Achter elke einder, is weer een andere…. op het Nesserpad

Eergisteren liepen we aan de andere kant van de autobaan en toen dacht ik het ook al. Wat zou er achter de horizon zijn? Vandaag had ik het nog sterker, de einder waren ook nog iets indrukwekkender. Nu is de einder met hele matige ogen toch al vrij snel dichterbij dan bij anderen, maar daar waar het wazig wordt, wil ik weten wat er verder is. Maar waarom? Als kind had ik dat ook al als je naar zee ging, kijkend richting ‘Engeland’ maar zo ver kwamen mijn ogen niet. Wel mijn fantasie natuurlijk.

Ik moest denken aan een liedje van het Klein Orkest:

En achter elke deur is weer een andere deur
Tegen sleur en zekerheid hoeveel lippen kun je kussen
En wanneer raak je iemand kwijt

Zo is het ook met de horizon die we vandaag blijvend tegemoet liepen. Willen we wel weten wat daar achter zit, hoeveel horizons kan een mens verdragen in het leven of hoeveel moet een mens doorstaan om een beetje vredig en rustig te kunnen lopen? Ik heb de antwoorden niet en als ze ik ze weet ben ik mogelijk een horizon te ver gegaan, maar dat weet je dan pas.

Vanuit het perspectief van de Grutto is het allemaal weer heel anders. Deze vogel heeft meer een totaaloverzicht van zijn leven en lijkt er wel tevreden mee te zijn. Maar o wee, wie in zijn territorium wil komen. Ik had de Grutto nog nooit zo veelvuldig gezien in Nederland. Ik moest wel lachen om de beestjes, want ze hebben wel een beetje hoogmoedswaanzin. Zodra we, zonder het te weten, bij hun nestjes kwamen was er altijd wel één die heel opzichtig boven ons lawaai zat te maken. Met een niet al te mooie stemgeluid probeerde de Grutto ons te verjagen, erg indrukwekkend. Een hoop lawaai om niets, want we hadden geen kwaad in de zin. Konden we maar communiceren, dan zouden we de Grutto’s geruststellen. Zij op hun beurt kunnen ons dan een tip van de sluier oplichten wat er aan de einder is.

(meer foto’s op Instagram account titiissprakeloos)

54. MEDICIJN uit de serie de kabbelende 100

Je hebt van die dagen dat de drukte van het werk nadrukkelijk aanwezig is, zeker op maandag als de nachtrust gemiddeld toch al korter is, de to-do list alleen maar groeit en een aantal haastklussen aan je gemoedstoestand knaagt. Dan ga je er maar eens voor zitten en zet je je in standje automatische piloot. Dat is nooit goed, maar als je merkt dat de lamp in het kantoor uit gaat omdat alleen je vingers bewegen en wel heel snel op het toetsenbord, dan moet je te rade gaan. De sensoren reageren namelijk niet op die snelle minuscule bewegingen van je vingers, het lijkt namelijk dat er niemand is. Maar schijn bedriegt, want veel te lang achter elkaar houd je de rest van je lichaam stram met een zeurende rugpijn tot gevolg. De enige beweging is slechts een korte trip naar de buitendeur om te roken. Bovendien vergeet je voldoende water te nemen. Dan ben je blij dat je naar huis mag.

20151026_171123 1
In de auto van een collega kwam echter onverwacht het medicijn tegen rugpijn, tegen koppijn vanwege vochtgebrek en tegen het dood vogeltje in je bek vanwege te veel roken. De ondergaande zon in optima forma die de ‘bagger’ van de dag voor je laat verdwijnen achter de horizon in de vergetelheid van het donkerte die komen gaat. Je hoeft je overigens geen zorgen maken dat alles nu kwijt is, want de zon komt de volgende dag ook weer op en je kunt verder gaan met waar je gebleven bent. Ondanks de beweging van de auto lijken de foto’s enige scherpte te hebben. Of de prachtige realiteit ook via dit blog te delen is, vraag ik me af. Maar dat maakt me niet uit, net zoals doktersrecepten is ook dit recept in principe voor puur persoonlijk gebruik. Maar als je een beetje medicijn nodig denkt te hebben, neem het gerust.

20151026_171210