Gerd van Geert’s Bangalijstje gevoerd? (61e Kakelkrant van Sprakeloos)

Gerd Leers is geschrapt van het bangalijstje van Geert Wilders. Tenminste dat is wat de Volkskrant ons wil laten geloven. Wilders twittert meteen in perfect Nederlands het nieuws af te doen als ‘canard van het jaar’. Zo zie je maar weer dat Geert veel Europeser is dan hij Henk en Ingrid wil laten geloven. Maar dit terzijde.

Van alle kanten wordt de vermeende informatie uit het Catshuis tegengesproken. Terwijl in den lande bakvissen hun best doen om niet op de bangalijstjes te komen, trachten de hoofdrolspelers uit de Catshuisklucht vooral wel op het bangalijstje van Geert te blijven. Waarom vraag ik me af. Nu is het zo dat het slachtoffer nooit enige zeggenschap heeft om op zo’n pervers lijstje te komen. Als je eenmaal als ‘naaivlees’ op de lijstjes voorkomt, zijn er twee opties. Of je negeert het of je bestrijdt het. In de burelen (of kan ik me het flauwe grapje bordelen permitteren?) van het Catshuis is dus nu de derde optie gevonden, de bangalijstjes worden als autoriteit bevestigd door op de lijstjes te willen blijven staan.

Nu begrijp ik het CDA en de VVD niet om ‘coûte que coûte (tja ik spreek ook Europeser dan ik dacht) door Geert Wilders genaaid te willen worden. Maar liberaal als ik ben denk ik, ieder zijn meug, al is het jammer dat Nederland er door naar de knoppen gaat. Maar echt zorgen maar ik me over Gerd Leers zelf. Hij is genaaid door Wilders, keer op keer. En hier is overduidelijk sprake van scheiding van seks en liefde. Maar inmiddels begin ik me toch af te vragen hoe masochistisch Gerd Leers is. Volgens mij staat er achter de naam van de gewezen oud-burgemeester van Maastricht: ‘Laat zich altijd publiekelijk naaien, niet interessant meer en is verworden tot exhibitionistische zelfbevlekker.’

Het grote voordeel voor Gerd Leers is dat het overgrote deel van zijn partijgenoten alsmede veel VVD-ers op het bangalijstje staan als “ultieme voyeuristen”. Ze staan erbij en kijken er na, veel te bang om zelf te dalen op Geert’s Grote bangalijst.

Als het niet zo ernstig was, zou je Mauro toch bijna toewensen snel terug te keren naar Angola om zo maar nooit op het bangalijstje van de grote Zelfbevlekker te komen.

Kakelkrant van Sprakeloos 57: Vorming nieuw ministerie (VVV) in tussenformatie

Uit welingelichte bronnen is vernomen dat er zich een nieuw, onoverkomelijk probleem voordoet bij de aanstaande tussenformatie. Ik heb het niet over de 9 miljard extra bezuinigingen of het handhaven van de 3% norm van het begrotingstekort. De kans dat de ondersteuners van het gedoogmonster – CDA, VVD en PVV – hier zonder gezichtsverlies uit gaan komen is al zeer gering. Ze zoeken het zich maar uit op het Catshuis. De onderlinge gijzeling van de drie partijen heeft nog tot weinig verheffends geleid, laat staan constructief beleid.

Nee, het werkelijk probleem voor de aanstaande onderhandelingen is een nieuwe eis die boven tafel is gekomen. Het is niet zeker welke van de drie partijen met het geheime voorstel is gekomen, maar er wordt gesproken over nieuw beleid, wellicht een nieuw ministerie dat opgericht moet worden. In een tijd van vereenvoudiging van de regels, terugdringen van ambtenaren is een geheel (allesomvattend) nieuw ministerie onverkoopbaar. “En toch is het nodig”. Dit zou één van de CDA ministers hebben gezegd. Naast een ministerie voor Immigratie, integratie en asiel, wordt gekeken naar een coördinerend ministerie van VVV (Verdediging Vreemdelingen Verkeer(d). Na de ervaringen van minister Gerd Leers in Polen, waarbij hij de zeer negatieve gevolgen van de xenofobische houding van het gedoogkabinet moet blussen.

Vanuit verschillende ministeries moet dit ministerie gevoed worden. Te denken valt daarbij aan Buitenlandse Zaken (imagoschade), Economische Zaken (partners die dreigen met boycotten zoals bijvoorbeeld Roemenië) en ministerie OCW (uitleggen van gedoogcultuur). Gerd Leers voelt volgens die geheime bronnen wel wat voor het bemannen van het nieuwe ministerie. Hij zou dit veel leuker vinden dan Mauro’s uitwijzen. Mogelijk dat de SGP voor hun zeer gedooghouding een minister mogen leveren om de plek van Leers op te vullen. Zo kunnen zij hun christelijke taak voortzetten op het hoogste, door God gegeven gezag, voortzetten.

Een nieuw ministerie (VVV) dus als eerste overlegpunt bij de tussenformatie. Extra kosten door het noodzakelijke ‘brandblus’-ministerie. Misschien kunnen ze maandag maar beter bij elkaar komen en deemoedig tot de conclusie komen dat het allemaal maar een grap was en nieuwe verkiezingen uitschrijven, dat werkt vast bezuinigend.

Kakelkrant van Sprakeloos 33: Wortelen is liefde

Gewortelde kinderen, dat is een absurde term eigenlijk. In deze dagen hoor je het best vaak.

Je wordt geboren, een wonder waar je part noch deel aan hebt gehad. Goed, je was erbij, dat wel, maar de natuur ging zijn vrije loop en uiteindelijk kwam je uit de schoot van je moeder en meldde je als wereldburger. Aanstaande maandag zijn er al 7 miljard wereldburgers.

 

En dan is het je taak om heel hard wortel te gaan schieten, de voorwaarde om ergens te mogen of kunnen zijn. Veelal gaat dit proces buiten jezelf om. Hoe is de grond waarin je wortel moet schieten? Zijn de tuiniers een beetje kundig en hebben ze liefde voor het hoveniersvak? Ook als dat in orde is, kunnen zich nog tal van omstandigheden voordoen die ‘het wortel schieten’ bemoeilijken. Weersomstandigheden en vandalisme van buitenaf kunnen een mooie tuin verstieren en de kans dat de wortels dreigen te verpieteren is levensgroot.

Eenmaal verpieterde wortels, dus wortels waar het ‘schieten’ niet is gelukt, kunnen nog maar moeizaam elders wortel schieten. Het kan wel, maar het vraagt kennis, kunde, wilskracht en misschien wel het meest geduld en liefde. En je hebt natuurlijk toestemming nodig om ‘vreemde wortels te verbouwen. Moeilijk, maar het kan, heel goed zelfs.

Wat ik me nu zit af te vragen, zouden er religies zijn die investeren in excellente tuiniers? Het is heel hard nodig, want naast gewortelde kinderen, zijn er ook oneindig veel ongewortelde kinderen. En zoals bekend, wortelen is liefde, oneindige liefde.

Kakelkrant van Sprakeloos 31: Als de hemel op je kop valt!

Is dit nu zo’n dag die je over twintig jaar zal bij blijven en dat je precies wist waar je was en wat je deed? ‘Toen Europa uit elkaar barstte, was ik …????.’ De meesten vraten uit hun neus en ook ik stond erbij en ik keek er naar.” Wat moet je ook anders, want volgens mij begrijpt niemand er meer iets van en er zullen nog heel veel economen, politicologen en historici afstuderen en promoveren op 26 oktober 2011, of misschien een dagje later, of twee.

Of is het voornamelijk de media die ons doet geloven dat al die dames en heren die we gekozen hebben, het voor ons allemaal gaan oplossen? Zelf roeptoeter ik ook dapper een deuntje mee via twitter en nu dit blog. Die angst voor de onzichtbare economie doet me denken aan de Galliërs, die hun leven lang dapper vochten, maar wel bang waren dat de hemel op hun dak zou vallen. Illusionaire angst, wie zal het zeggen.

We hebben tenminste wel een hardleerse minister die altijd kan zeggen: “Ik weet nog precies wat ik voelde, dacht en deed. Ik voelde de ranzige adem van een horde PVVers, ik bedacht me geen moment en schopte een weerloze Nederlands Limburgse uitvreter terug naar zijn geboortegrond in Angola.’

Zeker, midden in de eurocrisis neemt de Nederlandse regering de VOC mentaliteit aan en zorgt ervoor dat de winkel blijft draaien. Een fier besluit onder verantwoordelijkheid van minister Gerd Leers door de jongeman Mauro uit te wijzen. Voor hem is de hemel al op zijn plaat gevallen, dus het kan wel degelijk.

Dus doe ik voorlopig maar een plaat op mijn hoofd ter bescherming, voor als de hemel daadwerkelijk gaat vallen. En dat is altijd nog beter dan een plaat voor me kop.

Kakelkrant van Sprakeloos 27: Het is kruipen voor Geert!

 

De sorry-cultuur is misschien wel de basis waaraan de PVV zijn bestaansrecht te danken heeft, naast natuurlijk de intense afkeer jegens moslims en het voor de gek houden van Henk en Ingrid. De sorry-cultuur staat voor oude politiek en achterkamertjes en dat lusten Wildersianen niet. Nu constateer ik dat het gedoogmonster grote gelijkenissen vertoont met hetgeen Geert Wilders zo verafschuwt. Misschien kan het met politiek niet anders en komt ook Wilders tot die conclusie. Tenminste één ding doet Geert Wilders anders, buiten natuurlijk het bezigen van onparlementair taalgebruik hetgeen Geert duidelijkheid noemt, dat is verongelijkt klikken bij de bovenmeester. Misschien is dat een trenbreuk oftewel nieuwe politiek? Voorlopig zijn vooral CDA-ers hiervan het slachtoffer, al hebben ze dat vooral aan zichzelf te danken.

Ik neem u even terug naar de oude politiek of misschien wel naar algemene menselijke waarden via de spreekwoorden ‘Waar gehakt wordt, vallen spaanders’ of ‘fouten maken is menselijk’. Kortom een mens is niet onfeilbaar, de slager niet, de timmerman niet, u en ik niet, dus ook politici niet. En als je fouten maakt dan zeg je sorry en doet vervolgens je stinkende best om dezelfde fout niet opnieuw te maken. Zo doen ook politici dat, want ze zijn niet alleswetend en alleskunnend, integendeel zou ik haast zeggen. Maar wij hebben ze per slot van rekening gekozen. Mocht je echter willens en wetens fouten maken, met in gedachte dat, als ze erachter komen, een ‘sorry’ voldoende is als een aflaat voor je slechte (politieke) geweten, dan is dat zwendel en geen transparantie politiek.

Ook het CDA zal in principe voorstander zijn van transparante politiek. Zeker nu ze gekozen hebben ‘om met hun poten in de modder te staan’ en ‘hun verantwoordelijkheid te dragen‘. Met een beetje kennis van (christelijke) solidariteit en meededogen, snap ik dat niet. Aan de andere kant heb ik voldoende zelfkennis. Ik snap heel veel niet in het (politieke) leven en kan daar mee leven.

Een aantal CDA-ers vindt heel terecht dat zij ook moeten zeggen wat ze vinden op basis van hun geweten en politieke principes. Maar ze moeten blijkbaar tegenwoordig oppassen met wat ze zeggen. Als een heuse Inquisiteur van het gedoogbeleid, waakt Geert namelijk. Als het hem niet welgevallig is, gaat hij stuiteren en rent naar bovenmeester Rutte. En hoewel ik vind dat Rutte nog minder charisma heeft dan Balkenende en de authenticiteit van Chinese koopwaar uitstraalt, is dat voor menig CDA-er voldoende om hun oprechte woorden in te trekken. Sterker nog, ze verexcuseren zich voor het hebben van een eigen mening. Zo ontstaat de nieuwe sorry-cultuur, met nu Gerd Leers als duidelijk exponent door te kruipen voor Geert Wilders. Het gedoogmonster ontpopt zich in een heus gijzelingsdrama waarbij de eigen mening wordt opgeofferd. In navolging van Descartes (Je suis, donc j’existe) hebben ze een nieuwe levensvisie bij de christendemocraten: ‘Ik verexcuseer, dus ik ben een CDA-politicus’.