Snel even met de auto naar Didam rijden. Hier halen we het eten van onze hond. Voor de haute cuisine van Pippa hebben we best wat over. In een coöperatieve setting, ik weet niet eens  of het een boerenbondwinkel is, kopen wij altijd de brokken voor Pippa. In de winkel voor veevoeders zijn ook zakken hondenvoer verkrijgbaar. De winkel wordt gerund door, naar ik aanneem, een echtpaar dat nog een intrinsieke klantvriendelijkheid hanteren. Gewoon even een praatje maken, zonder dat de middenstandsklefheid er vanaf druipt. Ook het plaatselijke accent verbloemt het echtpaar gelukkig niet. Met een vanzelfsprekendheid wordt aangeboden de zak in de auto te dragen. Het zijn sterke mensen, zowel hij als zij. Soms maak ik er gebruik van als ik last van de rug heb, maar dat kunnen ze niet weten. Zoals vandaag parkeer ik mijn mannelijke ego als de vrouwelijke neringdoende vijftien kilo hondenvoer in de kattenbak tilt.

Naast de winkel is de Sint Martinusmolen. Voor het eerst zie ik de wieken draaien. Het is dan ook een winderige dag. Ik vraag of de molen daadwerkelijk in gebruik is. Dit blijkt niet het geval wordt me tijdens het afrekenen verteld. ,,Het kan nog wel hoor, maar dat mag tegenwoordig niet zomaar meer.” Voor het malen van de granen, moet er aan 101 eisen voldaan worden op het gebied van hygiëne bijvoorbeeld. Jammer, denk ik dan. Ik heb zomaar de indruk dat de hygiëne in het dorpje nabij de grens met Duitsland niets mis is. Ik denk dat de controle veel transparanter is dan in menig fabriek. Was er deze week niet een rel met broodverbeteraar uit China dat vervaardigd is met mensenhaar? Ik zou bij het kopen van de hondenbrokken, best ook ons eigen brood willen aanschaffen, vervaardigd van het meel dat geproduceerd is in de Sint Martinusmolen. Met de wind in de rug kijk ik naar de maalderij. Ik denk na over de voedselvoorziening, de ondoorzichtigheid voor de consument en schiet met enige nostalgie wat foto’s. Maar lang duurt die nostalgische bui niet, want ik moet meteen rechtsomkeer maken. De weekendboodschappen moeten nog gehaald worden in de supermarkt. En al weet ik beslist niet wat ik allemaal precies koop, het is wel lekker handig. In de auto op de weg terug wordt ik geconfronteerd met mijn eigen maalderij. Wel nostalgisch lopen doen, maar er geen conclusies aan verbinden, alsof we collectief een klap van de molenwiek hebben gekregen.