Een persoonlijke tocht in stemmig Nederland….nog 9 dagen te gaan.

 

Bewust heb ik gisteravond het debat niet gezien. Ik had er geen zin in. Volgens mij heb ik niets gemist. Mogelijk alleen Diane Matroos, die had ik niet op mijn netvlies staan. Een pittig ding naar ik heb begrepen. Mensen klagen nu al steen en been, maar in een kapitalistisch land is het vraag en aanbod. Dus waarschijnlijk voorziet het politieke gekrakeel in een behoefte, want anders hadden we wel met 8 miljoen mensen Boer zoekt vrouw gekeken. Persoonlijk had ik er geen behoefte aan. Ik heb Floortje gekeken, daarna Reizen Waes opgenomen van de Belg en daarna via uitzending gemist Zondag met Lubach. Al met al vermakelijke infotainment aan het einde van het weekend.

 

Vandaag weer even terug naar de politiek. Van horen zeggen dus, begreep ik dat Marianne Thieme tegen het homohuwelijk is. Ze loopt er niet mee te koop, want het past niet binnen het progressieve plaatje. Zo laat (of liet) Henk Krol de pensioengerechtigde leeftijd betalen via verlaging van de AOW (of was het nu WAO). En Kees van der Staaij twitterde vanochtend dat, na het terugzien van de beelden van het debat, er meer collega’s baat zouden hebben bij zondagsrust.Humor! Minder humoristisch is het vrouwenstandpunt in de ziel van de SGP-er en waarover niet gesproken wordt dat de partij die voor het leven is, de doodstraf geen probleem vindt. Of wat te denken van het Wilhelmus van Buma. Enkele maanden terug stemde hij nog tegen een voorstel in de kamer. Als het Wilhelmus gepropageerd wordt door de PVV dan ben je tegen. Een discussie tussen de VVD en Artikel 1 in de hoofdstad leerde dat er bij de partij van Sylvana niet verholen anti-Joodse sentimenten zijn. Datzelfde zal DENK wel hebben. Ik hoor ze de laatste dagen trouwens weinig, zouden ze al aan het flyeren zijn voor Erdogan? Wie zal het zeggen.

Al met al weet ik nog steeds niet op wie ik ga stemmen. Mijn shortlist is nu nog vier partijen.

Begrip, van de dag (179) Mondiale realitysoap

 

MONDIALE REALITYSOAP

Hoe lang is het geleden dat miljoenen Nederlanders keken naar de ontknoping van Big Brother? Kijken naar slow-tv waarbij uiterst traag het dagelijkse leven van een aantal relatief onschuldige exhibitionisten op een presenteerblaadje werden aangeleverd. Knuffelend won Ruud het net niet van Bart. We mochten met zijn allen meestemmen. We spraken er schande van. Iedereen keek. Later kwam de Bus en tegenwoordig is er al een jaren durend programma waarvan ik de naam niet eens weet. Tussen Big Brother 1 en nu, herinner ik me de verheven scenes met ene ‘Terror Jaap’. Maar het verzadigingspunt is nog niet bereikt.

Reality-tv kent zijn weerga niet. Slechte gebitten, familieruzies, lelijke lichamen, geënsceneerde huwelijken per computer, maagdelijke nerds die moeten krikken op beauty’s, ja zelfs ‘Boer zoekt Vrouw’ hoort wat mij betreft bij deze nog lang niet uitputtende reeks. We willen gluren, we willen net als in de middeleeuwen onze medemens op de mestkar door de stad zien gaan. En last but not least, we willen invloed uitoefenen wie de leukste, de lelijkste of de winnaar is. En natuurlijk spelen de televisiemakers daarin een rol. We krijgen te zien wat de regisseurs willen, alles voor de kijkcijfers. Als iemand niet de X-factor mag hebben, dan laten we toch beelden zien die het imago schaden en massaal stemmen we op een opponent. Name en Shame, exhibitionisme en andere genanteriën worden aan de lopende band geleverd, ook door de zogenaamde serieuze tv.

Ieder zijn meug, maar in de VS gaat het nog verder. Met Trump en Clinton krijgt deze ontwikkeling een nieuwe dimensie. Consumenten die in toenemende mate zijn opgevoed met reality-tv, zien de maatschappij steeds vaker als een spelletje. Politiek als amusement, zonder in de gaten te hebben welke invloed het stemgedrag uiteindelijk heeft. Donald Trump die de wereld gaat leiden als een soort ‘Terror Jaap”. Onwaardig amusement voor tv misschien, maar als hij straks verreikende beslissingen moet nemen, hoe vinden we dat? Hillary Clinton de vleesgeworden vertegenwoordiger van een kliek presidenten die, Republikein of Democraat, stiekem een soort van vrijmetselaarsgroep vormen. Ze mag het glazen plafond willen beslechten, ze heeft ook de grootste trol & treiter campagne op internet. Het wordt wel heel eng als we onze grote beslissingen moeten laten afhangen van het misvormde electoraat, bij wie reality en fictie door elkaar loopt. Als ranzigheid de maatstaf is, dan haak ik ook politiek af, net als bij de reality soaps.

Overal kussen, ranzig zeg! Exile/ Kiss you all over

 Het moet volgens mij 1979 zijn geweest toen mijn dagelijkse bestaan een emotionele hobbel te verwerken had. Nu is dat als puber, ik zal dertien zijn geweest, wel vaker het geval, maar deze shock heb ik geheel alleen moeten verwerken. Vader en moeder waren niet de aangewezen personen om mijn psychisch leed te verzachten, het ging namelijk over sex enzo! Hoe ruimdenkend ze ook pretendeerden te zijn, als puber praat je niet over bepaalde zaken met je ouders. Ja, misschien het technische verhaal van de bloemetjes en de bijtjes, maar dat wist ik op mijn zevende al. Daarvoor hulde aan mijn ouders, maar het probleem op een winterse dag in 1979 kon niet door ze opgelost worden.

Ook vrienden konden mij niet verder helpen. Althans dat oordeelde ik toen zo, na het horen van de grote hit van Exile met ‘Kiss you all over’. Nu was mijn Engels nog niet zo geweldig maar de titel ‘Kiss you all over’ liet aan duidelijkheid niets te wensen over. Ik kon er helemaal niets mee en dat onvermogen wilde ik vooral niet delen met vrienden. Stel je voor dat ze me zouden uitlachen, ik wilde vooral geen slome zijn. Met mijn beperkte vocabulaire van de Engelse taal wist ik dat ‘Kiss you all over’ betekende dat het kussen echt overal zou plaats vinden. Overal? Een zeer ranzige gedachte vond ik dat toen. Ook intrigerend, maar vooral ranzig.

Terugkerend naar de situatie van toen, ik haalde mijn muziek met een open microfoon naar een cassettebandje, meer had ik niet tot mijn beschikking. Vaak was dat de top 50 of Veronica’s top 40, maar het liefst van het radioprogramma Postbus 1966, een verzoekplatenprogramma. Daar werd namelijk niet doorheen geluld al moest je zondag om acht uur ’s ochtends present zijn met je microfoon bij de boxen van de stereo van je ouders. Een van mijn ‘vangsten’ was dus Exile met ‘Kiss you all over’ dat ik dan op mijn eigen kamertje afluisterde al dan niet met het geluid van de Franse klok van mijn ouders die een vrolijke noot mee beierde vanwege de primitieve omstandigheid met de open microfoon.

Overal kussen dus. Met mijn parate biologie kennis in mijn achterhoofd stemde me dat niet vrolijk. Dat kon toch niet waar zijn? Nu moet u weten, ik had echt wel eens een ondeugend plaatje gezien en wist van het bestaan van die praktijken, maar omdat pornografie voor mijn soort jongens in de veilige omgeving van een dorp in het oosten van het land behoorde tot de rafelranden van de maatschappij, was de songtekst dus schokkend. Er was nog geen internet waarbij je met een ‘foute’ druk op het toetsenbord de hele menselijke vleesindustrie kunt aanschouwen. Ik moest de situatie een mijn eentje verwerken. Vaak heb ik het liedje op mijn kleine sonyrecorder afgedraaid.

Vandaag hoorde ik het liedje op de radio en moest glimlachen. Het mooie van de hedendaagse techniek dat het nummertje zo weer op te roepen is op youtube. Heel wat gemakkelijker dan 30 jaar terug. De tijd heeft niet stilgestaan. Trouwens over de titelsong van dit prachtige nummer kan ik u melden dat ik ermee kan leven. Ook hier heeft de tijd niet stil gestaan.