O quinto dia: Daar is ie……het klompenpad op zijn Portugees.

Ik ben er nog niet uit hoe ik het klompenpad ga noemen, maar de voorlopig werknaam is ‘Caminho de obstrucão’ Andar pela casa oftewel Klompenpad Wandeling rondom huis, circa 1 km in Monchique.

Het is eindelijk zover, klompen aan, rugzak op en gaan. Ik had de schutkleur van de Portugese lucht als klederdracht genomen. Verder zonnebril, zonnebrand en genoeg water bij me om de buurt te verkennen, want het is me wel duidelijk dat, hoewel het aantal buren schaars is, ze onmiskenbaar direct of indirect te maken hebben met de landbouw, dus het basismateriaal voor een klompenpad. En net zoals bij veel Nederlandse klompenpaden, val je vaak van de ene verrassing in de andere en is het er over het algemeen rustig. En de mensen die je tegenkomt zeggen vriendelijk Bom Dia. In dit geval was het mijn partner die de 36 graden Celsius iets te veel vindt voor een gezonde wandeling en onder de boom bleef lezen. Ik kwam in deze Caminho de obstrucão twee keer over ons eigen boerenerf.

En dan denken wij het alleenrecht te hebben op de geuzennaam Kikkerlandje, maar nee hoor, na nog geen 50 meter wandelen een heuse pad (sapo) op het ‘Andar pela casa’ Je verzint het niet. Even verder wilde ik nog wat landbouw geheimen ontdekken, want tot mij verbazing waren er overal kleine en iets minder kleine aardappelveldjes. Ik wilde een stukje rots beklimmen om nieuwe ontdekkingen te doen, maar mijn evenwichtsvermogen is iets uit vorm en ik had mijn niet meelopende eega belooft me niet te gedragen als een jonge God living on the edge. Ondertussen had ik wel gezien dat er plukjes wijnranken waren, naast de citrusvruchten en zag ik ook pruimen- en kersenbomen waar ogenschijnlijk niets mee gedaan werd. Misschien dat de vrienden van Caroline van der Plas hier nog een sinaasappeltje kunnen schillen om de boerenstand te verheffen in een eco-neutrale organisatie. Ik vind het zonde van al dat verloren fruit. Maar ik heb er dan ook geen verstand van, niet hier, maar ook niet in Nederland. Ook daar vind ik de Randstedelijke kijk op landbouw op zijn minst eigenaardig. Goed, ik heb er geen verstand van, wel van klompenpaden, dus ik vermaak me verder kostelijk.
Geheime kleine aardappelveldjes
Terwijl ik langs natuur, boerenlandschap en landweggetjes loop, zie ik het mondaine Monchique op de achtergrond. Een doorkijkje op zijn tijd is ook hier de charme van een klompenpad.

De tevredenheid als de finish in het zicht is net zo’n overwinning als in Nederland, dus bij het zien van de eindstreep, snel de klompenpas er nog in. Oost, west, thuis best. In Nederland is het dan je klompen bij de deur en een kop koffie, hier gaan we voor een koude douch.

Voor de precieze route verwijs ik naar mijn Komoot app onder de naam Vincent ID Sprakeloos. Ook alle 350 foto’s zijn er te bewonderen. Echt waar.

Eerder verschenen in deze reeks:

O primeiro dia: Vind ik me toch zomaar terug in de Algarve. Errug

O sedundo dia: Back to the future.

O terceiro dia: Boven op de berg

O quarto dia: De dag van Portugal

Mijn eerste Komoot: Vreemdgaan

Is twee keer vreemd gaan het begin van een relatie, of is het nog een ondeugd die door de vingers gezien kan worden? Met deze vraag ging ik mijn eerst avontuurtje in het Pinksterweekend te lijf. Het antwoord heb ik nog niet. Het geweten speelt af en toe op, het is onwennig en nog zoeken naar de juiste knoppen. Maar goed, het leed is geschied. Ik moet leren omgaan met het vreemd gaan of een nieuwe relatie opbouwen. Misschien is het wel mogelijk om twee relaties te onderhouden, ruimdenkend als ik ben. Een menage a troi, dat klinkt best wel goed. Ik zal u verslag doen van de avonturen. Na ruim twee jaar klompenpaden, 57 sessies komen we aan in Drenthe. Geen klompenpaden maar wel een vurig verlangen om te wandelen. Je zoekt eens op de wandelmarkt en vindt een potentiële welwillende partner. Een partner met alles er op en eraan, maar geen klompenpad. Ik trof Komoot, zo heet ze, en ze doet het met je op de hele wereld, maar ook in Drenthe en omgeving dus. Eenmaal begonnen was er geen weg meer terug. Ze leidt via een keurig navigatieprogramma, ze geeft uitleg aan haar omgeving en ze brengt je uitgeput, afhankelijk natuurlijk van je conditie, terug naar het startpunt.

Rondje Borger was fijn, het pad heette Hunebed D27, een aanrader. Ik wil het best delen, maar niet te massaal, want anders wordt het zo’n afgelikte boterham. Hoe alles werkt met Komoot is me nog niet duidelijk, maar morgen weer.