Plaatjes en Kletspraatjes: De zwarte cross-ontmaagding.

Kun je je aangesproken voelen bij de warme woorden ‘Welkom Thuus’ als je er nog nooit geweest bent? Voor mij is het antwoord volmondig ja, dat kan. 15 juli 2022 was ik voor het eerst op de Zwarte Cross in Lichtenvoorde. Ik voelde me welkom en ik was meteen thuus. Het kan echt. Zo’n kleine 20 jaar geleden stond ik op camping Beusink in Lievelde. Toen heb ik over het terrein terrein van de Zwarte Cross gelopen (De Schans) Op die camping kwamen steeds meer tenten van de bouwers van de Zwarte Cross. Je voelde wel de kriebelende spanning van alle betrokkenen. Ik had geen aandrang om te gaan. Ook niet toen ik naar een concert van Jovink was geweest in Didam omdat ik er voor de Gelderlander een stukje over mocht schrijven. Het is een lovend stuk geworden en dat kwam toen recht uit mijn hart. Het heeft tot 2022 geduurd toen ik ja zei op de suggestie van mijn vrouw die opperde “Zullen we naar de Zwarte Cross op vrijdag?” Het kwartje is gevallen, een soort van Zwarte Cross-ontmaagding als het ware.

Wat is dan thuiskomen? Biertje, ongedwongen sfeer, humor en veel, heel veel keus in muziek en theater. Maar het is volgens mij vooral, naast de uitstekende organisatie op alle fronten waar bijna aan ieder detail is gedacht, het publiek dat het festival maakt. Ik ben geen Achterhoeker, getogen in Salland en woon inmiddels al weer zo’n 25 jaar in de Liemers. Het bijt elkaar allemaal niet, sterker wat bijt elkaar wel op de Zwarte Cross?  Het is een beetje één grote love&peace-attractie in de boertige weide van Tante Rikie. In tijden waarin we van de ene naar de andere crisis denderen, is het ook wel een beetje een festival van de Hoop.

In dit thuisgebeuren was het eerste dat we zagen een band De Ponders. Jordanese Levensliederen op een reggaebeat, een geniaal concept. Stukjes race meegepakt en slenteren, toen we onverwacht werden geconfronteerd met Drukwerk. Jaren niet meer aan Harrie gedacht (sorry Harrie) maar veel liedjes kwamen als vanzelf weer boven. Tussendoor lopen over het immense terrein (24.000 passen gemaakt) hier en daar stilstaan en even kijken. De planning voor de avond was Danny Vera, De Heinos en Dropkick Murfys. Danny was goed, De Heinos betekende met Normaalnummers feest en toen werd het tegen elf uur. Op aanraden van mijn zoon naar de Dropkick Murfys, maar we waren moe na 12 uur Zwarte Cross. We keken elkaar aan en geloofden het wel. Misschien heel jammer en een gemiste kans, maar het voordeel van thuis welkom zijn: Alles kan, maar niks mot.

Volgend jaar weer.

TIP

Voor de Zwarte Crossgangers die dit vanavond in hun bedje lezen en dit te veel woorden vinden, morgen weer een nieuwe dag want Alles kan, maar niks mot. Misschien wel herlezen na de ongetwijfeld wijze preek van Eus ( Özkan Akyol) in de oecumenische dienst. Ik zou er graag bij zijn geweest. Veel plezier nog.

Wijsheden van een Amsterdams filosoof krijgt op humoristische wijze een eigen(tijdse) invulling. Humor een belangrijk concept van de Zwarte Cross die niet overal goed begrepen wordt.
Als de humor niet vanuit de Zwarte Cross organisatie komt, dan nemen de bezoekers ze zelf wel mee. Een van de vele voorbeelden.
Alsof tante Rikie hier optreedt als Anny Vera, de zus van de beter bekende Danny. Eigen humor.

Sprakeloos Grolsch ID in Groenlo

‘The day after the night before’ zit Sprakeloos onder een appelboom zijn vakantieweek te recapituleren. Voor de enthousiaste lezer van mijn cursiefjes wil ik alvast waarschuwen dat dit niet een inleiding is van een gedetailleerd verslag van het liefdesleven van mevrouw Sprakeloos en ondergetekende. Integendeel, dat blijft binnenskamers of in ons geval binnenstent. We schrijven 19 juli 2006, het is broeierig warm, maar gelukkig niet zo heet als gisteren met zo’n 36 graden Celsius. De Nijmeegse vierdaagse mag dan afgelast zijn, de vakantieweek op ‘kampeerboerderij Beusink’ in Lievelde gaat gewoon door, weer of geen weer.

Ja, beste lezers, u leest het goed, kampeerboerderij Beusink in Lievelde bij Groenlo. Geen exotische oorden in Verweggistan, maar gewoon ‘d’n Achterhook’. Je kan het als werknemer van een verslavingsinstelling ook participerend veldonderzoek noemen van een sterk gemotiveerde werknemer. Dit is het zeker niet, al zijn enige Grolschjes zeker verzwolgen. Zo ook gisteravond tot diep na twaalf uur. Ik zei u al, het was warm, zeer warm en bij de bakermat van de Grolsch Brouwerij is het als vloeken in de kerk om geen Grolsch te drinken. En nu is Sprakeloos een braaf en volgzaam mens, dus de Grolschjes werden zonder enige vorm van protest ingenomen.

Zie hier de verklaring van de eerste zin, ‘The day after the night before’. Zeker als in ogenschouw genomen moet worden dat na de inname van de streekdrank, geen diepe roes volgde, maar een klamme doorwaakte nacht met muggen. Een oplettende lezer en ervaringsdeskundige kan nu stellen:
“Nou, Sprakeloos dan heb je met zekerheid niet voldoende gedronken.” Misschien is dit waar, maar zoals gezegd Sprakeloos is een braaf en volgzaam mens, geen drankfundamentalist.

Laat in de ochtend, na een kop koffie, komt Sprakeloos dus op gang om een stukje te schrijven. De zon is nog volop aanwezig, al is het niet ondenkbeeldig dat de door het KNMI verwachte regen vandaag daadwerkelijk gaat vallen. We wachten maar af, met als enige zekerheid dat hedenavond, mocht echte verkoeling uitblijven,  ‘Grolsch’ zijn meteorologische verantwoordelijkheid weer gaat oppakken. En dat weten de Grollenaren (mensen uit Groenlo) maar al te goed.

Zo fietste Sprakeloos gisteren vanuit Lievelde naar het Gelderse vestingstadje. Het was er vrijwel uitgestorven, ondanks de landerige charme die het plaatsje uitstraalt. Een enkele vakantieganger zoekt verkoeling op een terras, huismoeders doen zoals overal de boodschappen en een hangoudere wacht gebogen op zijn fiets op enige aanspraak. Wanneer een leeftijd- en plaatsgenoot in het vizier komt, wordt de landerigheid doorbroken. Vanaf grote afstand roept de hangoudere naar zijn kompaan. “Best weer veur de Brouwerij” Het antwoord kwam meteen: “Die besteet niet meer.” Gevolgd door een daverende lach die zowel spijt als woede kan inhouden. Langzaam sterft de lach weg in de pittoreske straatjes en keert de landerigheid terug. De huisvrouwen blijven hun boodschappen doen, vakantiegangers togen naar de terrassen. En de mannen? De mannen overdenken hun zojuist gevoerde conversatie. Samen apart.

Een conversatie die eigenlijk een prachtig beeld geeft van de actuele geschiedenis van Groenlo. Een plaatsje waarbij alles wat bij de Grolsch Brouwerij hoort in de genen zit van veel bewoners. Maar tevens de spijt en woede die alom aanwezig is omdat in de vernieuwingsdrang van een groot bedrijf gekozen is voor een vestiging buiten Groenlo, de bakermat van de Brouwerij vanaf 1615. Wat rest is de herinnering. En de tijd zal alle wonden helen. Groenlo zal zonder de Grolsch gewoon een pittoresk Gelders plaatsje blijven, of stadje zo u wilt.

Een goede maaltijd wordt er bijvoorbeeld voor vakantiegangers geserveerd in restaurant ‘Brouwerij De Klok in de lange gang’ maar voor de lokale bevolking gewoon ‘De Lange Gang’. In dit etablissement is dè Brouwerij begonnen en uiteraard wordt er Grolsch geserveerd, zoals in elke horecagelegenheid in Groenlo. Hoe lang nog is de vraag. Tien jaar, twintig jaar? In ieder geval vanavond nog op Kampeerboerderij Beusink, in het nabij gelegen Lievelde, want het is nog steeds warm, dus, ‘goed weer veur de Brouwerij’.