Mijn ideale sportavond

Ik weet wel hoe het zit in het leven. Uiteindelijk is er helemaal niets veranderd. Dat denken we, maar het gaat gewoon maar door. En omdat er niets veranderd, hanteren we ook maar weer de gewone oplossingsstrategieën. En daar hoort de sportschool voor mij niet bij. Coronatijd heeft bij mij geen levensomslag gemaakt. De rust heb ik niet gevonden, laat staan het licht. Anderen hebben dat wel als ik zo om me heen hoor, zeggen ze. Gelukkig is het ook niet zo dat ik er psychisch aan onderdoor ben gegaan. Zoals ik al zei, er is niet zoveel veranderd. Geen Coronakilo’s bij mij hoor, gewoon een beetje jojo-en in een bandbreedte van zo’n 3 à 4 kilo. Soms er een beetje onder, dan weer naar de bovengrens. En als die nadert, ben ik alert. In het verleden heb ik heel wat loze maandjes contributie voor de sportschool betaald. Dus dat doe ik nooit meer. Begrijp me goed, ieder zijn meug met Arie Boomsma voorop, maar de hedonistische cultuur in de sportschool is aan mij niet besteed. En het is zeker niet alleen om die randfiguren die er  zijn, dat is misschien nog wel het minst erg. Ook de kleedkamercultuur ervaar ik heel erg als zien en gezien worden met je hele hebben en houwen zullen we maar zeggen. Maar het allerergste vind ik misschien wel de wijze van sporten. Met zijn allen op de loopband, handdoekje om, koptelefoon op om je verder af te sluiten en maar kijken naar tv-zenders waar buiten de sportschool verder niemand verder naar kijkt. Bij mij komt het woord degeneratie boven. Bovendien hoe veilig zijn die sportscholen nu eigenlijk in deze coronatijd. Er gaan her en der wel geruchten dat de opkomende broedplaatsen daadwerkelijk van sportscholen komen, Arie Boomsma ten spijt. Ik ben niet het type dat nu gaat cancelen en tot een boycot op te roepen. Misschien is het maar een gerucht. Geruchten en fakenews zijn in tegenwoordig.

20200713_205704

Maar om helemaal veilig te zijn, heb ik mijn eigen sportcircuit voor vanavond uitgezocht. We fietsen een eindje tot buiten het dorp. Dat is stap één. We gaan even zitten om vervolgens met de fiets wat bicepsoefeningen te doen. Als ik oververhit raak kan ik altijd nog in een verse boerensloot springen. Met als ik met mijn fiets boven mijn hoofd sta, bedenk ik dat niemand mij gelooft. Snel een actiefoto, maar daar heb je een ander voor nodig. Een narcistische selfie is aan mij niet besteed en is ook zo onhandig met je fiets in de hand. De fiets maar even in de halter en wachten op een voorbijganger. Maar ik had echt een stil plekje gekozen. Ja wat auto’s, maar om die nu tegen te gaan houden? En dan slaat de twijfel toe. Is het wel een goed idee om op een bankje, bij de bosjes wildvreemden aan te spreken om een foto te maken van een powerliftende dikke man met zijn fiets boven het hoofd. Als er maar geen jonge meisjes langs komen. Die schrikken al bij het zien van een zittende man tegen de bosrand, laat staan als hij vraagt ‘dames mag ik u iets vragen’. Slecht idee, dus na twee sigaretten wachten geef ik het op om een superstrak blog te schrijven met bijbehorende foto.

20200713_211148

Maar het geluk is met me. Op weg naar huis kom ik langs een wetering waar ik even naar de zonsondergang kijk. Twee oudere dames fietsen langs. Ik was blijkbaar betrouwbaar genoeg, want ze stopten ietwat onzeker en wilde wel een foto maken. Met de fiets in de lucht poseer ik voor twee wildvreemde vrouwen. Alles voor de kunst zullen we maar zeggen, en alles voor de sportpromotie van mezelf. Ik ben tevreden met het resultaat en bedank de vrouwen. In onvervalst Duivens vragen ze ‘woar is dat veur?’ Ik zeg zonder blikken en blozen dat het voor de promotie is van de sportschool van Arie Boomsma. Een lege blik is mijn deel. ,,Dat was voor Arie Boomsma” zegt de fotografe die achter haar vriendin aanfietst. ‘Roare keerl’ is haar antwoord. Zou ze het nu over Arie hebben?

 

Beetje Bert Haanstra

Het gebeurt me niet zo vaak. Er zijn dagen dat ik niet aan hem denk, maar vanavond wilde ik Bert Haanstra zijn. De man die geweldige documentaires heeft gemaakt over mens- en diergedrag. Hij deed mij voor het eerst beseffen dat mensen eigenlijk hele eigenaardige wezens zijn. Bert Haanstra is trouwens vooral bekend van misschien wel de beste docu ooit. Wie kent er niet Fanfare. Een muzikaal epos dat zich afspeelt in Giethoorn met plaatjes waar velen naar terugverlangen. Ik zal heel eerlijk zijn, Bert was al populair voordat ik ook nog maar in de planning was, maar dat stukje nostalgie uit Fanfare is onbetaalbaar.

 

 

 

Vanavond, de hitte is op zijn retour, pak ik de fiets voor mijn portie noodzakelijke beweging. Het waait, maar op de dijk met uitzicht op de Loowaard heb ik de wind mee. Dat is goed voor het gemiddelde en dat is te zien op mijn kilometerteller. Misschien vind ik de aanschaf van een eenvoudige kilometerteller nog wel belangrijker dan die hele mooie solide fiets van me. Vlak voordat ik het rustieke dorpje Loo voorbij fiets, vang ik muziekklanken op.  Dat moet de plaatselijke muziekvereniging Excelsior zijn. Ik laat even in het midden of het een Fanfare of een Harmonie-orkest is. Misschien wel geen van beide, dat laat ik aan de kenners over. Ik neem in ieder geval een heleboel ‘kopergeluiden’ waar. Ze spelen buiten in de buurt van het gebouw van de Schutterij Willem Tell.

 

Wanneer ik verder fiets zie ik ze ook. Mijn fietstocht wordt begeleid door eerlijke muziekklanken. En op dat moment moest ik denken aan Bert Haanstra door de muziek tegen de dorpse achtergrond. De fietstocht, de zomerse warmte, de muziek uit het dorp bij elkaar was een compleet plaatje. Bert Haanstra legde zoiets op filmische wijze vast. Ik schiet een plaatje met mijn mobiel in de wetenschap dat de afstand waarschijnlijk te groot is. Later zie ik wel of de foto gelukt is en een weergave is van de sfeer die ik ervoer op dat moment. Ik ga verder richting Pannerden over de bochtige dijk. Nog lang blijven de klanken hoorbaar, immers de wind komt vanuit de goede richting. Ik fiets lekker door in de wetenschap dat ik ook nog terug moet, tegen de wind. Maar dat is voor later, nu luister ik hoe lang ik de muzikale zomeravondgeluiden uit Loo nog kan opvangen.20180629_203716

Juffrouw Ooievaar?

20180612_211345

Je hebt een nieuwe fiets, je moet van de dokter afvallen en je denkt het nuttige met het aangename te verenigen door je fietsavonturen wereldkundig te maken. Even overnieuw, ja ik heb een nieuwe fiets, ik moet van mezelf afvallen hetgeen door de huisarts met klem is aangeraden en mijn avonturen zijn natuurlijk heel betrekkelijk. Hoewel a dirty mind is a joy forever zeggen ze wel eens. En toch moet het anders, want schreef ik in mijn eerste fietstochtje insinuerend over bizar schapengedrag, bij de tweede wilde ik de hele muggengemeenschap dwingen tot algehele seksuele onthouding en het laatste ging over hengstendriften. Deze keer maar op zoek naar iets onschuldigers. Misschien over de prachtige uiterwaarden of als ik geluk heb over iets filosofisch al is dat dan wel de eerste keer. Of gewoon niet, dat kan ook.

20180612_211410

Het fietsen gaat lekker dus ik besluit een extra grote lus te maken en rijd over een van de mooiste dijken van het Gelders Eiland. Vaak rijden we er met de auto over om te kijken of de ooievaar op zijn nest zit. Nu met de fiets kan de blik op de ooievaar misschien nog intenser zijn. Een stemmetje in mijn hoofd zegt ‘Oppassen!’ Want waar moet je over schrijven als je de ooievaar centraal gaat stellen? Dat kan maar naar één ding leiden of ik zou de Fabeltjeskrant moet aanhalen. Welke onbewuste preoccupatie zorgt voor deze onderwerpen in mijn blogs op dit moment?  Het stikt hier van de ooievaars trouwens. Je zou bijna denken dat het bewust regeringsbeleid is om de vergrijzing op termijn te keren.

20180612_211621

 

Geconcentreerd zoek ik naar leven op het ooievaarsnest, maar niets. De jongen kunnen nog niet uitgevlogen zijn en van vader en moeder ooievaar geen spoor. De kuikens zullen wel slapen nu ze niet hoeven te eten. Jammer geen statige vogel op het nest. Ineens trap ik volop op de rem. Op een lantaarnpaal vlak voor me zit één van de ouders. Of het vader of moeder is weet ik niet, misschien leven de ooievaars in al in een gender-neutrale maatschappij? Wie zal het zeggen? Ik bewonder het enorme beest daar op de lantaarnpaal dat zich rustig laat fotograferen. Na vijf minuten fiets ik door in de wetenschap dat de kuikens reageren op het geklepper van het exemplaar op de lantaarnpaal. Even steken de kopjes boven de rand uit. Nu nog veilig langs het dier, want de peristaltiek van een ooievaar is niet spreekwoordelijk, maar zou dat wel moeten zijn. Zonder vogelpoep op mijn overhemd fiets ik verder. Ik moet toch eens uitzoeken waar de fabel van de ooievaars vandaan komt. Of laat het mij of de andere lezers hieronder weten.

20180614_114905

De jongen zitten nog op het nest zag ik vandaag.

Je bent een rund als je met je siësta stunt.

Daar liggen ze dan, loom en bij elkaar. Het werk is gedaan en het is geduldig wachten op wat de komende week gaat brengen. Nu is het rust, de landerige zondagmiddag wordt met volle teugen ingenomen. Zoals in mediterrane landen de koelte wordt gezocht in de schaduw van morsige pleintjes, zo liggen de dames zusterlijk bij elkaar. Hun koppen dicht bij voedsel en water, maar vooral genietend van elkaars aanwezigheid. Ouwe grappen worden nog maar eens van stal gehaald, het al dan niet ontbrekende liefdesleven wordt besproken. En het is net als in Italië of Portugal waar je als idiote Noord-Europeaan de siësta komt verstoren door vanuit je auto te genieten van de authentieke “manhana”-mentaliteit. Onderwijl kijken de oude mannetjes je meewarig aan. Zo is het met deze dames ook. Met hun enorme lieve bruine ogen staren ze de fietsers op de dijk aan als een wezensvreemde verschijning.

 

20180610_152540

 

Wat zal er in ze omgaan, ze staren, herkauwen en denken misschien wel dat dat geeloranje overhemd wel een lekkere paardenbloem is. De drager van dat overhemd kennen we toch? Die was afgelopen week hier toch ook. Hij kwam, terwijl wij ons werk deden om de bermen van het fietspad leeg te grazen, wat bangig langs rijden. Hij deed wel stoer, maar hij durfde amper langs ons heen te fietsen. Alsof wij geïnteresseerd zijn een te dikke man op een zwarte fiets. Wij eten ons gewoon ons een weg door de week en als we op het fietspad moeten lopen, dan doen we dat.

 

20180610_152611.jpg

 

Het klopt, de dames lopen los door de uiterwaarden en hebben vrij toegang tot op de dijk waar het fietspad ligt. Van welk soort de runderen zijn weet ik niet, maar met hun gekromde horens en zeker tien keer het lichaamsgewicht van mij, kijk ik toch wel even uit met deze potige dames. Nu houden ze gelukkig siësta met een air: Je bent een rund als je met je siësta stunt. En dat doen ze ook niet. Uiterst omzichtig wordt de zondagmiddag uitgezeten, terwijl de fietser verder gaat de klamme hitte in.

Ik ben tegen muggenseks

Ik heb te doen met vegetariërs of veganisten. Niet omdat ik denk dat ze iets missen, ik begrijp best dat er goede redenen zijn om geen vlees te eten. Maar hoe doen ze dat tijdens fietstochtjes op zomeravonden waarbij het letterlijk stikt van het kleine ongedierte. Met enige regelmaat slikte ik een mug of vlieg door. Ik moest zelfs even stoppen omdat een hoestbui bijna mijn einde betekende. Op het moment dat ik weer bij kennis kwam zag ik het onderstaande beeld. Dat stemde me dan weer mild, de zon en een paar windmolens. Dat is ook een goede manier om de wereld een stukje beter te maken.

20180605_213822

Mijn dierenliefde houdt dus echt op bij muggen. Zeker de hoeveelheid die vandaag door de thermiek langs me heen, en soms dus in me terechtkomen, doet de wens in me boven komen of die beesten niet aan seksuele onthouding kunnen doen? Ik hoorde laatst trouwens dat de insectenstand drastische aan het verminderen is. Ook al weer door menselijk gedrag. Dit heeft gevolgen voor de huiszwaluw. De populatie van dit beestje is in de afgelopen veertig jaar ernstig teruggelopen. Ik heb wel een oplossing, want er is nog voer genoeg voor deze vogeltjes. Gewoon een kwestie van verhuizen naar het platteland, zich aanpassen aan de omstandigheden en integreren met de boerenzwaluw. Ik weet niet hoe die staan ten opzichte van gelukzoekers vanuit het dorp. Staan ze open voor integratie of zou er onder de vogels ook een soort PVV zijn. Van mij mogen ze massaal migreren zodat ik mijn fietstochtjes ongestoord kan maken.

20180605_213832

Begrip, van de dag(170) Retraite

yurt binnen

yurt buiten

RETRAITE

 

Op wikipedia heb ik even opgezocht wat ik aan het doen ben. Retraite is volgens wiki: een afzondering voor spiritueel zelfonderzoek en geestelijke oefening. Spiritualiteit is volgens de wikimeesters: in de breedste zin heeft spiritualiteit te maken met zaken die de geest (Latijn spiritus) betreffen. Het woord wordt op vele manieren gebruikt en kan te maken hebben met religie of bovennatuurlijke krachten, maar de nadruk ligt op de persoonlijke innerlijke ervaring. En dan komt mijn wetenschappelijke achtergrond naar boven, bij een goed onderzoek hoort een vooropgezet plan? Ik vind trouwens dat politicologie, mijn afstudeerrichting, weinig met spiritualiteit heeft te maken. Wel bedenk ik dat politici meer aan geestelijke oefening zouden moeten doen.

 

Een vooropgezet plan is er dus niet, misschien uitrusten maar dat heeft weinig te maken met spiritualiteit en we zeggen ’s avonds ook niet ik ga met retraite als je je bedstee opzoekt. Wat ben ik dus eigenlijk aan het doen? Gewoon even uit de realiteit stappen, de extra gewerkte dagen opsouperen en geen verantwoordelijkheid dragen dan alleen voor mezelf en dat is best gemakkelijk. En wat we dan vinden aan zelfonderzoek of geestelijke oefening dat zien we dan vanzelf wel. Misschien kunnen we een onderzoeksvraag vinden de komende dagen en die over een tijdje gaan uitwerken in een nieuwe retraite week. Strak plan lijkt me zo.

 

Toch was de weg ernaar toe best heftig. Met de fiets in de trein is niet supercomfortabel al had ieder station gelukkig een lift. Per ongeluk de verkeerde trein gepakt die niet in Hoogeveen stopte, dus in Assen met het boemeltje rechtsomkeer. Twintig kilometer in miezerige regen met een aanzienlijke tegenwind was niet gepland. Mijn baggerconditie ten spijt, het is me wel gelukt. De behuizing en omstandigheden waarin de retraite moet plaatsvinden zijn goed. Een gerieflijke yurt, geestelijke en niet-geestelijke bijstand, dat wil zeggen natje en droogje zijn geregeld. Nu alleen het weer nog. Wat hoor ik, het is droog kan ik lekker een sigaretje roken buiten. Roken, misschien kan ik daar iets mee de komende dagen. Zou een fijne bijkomstigheid zijn.

Begrip, van de week (93) Cijfertjesfetisjist

kilometerteller

CIJFERTJESFETISJIST

Ik kan me er nu al op verheugen, het ophalen van mijn fiets deze middag. Hij is naar de fietsenmaker voor een servicebeurt, behorend bij de aankoop van afgelopen augustus. De fiets deed het prima en de eerste maanden heb ik ongeveer duizend kilometer gefietst, recreatief en ook voor het werk. Hoewel de winter niet streng is, een understatement, zorgde een bronchitis voor minder fietskilometers. Toen bij de laatste rit de kilometerteller dienst weigerde, baalde ik als een stekker. Ik wil net niet zeggen dat ik desperaat was, dat staat zo pathetisch, maar eigenlijk kwam het daar wel op neer.

Het belangrijkste van mijn fiets is vooral mijn kilometerteller. Dat wist ik al, maar ik werd er nu frontaal mee geconfronteerd. Het interesseert me helemaal niet of fietsen gezond is, of ontspannend in de zomermaanden, de wind langs mijn gezicht voelend en genietend van het rivierlandschap in de omgeving. Nee, ik wil gewoon kijken hoe ver ik fiets, hoe hard ik fiets en wat mijn gemiddelde snelheid is. Het belangrijkste is vooral het verkrijgen van inzicht in de met mij gemaakte afspraak van een gemiddelde van 70 kilometer per week. Op 7 augustus 2016 moet ik van mezelf 3650 kilometer gefietst hebben. Afspraak is afspraak, dus mijn paniek met een kapotte kilometerteller is te verklaren, maar niet te legitimeren. Eigenlijk ben je niet goed wijs, toch?

In zekere zin ben ik een cijfertjesfetisjist om daarmee mijn competitieve inborst te bevredigen. Hard fietsen tegen anderen kan mijn constitutie niet aan, dus ik moet mezelf maar blijven kietelen. Met een kapotte kilometerteller heb ik de voorsprong op mijn 70 kilometer per week zien veranderen in een hopeloze achterstand. Ik had 1530 kilometer op de teller moeten fietsen, dus voor 6 augustus moet ik naast de reguliere 70 per week, die 600 kilometer ook nog eens inhalen. U kunt zich voorstellen hoe blij ik ben dat ik aan de slag kan om mijn geestelijke gezondheid te verbeteren. De verbetering van de conditie interesseert me geen moer.