Kakelkrant van Sprakeloos 73: OV-kaart ellende

oktober 11, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / 9 reacties

Maandag 6 oktober 2014: De trein van kwart voor negen net gemist, tien minuten wachten op de volgende. Kan me even vermaken met mijn telefoon en ik ben getuige van een echtelijke kibbeltwist. Een ouder stel van rond de zeventig heeft ruzie met de digitale kaartjes en vooral met elkaar. Zij ziet het dagje uit ogenschijnlijk niet meer zitten met haar hangen schouders. Hij is vooral boos op de hele wereld en kijkt vooral boos naar zijn vrouw.

Dinsdag 7 oktober 2014: Het is wat winderig, maar een met regenjassen voorzien stel, zo te zien zussen van dik in de zeventig kijken glazig naar het stempelautomaat. Er boven staat nadrukkelijk ‘Buiten Gebruik’. Hoewel ze geen ruzie maken met elkaar, kijken ze mismoedig voor zich uit met een stuk papier in hun handen. ‘We vragen het wel aan de conducteur, ‘ zegt de oudste van het stel. De andere knikt:, Als er eentje is.’ Samen staren ze naar de vertrekkende trein die de andere kant op gaat.

Woensdag 8 oktober 2014: Ik hoef niet met de trein, maar moet wel boodschappen doen. Ik passeer daarbij het station en zie een groepje fitte zestigers, allen van vrouwelijke Kunne. Onder hen heeft zich een soort van akela ontpopt die omstandig uitlegt hoe zij de reisbescheiden heeft georganiseerd voor die dag. De anderen kijken gelaten en vertrouwen erop dat het goed komt. Ik zal het niet weten, want ik hoef, zoals ik al zei, niet met de trein die dag.

Donderdag 9 oktober 2014: Ruim op tijd voor de trein van kwart voor negen, dus ik mag nog even wachten. Een typisch babyboomstel komt met kaki-broek, stevige stappers en rode sportieve jassen, soort uniseks waarbij alleen de maten onderling verschillen. Zij is klein, hij is reusachtig met een rood hoofd. Ik dacht dat het misschien een ongezonde levensstijl was, maar het tomatenhoofd wordt waarschijnlijk veroorzaakt door opzichtige woede. Ze waren al een paar keer op en neer gelopen van de kaartjesautomaat naar de scanpaal. De kleine vrouw verdwijnt bijna in de pompeuze woede van haar levensgezel. Ze zeggen niets tegen elkaar.

Vrijdag 10 oktober 2014: Wederom een man en vrouw, potentiële omroep MAX liefhebbers, hebben woorden met elkaar. Nu laat de vrouw zich niet onbetuigd en verwijt haar man dat hij had moeten luisteren naar hun zoon. “Je had ze op de computer moeten activeren.” De man geeft haar van repliek:,, We hebben ze besteld via de computer, we moeten ze alleen maar scannen.” Dat scannen lukt blijkbaar niet. ‘Bovendien moeten we wachten tot het negen uur is.” zegt zijn vrouw jennerig. Ze stappen inderdaad niet in, mogelijk ook niet in de trein later. Ik zal het niet weten.

De week resumerend, vraag ik me af of het in de lucht zit, al die echtelijke twisten van allerlei bejaarden. Of zijn de mensen in Duiven boosaardiger of stommer dan in andere regio’s omdat ze geen weet hebben hoe te reizen met de trein. Maar ik weet heel goed dat een dagje uit met het openbaar vervoer geen sinecure is tegenwoordig, zeker niet voor ouderen. Ze begrijpen het vaak niet, Duivenaren zijn geen negatieve uitzondering hoor. Mijn ouders bijvoorbeeld zijn al drie keer met de auto naar Deventer gereden om hun kaart te activeren of anderszins de trein-hocusspocus te ontrafelen. Ze zijn niet zo sterk met de computer, want inmiddels tachtig. Ze willen het nog wel graag zelfstandig doen, heeft iets met autonomie te maken. Zolang ze vooral nog met de auto reizen, laat ik het ook maar zo. Maar ik voel heel erg mee met hun frustraties en soms zelf woede op de eens zo betrouwbare vervoerder.

En als ik diep in mijn ziel kijk, vind ik het ook een gedoe. Spontaan reizen is er niet meer bij. Noodgedwongen hebben we in ons gezin een gepersonificeerde OV-kaart omdat een trajectabonnement noodzakelijk was, nota bene ook nog bij een andere vervoerder dan de NS. Tel uit je winst. We zullen er waarschijnlijk toch aan moeten, want voor reisdeclaraties bij je werkgever heb je bewijzen nodig. Een onpersoonlijke OV-kaart is niet toereikend, of je moet die laten uitlezen op het station. Dat kan heb ik me laten vertellen, maar ik denk: Een hoop gedoe en mogelijk zullen ze daar een vergoeding voor vragen. En als het nu nog niet is, dan wel in de toekomst. Een dagkaartje, dat kan, maar een euro extra per rit. Ik zal het woord dieven niet in mijn mond nemen. Bovendien wil ik helemaal niet dat mijn reisgedrag geregistreerd staat bij welke instantie dan ook, laat staan bij die klaplopers van de NS. 16 miljoen hebben ze al ‘verdiend’ aan het vergeten uit te checken. Op sommige trajecten mag je trouwens voor een retourtje soms wel dertig keer in- en uitchecken. Ronduit belachelijk en zeker niet ontspannen voor een dagje uit voor veel mensen die dan gebruik maken van de trein.

Ik ben wel de laatste die compassie wil prediken voor babyboomers, maar eigenlijk zou die zelfbenoemde protestgeneratie massaal moeten gaan zwartrijden onder de bezielende begeleiding van omroep MAX. Want het hele instituut NS met zijn privatiseringsgedoe is toch een grote catastrofe voor een gemiddelde sterveling. Voor het promoten van het OV hoeft geen geld meer uitgetrokken worden, want dat is bij voorbaat verspilde moeite. Toeristen maak je ook niet lekker met ons OV-stelsel. Zelf heb ik het afgelopen jaar al twee keer kaartjes voor bezoekers uit ons buurland voorgeschoten. Ik pinde en zij betaalde mij met heuse euro’s. Ze bedankte me hartelijk, maar bij mij stond het schaamrood op mijn kaken. Ik moet hen bedanken dat ze ondanks de trein toch nog naar Nederland komen. En hoe gaat dat straks met al die stations, die zogenaamd een onderdeel van de stad moeten worden. Je hebt een OV-kaart nodig om de poortjes te openen in de nabije toekomst. Niets meer gezellig doorgangen, maar in kilte wachten op treinen die te duur zijn. Ik zal vast een ‘grumpy old man’ zijn met mijn 48 jaar, het zij zo. Deze balkonmuppet vindt de NS wel een van de meest uitgerangeerde bedrijven in Nederland en toch moet ik er helaas regelmatig gebruik van maken.

36. WAT IS DIT NU WEER? Uit de serie de kabbelende 100

september 7, 2014 / sprakeloosid / 3 reacties

Wat is dit zult u zich afvragen bij het zien van bovenstaande foto? Ik zal het u nader uitleggen. Dit is een foto van mij mobiel tijdens de laatste wandeling gisteravond met de hond. Het is reuze handig zo’n smartgeval om kiekjes te maken en nog handiger is de software door mijn jongste zoon aangereikt om bij thuiskomst zonder extra handelingen de foto’s op de computer te kunnen zien. Ik ben niet zo heel handig in het maken van treffende foto’s. Maar tijdens het wandelen dacht ik, wat is dat bij die school aan de overkant van het water. De lampen branden in het schoolgebouw en dat geeft in een relatief donker parkje achter ons huis een bijzonder effect. Dat is het dus. U moet het maar van me aannemen. Maar ik dacht ook, wat is dat, die felle lampen op zaterdagavond in de school. Zal er iemand binnengeslopen zijn? Ik zag of hoorde verder niemand. Waarschijnlijk zal de laatste de vrijdag ervoor de lamp niet hebben uitgedaan. Ik hoop dat dit blog geen aanleiding zal geven voor een standje van de bovenmeester. Misschien was het de bovenmeester zelf wel, wie zal het zeggen. Een spannende thriller met Sodom en Gomarra is al in de maak in mijn hoofd.

En dit? Nu na een paar meters verder lopen, kwam de artiest in mij naar boven bij het zien van de weerkaatsing van de verlichte bovenverdieping. De artiest in spé ten spijt, daarmee wordt het nog geen fijne foto. Bij een tweede poging lukte het me, conform de artistieke wetten van de fotografie, om het origineel en het spiegelbeeld in het water op een plaatje te zetten. Daarmee is dan ook alles gezegd naar mijn mening. Valse bescheidenheid speelt geen rol in deze zoals u ook zult ervaren. Toch vind ik het bijzonder jammer dat ik mijn ervaring op dat moment niet fotografisch met u kan delen. Een blik zegt vaak veel meer dan een diarree aan woorden, die mogelijk meer vragen oproept dan dat er artistieke antwoorden gegeven kunnen worden.

We lopen verder, de hond en ik. De hond is zwart en het is donker. Met voldoende zelfkennis besluit ik geen poging te wagen de hond op deze aangename septemberavond te vereeuwigen. Dat gaat niet lukken en dan zult u zich zeker afvragen ‘Wat is dat nu weer?’ Dan worden we opgeschrikt door een hoop gepiep en gebliep en we zien een een rood en een blauwig lichtje. Aan de waterkant, we hadden hem nog niet ontwaart, dat wil zeggen, ik had hem nog niet gezien, mogelijk Pippa wel, maar die had er nog geen aandacht aangeschonken. We bleven beide staan en onder de parasol rees een gedaante. Op onze vraag, gemakshalve ga ik ervan uit dat Pippa dezelfde nieuwsgierige instelling heeft als ik, wat is dit nu weer, komt het antwoord. Ik vraag me wel af wie er nu om elf uur ’s avonds midden in de wijk, waar honden worden uitgelaten en waar het licht van de school brandt, gaat vissen. Goed er is water en waarschijnlijk vis, aan die voorwaarden is voldaan, maar is dit nu echt de rustieke plek om in het holst van de nacht te gaan vissen. Pippa vroeg zich volgens mij niets meer af, ze wilde verder. Maar zo moest nog even wachten op de laatste foto. Mocht u zich afvragen wat dat lichtje aan de rechterkant is. Dat is dus de visser die op electronische wijze werd gewaarschuwd dat er vis onderweg was. De rest van de lichten in de overwegend zwarte foto heb ik reeds verklaard.

Een ‘Zomerdijkje’ in de tuin

mei 3, 2014januari 21, 2019 / sprakeloosid / 1 reactie

We kregen een cadeautje van ex-burgemeester Zomerdijk van Duiven. In november 2013 nam de burgervader afscheid van zijn gemeente. 13 jaar is hij de eerste burger geweest en dat bleek aan beide kanten te bevallen, anders hadden Henk Zomerdijk en de burgers van Duiven het nooit zo lang met elkaar uitgehouden. Het pensioen zorgde voor het einde van zijn actieve loopbaan. Ik ken niet zo heel veel burgemeesters, maar de heer Zomerdijk was een toegankelijke man. Hij had al enige landelijke faam gekregen in zijn vorige plaats als burgemeester van Ochten ten tijde van de overstromingen midden jaren negentig.

Als freelancer bij de Gelderlander en plaatselijke blaadjes ben ik hem een aantal keren tegen gekomen. Henk Zomerdijk heeft geen microfoon nodig om zijn gehoor te voorzien van informatie. Een van de kenmerken van de voormalige burgemeester van Duiven. In onze familie kennen we hem als de man die het aangebroken gebakje van mijn toen nog kleine nichtje opat. Bij de riddering van mijn schoonmoeder nam hij plaats na de kennismaking met de familie van de aanstaande ridder. Bij het kopje koffie nam hij als vanzelfsprekend naast zijn kopje, hij had geen oog dat er al muizehapjes van gegeten was. In januari 2013 interviewde ik hem nog voor de “Liemers Vizier”. Hij was niet bang dat hij stil zou komen te zitten. Zijn passie was en is de imkerij. Henk Zomerdijk is nauw betrokken bij de deplorabele staat van de bijengemeenschap en wil zich daar ten volle aan wijden. Een nobel streven vond ik toen. En nu krijgen alle huishoudens van Duiven dus een zakje bloemzaad om een vierkante meter tuin te voorzien van bloemen die de bijen moeten gaan lokken. Een leuk geste en passend van onze voormalige burgemeester.

Het is zaterdag en naast het bijhouden van de tuin (een rare woordspeling in deze context trouwens: bijhouden) heb ik ook een vierkante meter gevonden om de bijenstand in Nederland een boost te geven.

Een vierkante meter is snel gevonden, een kwestie van wat overtollig onkruid wegschoffelen rond de appelboom die overigens dit jaar ook een beetje aan het aantrekken is. Misschien dat de bloesems van een appelboom ook goed zijn voor de bijtjes.

Het onkruid, naar snel groeiend spul schoffel ik weg, ik maak de grond los en zet de tuinslang erop om de inmiddels al weer droge grond te bevochtigen en het wordt meteen weer klei-achtige drek. Een kruiwagen met ‘vers’ zand en een halve zak bemeste grond van een tuinwinkel zorgen voor een ophoging rond de appelboom, nauwelijks zichtbaar, maar wel aanwezig. Ik doe ook maar wat. Een ‘zomerdijkje’ als een ware tuinhommage aan Henk Zomerdijk.

Ik pak het zakje en legde de korrels met de verrassing voor de bijen (en voor mij als inwoner en tuinier in Duiven) in mijn hand, angstvallig kijkend of er geen duiven op af komen. (hele flauwe woordgrap, excusé!) Ik spreek de zaadjes goedmoedig toe dat ze hun best moeten doen en strooi ze gelijkmatig over de zomerdijk. Nu maar hopen dat ze sneller omhoog komen dan het onkruid.

Over enkele maanden zal ik een soortgelijke foto maken, maar dan met heel veel kleur hoop ik. Tevens zal ik gewag maken van het verhaal van de ‘bloemetjes en de bijtjes’ in mijn tuintje.

24. WAAR IS WERNER? uit de serie de kabbelende 100

februari 18, 2014februari 19, 2014 / sprakeloosid / Een reactie plaatsen

Nu vind ik dat ik een redelijke observant ben van mijn sociale omgeving. De seksisten onder ons kunnen nog beweren dat ik een man ben en te veel eendimensionaal gericht. Er zijn mensen die zeggen dat mannen een straalbewustzijn hebben en vrouwen een schaalbewustzijn. Ik weet niet wat de bedenkers hiervan gedronken hebben toen zij dit wereldkundig hebben gemaakt, maar dit ter zijde. Met mijn mannelijke straalbewustzijn vallen mij veranderingen nog wel eens op. Ik zeg niet altijd dat iemand een nieuwe jurk heeft of een ander kapsel, maar ik merk wel dat er iets veranderd is. Sterker nog, bij vrouwen die ik niet regelmatig zie, wil een andere haarkleuring of look me nog wel eens in verwarring brengen. “Ken ik jou?” Toch moest ik bekennen dat ik vandaag geconfronteerd werd met een gemis bij het station in Duiven. Achteraf wist ik, dit is al een tijdje weg.

De gemeente Duiven heeft een aantal jaren terug gemeend bij het opkalefateren van het stationsplein dat er bankjes moesten komen met vaste gasten. Aan de noordzijde ligt een grote leeuw op de bankjes. Ten zuiden van het station een ander dier, een lama of een hert, dat is me niet helemaal duidelijk. Meerdere keren per week loop ik er langs. Ik weet niet of deze kunstobjecten kunst met kapitalen genoemd mogen worden en iedereen mag er wat van vinden. Ik vind het best aardig, of eigenlijk vond. Hoewel de leeuw er nog steeds ligt, is van het andere beest geen spoor te bekennen. Vandaag merkte ik pas op dat de planken van het zitgedeelte open gaten vertoonden. ‘Hier heeft toch dat zilveren beest gezeten?’ Ik sta er even bij stil en kom tot de conclusie dat het dier misschien al maanden weg is. Waarom is me dat niet opgevallen? Komt dat omdat het winter was en dat ik er vaak in het donker hier langsliep? Zou het met Oud & Nieuw aan vandalisme ten prooi zijn gevallen? Ik weet het niet en niemand in mijn omgeving heeft me hiervoor gewaarschuwd. Met de bewustwording van het verlies, mis ik het pas. Zal ik de gemeente opheldering vragen of is dat wat overdreven. Ik geloof dat ik hem, ik denk dat het een mannetje is, hoewel de publieke kunstuitingen in Duiven nooit zo expliciet zijn, een naam moet geven. Ik kan mijn verdriet dan benoemen en dat is altijd gemakkelijker. Waar zou Werner zijn?

20. DUIVEN IS THE PLACE TO BE uit de serie de kabbelende 100

februari 5, 2014 / sprakeloosid / 2 reacties

Er zijn wel eens mensen die me meewarig aankijken als ik zeg in Duiven te wonen. Eerlijk gezegd het was nimmer een ambitie, maar sinds 1999 is het er toch van gekomen. Van een authentiek centrum is absoluut geen sprake, wel van nieuwbouwwijken die vanaf eind jaren tachtig zijn gebouwd. En je moet maar zo denken, de nieuwbouwwijk van nu, is de authenticiteit van over 100 jaar. Het is er prima wonen, een mate van anonimiteit met een dorps karakter. Rijdend vanuit Utrecht denk ik wel eens, Duiven is het einde van de Randstad, de rust begint hier. Met het Gelders Eiland, het dijkenlandschap, de Veluwezoom, de Veluwe, de Ooypolder en zelfs het Reichswald op fietsafstand, ook voor de ongeoefende peddaleur. Ook steden als Nijmegen, Utrecht en Doetinchem zijn gemakkelijk bereikbaar. En als je perse moet, kun je met tien minuten in hartje Arnhem zijn, als het dan echt moet.

Hoewel de bouwcrisis ook in de voormalige groeikern Duiven heeft toegeslagen, zijn er nog wel ambities om de kern van Duiven op te leuken en alsnog aan te passen aan de hoeveelheid bewoners en de wensen van deze tijd. De ambities waren groot, maar de verwezenlijking loopt minder onstuimig. Het eerste deel is gerealiseerd en de voorbereidingen voor het tweede gedeelte zijn klaar. Over 2, 3 of misschien wel tien jaar ziet het centrum er beslist anders uit. Nu zijn er vooral nog veel kale muren. De gemeentelijke autoriteiten hebben er wat op gevonden door foto’s op te hangen die iets vertellen over de historie van het dorp. Ik vind het een strak plan en wat mij betreft mag het een permanente openluchtexpositie zijn en mogen er nog veel meer foto’s komen te hangen. De kans dat Duiven op de werelderfgoedlijst komt is nihil, maar het heeft wel een interessante historie. Ik moest erg lachen om de foto die het groenkernpotentieel aan de man wilde brengen. Het is maar goed dat ik toen die foto niet gezien heb, want het geeft wel een hele deprimerende indruk die geheel haaks staat op de boodschap: ‘Eigenlijk zou iedereen in Duiven moeten wonen.’ Het feit dat het inwonertal rond de 25.000 is blijven steken geeft aan dat de intentie van de toenmalige bestuurders niet is uitgekomen. Ik ben er blij mee, want iedereen is wel heel veel. Ik ben benieuwd hoe ik de propaganda van de actuele centrumplannen over twintig jaar zal beoordelen?

Kakelkrant 71 Ook mijn omgeving is ernstig besmet

december 12, 2013januari 22, 2019 / sprakeloosid / 4 reacties

Zeg ik iets raars dat ondanks de afwezigheid van een confessionele meerderheid in de hedendaagse politiek, de betutteling hand over hand toeneemt in Nederland? Partijen die we Paars noemen zijn op veel fronten wel heel benepen aan het worden. Een vettaks is al een veel besproken onderwerp. We worden inderdaad met zijn allen te dik, ontegenzeggelijk waar. Maar komt dat door het vette eten of zijn heel andere oorzaken hier debet aan? Te weinig bewegen, te veel sociale media, een zittend beroep, onveilige speelplaatsen in steden en/of een te druk leven kunnen ook oorzaken zijn. Of misschien wel het voor de meesten onhaalbare beeld van dun, fit en mooi. Als we het dan toch niet kunnen waarmaken, heeft je best doen om gezond te eten ook geen zin. Nog daargelaten dat vet eten halen relatief goedkoper is dan gezond en gevarieerd koken als je er tijd voor hebt. We beginnen al aardig op de Amerikanen te lijken, waar obbesed zijn ook een armoedecomponent heeft.

Dat de sigaret al jaren onder vuur ligt, begrijp ik heel goed. En sinds kort ook de alcohol voor minderjarigen, want nieuwe onderzoeken hebben aangetoond dat in principe de generatie van decisionmakers eigenlijk massaal hersenafwijkingen hebben. Zij mochten nog lekker ongestoord zuipen op hun zestiende, nu is dat levensgevaarlijk. Maar waarom krijg ik bijna een hartverzakking als ik daadwerkelijk geconfronteerd wordt met het bord van de NIX18 campagne op het station van mijn eigen woonplaats. Tegelijkertijd krijg ik bultjes van ergernis en ik overweeg in de DSM alle ernstige psychiatrische ziektes op te zoeken. Ik bekijk dan welke me het beste past om ongegeneerd de eerste de beste tuthola van deze regering zeer agressief te benaderen. Want met een psychiatrisch stempel heb ik in ieder geval een legitimatie om iemand helemaal stijf te schelden. Maar eigenlijk is deze campagne alleen al reden genoeg om een massale revolutie uit te schrijven in ons almachtige truttenland.

Om beslagen ten ijs te komen voor dit blog, speur ik internet af voor wat achtergrond-informatie. En als ik dan al niet boos was, dan zou ik het wel worden. De webpagina van NIX18 begint met de zinsnede:

Heel Nederland is het er over eens, onder de 18 moet je gewoon niet roken en drinken. Daarom hebben we een afspraak: de afspraak van NIX.

Wat nu heel Nederland, mij is niets gevraagd hoor! Ik krijg hier nu bultjes van. Ik ga snel naar de Quiz op de webpagina en vrees het ergste: ‘Duik terug in de tijd en ontdek hoe Nederland op een positieve manier is veranderd door afspraken over roken en drinken.’

Het enige juiste hier is dat Nederland is veranderd, maar vooral in een fundamentalistisch zeurland met een gigantisch overschot aan dominees. En als ik in het voorbij gaan van de veel te jolige website de kop van Freek de Jonge langs zie komen, stop ik ermee. Als dit zogenaamde geweten van de babyboomers zijn naam en gezicht heeft gelieerd aan deze onzin, dan is het ook onzin. En dat is dan wel een waarheid als een koe, predik ik bij deze.

In toenemende mate hebben we partijen, opiniemakers en BN-freaks die vooral zeggen hoe een ander moet leven en hoe zij de ware geest hebben gevonden om het wel goed te doen. Zij willen graag het stichtende voorbeeld geven. Het viel me de laatste tijd al op dat ik de EO zo’n aangename omroep vond. Met enige regelmaat zeg ik tegen mezelf, die Andries Knevel valt best wel mee. Nu weet ik dat Andries waarschijnlijk helemaal niet is veranderd, de rest van zijn (linkse en liberale) omgeving is veranderd in zeer vervelende bevindelijke dominees.

Ook ik weet dat (te) veel drinken niet goed is en hoe later je er aan begint, des te beter. Zelf zal ik ook echt geen zuigeling sterke drank in zijn melk doen om hem rustig te krijgen. En een dronken bakvis van veertien is inderdaad geen verheffend gezicht, mee eens. Maar is er geen andere methode dan de zuurpruimerij in onze volksaard te blijven aanspreken? Ook ik zou willen dat ik nooit mijn eerste sigaret heb genomen. Maar met deze campagne zou ik de sigaretten desnoods opgegeten hebben om maar aan te tonen dat ik niets moet hebben van de mismaakte overheids marketeers. Hoeveel kost zo’n campagne wel niet in tijden van crisis, toenemende armoede en bezuinigingen?

Weet je wat trouwens echt ongezond is. Ouders die kinderen door geestelijke of materiële armoede zonder eten naar school sturen; Vluchtelingen zonder geldige documenten op straat te laten zwerven in de koude; lange wachtlijsten in de jeugdzorg, wachtlijsten die alleen door cosmetische en statistische manipulatie verdwijnen; of erger nog mensen gaan niet meer naar de dokter, tandarts of andere specialist door de eigen bijdrage die verplicht is gesteld. En als je dan ziek wordt, is het vast je eigen schuld. Ook daar zal te zijner tijd dan wel weer een dure campagne aan besteed worden.

Goed dus ook in de openbare ruimte in mijn eigen woonplaats ligt het besmettingsgevaar van Truttigheid 2.0 op de loer. Ik kots er op.

1. KNIPBEURT uit de serie de kabbelende 100

oktober 17, 2013november 17, 2013 / sprakeloosid / 11 reacties

Op mijn twaalfde had ik genoeg van de oude mannetjeskapper in ons dorp. De hormonen speelden op en mijn kapsel had een model nodig. Ik had ook de balen van de kabbelende conversatie. Mijn moeder kon de wens billijken, maar gaf te kennen dat ik dit maar met de kapper moest bespreken. Ik verzocht dus om een losse scheiding in het midden zoals dat hip was op dat moment. De vriendelijke kapper plukte eens aan zijn kin. Hij liep naar achteren en kwam terug met een gedateerd boek. Hij knipte mij met opperste concentratie, zijn tong tussen zijn lippen persend. Veelvuldig bestudeerde hij de aanwijzingen in het boek dat naast hem lag. Eenmaal thuis keek ik in de spiegel en ik wist zeker dat dit het laatste bezoek was geweest. Het volgende kappersbezoek kostte mijn ouders het dubbele bedrag, hun spaarzin ten spijt, want ik wilde bij een gewone kapper.

Tegenwoordig kies ik de kapper zelf. De dichtstbijzijnde kapsalon kan op mijn klandizie rekenen. Soms ga ik wel eens vreemd als ik toevallig ergens langs kom waar geen afspraak noodzakelijk is. De ijdelheid die mij parten speelde als puber is verdwenen. Ik wacht op het moment dat ik tot de conclusie moet komen dat er slechts één model mogelijk is namelijk kort en zo gedekt mogelijk. Misschien is het al zover, maar de vriendelijke kapsters hebben me nog niet meewarig aangekeken als ik verzoek, kort van achteren en opzij, aan de voorkant iets langer en nonchalant laten springen. Ze zien er gelukkig nog steeds brood in. De conversatie is meestal een stuk levendiger dan bij de ouderwetse herenkapper. Dat komt natuurlijk dat er ook vrouwen komen. Die hebben ingewikkelde verhalen om hun haarwensen kenbaar te maken. Ze praten sowieso meer dan mannen. Hedenmiddag werd er tussen de kapsters en clientèle hevig gegrapt over schoonmoeders. Ik was getuige van een hilarische, maar zeer vileine conversatie zoals alleen vrouwen die kunnen voeren. Ik luisterde terwijl een vrouw van ongeveer veertig me knipte en me voorzag van de noodzakelijk aanvullende informatie over de schoonmoeders. Bij het afrekenen gaf ik mijn zegelkaartje. Iedere knipbeurt geeft recht op een zegel die nu verzilverd kon worden met een korting. Zolang de scheiding in het midden niet te breed wordt, blijf ik naar de gewone kapper komen. De oude mannetjeskapper bestaat niet meer, spaarzin middels een knipkaart wel en de vrouwenpraat? Die neem ik maar voor lief.

En we gaan nog niet naar huis

januari 4, 2013 / sprakeloosid / 2 reacties

Ken je die mop van die twee die naar Parijs gingen? Het is nauwelijks humor te noemen en het kan alleen gedijen bij de herhaling uiteraard. Zo is er een alternatief voor deze dijenkletser in de huiselijke sfeer van Sprakeloos. ‘Ken je die twee culturele hoogvliegers die naar het Boymans van Beuningen gingen?

Hedenochtend met nog twee NS-tickets voor vrij reizen, kwam het plan bovenborrelen om gebruik te maken van de reisbiljetten. De keus viel op Rotterdam. Ik kom er vrij frequent, minimaal tien keer per jaar voor een wedstrijd in De Kuip. Daarna is het meteen weer terug naar Duiven. Prachtige omgeving daar in Zuid en misschien zal ik in mei 2013 van daaruit naar de Coolsingel trekken en dus wat langer in Rotterdam blijven. Wie weet? Rotterdam een prachtige stad, dus, maar ik ken het eigenlijk niet. Slechts één keer ben ik op de Kop van Zuid geweest voor mijn werk en in de jaren tachtig moest ik eens naar de universiteitsbibliotheek voor mijn studie.

“Het Boymans” heeft ons nog nimmer mogen ontvangen en de planning is vandaag 4 januari. Een goede start van het nieuwe jaar. Eerder dan één uur konden we niet weg, we misten een aansluiting in Arnhem en vlak voor Rotterdam was er vertraging. We hoopten kwart over drie bij het museum te staan, maar het werd een half uur later. Eenmaal binnen waren we typische Nederlandse calculerende burgers. €32, – voor slechts 70 minuten Cultuur vonden we te veel.

Onze eerste culturele uitjes komen weer bovendrijven. Amsterdam 1991. Andere stad, andere tijd en een andere voetbalclub, maar nog steeds dezelfde mensen, zij die uiteindelijk niet gingen. Ook toen hebben we het Anne Frankhuis gemist, het Rijksmuseum van de buitenkant aanschouwd en door een chagrijnige suppoost van het Vincent van Goghmuseum werden we al heel snel naar de uitgang gekeken. Het liep tegen sluitingstijd. We zouden drie dagen cultureel besteden op ons eerste gezamenlijke uitje, we sliepen op de studentenflat Uilenstede van mijn broer. Oorzaak was dat diep in de nacht, vaak ’s morgens vroeg werd en er uitgebreid ontbeten moest worden, want op een lege maag kun je niet de stad in. Amsterdam ‘by night’ was voldoende toen.

Zo ook vandaag, op de kop af 22 jaar later is eventjes Rotterdam ‘opsnuiven’ uiteindelijk voldoende. Als je de skyline alleen vanuit de verte kent, of erger nog van plaatjes, dan kun je concluderen dat Nederland slechts één wereldstad heeft en dat is Rotterdam. En de cultuur met hoofdletter C die kwamen we onderweg wel tegen. De feeërieke taferelen op de Westersingel ‘by night’ waren leuk, of ze nu met kapitalen geschreven worden of niet. Bovendien heerlijk gegeten bij ‘De Unie’ voor slechts een beetje meer dan de entree die we bespaard hadden. Wat wil een mens nog meer in Rotterdam?

Misschien de clou van de evergreen? Ken je die mop van die twee culti’s die naar het Boymans van Beuningen gingen? Ze gingen weer niet. L’ histoire se repete en dat is de kracht van humor. Toen vanwege jeugdige overmoed, nu door volwassen verplichtingen……..

‘When two ducks go to town’

Met Gémak naar Roodeschool, deel 1 tot Arnhem

januari 3, 2013januari 22, 2019 / sprakeloosid / 6 reacties

Waarom? Je kunt het je haast niet voorstellen, maar Roodeschool klonk bij mij als kind exotisch in de oren. Ik ben van zo’n tussengeneratie die nog wel iets van topografische kennis heeft, maar voor het betere stampwerk van de lagere school moet ik bij mijn ouders zijn. Maar met Roodeschool begon voor mij de provincie Groningen in de vierde klas bij juffrouw W.

De naam Roodeschool is ingedaald in mijn geheugen en is er nooit meer weggegaan. Enige jaren terug schreef ik al een blogje met de veelbelovende term: ‘ Roodeschool zien en dan sterven.’ Zover wil ik het niet laten komen. Echter als aan het einde van 2011 de goede voornemens ter sprake komen voor het nieuwe jaar, weet ik dat 2012 in het teken staat van Roodeschool. In november 2012 was het zover. Met fototoestel, pen en papier, bammetjes en een beetje zakgeld, ging ik op stap. Natuurlijk een onderneming van niets, je vraagt je af waarom je het niet eerder hebt gedaan?

Omdat het nieuwste boek van Geert Mak als leesvoer is meegenomen krijgt mijn reis naar Roodeschool als werktitel: “Met Gémak naar Roodeschool.”

Koud is het niet, het miezert slechts een beetje. Een grijze dag is beloofd, maar veel neerslag zal er niet vallen zeggen de weerdeskundigen. Het station in Duiven maakt zich klaar voor de 21e eeuw, het plein is opgeleukt met bankjes en kunst. Vervoerder Syntus mag nog een maand Duiven aandoen, want in oneindige wijsheid heeft men besloten dat het Openbaar Vervoer geprivatiseerd moet worden. Omdat Syntus niet voldeed en/of te duur was, maar Arriva het vanaf 9 december 2012 doen, ik mag nog met Syntus. En dat is maar goed ook, weten we met de kennis van nu. Ik moet nog een kaartje kopen en dat ik natuurlijk knap stom. Even niet op de aanbiedingen gelet, dus de volle prijs is voor mij, 47 euro en een beetje. Jammer van het geld, maar het vaste en vertrouwde gezicht achter het loket bezorg ik op de valreep van haar loopbaan nog primeur: “Retourtje Roodeschool alstublieft!” Een over een maand moet ze bij haar nieuwe baas kaartjes knippen, de bemensing op de stations van Arriva zijn wegbezuinigd.

Nog even kijk ik mijn rugzak na of alles er is en ik dub nog over het fototoestel. Moet ik dat bij de hand houden om vooral pro-actief, o wat heb ik de schurft aan die term, foto’s te maken. Of maak ik zo maar wat kiekjes in de wetenschap dat mijn foto’s niet meer zijn dan wat versiering voor het blog. Accuraat of slonzig foto’s maken, voor de kwaliteit zal het in mijn geval niet zoveel uitmaken.

Zo’n eerste startplek is eigenlijk niet zo heel anders dan een werkdag naar Arnhem, dus eigenlijk niet zoveel ‘uitgevoel’ lijkt er te zijn. Deels dezelfde koppen, waaronder ‘haantje-net-niet-de-voorste’. Een van de medepassagiers die me is opvallen met name door zijn vriendelijke uitstraling terwijl hij niet vooraan heeft gestaan bij de bedeling. Hij heeft flaporen, zijn neus is op zijn minst fors, zijn huid pokdalig en bovendien draagt hij een bril, vandaar de bijnaam in gedachten, die ik vooral voor mezelf houd. En ondanks alles valt vooral zijn vriendelijke uitstraling op. Andere gezichten komen me bekend voor, al neem ik een trein of wat later dan normaal. De idee van vandaag Roodeschool te zien, maakt al het dagelijkse iets feestelijk, zelf het station van Arnhem.

Impressie station Arnhem, voor de liefhebber. Het mooiste van Arnhem is trouwens hier te vinden, namelijk de trein naar Nijmegen.

Snel een koffie halen en de Spits meegenomen. De kop van de krant meldt een en al rampspoed. Als het al zo slecht gaat, hoe lang kan een gewone kiosk de koffiemelk, roerstaafjes en melk nog vrijelijk laten staan. Wanneer slaat de geest van bisschop Muskens toe en nemen we op weg naar huis en passant suiker en melk mee. Dan hoeven we dat niet meer te kopen met de wekelijkse boodschappen. De foto is gemaakt in de wetenschap dat er commentaar gaat komen op de nonchalante manier waarop de beurs voor het grijpen ligt. Ik kan u verzekeren het had al mijn aandacht.

Kakelkrant van Sprakeloos 14: Wolf in Duiven? Het is koning Izegrim

september 3, 2011januari 22, 2019 / sprakeloosid / 8 reacties

De koning is dood, leve de koning. Hij is gesignaleerd in zijn natuurlijk habitat, de koningsresidentie Duiven. Na ruim honderd jaar is een nazaat van koning Izegrim de zoveelste weer terug. Hij kwam natuurlijk po(o)lshoogte nemen en constateerde dat er veel bossages zijn weggehaald. De vooruitgang hè! We wisten dat hij zou komen, want in Duitsland waren neven en nichten al jaren gesignaleerd. Aanvankelijk kon koning Izegrim Duiven niet vinden, want hij is gewend aan compacte bebossing, dus vanuit Duiven hadden we al een welkomscommité bij Nijmegen en in Zuid-Limburg neergezet. Daar hadden we koning Izegrim per limousine graag opgehaald en hem feestelijk ontvangen in Duiven.

Het mocht niet zo zijn, onze koning heeft zelfstandig besloten te zoeken naar de koninklijke woonplek in Duiven, in weerwil van grote hindernissen, heeft hij via de Rijn gelopen en is gestuit op snelwegen. De vooruitgang hè! Maar hij is terug en is Duiven dus blijkbaar niet vergeten. Ik denk dat de gemeentelijke plantsoenendienst het druk gaat krijgen om onze Izegrim voorgoed binnen onze grenzen te krijgen. Er is voldoende ruimte voor koning Izegrim en zijn roedel. Vanaf volgend jaar zullen wij 31 augustus derhalve weer instellen als koningsdag, dat voelt na ruim vijftig jaar ook weer heel vertrouwd.

Of…..

Of is hij misschien helemaal niet gesignaleerd en is dit weer een hype, gecreëerd door Rutte en de zijnen die bezig zijn met een afleidingsmanoeuvre door alle aandacht op Duiven te richten en zo zijn nieuwe bezuinigingen door te drukken. Ze spindoktoren wat af daar in Den Haag. Mocht dit echt zo zijn dan zou de Duivense bevolking erg teleurgesteld zijn en ik zal persoonlijk zorgen dat zoiets electorale gevolgen gaat krijgen. Ik wel.

Of….

Of moeten we op zoek naar schaapskleren omdat een politiek onverlaat zijn ware gezicht laat zien en mensen probeert bang te maken. Wie zal het zijn, er zijn genoeg gegadigden. In alle gevallen zullen we in Duiven oplettend blijven, om gespuis te weren, om ons geen rad voor de ogen te laten draaien of in het positieve geval onze koning koninklijk te ontvangen.

Leve koning Izegrim.

sprakeloos verhalen

Tussen struisvogel en 'Weltschmerzen'

duiven