Begrip, van de dag (167) Volgeling

 

 

 

VOLGELING

 

 

Ik ben een volgeling zonder dat ik het wist. Vanochtend kwam ik een inspirerende tekst tegen van de Dalai Lama. Zoals de tekst aangeeft, de wereld heeft niet nog meer succesvolle mensen nodig. Ik ben niet succesvol, ook niet onsuccesvol, maar ik ben wel een verhalenverteller. Elke dag werkend aan een handjevol hits en een spaarzame opmerking die hogelijk gewaardeerd wordt. Sinds vorig jaar probeer ik iedere dag te schrijven, maximaal 400 woorden. Soms is het een volwaardig verhaal, een gebed zeg maar. Op andere dagen pruttel ik maar wat in het rond, een schietgebiedje dus.

En ja er zijn ook dagen dat het er niet van komt en ik verzaak. Die dagen heb ik mijn naasten lief, probeer ik geen ruzie te maken en herstel ik de zaken die ik nagelaten heb, bijvoorbeeld de tuin. En werken in de tuin is natuurlijk alles in één. Liefde voor de natuur, streven naar esthetiek en heel vredelievend. En als het even meezit schijf ik daar een verhaaltje over. Natuurlijk ken ik de Dalai Lama, ik volg hem zelfs op Twitter al volgt hij mij niet. Dat is niet erg. Maar een bewust volgeling in de abstracte zin van het woord ben ik niet al waardeer ik zijn wijsheden ten zeerste. Maar dat doe ik ook met de wijsheden van mijn vader en soms zelfs die van mezelf.

Een raar woord is dat eigenlijk, volgeling. Je besluit, met je hart of verstand, dat je iemand in politieke of spirituele zin volgt. Meestal niet letterlijk volgt, want dat zou stalken zijn, maar in geestelijk zin volgt. Je stemt je doen en laten af op het gedachtegoed van iets of iemand, in dit geval de Dalai Lama. Nu is dat in zijn geval vrij ongevaarlijk. Er zouden eigenlijk regels moeten zijn in het volgen van iets of iemand. Net zoals in het dagelijkse verkeer zou het volgelingenverkeer ook voorzien moeten worden van ordenende regels anders wordt het een anarchie. Iedereen mag wie dan ook volgen, maar val anderen vervolgens niet lastig anders komen er ongelukken. Kies je eigen eindbestemming, maar houd je aan de volgregels. Een hele belangrijke is blijf altijd zelf nadenken. En dat tracht ik ook te doen door iedere dag een verhaaltje te schrijven. Dus eigenlijk ben ik geen volgeling, maar zoek gewoon volgers. Gelukkig dat is ook weer uit de lucht.

Sprakeloos Bloggers Speakerscorner 5: Een relatie van niks…….

En in één keer weet ik waar het mis gaat met Nederland op relationeel gebied en daarmee onze hedonistische maatschappij logischerwijs naar de verdoemenis gaat. Hedenochtend boven de krant zag ik het licht. In een fractie zie ik mezelf als onheilsprofeet, dominee en de alwetende maatschappij socioloog. Bovendien……op al deze fronten heb ik gelijk, feitelijk en moreel.

 

Al lezend ploeg ik de Volkskrant door en bij de tweede kop koffie lees ik als toetje het Volkskrantmagazine. Hierin word ik geconfronteerd met de rubriek van Machteld van Gelder die lezersvragen door lezers laat beantwoorden. (zie onderstaande afbeelding)

Heimelijk wist ik dat de financiële huishouding, naast natuurlijk de praktische huishouding, een foeilelijk construct is in veel relaties, dat tot heftige botsingen kan leiden. Maar het bovenstaande relaas is exemplarische voor ‘Het Pompeii’ op relatiegebied. Op financieel gebied is de rationaliteit dusdanig doorgevoerd, dat de rijke partner lekker op vakantie gaat, terwijl het ‘arme’ deel van de relatie op de vingers wordt getikt als er iets te veel wordt uitgegeven. Ik vind dit onbegrijpelijk, maar dit soort constructen komt volgens mij veel vaker voor dan ik voor mogelijk had gehouden. Hoe kun je vakantie vieren terwijl je levensgezel, je partner, je ‘allusie’ om louter economische redenen niet mee kan? Volgens mij heb je dan geen relatie. En hoe kun je je laten koeioneren binnen een relatie omdat je financieel minder inbrengt. Dan ben je een bange sukkel die de schijnrelatie in stand houdt omdat je berekenend wilt blijven profiteren van de kruimels die je mag opsouperen van je rijke partner. Als we dan toch met zijn allen naar de ‘kloten’ gaan is dit wel het culturele hellende vlak in onze maatschappij.

Als hedendaagse partners niet meer holistisch kunnen kijken naar zichzelf en hun relatie, als op financieel gebied de teller in een relatie altijd op nul moet staan en liever nog meer nemen dan geven, hoe zit het dan op andere vlakken. Hoe deel je lief en leed dan op het gebied van huishouden, opvoeding, op seksueel gebied, qua vriendschappen etc. Als de balans van een relatie bestaat uit allemaal uitgesplitste deelrekeningen die voor de hedonist allemaal positief moeten uitslaan wil de houdbaarheidsdatum toereikend blijven, dan is het droevig gesteld met je relatie en daarmee onze maatschappij.

Ben ik ouderwets dat als je een relatie aangaat en kinderen hebt, dat jou inkomen en vermogen voor het hele gezin is? Dat zelfde geldt voor je partner. Het delen van lief en leed is toch de basis voor iedere gezonde verhouding? Als er financiële problemen zijn dan zijn dat toch gezamenlijke problemen en als er een voordeeltje is, dan heeft iedereen er toch lol van. Geven en nemen naar vermogen en draagkracht is toch de basis voor iedere relatie en als dat niet kan, is er domweg geen relatie.

De wijze waarop het voorbeeld in het Volkskrantmagazine beschreven is, komt mij helaas niet als onrealistisch voor en is het ultieme voorbeeld van de doorgeschoven rationalisering van de maatschappij, die tot op relatieniveau is doorgevoerd. Het vermaledijde productiedenken dat de gezondheidszorg, onderwijs en andere publieke taken al heeft vermalen tot bureaucratie gevoelloze molochen, treedt met rasse schreden de liefdesrelatie binnen om daar zijn destructieve werk te doen. Het voelen en vinden in een relatie heeft plaatsgemaakt voor hedonistisch meetinstrumenten. Het is ieder voor zich en God voor ons allen, maar omdat we in toenemende mate niet meer in God geloven, wordt een relatie wel een hele trieste aaneenschakeling van eenakters waar maar zoveel mogelijk rendement uitgehaald moet worden.