Begrip, van de dag (199) Zo zijn vrouwen

20160707_221607

 

 

ZO ZIJN VROUWEN

 

Ja hoor, dan is er een keer een fijne voetbalwedstrijd en dan is er weer een vrouw in de buurt die alle aandacht opeist. Zo zijn vrouwen nu eenmaal. Stereotypisch denken? Nee, hoor want het bewijs is vanavond weer geleverd. Een goed voetballend Duitsland en een iets minder goed Frankrijk in de eerste helft, een aangenaam spektakel. En zoals het altijd gaat, dan winnen de Fransen. Nu ja, het spreekwoord gaat iets anders, maar dat was pas op het einde van de tweede helft. Ik was nog intensief aan het kijken en keuvelde met mijn zoon over allerlei voetbalwetenswaardigheden. Het opzichtig drentelen begon al vroeg. Dat was al een aanwijzing.

Eerst bij mijn zoon liggen en aandacht vragen, maar al snel was ik aan de beurt. Precies in het gezichtsveld keek ze me indringend aan op een wijze van “Nu gaan we het er maar eens over hebben, ik wil een goed gesprek!’ Op het moment dat ik terugkeek of beter nog, langs haar een probeerde te kijken, keek ze weg. Maar iedere keer als ik weer een nieuwe positie had gevonden, manifesteerde ze zich weer als een verwijtende dame die haar natuurlijke aandacht opeist. Natuurlijk vanuit het vrouwelijke gezichtspunt, want er is niets natuurlijks aan het storen van een voetbalkijkende man. Een goed gesprek is trouwens sowieso niet aan een man besteed, mannen voelen het wel aan. Een blik, een enkel woord of een gebaar zegt meer dan een oeverloos gesprek zoals vrouwen dat wensen. Issues worden dan meestal gemaakt, niet opgelost.

Om niet meteen in oorlog te geraken, dwong ik haar tot een liggende, misschien ietwat onderdanige positie en beroerde haar warme oren, betaste haar mond, kriebelde haar borstkast en voor het ruigere werk klopte ik haar op de flanken. Maar dat houd je als man nooit lang vol, zeker niet als er een mooie wedstrijd gaande is. Zodra ik stopte, likte ze dwingend mijn hand, dicteerde met haar poot waar ik wezen moest en als dat niet hielp ging ze weer rechtop zitten. Tja, en dan kon ik weer opnieuw beginnen. Om de wedstrijd te volgen moest ik weer opnieuw paaien en aaien, want ik was me ten volle bewust dat je in deze gemoedstoestand van de vrouw in kwestie nooit kan winnen.

 

 

Kakelkrant van Sprakeloos 8: DSK bezoedelt het rechtsgevoel

 

Soms ontstaat er een mondiale melange die zijn weerga niet kent, een heus soepzootje. Ik heb het over Dominique Strauss Kahn (DSK) met zijn zakie in New York. Er komt geen zaak en DSK is waarschijnlijk vanaf vandaag weer vrij man. Maar dat was hij toch al, want hij permitteert hij zich al jarenlang seksuele avances met alles wat een rok aan heeft? Tenminste, ik geloof heilig in de waarheid van spreekwoorden, waar rook is, is ook vuur. En rondom DSK hangt veel rook, dus ik ga er zomaar vanuit dat het er vaak vurig aan toe is gegaan.

Hedenochtend hoorde ik op de radio dat het forensisch onderzoek naar de verkrachting van het Afrikaanse kamermeisje door DSK onomstotelijk bewijzen levert richting de Don Juan uit Frankrijk. (schouder ontwricht bij de vluchtpoging van de vrouw en blauwe plekken in de schaamstreek) Hoewel geen kenner van SM, maar als niet-jurist lijkt me dit duidelijk. Echter het snolletje uit Afrika schijnt een pathologische leugenaar te zijn. Ze loog over haar afkomst, de groepsverkrachting in land van herkomst zou niet waar zijn en haar contacten zijn dubieus. Ik weet niet hoe de gemiddelde contacten van Afrikaanse emigranten zijn, maar als gast in vijfsterren hotels zul je ze niet vaak tegenkomen.

Het is dus haar woord tegen het zijne, dus het recht kan zegevieren, het OM ziet geen heil meer in de zaak, DSK is een vrij man. Dit gaat tegen mijn rechtsgevoel in, hoewel ik weet dat iemand pas schuldig is op het moment dat hij veroordeeld is. Echter het stinkt hier naar schaamteloze klasse-justitie in de VS. En dat is niet het ergste. Als ik de commentatoren mag geloven in Frankrijk, wordt DSK als een held ontvangen. Dat hun grote man een ‘arm’ Afrikaans meisje heeft bezoedeld is van generlei belang. Het is belangrijk dat DSK ontzoedeld is en daarmee La République. Ze ontvangen hun verkrachterheld met open armen.

Een mondiaal soepzootje, de Amerikaanse klasse-justitie in combinatie met misplaatste Franse geilheid onder het mom van “Nous sommes Latin Lovers, nous sommes meilleurs comme les Italiens, plus meilleurs’ Het rookgordijn rondom DSK is gesloten. Hij kan zijn vurige zaken continueren.