Een week later, op het Schaverensepad

De titel suggereert dat we vorige week ook al op het Schaverensepad zijn geweest. Niets is minder waar. Vorige week liepen we rond Duiven en Loo op sommige plekken tot aan de knieën in de sneeuw, hadden we een dikke trui en de handschoenen aan en konden we niet zonder winterjas. Een week later was een fijne wandeljas ruim voldoende en een deel van de wandeling kon de rits open. Het kan verkeren zei een groot Nederlands literator een paar eeuwen terug al. En de wandeling verkeerde inderdaad in een lenteachtige sfeer. Waarom ik met deze opening niet gewoon met onderstaande foto van honderden krokussen ben begonnen weet ik niet. Misschien wel omdat ik diep onder de indruk was van het kolos van deze koe-achtige verschijning. Wat een pracht beest, zomaar in een weiland op het Schaverensepad in Emst.

Vandaag is mijn klompenpadseizoen officieel geopend, hoewel dit al de derde wandeling van het jaar is. Ik heb besloten dat het vanaf 20 februari 2020 niet meer gaat vriezen of sneeuwen en dat de dagtemperatuur tot dik in de herfst niet onder de 10 graden Celsius komt te liggen. Voldoende regen voor het grondwaterpeil in het algemeen en voor de boeren in het bijzonder. Bij voorkeur in de avond en nacht. Dit weertype nodigt uit tot gezonde wandeling in een rustige omgeving. In ieder geval geen probleem voor het Coronagevaar. Vandaag was het in ieder geval heel rustig.

Goed weer en rust dus op de goed begaanbare zandwegen in het buitengebied van Emst in de gemeente Epe. Een afwisselende wandeling met voldoende afleiding in boerderijen, oud en nieuw, en door kleine stukken bos die doen vermoeden dat de Veluwe niet ver weg is. En voor de topografisch onderlegden van mijn lezerspubliek is dat ook een feit.

Ik ga uit van een gemiddelde van één wandeling per week in 2021, hier en daar een dubbeling misschien om vrienden en bekenden wegwijs te maken in het klompenpad gebeuren. Dat betekent dat ik aan het einde van het jaar tegen de 100 klompenpaden heb gelopen. Het Schaverensepad kan ik in ieder geval afstrepen.

Voor meer foto’s verwijs ik naar mijn Instagramaccount titiissprakeloos

Begrip, van de dag (22) Verkering

VERKERING

Soms heb je dat met woorden, dat ze niet smaken of je niet passen. Dat kan komen door de klank of de groep die ze gebruikt waarmee je je niet wilt identificeren. In andere gevallen heb ik er helemaal geen rationele verklaring voor. Als klein jongetje had ik dat al bij het woord ‘verkering’. Hoewel ik op de lagere school dapper meedeed met het fenomeen verkering hebben, vond ik het een akelig woord. Iemand verkering vragen klinkt nog steeds als iets obsceens voor mij, terwijl de gemiddelde sterveling alleen maar mooie zaken voor ogen heeft. Althans meestal. Ik heb nooit iemand verkering gevraagd, maar ik heb het wel gehad. Vandaag op de kop af 25 jaar zelfs en nog wel met dezelfde dame.

Bij de ontleding van verkeren stuit ik op drie betekenissen nameling omgang hebben met, zich bevinden en veranderen. Bij de eerste betekenis stuit ik al op de vrijblijvendheid want ik heb met meer mensen omgeving, zonder dat daar het woord verkering aan gekoppeld wordt. Bij zich bevinden krijg ik ook hele enge associaties namelijk dat je altijd in iemand directe nabijheid bent in de letterlijke betekenis van het woord. Je sluit als het ware een siamees verbond.

De derde betekenis is eigenlijk het meest complete in relatie (leuke woordspeling!) met verkering hebben. Hierbij wordt gerefereerd aan de verandering. Juist omdat dit het meest pas bij ‘het vragen van verkering’, de enorme verandering die het teweeg kan brengen, van een individuutje wordt je onderdeel van een setje. In de meeste hoofden wordt echter niet de verandering, maar de klefheid van de symbiose bedoeld. Toch, Bredero zei het al: ‘Het kan verkeren.’ En op taalkundig gebied durf ik Bredero niet tegen te spreken. Dus, al 25 kunnen we verkeren, iedere dag weer anders.