Klompenpaden

Husprawegpad, een potentieel klompenpad met charme.

/ sprakeloosid / 3 reacties

Van je familie moet je het maar hebben. Dat bewees deze dag maar eens. Denk je gewoon even bij de praten met de kinderen van je oom en tante, krijg je meteen een portie natuurhistorische, historische en culturele kennis in je mik geschoven. Daarnaast wat taalkundige verrijking. Kortom een topwandeling op de grens van Overijssel en Gelderland.

Het doel was al enige jaren geleden om mij kennis te laten maken met de ontwikkelingen rondom de IJssel bij Deventer. Ruimte voor de rivier, een soort van Deltawerken om grootscheepse overstromingen bij hoog water te beperken. De partner van mijn oudste nicht was hier langdurige bij betrokken vanuit zijn functie bij Rijkswaterstaat. Ooit deelde hij een filmpje van een buurvrouw die de veranderingen dag voor dag met foto’s heeft bijgehouden. (een mustsee!!!!! voor de liefhebber van planologische ontwikkeling, kunst en waardering voor mensen met geduld en toewijding. Mijn belangstelling was gewekt, terwijl ik nog helemaal niet van het bestaan van klompenpaden wist. We spreken dan over 2015/2016. En zie dan maar eens tijdig een afspraak te maken. Dat is dus vandaag gelukt.

Een luizenkolonie van de Zwarte Populier. Levend in een hun cocon wordt hun onderkomen vakkundig vernietigd om mij te onderwijzen.

Een bron van kennis over bomen, beesten, geschiedenis van Deventer en natuurlijk de totstandkoming van een nieuw natuurgebied door Ruimte voor de rivier blijkt binnen mijn familie voorradig te zijn. Uitleg over waar bruggen vroeger de provinciegrenzen vormden, wie ze kapot hebben gemaakt en wanneer nieuwe oeververbindingen zijn gemaakt wordt mij duidelijk. Oude en nieuwe dijken en doorgangswegen van oost naar west en van noord naar zuid worden getoond. Een ogenschijnlijk nietszeggende boom wordt als een trofee getoond omdat een speciale luis er zich meester van had gemaakt. Beverburchten worden aangewezen, terwijl een ogenschijnlijk lullig takje het bewijs is van de aanwezigheid van de bevers.

Het uiteinde is vakkundig werk van de bever, terwijl het bevergeweld ook op de rest van de stok duidelijk zichtbaar is.

De wandeling begon en eindige in het park waar ik als kind, op bezoek bij mijn oom en tante gevoetbald heb met mijn neven. Ze woonde op de Worp in Deventer, een stukje Overijssel aan de Gelderse kant. Tussen het begin en einde van de wandeling werd de cultuurhistorische kennis van mijn familie mij inzichtelijk onderwezen. (zie ook onderaan dit blog) Omdat we ook kleine stukjes klompenpad meenamen in onze wandeling (Fliertpad en het Tuylermarkpad) lijkt het me een uitstekend idee om er een klompenpad bij maken, over de grenzen heen kijkend van Gelderland. Het eerste pad dat in Gelderland en Overijssel loopt noemen we Husprawegpad, of van mijn part het Worppad, een hengeltje uitgooiend naar Overijssel om hier de klompenpaden verder uit te bereiden. Bovendien bedenk ik dat hele delen van de Achterhoek niet voorzien zijn van een klompenpad. Ik zou zeggen, uitbereiden die handel want ik ben nog lang niet klompenpadmoe. Vandaar de uitnodiging aan de vrijwilligers van bovengenoemde paden om wat expansiedrift te overwegen.

De loop van de Oude IJssel, een grens die voor de expansie van klompenpaden in de andere provincie gemakkelijk te beslechten is, lijkt me zo?

23 oktober een fijne wandeling met kundige mensen. Op de vraag of Jan, want zo heet de Rijkswaterstaat-man, nog werkzaam is voor het project Ruimte voor de rivier, antwoord hij ontkennend. Hij geeft aan gebiedsmanager te zijn bij een andere organisatie. Manager! En prompt toont hij ook zijn taalvirtuositeit door een prachtig liedje te zingen van Joop Visser over managers. Ik moest lachen om de herkenbaarheid. (Niet geschikt voor managers van alle leeftijden)

In mijn vorige klompenpadverslag maakte ik melding van mijn afkeer van selfies, nu een ander een foto maakte van mijn wandelverrichtingen zal ik bij wijze van hoge uitzondering een actiefoto foto plaatsen.

==========================================================================

Belangstellende voor meer wandelingen rondom Deventer gebruik de volgende QR-code van de IVN-wandeling in de directe omgeving van Deventer waaronder de cultuur-historische wandeling in het Worpplantsoen samengesteld door mijn nicht.

Voor meer foto’s zie ook Instagram op het account van titiissprakeloos

Albapad, te mooi voor selfies

/ sprakeloosid / 1 reactie

De herfst hangt in de lucht, maar het was nog voldoende veelbelovend om een klompenpad te trotseren. In Oosterhuizen bij Apeldoorn begint het Albapad en ik loop al even vooruit op de eindconclusie, een hele fijne wandeling hebben mijn meissie en ik gemaakt. Genoten van de afwisseling, bos, coulissen en open velden. Tijdens deze wandeling werd mij weer eens duidelijk hoe behoedzaam in Nederland omgegaan moet worden met de spaarzame ruimte. Maar op minder dan 50 meter van de A50 loop je toch in een prachtig stukje bos. Toegegeven, allesomvattende stilte was er niet, maar vogels waren duidelijk te horen, boven het wegverkeer. En hoe was het vroeger trouwens, toen maakte een stoomtrein toch ook ontzettend veel herrie. De stoomtrein hebben we niet gezien vandaag, mogelijk rijdt de trein ook niet in het coronatijdperk, het station onder de A50 voor betere tijden was weer een van de verrassingen tijdens de wandeling.

Ik noemde het al, de herfst hangt in de lucht, maar niet alleen de herfst. Hier en daar pakten in de verte donkere wolken zich samen. Een regenbui of stortbui is niet gevallen. Maar de donkere luchten symboliseerden voor ons ook een beetje de ongelooflijk stomme streek die onze koning heeft uitgehaald. Wanneer zullen de gevolgen van zijn onnadenkende (ik hoop dat het onnadenkend is) neerdalen op de Nederlandse bevolking. Hoe zal de toch al gepolariseerde samenleving in Coronatijd uiteindelijk reageren? Als de donkere wolken symbolisch zijn, dan wordt het een fikse slagregen. We kunnen ook moed putten uit de zonnestralen die ook af en toe aanwezig waren. Misschien gaat het meevallen. Maar ik heb een tip voor de koning en zijn gezin. Vlak bij het Albapad in Apeldoorn staat een groot gebouw waar eens zijn voorouders leefden. Voor een welverdiende vakantie zullen ze vast nog wel wat kamertjes vrij kunnen maken. En wandelen maar. Klompen aan, rugzak op (nu met thermoskan in verband met de sluiting van de horeca) en wandelen maar.

Mijn vrouw was in de stemming voor het maken van selfies. Ik ben daar niet zo van. Ik ben al lang blij dat de selfie-stick al weer een paar jaar op zijn retour is. Is het u wel eens opgevallen dat hele grote groepen vrouwen allemaal op dezelfde manier op zo’n selfie staan? Ze hebben allemaal het geheime handboek gelezen blijkbaar: je kin naar beneden, schalks kijken en je tong dubbelgevouwen achter je holle kies of zoiets. Ik weet het niet precies hoor, heb dat boek nooit gelezen. Maar goed, een kleine dissonant van deze wandeling is dat ik ook moest poseren voor een prachtige romantische selfie. Dat gaat nooit goed. Bovendien is het Albapad veel te mooi om de tijd te verdoen met selfies.

Een klap van de molenwiek op het Molenbeeksepad?

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik wist dat het er mooi was, maar het heeft mijn verwachtingen overtroffen. Begin jaren negentig ben ik mijn opleiding tot psychiatrisch verpleegkundige gestart in Wolfheze. Van 1992 tot 1998 heb ik menig wandeling met patiënten gemaakt in de nabijheid van het psychiatrische ziekenhuis. Vele herinneringen, goede en minder goede komen langs bij de wandeling vandaag in Wolfheze en omgeving. Het Molenbeeksepad is aan de beurt, vandaag met dè wandelclub die als het meezit 1 keer per jaar bij elkaar komt. Agenda’s trekken is een dingetje natuurlijk. Vandaag op dierendag was het zover.

Het moet op een warme zondag in september zijn geweest dat de sfeer goed was, de bezetting van verpleegkundigen op peil, dus wandelen maar. Ik werkte toen op een afdeling voor getraumatiseerde vluchtelingen. We liepen die middag met een Birmees, een Angolees en een Armeniër te keuvelen langs de bloeiende heide. Het Nederlands van deze gasten was wisselend, maar in de ontspannen sfeer lukt dat redelijk. De meest introverte man van het stel genoot zichtbaar van de paarse kleurenpracht. Spontaan begon hij te zingen, niet een lied uit zijn land van herkomst, maar het prachtige lied van toen nog Jantje Smit, Ik zing een lied voor jou alleen .Het werd blijkbaar gezongen op de muziektherapie, want al snel zongen de twee anderen uit volle borst mee. De ontlading van toen zal ik nooit vergeten.

Of wat te denkOfen van het monument ter nagedachtenis aan de b

mbardementen in 1944 tijdens Operation Market Garden. Toen was het al een opvang voor dollen, hysterica of anderszins onaangepasten zoals dat toen nog heette. Er zijn veel slachtoffers gevallen, ook op het ziekenhuisterrein. Begin jaren negentig verpleegde ik op een geriatrische afdeling een man die doodsbang was voor onweer. Het deed hem denken aan dat bewuste bombardement. De man zat er al voor 1944 en zat er in 1993 nog steeds. Een gouden jubileum in de psychiatrie!! Ik zie verder een bekende naam op het kerkhof van een patiënt.

Of wat te denken van het hem monument ter nagedachtenis van de slachtoffers van het rusthuis voor krankzinnigen dat er in 1944 al stond. Operation Market Garden zorgde ook voor vele slachtoffers bij de bewoners van het psychiatrisch ziekenhuis. Zo verpleegde ik in 1993 op een geriatrische afdeling een man die erg bang werd van onweer. Hij had de bombardementen in september 1944 meegemaakt……..op de plek waar hij bijna 50 jaar nog zou wonen. Een gouden jubileum binnen de muren van een instelling. Tja.

Maar naaste de vele herinneringen, gaat het gewone leven gewoon door. We genieten van de wandeling, praten de laatste nieuwtjes in privé en werksfeer door en natuurlijk de grote politieke vraag ‘is hij nu ziek of niet, mijnheertje Trump. Over ziek zijn gesproken, een van de eerste lessen van mijn opleiding, en dat is een zekerheid als een koe, er is een veelvoud aan gekken buiten de muren van een ziekenhuis dan er binnen. Echt waar.

(VOOR MEER FOTO’S ZIE OOK INSTAGRAM ACOUNT : titiissprakeloos)

Naar de andere kant, Grift en Graftenpad in Rhenen.

/ sprakeloosid / 1 reactie

Doe ik het wel of doe ik het niet? Die vraag stelde ik me gistermiddag op het werk. Ik was me aan het prepareren om weer meer thuis te gaan werken. Maar de woensdag is zo’n tussendag. Als je dan nog overuren hebt en je ziet dat het weer niet onaardig is dan permitteer ik me de vrijheid om te wandelen. De keus viel op Rhenen, het Grift en Graftenpad. Enkele weken terug had ik op een miezerige zondag het Marspad niet af kunnen maken vanwege het ontbreken van het voetveer naar Rhenen vanwege de Coronatijd. Ondanks de miezer lonkte Rhenen aan de overkant van de rivier. Dus maar eens kijken aan de andere kant, hoewel ik nog steeds niet in Rhenen zelf ben geweest. Het klompenpad begon en eindigde in Achterberg, een alleraardigst plaatsje als je een kleine tunneltje langs de provinciale weg trotseert.

Hier moet het dus vandaag gebeuren, toch nog een lekkere dag. De jas kon uit na een goede kilometer en is niet meer aan geweest. Een gelukje dus. En weer voelde deze wandeling zoals in het begin van de coronotijd, maar dan toch anders. We zijn het al een beetje gewend. Voelde het in maart nog als een beetje verboden om te wandelen, nu is het vooral een legale manier om drukte te voorkomen.Klompenpaden zijn een uitstekend middel als je niet van sportscholen houdt en in alle veiligheid wat wilt bewegen. De klompenpaden heb je in alle soorten en maten. Er is er nog geen één tegen gevallen en ook dit pad was een en al zen, hoewel het er gezellig druk was met fietsers, wandelaars en hondenuitlaters. Dit laatste vooral in de bossen nabij Rhenen.

Dit wandelpad gaat een toppertje worden als het natuurgebied in wording – Binnenveldse Hooilanden – aan de Gelderse kant van de Kromme Eem tot wasdom gaat komen. Tussen dit gebied en de start in Achterberg loop je door zeer vlak polderlandschap met in de verte zicht op Wageningen. Je zou denken dat het er stil was en je de vogels zou horen. Maar nee, de weidsheid zorgt er voor dat de wind, niet eens zo heel hard, langs je horen suist en een constante is naast je eigen voetstappen. Als ik niet stilstond om een foto te maken (zie ook Instagram account titiissprakeloos) , dan was de combinatie vindt en voetstappen heel meditatief, een mantra bijna. Weg van de corona, weg van de nieuwe maatregelen en vooral ook weg van het presidentiële debat van gisteravond. Je zou Biden en Trump een klompenpaadje gunnen. Dan zou de wereld er een stuk anders uit zien.

Na de vlaktes doemen de heuvels rondom Rhenen op. Bossen en korte klimmetjes zorgen voor een weer heel andere atmosfeer. Rhenen zal ik niet aandoen volgens het wandelpad, dus de lonkende kerk van een aantal weken blijft een onbekende fenomeen. Maar Achterberg ken ik en ik weet nu wat Graften zijn.

Afscheid van de coronazomer op het Achterwooldsepad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Sinds begin april is dit mijn 21e klompenpad. Ik had de klompenpaden al ontdekt in de zomer van 2019, maar de coronabeperkingen brachten dit in opnieuw in herinnering. Kuieren langs de weilanden, bossen en plukjes boerderijen, alleen, met partner of anderen. Het is een hobby die bij me is gaan passen. De triatlon zit er niet meer in, voetballen of squashen is voor mij vragen om blessures. En de sportschool vind ik verschrikkelijk. Dus wandelen maar om in beweging te blijven, ook in coronatijd. (Even alvast een rectificatie, de triatlon zat er op mijn 25e ook niet hoor)

Op je 54e wandel je dus en je vindt het ook nog heel leuk!! Bovendien is het in coronatijd extra fijn om toch een langere periode frisse lucht te ademen met al dat thuiswerken. Vandaag was een oud-collega en pensionado mijn wandelpartner. Hij nam in stijl afscheid, twee dagen voordat de echte corona-maatregelen werden afgekondigd. In stijl betekent veel collega’s, een passend lied dat in volle borst werd gezongen en een aantal biertjes. Het kon nog net, of misschien niet niet meer. We liepen vandaag samen in de omgeving van Winterswijk, het Achterwooldsepad. Zelf had ik het pad in oktober 2019 al gelopen en ik vond het een toppertje.

En toch werd ik wat weemoedig toen ik terug reed naar huis. Natuurlijk was de wandeling nog net zo mooi als vorig jaar. Prachtige doorkijkjes in een legendarisch essen- en coulissenlandschap, meerdere zelfbedieningskoffietentjes in de bossen en prachtig weer. Maar het is afgelopen met het mooie weer voorlopig. Dat voelde je, ondanks de zomerse warmte. (ik had trouwens ook een weerapp die me al waarschuwde, dus in hoeverre dat feilloze gevoel van me ingegeven was door voorkennis kan ik niet meer achterhalen.)De eerste druppels vielen op mijn voorruit, terwijl de laatste nieuwsfeiten over corona door de autoluidsprekers sijpelden.

We gaan de herfst in met ongewisheid over de tweede golf. Het weer gaat passen bij het jaargetijde, tenminste zo ziet het er naar uit. Natuurlijk besef ik dat ik ook vorig jaar in november nog mooie wandelingen heb gemaakt op andere klompenpaden. Maar dat wil er bij deze mooiweerwandelaar nu even niet in, zelfs niet als ik de foto’s terugkijk (zie ook instragram account titiissprakeloos) waarbij de herfst nog beperkt aanwezig was. Het oogde nog groen, er waren nog bloemen en het aantal paddenstoelen was niet indrukwekkend. Maar goed ergens moet je een punt achter de zomer zetten, zelfs al is het een coronazomer. Maar mijn gummetje is snel genoeg gevonden om er een puntkomma van te maken en de zomer nog even te rekken met andere mooie klompenpaden.

Meulunteren, het pad in Lunteren

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

En voor mijn werk moet ik altijd links af slaan, vanaf de autobaan de Postweg op. Een instelling van het Leger des Heils bezoek ik een paar keer paar jaar, soms wat vaker. Maar rechtsaf is ook de Postweg en die komt in hartje Lunteren. Dat viel niet tegen en dat is het leuke van klompenpaden, je krijgt een indruk van niet alleen de weilanden, bossen, koeien en wat al niet meer. Ook een impressie van het lokale stedenbouwkundig beleid is een van de verworvenheden van het klompenpad. In Lunteren is het niet verkeerd wonen is mijn eerste indruk. Mijn tweede indruk, tijdens het wandelen, is dat het heel mooi wonen is direct buiten Lunteren. Mooie pandjes met ruime kaveltjes bepalen deels de sfeer van het Meulunterenpad.

Buiten het feit dat ik alle inmiddels 131 paden wil lopen, dus het Meulunterpad kwam vanzelf aan de beurt, is de belangstelling voor geschiedenis een reden om dit pad te lopen. Ook mijn wandelgenoot heeft een passie voor geschiedenis en oude vervallen gebouwen. Onderweg kwamen we een vriendelijke man tegen die uitlegde hoe te komen bij de muur van Mussert. Hij gaf ook aan dat het nog niet heel duidelijk is wat er met dit stukje geschiedenis gaat gebeuren. En dat was ook duidelijk. Vervallen gebouwen in de buurt van de muur en een parkachtige plek in aanbouw, terwijl duidelijk is dat er op het voormalige veld ook huisjes en sportfaciliteiten zijn geweest. De muur van Mussert, misschien een lelijke aanleiding, maar wel een interessante bijkomstigheid van deze wandeling.

Voor de echte rustzoeker is het Meulunterpad ideaal voor doordeweeksedagen, maar ook op een zonnige zondag waren de meeste stukken rustig genoeg voor een goed gesprek over……Ja, waarover? Het is soms verbazingwekkend hoe gesprekken beginnen, waar ze vandaan komen en wat de aanleiding is. Natuurlijk gaat het over koetjes en kalfjes, in ons geval voetbal, vrouwen en de uitwisseling van weetjes van ouders en wederzijdse bekenden. Maar ik verbaas me wel eens over het gemak waarmee je al wandelend kunt praten en rondkijken tegelijk. Het is in de hulpverlening ook gebleken in Coronatijd dat het voor veel, in mijn geval reclasseringsklanten, gemakkelijker praten is als er geen tafel en tegenwoordig plexiglas tussen zitten. Je kunt je blijkbaar beter focussen. Je beter focussen is weer één van de voordelen die het wandelen met zich meebrengt. Vandaag ontdekt in Lunteren. Een fijn klompenpad trouwens. Ik vraag me af of meulunteren al een werkwoord is. Zo niet, dan zou het er een moeten worden.

Een klompenpad boven voetbal (Bevermeersepad)

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Ik heb sterk getwijfeld, zal ik de eerste zondagmiddag sinds maanden me laten bedelven door voetbal, of toch maar een klompenpad. De kilometers van gisteren waren geen obstakel en er was een nieuw klompenpad in de buurt. Het Bevermeersepad is geopend in Angerlo. Aan de andere kant is het ook altijd erg leuk om Ajax te zien verliezen. Mijn eigen cluppie had gisteravond al verdienstelijk gewonnen, dus de echte noodzaak was er niet om te kijken. Maar toch……heb ik gekozen voor het klompenpad. Bij aanvang van de wandeling hoorde ik geluiden van enthousiaste mensen. De plaatselijke FC moest ook spelen. Ze hadden blijkbaar ook betere dingen te doen dan naar 020 te kijken.

Het Bevermeersepad, het was mooi wandelweer en relatief druk op het wandelpad. Meer nieuwsgierige mensen of misschien wel mensen uit Angerlo die wel eens willen weten hoe mooi hun dorpse omgeving is. En drukte is natuurlijk relatief, want er zijn paden geweest waar we hooguit 4 of 5 wandelaars zijn tegen gekomen. Hier was het wat drukker, maar overwegend nog erg rustig gedurende de hele wandeling. Ik zorgde ervoor dat ik die rust ook in mijn hoofd kon bestendigen, dus tussendoor niet naar de uitslag van de voetbalwedstrijd kijken. Dat ging één keer mis toen mijn zoon me apte dat 020 een rode kaart had. Maar verder geen nieuwtjes doorgekregen.

Het was een genoeglijke wandeling en de makers mogen trots zijn op dit pad, een volwassen klompenpad. Je krijgt wat ze beloven, weilanden, sloten, vergezichten en een prachtig coulissenlandschap. Genoeg foto’s te maken voor mijn blog en voor mijn Instagramaccout titiissprakeloos.

Om goed kwart over vier was ik terug bij de auto. En met dat ik de auto wilde starten hoor ik op het radioprogramma “Langs de Lijn” dat Ajax geen averij heeft opgelopen op het Kasteel van Sparta in Rotterdam. Jammer, altijd mazzel. Ik weet dan zeker dat ik de beste keus heb gemaakt door de zondagmiddag al kuierend door te brengen in de omgeving van Angerlo. En o ja, voor de geïnteresseerden Angerlo Vooruit heeft met 0-2 verloren tegen de voormalige topamateurclub Rheden. Dat is jammer voor ze.

Klompenpad lopen met ‘the Donald’ Trump (Rijnstrangen)

/ sprakeloosid / 3 reacties

Een goed gebruik heeft op 12 september zijn vervolg gehad. Vier willekeurige studenten uit 1984 zijn door hun studie al 35 jaar met elkaar verbonden. Belegen geworden, wijzer geworden en levenservaring doorgemaakt in welke vorm dan ook, maar alle vier nog steeds politicoloog. Een keer per jaar wordt dat nog eens onderstreept middels een reünie. De laatste nieuwtjes van succesvolle en minder succesvolle studiegenoten worden doorgenomen, uiteraard wordt naar de gezondheid van kinderen en partners geïnformeerd maar vooral wordt er gediscussieerd. Zo zijn politicologen, al weten ze over onderwerpen zeer beperkt de ins en outs, ze hebben overal een mening over. Een van de reünisten zei in 1985 heel terecht en relativerend: ,,We zijn dan wel politicologie-studenten, maar een goedgeïnformeerde krantlezende postbode weet net zoveel.” Deze opmerking heeft toentertijd niemand weerhouden om af te studeren. Voor de 6e keer overtuigen we elkaar om het allemaal weer beter te weten. Meestal in Nijmegen, maar deze keer een wandeling op een nabijgelegen Klompenpad in Oud-Zevenaar.

Deze keer waren we niet met zijn vieren, maar liep er een gast mee. Een van de vier had twee dagen ervoor het eerste exemplaar van zijn eigen boek mogen overhandigen aan de burgemeester van Nijmegen, Hubert Bruls, ook een jaargenoot. Het boek heeft de meeslepende titel Weirdo’s in het Witte Huis – Dondald J. Trump en zijn zonderlinge voorgangers. De Donald liep dus ongezien mee op het Rijnstrangenpad. Allereerst natuurlijk omdat het een fijn boek is. Dit zeg ik niet alleen als studievriend, maar ook als welgeneemd advies aan alle geïnteresseerden in de Amerikaanse geschiedenis en volgers van de aankomende presidentsverkiezingen. Veel smeuïge details in een zeer lezenswaardige stijl geschreven. Conclusie, Trump is zeker niet de enige weirdo. Ik zou zeggen lezen en verbaast u. Of misschien ook wel niet.

Uiteraard hebben we het tijdens het wandelen over de uitkomst van verkiezingen in Amerika. We zijn er nog niet over uit wat het gaat worden, Trump of Biden. Maar hierin zijn we niet uniek. Waar we wel uniek in zijn is de omgeving waarin de wereldproblematiek wordt besproken. Het Rijnstrangenpad in Oud-Zevenaar. Je zou het bijna vergeten, maar we liepen op een van de mooiste klompenpaden. Voor mij was het al de derde keer en voor de derde keer was het een heerlijk pad om te lopen. Door het discussiëren schoot het fotograferen er een beetje bij in. Dus ik begin het blog met een foto van een wandelmaatje een jaar eerder geschoten. Prachtig.

Afsluitend heerlijk gegeten bij Thoen en Thans. En volgend jaar? Dat is de Thoekomst en we zullen dan weten of the Donald nog steeds rules. En als goede politicologen hebben we dan 1001 goede verklaringen waarom wel of waarom niet.

Afzien op het Marspad

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Na een geslaagde vakantie was het doel om de Wiener Schnitzels en de bieren via een gezonde wandeling weer in te dammen. Het Marspad leek mij psychisch hiervoor het juiste pad. Kesteren was de bestemming om te starten. Onderweg drupte het een beetje en het kon wel eens zijn dat ik vandaag de primeur kreeg. Regen tijdens een klompenpad. Ik zal het niet onder stoelen of banken steken, ik ben een mooi weer wandelaar. Maar ik had een gelukje. In mijn nieuwe auto wordt standaard een paraplu meegeleverd. Simply Clever zullen we maar zeggen, dus enige bescherming heb ik bij me.

Na een kilometer pakte zich al donkere wolken samen en het zag er niet naar uit dat het snel zou opklaren. Omdat het vooral miezer was, besloot ik gewoon door te lopen. Een tikkie sneller misschien en dat voelde ik al drie kilometer, een beginnend pijntje bij mijn Achillespees. Zo’n pijntje dat je voelt als je ongetraind twintig kilometer loopt en weet, de volgende dag is het weg. Maar wat als je doorloopt? We zullen zien, in marstempo gaan we verder.

En zou het ook zo zijn, zonnig weer, zonnige gedachten en bij somber weer dat er donkere bedenksels bovenkomen? Het was in ieder geval lekker peinzerig weer. De natuur kan het goed gebruiken zullen de boeren zeggen, maar ik liep vooral in appelvelden en perenboomgaarden. en voor een leek zag het fruit er goed uit. In de verte zag ik door een waas van kleine druppels Rhenen liggen. Ik zou er niet komen want vanwege de corona ging het voetveer niet. De vergezichten gaven me echter het idee dat het heel ver lopen was. Het plaatje van dit klompenpad is trouwens een oud kasteel, een tekening, want het kasteel is er niet meer. Ik sprak al over sombere of zonnige gedachten, maar misschien zorgde het weer vooral voor hallucinaties. Want in de waas van nattigheid dacht ik het kasteel te zien. Ik had goede hoop om er langs te lopen, sterker nog ik verheugde mij erop. Het zou niet gebeuren, het was een grote gebouw, een bedrijfsgebouw met een agrarische bestemming. Een nuttig gebouw, maar zeker niet het kasteel waar ik op hoopte.

Of ik deze druilerige zondag een Schnitzeltje heb verbrand weet ik niet maar het was een leerzame tocht:

Ik weet nu dat mijn loop schoenen niet waterdicht zijn, verre van dat. Misschien toch maar klompen?

Ik zal een volgende keer toch zo’n lelijk, milieu-onvriendelijk plastiekje meenemen in mijn rugzak, want nu was het houdbaar, maar een flinke bui was een drama geworden.

Maar ik prijs me gelukkig met mijn nieuwe auto, want immers een deugdelijke plu die ook wel tegen een windstootje kan. Ik ga de naam maar noemen, Skoda Scala, in de hoop dat de CEO van het bedrijf dit leest en me voor de komende wandelingen op andere klompenpaden gaat sponseren. Ik ben voor.

Klompenpad op zijn Duits:Sechsweiher-wanderung

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20200823_111157

We kwamen gisteren uit het Salzburgerland, waar echte Wintersportplaatsen nog wat van hun zomerseizoen probeerden te maken. Een verschrikkelijke rit met veel Baustelles, files en deels regen die even voorbij München de hitte probeert weg te spoelen. Een raar idee trouwens dat je door München moet rijden om je weg te vervolgen. Dat is wel heel erg 1988, maar goed het doel was Oberschwaben in het lieflijke Wolfegg, ternminste zo hadden wij dat op Booking bedacht. Het weer klaarde gedeeltelijk op toen we de autobaan afreden en het eerste wat ik dacht toen we Wolfegg naderde: Hier zit klompenpadvlees in. Bossages, boerderijen, licht heuvelachtig. Daar moet een wandeltocht te zijn.

20200823_131528

20200823_121325

In een klein Kurort, hadden wij een pension geboekt, Wogi. En Wogi is het soort pension wat je je wenst. Gastvrij, eenvoudig, kraakhelder en een goed ontbijt. O ja, een aantal eenvoudige doch voedzame maaltijden zijn er ook verkrijgbaar. Op de kamer met uitstekende bedden is er een grote map met informatie met daarbij wandelingen in de buurt. Eentje van een kleine zestien kilometer hebben we uitgezocht, SechsWeiher-wanderung. Weiher wordt vertaald met vijver, maar dat vind ik geen goede vertaling van hetgeen ik gezien heb. Ik denk dat ‘ven’ eerder recht doet aan de waterplassen in een moerassig gebied op meer dan 600 meter in Oberschaben. Het landschap doet Zuid-Limburgs aan en heeft alles wat een fijn klompenpad zou moeten hebben. Goed het is een uurtje of acht rijden van de Nederlands-Duitse grens. Maar als u eens genoeg heeft van de klompenpaden in Gelderland en Utrecht, ik kan het me nauwelijks voorstellen, kom gerust deze kant op. Meerdere wandelmogelijkheden en verandering van spijs doet eten. Volgende week gewoon weer een echt klompenpad, maar de HOLZSHUHE- wanderung was uitstekend. Weilanden, koeien, bossen, dorpjes en hier en daar een monument.

20200823_151028

20200823_130039