Bij het begin van het Vrijheijtpad in Elburg kregen we een klein inkijkje in de oude vesting zelf. Op dat moment realiseerde ik dat dit ‘pas’ de derde keer voor mij was dat ik deze idylle aan de voormalige Zuiderzee heb bezocht. Ik kende het eigenlijk helemaal niet. De eerste keer was in de zomer van 1991. Mijn toenmalige vriendin en inmiddels al dertig jaar bij elkaar en deze middag ook mijn wandelpartner, kon het zich nog herinneren. Ze had net haar eerste eigen auto, een doorgeroeste Ford Fiesta uit 1978. We zouden die avond naar de verjaardag van een van mijn ouders gaan, maar de zondag lag voor ons open. Naar het strand in Elburg was een uitstekende bestemming vonden we. Eenmaal aangekomen was het blijkbaar de gewoonte van de badgasten je auto op het strand te parkeren. Lekker zonnen naast je auto? Nu was mijn meisje heel blij met haar autootje, maar we hoefden er niet de hele dag naast te liggen. Dan maar even verder kijken. Nog geen vijfhonderd meter verder op zagen we een rustiger strandje zonder auto’s. Een plekje was best snel gevonden. Echt opletten deden we niet, want het was een naaktstrandje. Wel rustig. Ik ben niet tegen een naaktstrand, maar met mijn Victoriaanse inborst moest ik wel slikken. We wilden niet opnieuw verkassen, dus er zat niets anders op dan de boks van de kont. We wilden geen gluurders zijn. Het was een genoeglijke dag hoor, lekker aan gebruind op mijn billen na. Die hadden nog nooit de zon gezien en dat heb ik geweten. Ik was met de kennis van u heel blij dat ik die Victoriaanse inborst had, want anders had ik niet de hele dag op mijn buik gelegen. In dat geval was de schade veel erger. Het was de laatste keer dat mijn billen de zon hebben gezien.

Vier jaar later was ik als leerling-verpleegkundige psychiatrie, begeleider bij een vakantie met 25 patiënten. Een middagje Elburg stond ook op het programma. Een weinig invoelbare, drukke maar vriendelijke patiënt week die middag niet van mijn zijde. De prikkels van de vakantie en Elburg werden hem te veel. Hij zocht veiligheid bij de enige mannelijke begeleider. Hij pakte mijn hand en liet deze niet meer los totdat we bij de bus terug waren. Ik heb weinig van Elburg gezien.

Vandaag de derde kans op Elburg te leren kennen. Maar vooral de directe omgeving van Elburg. Het Vrijheijtpad is een rondwandeling om de bebouwde kom heen. Als klompenpadwandelaar kun je gemakkelijk constateren dat het goed toeven is in Elburg, zeker als je aan de rand woont. Mooie vergezichten zijn je deel als je op je bank zit. Als wandelaar kijk je naar de huizen en bedenkt dat er slechtere plekken zijn om te wonen. Althans, dat zou je denken. Via één woning kwamen we er achter dat niet iedereen blij is in Elburg. De SGP burgemeester deugde volgens de bewoners van dit pand niet. Meerdere protestborden maakte dat duidelijk. De zegen moest komen van LEV, een plaatselijke politieke partij. Even googelen leert dat het politieke klimaat de laatste jaren op zijn minst een slangenkuil is. Tja, dat zijn ook de mooie dingen van een klompenpad, in dit geval het Vrijheijtpad. De titanenstrijd tussen Trump en Biden komt in een ander daglicht te staan als je weet dat betrokken burgers van de gemeente Elburg heel andere problemen hebben. Zonder dit klompenpad had ik hier geen weet van gehad.

De mogelijke remedie om de ruzies te slechten vonden we in het centrum. Natuurlijk wilden we even langs de oude huizen van het vestingsstadje lopen. Zelf ben ik altijd gek op zo’n publieke muziekkoepel voor de plaatselijke fanfare of harmonie. Elburg heeft er één. Volgens mij moet hier de vrede gaan plaatsvinden, de Vrede van Elburg. Ik hoor de plaatselijke harmonie al spelen: Alle Menschen werden Brüder………….