Ik heb sterk getwijfeld, zal ik de eerste zondagmiddag sinds maanden me laten bedelven door voetbal, of toch maar een klompenpad. De kilometers van gisteren waren geen obstakel en er was een nieuw klompenpad in de buurt. Het Bevermeersepad is geopend in Angerlo. Aan de andere kant is het ook altijd erg leuk om Ajax te zien verliezen. Mijn eigen cluppie had gisteravond al verdienstelijk gewonnen, dus de echte noodzaak was er niet om te kijken. Maar toch……heb ik gekozen voor het klompenpad. Bij aanvang van de wandeling hoorde ik geluiden van enthousiaste mensen. De plaatselijke FC moest ook spelen. Ze hadden blijkbaar ook betere dingen te doen dan naar 020 te kijken.
Het Bevermeersepad, het was mooi wandelweer en relatief druk op het wandelpad. Meer nieuwsgierige mensen of misschien wel mensen uit Angerlo die wel eens willen weten hoe mooi hun dorpse omgeving is. En drukte is natuurlijk relatief, want er zijn paden geweest waar we hooguit 4 of 5 wandelaars zijn tegen gekomen. Hier was het wat drukker, maar overwegend nog erg rustig gedurende de hele wandeling. Ik zorgde ervoor dat ik die rust ook in mijn hoofd kon bestendigen, dus tussendoor niet naar de uitslag van de voetbalwedstrijd kijken. Dat ging één keer mis toen mijn zoon me apte dat 020 een rode kaart had. Maar verder geen nieuwtjes doorgekregen.
Het was een genoeglijke wandeling en de makers mogen trots zijn op dit pad, een volwassen klompenpad. Je krijgt wat ze beloven, weilanden, sloten, vergezichten en een prachtig coulissenlandschap. Genoeg foto’s te maken voor mijn blog en voor mijn Instagramaccout titiissprakeloos.
Om goed kwart over vier was ik terug bij de auto. En met dat ik de auto wilde starten hoor ik op het radioprogramma “Langs de Lijn” dat Ajax geen averij heeft opgelopen op het Kasteel van Sparta in Rotterdam. Jammer, altijd mazzel. Ik weet dan zeker dat ik de beste keus heb gemaakt door de zondagmiddag al kuierend door te brengen in de omgeving van Angerlo. En o ja, voor de geïnteresseerden Angerlo Vooruit heeft met 0-2 verloren tegen de voormalige topamateurclub Rheden. Dat is jammer voor ze.
Afgelopen zaterdag durfde ik het weer aan, de hooikoorts negerend met behulp van de chemie. Dat is gelukt, al is de weerslag de dagen erna nadrukkelijk aanwezig. Vandaar niet de dag zelf een stukje, maar twee dagen later.
Ik viel van mijn stoel van verbazing of om in stijl te blijven, mijn klomp brak. Na het verdedigen van een schoolopdracht over export van Calsberg bier naar Kenia via ZOOM, Skype of Teamspeak, kwam mijn oudste zoon beneden met een goed resultaat. ,,Pa, wat ga je vanmiddag doen.” Hij noemt me altijd bij mijn voornaam die grote kleine van ons, maar dat past niet zo lekker in het verhaal. Hij wist dat ik vrij was. Ik gaf hem te kennen dat ik tot twaalf uur zou werken en daarna een klompenpaadje zou pakken. ,,Zal ik meegaan?” Tja, dè dag was aangebroken. Het heeft 25 jaar geduurd, maar ik mag het meemaken dat hij vrijwillige met zijn vader een klompenpad wil betreden. Hij die nooit wilde wandelen als kind, of het moest met een nadrukkelijke belofte dat er aan het eind een Horecagelegenheid zou zijn. En dan was het vaak nog feest met 100 keer de vraag of we er al zijn. Hij die bij een route toch heel graag wist hoe die precies liep en boos werd als er een fout in zat of erger nog, dat zijn ouders zich ergens vergisten. Hij die buiten stadswandelingen, veelal op zich zelf, de laatste 15 jaar toch geen bos meer is doorgelopen, hij die wat meewarig kijkt als zijn vader beweert dat hij alle 121 paden wil gaan lopen en het inschat als een seniorenziekte. Hij zegt in alle onschuld en oprechtheid mee te willen.
sprakeloos verhalen 