Begrip, van de dag (203) Fatima-Portugal

 

20160711_105824

 

FATIMA-PORTUGAL

 

Om nu te zeggen dat ik iets met Maria heb, durf ik niet te beweren. Mijn eigen Maria natuurlijk, maar verder niet. Nu wilde mijn eigen Maria naar Fatima om daar onze vakantie te beginnen. Ik vond (en vind) het best. Ik ben er nooit geweest, het weer is er hetzelfde als in de rest van Portugal en een hotel was gemakkelijk te vinden. Gekscherend heb ik het na de eerste indrukken een oude wijvenvakantie genoemd. Niet om denigrerend te doen, maar slechts een feitelijke constatering. Zeker vijftig procent van de toeristen, pelgrims zo u wilt, was de zestig gepasseerd en van vrouwelijke kunne.

Het hele circus in Fatima is gebaseerd op een Maria-verschijning in 1917. Drie herderskinderen waren de gelukkige, Jacinta en Francesco Marto en hun nicht Lucia dos Santos. Voor de eerste twee werd de Spaanse Griep al snel het wederzien met moeder Maria. Lucia werd zuster en bijna honderd. In het midden van het stadje is een enorm plein met daaromheen een basiliek en andere grootste kerkelijke gebouwen. Ondanks het feminiene karakter van Maria heeft de grootsheid en de leegte van het plein bijna een communistisch, misschien wel mannelijk karakter. En niet alleen het wonder Maria heeft zich in Fatima geopenbaard, ook is hier hartstochtelijk gebeden voor het einde van het communisme. En ook dat is gelukt en als eeuwig bewijs is een stukje van de Berlijnse muur onderdeel van de Fatima cultuur geworden.

 

20160711_130346

En als we het over de katholieke kerk hebben en zeker over een Mariaverschijning is de commercie nooit ver weg. Tientallen, misschien wel honderden, winkeltjes met prullaria van allerlei snit. Rozenkransen, beeldjes en andere noodzakelijkheden voor een fijne pelgrimage. De winkeltjes worden veelal bemand door jongeren die weinig interesse vertonen in hun koopwaar. Het lijkt wel of hun leven op on-hold staat. De jeugdwerkloosheid in Portugal is enorm, maar op basis van de relatief beperkt aantal toeristen moeten ze het daar niet hebben. De stad staat vol met megalomane hotels die leeg lijken of zelfs gesloten. Om de stad liggen parkeerplaatsen voor duizenden, totaal ongebruikt te wezen. De middenstanders lijden wat af, net als de pelgrims die een deel van de route op het heilige plein of naar de plek van de Mariaverschijning knielend doen. Maar overal was het relatief rustig.  Er moet snel weer een wonder gebeuren om Fatima commercieel weer interessant te maken. Het feit dat de Portugezen Europees kampioen zijn geworden doet hier niets aan af, ook dat is een wonder, maar niet genoeg.

Vermijdt Prozac! Neem Maria. Die van Rowwen Hèze

Jaloers, stinkend jaloers ben ik op mensen die hun gevoelens kunnen uiten op kunstzinnige wijze. Dat kan een schilderij zijn of een muziekstuk. Ik kan dat niet, helaas. Op de middelbare school heb ik voor het laatst een penceel vastgehouden en een potlood gebruik ik alleen bij het ontberen van een balpen. Als het om mijn muzikale kwaliteiten gaat, ben ik genetisch iets beter bedeeld, maar na drie jaar accordeonles gaf ik de pijp aan Maarten. Zo rond de Sinterklaastijd speelde ik de laatste jaren nog een deuntje voor de kinderen, maar die zijn daar nu te oud voor.

En de kunst van het geschreven woord zult u denken? Ja, dat is ook heel knap, maar als een van de vele wannebeschrijvers droom ik net als meer dan een miljoen andere Nederlanders ooit nog eens iets echt moois op papier te zetten. Mijn waardering voor al die goede schrijvers, ook hier op het blog is er wel, maar stinkend jaloers, dat niet.

Naast jaloezie is er voldoende ruimte over voor bewondering en het puur genieten van met name muziek. Soms omdat een stukje muziek door mij geassocieerd wordt met een bepaalde gebeurtenis of een periode in mijn leven. Soms gewoon omdat het mooi is. Maar er is één moppie muziek dat niets met tijd te maken heeft en ook geen speciale herinnering met zich meebrengt. Graag wil mijn ervaring met u delen.

(Ik adviseer eerst de link te gebruiken en daarna praat ik verder)

Rowwen Hèze met Maria.
Ook zo onder de indruk? Ik gebruik dit nummertje van Rowwen Hèze op momenten van lichte melancholie en vooral in de auto als ik alleen ben. Waar de melancholie vandaan komt maakt niet uit, maar binnen een minuut ben ik op en top vrolijk, bijna bij het manische af. Gevaarlijk rijgedrag tot gevolg? Nee, hoor absoluut niet want op de weg ‘every inch a gentleman’. Het is volgens mij beter dan welk antidepressivum dan ook.

Een liedje met een melancholisch begin, dat dus uiteraard past bij mijn eigen stemming en dan in no time omslaat in een kolk van feest en ritme. Uiteraard zonder tekst, of bijna zonder tekst. Slechts de kreet “Maria” wordt twee keer uitgestoten, heel intens alsof de Moeder der Moeders persoonlijk wordt aangeroepen om te helpen. En dat lukt dan. Tenminste bij mij wel.