn de woorden: Meubelboulevard, koopmansgeest, Mark Rutte

Het is Tweede Pinksterdag en ik wil nog even in de geest van de geesten blijven. Dit maal geen Heilige Geest, maar de koopmansgeest. Het is immers een goed gebruik in Nederland, ondanks de domineesgeest, dat op zondagen de euro’s moeten klinken. Er zijn nog wel reutelende gemeenschappen in ons land die dat tegen willen gaan. Maar het is een feit dat op veel plaatsen de meubelboulevards zich tonen als ware pretparken die hele families lokken. Zeker nu het weer tegenvalt, zal verveling en leegheid als door een toverformule omgezet worden in koopgedrag oftewel V + L = K3 daarbij ernstig rekeninghoudend met het synergetische effect van V en L.

 

 

Ik trek even alle registers los van mijn middelbare school economie, maar ik geloof dat we in de jaren tachtig deze formule nog niet hadden. Ik leerde wel van ene Keynes die het had over overheidsinvesteringen in tijden van crisis. En daar zaten we toen in. Om de economie op gang te brengen waren overheidsinvesteringen nodig om individuele besteding te stimuleren. En dan was er nog iets met een multiplier-effect, de formule bespaar ik u omdat ik die niet zo snel kan opdiepen.

 

 

En dan ineens ontwaar ik iets anders geestigs, namelijk de geest van Mark Rutte. Ondanks dat hij onze premier is, een hele kleine geest, slechts af en toe zichtbaar, bijvoorbeeld vandaag op de geopende meubelboulevards. Want hij doet het andersom. Hij vraagt financiële uitgaven van de burger. De burger die te maken heeft met koopkrachtdaling; de burger die te maken heeft met mogelijke werkloosheid of dreiging ervan; de burger die moet sparen om de schulden ongedaan te maken die hij heeft opgebouwd door op te grote voet te leven afgelopen tien jaar vanwege de ‘woningbubbel’. Kortom de burger die geacht wordt verstandiger met zijn geld om te gaan dan de afgelopen periode. Diezelfde burger moet gaan kopen, blijmoedig zijn kop in de zoveelste financiële strop leggen ten faveure van? Ja van wat eigenlijk. Om een schaamlap te zijn voor het economisch falen van dit kabinet? Als de economie aantrekt, dan komt dat door de geest van Mark Rutte, terwijl de privéschulden verder oplopen?

 

 

Tweede Pinksterdag, de meubelboulevards zijn open met goedkeuring van Mark Rutte. Misschien volgend jaar ook op eerste Pinksterdag en het jaar erop ’s nachts? Blijmoedig trekken hele hordes naar de koopgoten en vervangen hun uit de modezijnde driezitter voor eenzelfde exemplaar in een net iets andere kleur. Het mag van Mark Rutte, sterker nog, het moet van Mark Rutte. Of ga eerst naar een garage en koop een nieuwe auto om te pronken op weg naar die meubelboulevard. We zijn immers een blijmoedig volk dat in alle ‘hitlijsten’ van geluk bovenaan staat. We hebben immers niets te klagen maken we ons zelf wijs. Kopen, kopen, kopen!!!!!

 

 

Ik ga deze middag de zolder op en de schuur in. Opruimen en constateren dat er nog niets nieuws bijgekocht hoeft te worden. Je zult mij niet vinden in een te grote winkel en in een file lopend, op zoek naar iets dat ik helemaal niet mis. Ik weet het, het is niet in de geest van Mark Rutte, echter ik zal u een geheimpje verklappen. Ik hoef het koopmansevangelie van Mark Rutte niet te ontvangen. Sterker nog, ik blijf graag ver weg van deze zieke geestverschijning.

 

Radiostilte vereist passende muziekjes

Radiostilte, dat is de beste remedie voor het welslagen van de formatiebesprekingen tussen VVD en PvdA. Misschien hebben ze gelijk, want als we er met ons allen tegen aan gaan bemoeien, wordt het helemaal niets. Maar radiostilte is natuurlijk ook meteen zo oorverdovend niets. Zo goed als bijvoorbeeld John Cage dat voor 4.33 minuten kan, zal wel niet lukken. Ik stel voor dat als we naar ‘Den Haag’ bellen om kennis te nemen van de voortgang van de besprekingen, dat we in ieder geval gefêteerd worden op een muziekje om de tijd op het antwoord te overbruggen. En dan voor iedereen wat wils uiteraard.

 

De koningin heeft onlangs al onverwacht bezoek gehad, maar of ze daar iets mee opschoot is de vraag. We weten het niet, maar ook zij zal volgens de Tweede Kamer gewoon op haar beurt moeten wachten en met thee en mariakaakjes klaar staan voor onverwachte visite. Het is voor haar een totaal andere rol die ze gewend is dat afwachten. Misschien is ze beledigd en er stil van geworden, misschien geeft het haar intrinsieke rust.

Voor de nieuwsgierige VVD-ers adviseer ik een instrumentaal nummertje om alvast te wennen aan het rode gevaar. Tekstueel zijn ze vast nog niet toe aan de oproep dat alle verworpenen der Aarde wakker moeten worden. Hoe anders zijn de gevoelens bij de PvdA, altijd al een probleem tussen hart en hoofd. Leek het aanvankelijk dat de sociaaldemocraten zich met de echte socialisten moesten mengen, nu zijn ze weer gelukkig zonder hen. Ondertussen rijst de vraag bij Emiel Roemer en de zijnen of ze toch niet meer richting Europa moesten kijken, want solidariteit betekent ook medeleven met de Spaanse jongeren, de Griekse schooljuf en de Portugese fabrieksarbeider en boer. Dat anti-Europese geluid is ze opgebroken.

Geert Wilders en zijn aanhang kunnen zich wentelen in hun anti-establishment gevoel, maar het heeft weinig zoden aan de Hollandse dijk gezet. Als zij ‘Den Haag’ bellen kunnen ze zich troosten met de gedachte dat ze het op hun eigen wijze hebben gedaan. Dat dan weer wel.

Bij het CDA zijn ze andermaal toe aan vernieuwing, herijking dan wel herbronnen. Ze moeten zich gaan richten op nieuwe groepen met nieuwe muziek, maar het mag niet te ver van de oude christelijke bron. Een alternatief Ave Maria kunnen ze beluisteren bij hun telefoontje naar Den Haag. Voorlopig geen pluche voor hen, dus zullen ze moeten wennen aan het feit dat de radiostilte ook voor hen geldt. De ChristenUnie mag van hetzelfde muziekje genieten, want hoe verschillend zijn ze nu daadwerkelijk, ze putten immers uit dezelfde bron. Heel anders is het gesteld met de SGP. Voor hen een alternatief dat weinigen echt zal smaken, ze verkrachten immers de menselijke waarden en normen.

Voor de talrijke babyboomers die zich hebben verenigd in de 50+ partij van Henk Krol zou er nog een heuse babyboom-ballade gemaakt moeten worden. Ze koketteren op te komen voor de ‘ouwe taaies‘ van ons land, niets is minder waar. Het is een belangenorganisatie voor die generatie die het macro-economisch het beste voor elkaar heeft, terwijl ze op moralistische wijze hun ouderwetse linkse gelijk blijven prediken. 50+ is er vooral voor om de zon in het eigen tuintje te laten schijnen terwijl elders de donderwolken zich samenpakken. GroenLinks zal vooral genoegen moeten nemen met hun Calimero-positie en de Partij voor de Dieren mogen wat mij betreft de illusie warm houden dat ze daadwerkelijk de wereld hebben veranderd. Maar niet heus, want om ze te pesten laat ik ze graag aan de telefoon wachten met de gebeurtenissen rondom Marietje.

We zullen ons moeten vermaken tot die tijd, het leven gaat door en ieder luistert naar zijn eigen liedje. We doen onze boodschapjes, al worden ze steeds duurder en zoeken we massaal naar alternatieven om het huishoudboekje kloppend te houden, ook op micro-niveau. Ondertussen dansen de PvdA en de VVD hun bizarre dans en Mark Rutte moet zich mogelijk opmaken een andere Harlelijnskop op te zetten. We hopen allen op een klip en klaar regereerakkoord voor al die miljoenen Nederlanders. Want we moeten uiteindelijk toch samen verder, hand in hand.

HEB JE ALTERNATIEVEN, LAAT HET GEWOON WETEN. LAAT EEN REACTIE ACHTER HIERONDER OF OP TWITTER @sprakeloosID. WE ZULLEN NOG WEL EVEN MOETEN GENIETEN VAN DE RADIOSTILTE, DUS TELEFOONMUZIEKJES ZIJN VOORLOPIG NOG WELKOM. IK PAS ZE GEWOON IN BIJ DE TELEFOONMUZIEKJES HIERBOVEN.

De eerste suggesties zijn verwerkt. Aad Verbaast kwam met John Cage en zijn 4.33. Het summum van radiostilte. Via twitter kwam @Tikkie_Terug met ‘Het is stil in mij’ van VanDikhout. Zelf bracht mij dat ook nog bij Hand in Hand Kameraden.

Samsom kan gerust voor links kiezen nu!

En in een keer doemt zich tijdens de verkiezingscampagne een nieuwe vraag op, voor wie kiest de PvdA. Ze moeten smoel bekennen, vind Emiel Roemer. Maar ook de Kunduzpartijen trekken aan Diekerik Samsom als waardevol partner voor een hernieuwde Paarse coalitie of een welkome (lees noodzakelijke) aanvulling van de Kunduzpartijen. De PvdA is hot en de roep om middle of the road common sense is nadrukkelijk aanwezig.

Enkele weken geleden werd gerept over schuchtere toenaderingspogingen tussen CDA en PvdA. Twee zielige kleine regentenpartijen en voormalige bepalers van het Haagse pluche. De oude politiek heeft afgedaan, het spel op het midden was uit. We gooien het op de flanken, met de PVV en de SP. Alsof deze partijen trouwens programmatisch met elkaar te vergelijken zijn en dan heb ik het niet eens over het democratische gehalte. Het is bijvoorbeeld stuitend hoe Mark Rutte als een Mccarty de Koude Oorlog in zijn eentje nog wil overdoen. Uit zijn mond is het helemaal weerzinwekkend, want als je de PVV kunt omarmen, dan kun je politiek gezien alles, dus ook samenwerken met de SP. Tja, en dan wil Mark Rutte zeker niet met een Links Blok gaan regeren.

Maar waarom moet de PvdA dan met een Rechts Blok gaan regeren? Een rechts blok waarbij de VVD in grootte overheerst met amper sociale uitgangspunten. Want wees nu eerlijk, als je jezelf als liberale partij wilt wegzetten en je gedraagt je anti-Europees en hebt nog zieltjes te winnen door Wilderiaanse kreten uit te slaken, dan ben je geen midden partij, maar uiterst rechts en conservatief.

Is ‘middle of the road’ dan wel een alternatief. ‘Kunduz’ alleen is te klein en zelfs Paars moet het nog maar zien te redden in zetelaantal. Ik zelf vind zo’n krappe meerderheid met een SP op links en de PVV nog rechtser dan de VVD in barre tijden geen fijne optie. Voor het gemak gebruik ik nog de termen links en rechts, al is dat in de huidige politieke constellatie allemaal niet zo duidelijk meer. Ik denk dat Mark Rutte er aan zal moeten wennen mogelijk premier te moeten worden met een Links Blok voor echte stabiliteit. Of liever nog, dat de VVD meeregeert onder een Linkse premier.

En ik vind ook dat Samsom maar kleur moet bekennen. De SP staat immers dichter bij de sociaal-democraten. Dus wat let ze. En als je echt sociaal-democratische politiek wil, gewoon aan de slag gaan. Laat ik een simpel voorbeeldje geven, want in verkiezingstijd is alles in één keer simpel en zijn de oneliners en soundbites niet van de lucht.

Stel:

Een politiek latje van 10 centimeter. De SP situeren we uiterst links, bij 1 centrimeter en de VVD uiterst rechts, bij 10 centimeter. Dan is het discutabel waar de PvdA zou staan op dat latje, maar mijn inschatting is zo op 3,5 à 4 centimeter. Het gemiddelde van SP en VVD bij de onderhandelingen zou uitkomen op 5,5 op de links-rechts meetlat. Met de agendapunten van de PvdA trekken we dat naar ongeveer 4 centimeter. Conclusie, het partijprogramma van de PvdA is het beste gewaarborgd bij de grootst mogelijke coalitie van drie partijen namelijk met de VVD en de SP. En hoe hard Mark Rutte zijn socialistenhaat ook in de campagne uit, er is één voordeel namelijk: ‘Mark Rutte kan over zijn eigen schaduw heen stappen, laat hij dat dan maar zien in landsbelang.’

Dus Samsom kan gerust deze weg inslaan en heel constructief de formatie ingaan. Mochten SP of VVD steigeren, dan zijn zij de ‘brekers’ van de formatie, niet de PvdA. Ik denk dus dat we helemaal niet naar een middencoalitie hoeven te tenderen, alleen maar bange praat van rechts. Deelname van de PvdA zonder de SP is stategisch niet slim en zeker niet in het landsbelang.

Om de goede oude tijd te laten herleven voor de liefhebber een nummertje van Middle of the Road.

 

Zal ik Tweede Kamer-lid worden?

DE AANLEIDING

,,Doe het dan zelf.” Ik geloof dat dit de eerste gedachte was die bij me opkwam. Bij de val van het gedoogmonster zag ik twee spartelende partijen. Ik was verheugd. Het debacle dat volgde deed me verbazen en sprakeloos staan. Hoe kun je twee partijen die zo nadrukkelijk het rechtse deel van Nederland de vingers laat aflikken binnen enkele dagen al als huwelijkspartner vragen danwel accepteren. En passant wordt Europa ook nog eens voor de gek gehouden door er een begroting door heen te jassen. De houdbaarheid van het Kunduz-akkoord lijkt me uiterst beperkt en de uitvoerbaarheid van de begroting een ramp.

En of de PvdA nu politiek onhandig heeft gereageerd, arrogant is geweest of dat Samsom onoplettend is gebleken, het maakt me niet uit. Deelname voor een paar kruimels, toegeworpen door de regering, is het niet waard om je principes te ondermijnen. In mijn optiek is het gewoon het Catshuisakkoord waarbij de drie partijen hun eigen cadeaupapier hebben mogen uitkiezen. Nu is het een kwestie om het cadeautje zolang mogelijk onaangeroerd te laten. De eigen kiezers kunnen dan zo lang mogelijk genieten van de ‘buit’ die binnen is gehaald. Uiteindelijk weet iedereen dat de cadeauverpakking eraf moet. En wat blijft er over? Precies, dat waarvan Mark Rutte zegt dat hij het liefst nog vijf jaar mee door zou willen gaan. De beloofde uitgestoken hand van de premier van alle Nederlanders komt op het moment dat hij bijna verdrinkt. Sap, Slob en Pechtold zijn zo genereus geweest om de drenkeling op het droge te trekken, in lands belang nog wel.

Ik voorzie toch veel problemen, heel veel. De begroting, of je nu wel of niet 3% begrotingstekort eist, is puur drijfzand. Hoe hard zijn de afspraken als de politieke realiteit ervan zich in Nederland aandient? Hoe lang blijven we het braafste 3%-jongetje van de klas als Frankrijk met een socialistische premier begint te morrelen en de onrust in andere landen ernstige vormen aanneemt? Griekenland mag op een houtje bijten, tenminste de gewone Griek. En de Spanjaarden met een kwart van de bevolking werkloos (en zelfs 50% van de jongeren) is een potentieel kruidvat.

 

DE VERBAZING

Een deel van ons land is blijkbaar in een euforie-stemming, in mijn optiek op niets gebaseerd. Een gelukkige Mark Rutte die zijn imago iets kan oppoetsen in Europa en een blij CDA dat kans ziet om de eigen interne crisis te beslechten nu het juk van de PVV is afgeworpen. En dan de redders. De ChristenUnie, gezagsgetrouw als zij zijn, valt natuurlijk weinig te verwijten. Ook D66, de vleesgeworden politieke vloeibaarheid is spreekwoordelijk voor deze partij. Het is dus in hun optiek wel een redelijk alternatief. En Jolande Sap, ze ruikt macht en hoe vaak kan GroenLinks nog verweten worden dat ze geen verantwoordelijkheid aandurven? Ze heeft snel een leuk cadeaupapiertje gevonden voor het Catshuisakkoord. En in de huwelijksnacht paaide ze al met andere partners. Ze doet het liever met een ander.

,,Niet te geloven.”

En toen dacht ik, dan ga ik zelf maar in de Tweede Kamer. Het toeval wilde dat ik na ruim twaalf jaar maar eens dacht, ‘Zal ik weer eens lid worden van de PvdA’. In de jaren negentig begon ik sterk te twijfelen aan de neo-liberale richting van de sociaal-democraten. Privatisering van allerlei overheidstaken zag ik niet zitten en ondanks de economische voorspoed, deden te weinig mensen mee was mijn opvatting. Bovendien, ik was meer een observant van het politieke spel. Ik had niet het karakter van een politicus, dus waarom zou ik lid blijven.

 

DE DAAD

Maar zelfs in het stemhokje bleef ik twijfelen, Wouter (Bos) of Jan (Marijnissen). Meestal Wouter, soms Jan en een keer een Salomonsoordeel, Femke. Maar dat was eens, maar nooit meer, zeker niet met de tendens dat ‘GroenLinks’ een ecologisch rechtse partij aan het worden is. Bij het weinig fraaie schouwspel rond Job Cohen (ik vertrouw de man mijn pincode toe, het premierschap en nog veel meer en vergeef hem zijn iets mindere omgang met de hijgerige media) en de partijkeuze van de nieuwe leider, Diederik Samsom, dacht ik, ‘ik moest maar weer eens lid worden’.

Ik geloof namelijk dat ik met het klimmen der jaren niet minder links ben geworden. Bovendien heb ik de neiging om, in tegenstelling tot premier Rutte, wel te kijken naar heel Nederland. Ik geloof niet in verdere polarisatie, maar wel in een sterke partij links van het midden. Een steuntje in de rug voor de PvdA was mijn lidmaatschap, zonder bijbedoelingen. Twee maanden later kom ik voor het dilemma: ,, Ga ik me kandidaat stellen voor de PvdA lijst.” 4 mei is de sluitingsdatum, dus nog vier dagen te gaan.

 

HET OVERPEINZINGSPROCES

Ga ik over mijn eigen schaduw heenstappen? Ik ben in ieder geval voldoende vloeibaar onder druk, met die wetenschap dat ik niet rechtsdraaiend zal stollen. Ronald Plasterk en Diederik Samsom zullen mogelijk tenenkrommend mijn gebrek aan bèta-kennis gadeslaan, maar desalniettemin een mars van vier dagen te gaan met mijn overpeinzingen me kandidaat te stellen voor het Kamerlidmaatschap. Te beginnen met de 1e van mei, heel toepasselijk, de dag van de arbeid.

De Internationale, ik zal hem nooit zingen. Ik houd niet zo van de slachtofferrol die het oude socialisme met zich meebracht. Wel in solidariteit en verdraagzaamheid in de hedendaagse samenleving. Maar om in de overpeinzingsstemming te komen, toch maar even opgezocht voor de liefhebber.

Politieke vluchtigheid leidt tot Sappige politiek

Alles wordt vloeibaar onder grote druk. Dat is wat het Kunduzakkoord ons taalkundig heeft geleerd de afgelopen dagen. Principes moeten wijken. De modegril is ineens dat politici verantwoordelijkheid moeten tonen. De onverwachte meegaandheid van een drietal partijen met de regering is niet meer dan machtswellust, maar wordt beloond met verantwoordelijkheid. En met dit compliment wordt dus alles vloeibaar.

Ik zie wat anders dan vloeibaarheid. Ik zie vooral vluchtigheid. En eigenlijk al wat langer dan afgelopen weekend. Door met de PVV in zee te gaan heeft het CDA haar christelijke idealen verkwanseld. Vluchtigheid. Een objectieve kijk op de VVD van Mark Rutte heeft niets meer te maken met liberalisme. Eveneens vluchtigheid. Tegelijkertijd heeft de PVV met een sociaal verkiezingsprogramma zonder problemen een keihard saneringsbeleid gesteund. Henk en Ingrid hebben de idealen van de PVV zien vervliegen. En dan de arm om de schouder van Wilders door een amicale Mark Rutte. Allemaal vluchtigheid.

En nu is het bij de oppositie niet anders hoor, dat hebben we dus bij de vorming van het Kunduzakkoord kunnen zien. D66 en ChristenUnie hebben zich minimaal vloeibaar getoond, maar met name Groen Links van Jolande Sap is vluchtigheid in optima forma. Linkse idealen werden ingeruild voor deelname aan het Kunduzakkoord. Maar daarmee hield het niet op. Tijdens het debat toonde ze zich ook nog een zeer onbetrouwbare huwelijkspartner. ,,Ik ben dan wel met jullie in zee gegaan, maar als er een mooiere man langs komt, dan ben ik pleiten.” Een ongrijpbaar wijffie moeten de ministers van VVD en CDA hebben gedacht, maar laten we maar niet moeilijk gaan doen, het is nu gewillig en vloeibaar.

Ik ben geen natuurkundige, maar heeft vluchtigheid wel een schaduw? Volgens mij niet, dus je kunt dan helemaal niet over je schaduw heen stappen. Je kunt alleen vervliegen. Toevallig zijn er nu vijf partijen die even dezelfde kant op vliegen. Een beetje tegenwind en het hele Kunduzakkoord is vervlogen. En dan, dan kan GroenLinks die paar verkregen kruimels van de regering op hun buik schrijven.

Mijn goede burgermanschap in de knel?

Ik kijk in de spiegel en zie een hoop zaken die je als penopauzer niet wil zien, maar ik laat het links liggen. Contactmakend met mijn spiegelbeeld ben ik op zoek naar mijn eigen burgerschap en verantwoordelijkheid. Ook ik wil dat het goed komt met Nederland. Ook ik vind dat we als Nederland het Europees moeten aanpakken. En ik vind vooral dat we allemaal mee moeten in de vaart der volkeren. Of eigenlijk, om het spreekwoord te actualiseren, allemaal gelijkmatig moeten afremmen. Het gaat immers niet zo heel goed en het kabinet Rutte in gevangenschap van de PVV heeft de situatie eerder verslechterd dan een constructieve bijdrage geleverd.

Nu hoor ik dat de VVD en het CDA proberen een Kamermeerderheid te construeren om de begroting voor 30 april naar Brussel op te sturen. Mininster De Jager en andere prominenten zijn op zoek naar verstandige politici van D66, ChristenUnie en GroenLinks om vooral maar mee te participeren om de uitkomsten van het gedoogmonster na 7 weken oeverloos onderhandelen in het Catshuis te accepteren. Er moet een deugdelijke begroting komen. Misschien kan ‘dees of geen’ nog iets binnenslepen voor zijn of haar eigen partij? Hobby’s van de gijzelnemer PVV zullen mogelijk verlaten worden (Animal Cops). De basis is een strak huishoudboekje, met de 3% norm, in te leveren bij Brussel met alle sociaal-maatschappelijke consequenties voor Nederland. D66, ChristenUnie en GroenLinks zijn blijkbaar serieuze onderhandelingspartners, om de beoogde Kamermeerderheid te verkrijgen.

De oppositie wordt blijkbaar klaar-gemasseerd om te slikken, waar ze gedurende het kabinet Rutte tegen te hoop liepen. CDA en VVD hopen het benodigde verantwoordelijkheidsgevoel ten aanzien van de toekomst van Nederland bij hen te vinden. Vrij vertaald, als je de plannen van het demissionaire kabinet steunt betoon je je een verstandig burger met maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel.

Laat ik dat laatste bij de bestudering van mijn spiegelbeeld,  een verstandig burger met maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel, ook bij mezelf bespeuren. Maar ik kom tot hele andere conclusies. Ik denk dat Nederland pas weer echt (Europees) vooruit kan, door de verloren periode van het gedoogmonster en alle prominente hoofdrolspelers, de achteruitingang van het politieke toneel af te voeren. De afgelopen 558 dagen onder leiding van Wilders met marionetten als Rutte en Verhagen hebben niets opgeleverd waar rechts zich de vingers bij aflikt. Voor de rest van weldenkend Nederland is het vooral destructief gebleken. Ze mogen dus wel een toontje lager zingen. Ik ga zeker niet pleiten dat we linkse hobby’s moeten oppoetsen, integendeel. Maar het gemak waarmee door D66, ChristenUnie en GroenLinks de macht wordt opgezocht, verbaast me hogelijk. Sterker nog, ik vind het onbegrijpelijk en misschien wel immoreel. Misschien zie ik wat over het hoofd, maar in de spiegel zie ik wel een verstandig burger met maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel.

Kakelkrant van Sprakeloos 60: Jacob Cats revival

En dan valt het kwartje in één keer. De bezuinigingen op cultuur van dit kabinet zijn ingegeven door een hoger plan. Ik had het kunnen weten met al die lichten in onze regering. Wij, als gewone stervelingen, maar denken dat Rutte simpelweg de kaasschaafmethode hanteert als het om linkse hobby’s gaat. Cultuur moet zich vermarkten, dus weg al die subsidies. Maar sinds kort komt het kabinet Rutte met een alternatief: ‘De Catshuisrevue’. Starring Maxime Verhagen alias ‘De Rat’ en Mark Rutte alias ‘Harlekino’. De regie is in handen van Geert Wilders en de regie-assistentie komt voor rekening van Fleur Agema.

Eigenlijk is het net zo goed gesubsidieerde cultuur zoals dat toentertijd bedreven werd door de Linksche Kerk. Hoe vaak kregen toneelspelers toen een salaris dat op of vlakbij de Balkenende-norm lag. Bovendien is er in de verste verte geen sprake van cultuur met kapitalen. Zelfs voor volkstoneel is het niveau abominabel al ken ik de smaak van Henk en Ingrid niet zo goed. Maar ik twijfel ten zeerste of zij de klucht in het Catshuis kunnen waarderen. Ik in ieder geval niet. En weet je wat ik het allerergste vind? De verplichte winkelnering. Je kan er niet omheen en je weet dat op basis van het getoonde spel, het plot oneindig slecht zal worden.

 

De ondoorzichtige regie van Wilders zorgt er ongetwijfeld voor dat er heel veel kwartjes weer een dubbeltje zullen worden en grote groepen het met een grijpstuiver zullen moeten doen. De trailer die Wilders met de Catshuisrevue zijn Henk&Ingrids voorhoudt mag dan veelbelovend zijn voor zijn doelgroep. Zij zullen bedrogen uitkomen, al lachen ‘De Rat’ en ‘Harlekino´ nog zo hard en gemeen.

Om toch nog met een beetje cultuur te eindigen, een gedicht geschreven door de naamgever van het Catshuis, Jacob Cats:

 

 Dickwijls siet men dat de sotten

Met de wijse lieden spotten;

Maer wie sich nae wijsheyt stelt,

Laat de gecken ongequelt.

 

 

 

Vertaling: vrij naar Wikipedia:

(Dikwijls ziet men dat de zotten,

Met de wijze lieden spotten,;

Maar wie zich naar wijsheid stelt,

Laat de gekken ongekweld.)

Als Cohen een cohaantje was?

Cohen is niet meer. In ieder geval geen fractievoorzitter en Tweede Kamerlid namens de PvdA. Ik vind dat jammer. Want wat een verademing is Job Cohen in vergelijking met de mediagetrainde hork Mark Rutte. Veel mensen trappen er blijkbaar in, ik word onpasselijk van die harlekijnemaniertjes. Hoe Job Cohen getackeld is, zullen we over enkele jaren wellicht lezen. Ik zie graag een mens, met sterke en eventueel minder sterke punten als fractievoorzitter en nog liever als premier. Het politieke landschap verliest een sociaal mens met Job Cohen. Maar wat als Cohen nu Cohaan had geheten. Was het dan beter gegaan met de PvdA?

Een mannetjesputter of een blaaskaak had waarschijnlijk het troebele verhaal van de PvdA langer in de lucht kunnen houden. Het verhaal van de PvdA is de oorzaak, niet Cohen. Zelf ben ik al meer dan twintig jaar aan het twijfelen over de PvdA en dat is ongeveer de helft van mijn leven. Sinds ruim tien jaar ben ik ook geen lid meer. Voor mij is sociaal-democratie het opkomen voor de zwakkeren in de samenleving, waarbij iedereen mee mag doen en waarbij tegenstellingen niet aangescherpt worden, maar verschillen mogen bestaan. Sociaal-democratie is in essentie niet anti-kapitalistisch, maar wel kritisch. Een linkse of rechtse koers, het zal me een zorg zijn. Graag had ik grote theekransjes gezien met een stralende Job Cohen als deelnemer. Een theekransje is blijkbaar iets voor Co-hennetjes, niet voor haantjes. Cohen mocht van het grote publiek niet verbinden, dus brak de pleuris andermaal uit bij de Partij van de Arbeid.

Natuurlijk was het een publiek geheim dat Cohen niet goed lag bij een deel van de eigen achterban. Vorige week barstte de bom met ‘exit Cohen’ als resultaat. Subiet kwam Hans Spekman met een plan om de PvdA voor weken in de spotlights te krijgen. ” We gaan onze interne verdeeldheid over een onduidelijke koers lekker etaleren.” De partijleden mogen de fractievoorzitter gaan kiezen. Goed voor roddel, achterklap en gebroken ego’s, maar wel veel media-aandacht.

Drie zwaargewichten binnen de fractie zijn opgestaan. Drie Cohaantjes? De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik grote waardering heb voor Ronald Plasterk. Diederik Samsom is mij sinds de kernramp in Japan steeds vaker positief opgevallen. Hij toont zich een kenner op veel beleidsterreinen. Ik zie die Samsom ook wel zitten. Dan Martijn van Dam, die ken ik iets minder, bovendien heeft hij zijn naam niet helemaal mee. Maar intern zien ze in hem een grote, dus wie ben ik om daar aan te twijfelen. En dan vandaag, naast de drie Co-haantjes, alsnog een Co-hennetje. En wat voor één, ook al zo’n zwaargewicht voor wie waardering op zijn plaats is. Ook zij mag het van mij worden, al hoop ik dat zij niet op haar vrouwzijn wordt gekozen of haar Turkse afkomst. Nebahat Albayrak is volgens mij gewoon een klasse politica.

Vier goede politici, drie Cohaantjes en één Cohennetje, mogen zich publiekelijk showen met een intern moddergevecht. Wat gebeurt er met de andere drie als de echte fractievoorzitter is opgestaan? Hoe leuk vinden de potentiële kiezers dit? En het allerbelangrijkste, heeft de PvdA dan wel een duidelijke koers? Zoals gezegd, ik twijfel al langer. Vanaf het moment dat marktconform denken binnen de sociaal-democratie zijn intreden deed, sloeg de twijfel toe. In de jaren tachtig kwam in het post-Den Uyl-tijdperk een beweging op gang die toen al getypeerd werd als het loslaten van de ideologische veren. De PvdA moest met ‘Schuivende Panelen’ en ‘Bewogen Beweging‘ een moderne partij gaan worden. Blijkbaar is dat tot op heden nog niet echt gelukt. Des te vreemder dat de laatste dagen Joop Den Uyl zo vaak genoemd en geroemd wordt als het grote voorbeeld. En terecht, want in mijn optiek symboliseert Joop Den Uyl nog steeds de moderne sociaal-democratie. De tijdsgeest zorgt er voor dat de ene keer een stapje naar links wordt gemaakt en de andere keer een stapje naar rechts. Je hoeft jezelf daar niet opnieuw voor uit te vinden.

Job Cohen heeft zichzelf ook niet uitgevonden, hij was gewoon zichzelf en dat was blijkbaar niet goed genoeg. Een opvolger gaat het beter doen, een co-hen of mogelijk een co-haan, de tijd zal het leren. Als ze daarna maar gaan samenwerken en niet te lang bezig zijn met de koers te bepalen. Dat is niet nodig, sociaal-democratie is een heldere koers, als er maar samenwerking is, coöperatie.

COöperatie? Met HEN? Het maakt me dus niet uit wie Cohen opvolgt, een cohaantje of een cohennetje, als Cohen uiteindelijk leidt tot CO-ONS.