Begrip, van de dag (199) Zo zijn vrouwen

20160707_221607

 

 

ZO ZIJN VROUWEN

 

Ja hoor, dan is er een keer een fijne voetbalwedstrijd en dan is er weer een vrouw in de buurt die alle aandacht opeist. Zo zijn vrouwen nu eenmaal. Stereotypisch denken? Nee, hoor want het bewijs is vanavond weer geleverd. Een goed voetballend Duitsland en een iets minder goed Frankrijk in de eerste helft, een aangenaam spektakel. En zoals het altijd gaat, dan winnen de Fransen. Nu ja, het spreekwoord gaat iets anders, maar dat was pas op het einde van de tweede helft. Ik was nog intensief aan het kijken en keuvelde met mijn zoon over allerlei voetbalwetenswaardigheden. Het opzichtig drentelen begon al vroeg. Dat was al een aanwijzing.

Eerst bij mijn zoon liggen en aandacht vragen, maar al snel was ik aan de beurt. Precies in het gezichtsveld keek ze me indringend aan op een wijze van “Nu gaan we het er maar eens over hebben, ik wil een goed gesprek!’ Op het moment dat ik terugkeek of beter nog, langs haar een probeerde te kijken, keek ze weg. Maar iedere keer als ik weer een nieuwe positie had gevonden, manifesteerde ze zich weer als een verwijtende dame die haar natuurlijke aandacht opeist. Natuurlijk vanuit het vrouwelijke gezichtspunt, want er is niets natuurlijks aan het storen van een voetbalkijkende man. Een goed gesprek is trouwens sowieso niet aan een man besteed, mannen voelen het wel aan. Een blik, een enkel woord of een gebaar zegt meer dan een oeverloos gesprek zoals vrouwen dat wensen. Issues worden dan meestal gemaakt, niet opgelost.

Om niet meteen in oorlog te geraken, dwong ik haar tot een liggende, misschien ietwat onderdanige positie en beroerde haar warme oren, betaste haar mond, kriebelde haar borstkast en voor het ruigere werk klopte ik haar op de flanken. Maar dat houd je als man nooit lang vol, zeker niet als er een mooie wedstrijd gaande is. Zodra ik stopte, likte ze dwingend mijn hand, dicteerde met haar poot waar ik wezen moest en als dat niet hielp ging ze weer rechtop zitten. Tja, en dan kon ik weer opnieuw beginnen. Om de wedstrijd te volgen moest ik weer opnieuw paaien en aaien, want ik was me ten volle bewust dat je in deze gemoedstoestand van de vrouw in kwestie nooit kan winnen.

 

 

Begrip, van de dag (177) Het zogenaamde Kiki-oranje

 

 

 

HET  ZOGENAAMDE KIKI-ORANJE

 

Langzaam maar zeker bereiden de nationale elftallen zich voor op hun definitieve reis naar Frankrijk om er zo lang mogelijk te blijven. De plaatselijke slager in Albanië moet zijn winkel een paar weken dicht doen om als rechtsback de Albanese trots te verdedigen. Een gymleraar uit Wales heeft eerder vrij gekregen om met zijn team de opereren in Frankrijk. Onze fullprofs hebben het niet gehaald. Gisteren hadden ze nog wel een uitzwaaiwedstrijd, maar niet om hautain het klusje te klaren, maar om de eigen polsjes goed te gebruiken. De Polen moeten immers uitgezwaaid worden. We zijn hard bezig te bedenken voor wie we zijn. De Belgen, de Engelsen of toch op zekerheid voor het altijd sterke en inmiddels al jaren mooi voetballende Duitsland.

Danny Blind is inmiddels voorgedragen voor de Nobelprijs voor geneeskunde, hij heeft immers in korte tijd Nederland van de Oranjekoorts afgeholpen. Hulde daarvoor, maar wat zie ik? Het virus van de Oranjekoorts is gemodificeerd en neemt geheel andere vormen aan. Hadden we een paar maanden terug nog Daphne Schippers die ons blij maakte met bovenaardse prestaties en dat in Rio misschien weer gaat doen, ruim twee weken geleden wist Max Verstappen het virus weer boven tafel te krijgen. Hele volksstammen die amper wisten dat Formule 1 niet alleen een hotelketen in Frankrijk is, oreert nu over het lef en stuurmanskunst van de jongeling Verstappen. En passant lullen ze over PK’s en andere technische hoogstandjes.

Wat was het een aangename verrassing dat de Giro in Nederland start en jawel, met een Nederlands succes in Nederland. Dumoulin dagen in het roze en toen dat niet meer houdbaar was hadden we Stephen Kruiswijk. Een sneeuwwal was de spelbreker anders hadden we met zijn allen in roze met oranje petjes en shirtjes gelopen. We houden van Oranje. Het mocht niet zo zijn, maar sinds jaar en dag stellen we in de tenniswereld weinig voor, zeker niet bij de vrouwen en hoppa……we toveren Kiki Bertens uit de hoge hoed. Andere maal een modificatie van het Oranjevirus, andermaal hoog oplopende koorts en de winst is slechts een kwestie van formaliteit. De serieuze media plopt op, Kiki is door naar de halve finale op Roland Garros. Wat hebben we de koorts blijkbaar nodig voor ons zelfvertrouwen. Dus ik zou zeggen, go Kiki, go girl, kleur het land oranje.