Begrip, van de dag (150) Eendenverkrachting

 

 

EENDENVERKRACHTING

 

Met een gezond bord spaghetti, veel groente uiteraard, kaas en salade keuvelen we over de dag. De bezigheden worden besproken en van commentaar voorzien, het nieuws wordt doorgenomen. Hot news was het bericht dat eendjes voeren tot verkrachting van eendenvrouwtjes leidt tot de verdrinkingsdood toe. Opmerkelijk nieuws, dus woerden plegen geen zedendelicten meer als ze normaal eendekroost verorberen. Dat biedt perspectieven voor de mens, er is vast wel een bioloog die hier onderzoek naar wil doen. Mij ontbeert de biologische kennis om het bericht te ontkrachten, toch voelt het niet helemaal lekker aan. Even iets meer betrouwbare bronnen erop naslaan.

Het eerste wat ik tegenkom is een bericht uit Trouw van 2008 dat toen het verhaal al als ‘broodje’ ja broodje aap afdeed. De bron van de herleving van dit verhaal is de METRO van vandaag. Ook hier wordt gewag gemaakt van groepsverkrachting en de noodzaak van een opvang van verweesde kuikentjes met een Posttraumatische Stress Stoornis. ,,Maar als er verkracht wordt, dan zijn er toch nog geen kuikentjes?” Ik denk dat het druk wordt voor Marianne Thieme en haar partij die bedreven zijn om menselijke eigenschappen aan dieren toe te kennen. Ook zouden ze door het eten van brood, buiten pafferig, niet oud worden. Dat dit een probleem was wisten ze bij de Nederlandse Vereniging voor Veganisten ook al te melden gezien hun discussie op een discussieforum op hun website. Het gewauwel is niet van de lucht. In Amsterdam, natuurlijk Amsterdam, is er zelfs beleid op gemaakt om eendenverkrachtingen tegen te gaan en om de eendengemeenschap gezond oud te laten worden. Wel dertig jaar.

Het ontnuchterende commentaar kwam uit zeer betrouwbare hoek, Vroege Vogels. Zij schreven:

  1. De gemiddelde levensverwachting van de wilde eend bedraagt 1,6 jaar en het langstlevende (geringde) exemplaar bereikte een leeftijd van 29 jaar en één maand. Bijvoeren verhoogt de overleving.
  2. Eenden vervelen zich nooit. De tijdwinst die het in ruime hoeveelheden aangeboden brood oplevert, wordt benut met activiteiten die de overleving verhogen, zoals poetsen, het in optimale conditie houden van het verenkleed.
  3. Zowel in de stad als in de broodloze natuur is verkrachting, groepsverkrachting zelfs, onderdeel van de voortplantingsstrategie van de wilde eend. De woerd verkracht niet voor de lol: hij wil nageslacht. Als u slechts drie maanden per jaar een penis zou hebben en uw kroost een levensverwachting van maar anderhalf jaar heeft, dan zou u zich toch ook wat actiever met de voortplanting bezighouden?

Ik vind het sneu voor Donald Duck, ik begrijp zijn frustraties veel beter met zijn deeltijdpiemel. Ik word wel heel erg moe van dat gezeur over zielig en vermenselijking van beesten, je reinste degeneratie. Tja, en dat eenden elkaar niet zachtzinnig bevruchten is misschien een onvolkomenheid van de natuur, misschien ook niet en vinden ze het gewoon lekker. Je weet het niet.

Muslamfundamentalisme

Ieder voorjaar wordt een lijst gepresenteerd van vergeten oorlogen, clashes tussen bevolkingsgroepen of regeringgeweld tegen de eigen bevolking. Veel landen uit Afrika en de voormalige Sovjet-Unie prijken op dat lijstje. De vergeten oorlogen hebben soms duizenden doden tot gevolg, maar ze zijn vergeten omdat ze niet interessant zijn voor ons en onze media. Zelf het genoemde lijstje krijgt nauwelijks aandacht.
Maar ook ‘onze mondiale strijdtonelen’ hebben niet onbeperkt de aandacht. We hoeven maar naar Irak, Afghanistan of Tsjetsjenië te kijken. De doden aldaar worden genoemd en verworden dan tot statistieken.

Op 15 november 2005, een gedenkwaardige dag, werd de onnatuurlijke dood van een musje nieuws van de dag in Nederland. Een musje bedreigde het monnikenwerk van vele tientallen en omdat het musje met redelijke argumenten niet te overreden was, moest het dood. Eén gericht schot: ‘Piaf’ en de dode mus zou niet meer zijn geweest dan een voetnoot bij een al dan niet geslaagde recordpoging met dominosteentjes.
Maar niet in Nederland dus!!!!

Het nieuws wordt groot uitgemeten, met verontwaardigde reacties van mussenliefhebbers en andere gestaalde beschermers van gevederde vrienden. De schutter wordt gedemoniseerd tot een soort Milosovic of Sadam Hussein en wordt, heel logisch, per mail met de dood bedreigd.

Ondertussen blijven doden vallen in Sudan, Zaïre, Irak, Columbia en Azerbeidzjan en waar al niet meer.
Nederland is knettergek en ziek. Al staat bij mij respect voor al het leven in een hoog aanzien, deze psychopatische acties van het muslamfundamentalisme maken mij ziedend. Door dit soort overspannen reacties zal ik nalaten om een volgende keer voor Greenpeace te storten, ook zal ik nimmer in overweging nemen om ooit nog eens het vegetarische levenspad te bewandelen.
Boze gedachten komen in mij op. Zou er mussenlever bestaan?

Ik eet vanavond met smaak een verre achternicht van het musje. Een heerlijk gebraden kippetje zal ik verorberen. Ik zal er geen spijt van hebben oftewel ‘ ‘Je ne regrette rien’ zoals Edith Piaf zou zingen.