begrip van de dag

Begrip, van de dag (140) Netflix disaster

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

 

 

NETFLIX DISASTER

 

Het is zo gemakkelijk een ander de schuld te geven. Toch ligt het niet puur aan mijn eigen discipline of eigenlijk gebrek eraan dat ik de laatste dagen niet mijn dagelijkse begrip weet te produceren. Er vallen gaten en voor het einde van dit jaar, het liefst eerder, moet nummer 366 toch bereikt worden. Het is immers schrikkeljaar! Enige realiteitsbesef heb ik wel, dus af en toe een missen mag, maar in maart heb ik al meer dan tien keer verzuimd. En het is allemaal de schuld van Netflix die een enorme aantrekkingskracht genereert. Aan ‘Begrippen’ schrijven kom ik niet meer toe de laatste weken.

Vorige jaar hebben we al eens een periode in gezinsverband ‘House of Cards’ gekeken. Lekker door blijven kijken, schuldbewust als het al één uur is, elkaar aankijkend:,,Zullen we er nog eentje doen?” Meestal is het antwoord ja natuurlijk. We zijn gebleven bij de laatste drie afleveringen van deel 3. Inmiddels is deel vier van start gegaan en dan is het toch moeilijk om weer terug te grijpen naar waar we gebleven waren. De laatste weken hebben we echter “Narcos” opgepakt en in 3 à 4 dagen geconsumeerd. Nu moeten we wachten tot augustus 2016 om het vervolg van Pablo Escobar te kunnen bekijken. Ook hebben we in het weekend deel 1 van Homeland afgekeken, over terrorisme in de wereld en het Amerikaanse gevecht ertegen. Verschrikkelijk gewelddadig, helemaal niet mijn stijl, maar zo spannend en meeslepend.

Stukjes schrijven en discipline komen op de tweede plaats. En dat ligt natuurlijk niet aan mij, maar aan de verslavende werking van goede series kijken, waarbij je ook nog eens je eigen tempo kunt bepalen. Heerlijk, maar vandaag knaagde het, dus toch maar even snel een begrip geplaatst. Een beetje goedkoop, maar het past wel in de reeks: associëren van de dingen die je bezig houden. Netflix dus en de ramp die het veroorzaakt voor je ascetische schrijfgedrag. Maar voor vandaag is het weer gelukt. Nummer 140 bestaat ook weer.

Begrip, van de dag (115) Een moetje

/ sprakeloosid / 5 reacties

 

 

EEN MOETJE

 

Alleen voor een beperkt aantal hele trouwe lezers van Begrip van de dag zal dit nog een enigszins leesbaar stukje zijn. Er wordt een inkijkje gegeven in het proces of vooral de haperingen die er ook zijn. Anderen, zij die deze serie niet kennen, zullen waarschijnlijk meewarig weg klikken. In het geval u twijfelt verwijs ik vooral naar de 114 andere begrippen die eerder zijn vervaardigd. Op 2 oktober 2015 nam ik me voor om 365 stukjes te schrijven, associatieve momenten van de dag. Inspiratie of niet, gewoon schrijven met de stellige overtuiging dat je na 365 stukken in ieder geval wat geleerd heb. Nu wist ik dat iedere dag misschien een beetje overmoedig is, maar voor 31 december 2016 moet het werk klaar zijn. Dus nog 250 te gaan.

Vandaag was er sprake van een moetje. Ik had al een aantal dagen gemist in januari, dus op de valreep toch maar aan de slag. Niet dat ik vandaag stil heb gezeten qua woordenproductie. De hele avond heb ik gewerkt aan mijn verhaal voor de wedstrijd van het boekenweekgeschenk. Met de titel Was ich noch zu sagen hätte moet ik met Duitsland als inspiratie iets opschrijven in 500 woorden. Na vier keer schrappen, zit ik op 501 woorden, dus morgen nog één overbodig woord wegpoetsen. Dat lukt wel, maar verder ben ik nog lang niet tevreden. De zinnen moeten mooier, misschien wel literairder. Nauwgezet moet ik de tegenwoordige- en verleden tijd nog netjes met elkaar in het reine zien te brengen. O ja, en de stijlfouten nog zien te ontdekken.

Weet je wat het allermoeilijkste is van een stukje schrijven is? En dan bedoel ik niet zo’n vlugschrift als dit in elkaar zetten, dat duurt hooguit twintig minuten. Nee, het allermoeilijkste is te accepteren dat wat je in je hoofd hebt er heel anders uitziet op het moment dat anderen er naar kunnen kijken. Deze wijsheid heb ik geleend van Winnie de Pooh, maar is zo ontzettend waar. Aan de andere kant is het proces waar je uitkomt vaak het positieve bijproduct, vooral als je geen idee hebt waar je naar toe moet schrijven. Voor dit begrip is het proces trouwens weinig verrassend, het is immers een moetje terwijl ik zwanger bent van ideeën.

Begrip, van de dag (110) Exit Brexit

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

EXIT BREXIT

 

De laatste dagen is me een nieuw politiek fenomeen opgevallen. In Europees verband vinden we elkaar minder leuk dan een aantal jaren geleden. De EU als een synergetische economische motor voor alle leden is een achterhaald wensbeeld. Na de wittebroodsweken kwamen de economische problemen, de verschillen tussen oost en west, tussen noord en zuid en vooral het ontbreken van een passend antwoord op de vluchtelingencrisis. De rekenmeesters van ieder land bouwen op de sentimenten van de anti-Europese menigte in het eigen land handige sommetjes om de EU de rug toe te keren. Groot-Brittannië doet het anders.

De Britten dreigen met een Brexit en sturen Cameron naar de Europese bobo’s om een eisenpakket neer te leggen. Als ze hierin tegemoet gekomen worden, dan overwegen ze te blijven. Ze eisen iets met migranten en hun uitkeringen, minder Brusselse regels en de zekerheid dat ze ondanks de opgeëiste voordelen, niet achtergesteld worden ten opzichte van andere Europese landen. De achterliggende gedachte is om Cameron in het ja-kamp te trekken om in de EU te blijven door de Britten voordelen te geven. De Engelsen moeten vertrouwen krijgen in het Europese project. Dat dachten de Grieken vorig jaar ook, ze kregen geen voet aan de grond.

Ik denk dat we Rutte ook maar eens op pad moeten sturen om het wantrouwen in Nederland te verminderen. Op de eerste plaats waar bemoeit Europa zich mee als wij al die grote multinationals binnen onze grenzen willen hebben door de belastingvoordelen te gunnen. Als wij met een beetje belasting tevreden zijn is dat toch ons goed recht. En ik denk dat we ons opgebouwde pensioenen zeker moeten stellen. We hebben er immers toch met zijn allen voor gespaard, niet dan? Of dit nu uitvoerbare eisen zijn of terechte eisen doet er niet toe. Het gaat er slechts om het wantrouwen in Nederland weg te halen en vertrouwen te houden in het Europese traject. Ik zou zeggen, Rutte aan het werk, je bent nu immers een half jaar voorzitter van de club.

Begrip, van de dag (108) Was ich noch zu sagen hätte

/ sprakeloosid / 1 reactie

Kölner Dom

WAS ICH NOCH ZU SAGEN HÄTTE

 

Altijd kriebelt het als er weer zo’n schrijfwedstrijdje langskomt. Het is nu de NPO die in het kader van de boekenweek alle amateurschrijvers oproept om een verhaal te schrijven. En een amateur ben ik natuurlijk, al zit heel diep in mij, aan de rafelranden van mijn kunnen, de wens om echt een boek te schrijven. Ik zal het niet ontkennen, al zijn er obstakels in de vorm van talent, tijd en doorzettingsvermogen en vooral het gebrek aan deze karaktereigenschappen. Maar bij een wedstrijdje van slechts 500 woorden begin ik overmoedig te worden. 500 woorden is gelezen gedurende het roken van één sigaret. Het boekenweekthema Duitsland geeft de volgende opdracht mee: Was ich noch zu sagen hätte.

Het gaat dus over Duitsland in de meest brede zin van het woord. Suggesties worden gedaan met Bier und Bratwurst, voetbal, Bach, Brecht, Böll of Goethe. Of wat te denken over de val van de Muur en de nieuwe rol van Duitsland in Europa, recentelijk nog meesterlijk vertolkt door Angela Merkel. Ik zit me af te vragen hoeveel mafkezen er zullen zijn die een verhaal over de fiets van hun inmiddels betovergrootvader zullen schrijven? Of een andere vraag, zou er op Duitse Universiteiten ook gedoceerd worden over foute Nederlanders in de oorlog? Zomaar een vraag die bij me opplopt.

Een paar jaar geleden deed ik al eens mee met een schrijfwedstrijd over Duitsland. Ik had wat vakantieherinneringen bij elkaar geharkt waarbij de positieve en negatieve vooroordelen aan de beurt kwamen. Dat verhaal, Urlaub wie der Kölner Dom, kan ik dus niet meer gebruiken en zal uit een ander vaatje moeten tappen. Ik ben er nog niet uit, maar voor 10 februari middernacht moet het af zijn. En waarvoor doen we het allemaal? Een kaartje voor het boekenbal! Wil ik daar bij zijn? Eigenlijk niet, maar het zou wel heel veel begrippen van de dag opleveren denk ik. Of misschien wel onbegrippen? Wie zal het zeggen, maar als iemand een leuk en origineel onderwerp heeft over bijvoorbeeld Bier, Bratwurst of Bach, ik houd me aanbevolen. Een cursiefje over humor en de Duitsers is boven mijn kunnen, dus suggesties in deze richting hebben geen zin.

Begrip, van de dag (106) Internetdispuut

/ sprakeloosid / 1 reactie

volkskrantblog

 

INTERNETDISPUUT

 

Ik ben geen ruziezoeker op internet en ook mijn verschijning in reallife heeft me tot nu toe weinig heftige ruzies opgeleverd. En toch na ruim 15 jaar internet heb ik al menig robbertje gevochten met deze of gene. Op de sociale media, of dat nu Twitter, Facebook of een bloggerscollectief is geweest, waren het aanvankelijk vooral links/rechts disputen. Links/rechts-verschillen gaan tegenwoordig vooral over de mate waarin je wel of niet politiek correct bent. Bij een kritisch stukje over mijnheer Wilders was ik multiculti en bij de zwartepietendiscussie een domme racist met een eenkennig witte boze mannenblik op de wereld. Heden ten dage, als je een genuanceerd standpunt hebt over de huidige problemen over vluchtelingen, word je van beide kant geattaqueerd. Of erger nog, genegeerd want je past niet in het hokje om weggezet en uitgescholden te worden.

Voor de lezers die me kennen van het Volkskrantblog moet dit bekend overkomen. Dit is voor mij ook de reden geweest om niet over te gaan naar het volgens mij succesvolle OBA, een bloggersinitiatief toen het Volkskrantblog opgeheven werd. Onder het mom van het vrije woord moest ik maar de kanker krijgen. Wij Nederlanders zijn namelijk erg gecharmeerd van schelden met ziektes, maar dit terzijde. Het vrije woord was ook voor het Volkskrantblog en ook haar opvolger OBA toen belangrijker dan een beetje respect. Ik zoek het wel uit als vrije vogel dacht ik toen. Het gevolg is dat ik hierdoor honderden hits per maand en vele reacties en interacties heb gemist, maar de ruzies verminderden wel.

Laatst was er echter weer zo’n mannetje die me betichtte van mislukt intellectualisme, ik was tevens een boer en moest maar voor ‘mijn wijkbladje’ schrijven. Het zijn inderdaad veelal boze witte mannen die zich tot dit soort ruziemaakpraktijken uitgenodigd voelen. In de puberteit zijn het vooral meisjes die elkaar via de sociale media afmaken, maar bij volwassenen zijn het meer mijn soort mensen. Ik vraag me af hoe zo’n persoon in elkaar zit. De hele dag gewerkt, de piepers van moeder de vrouw achter de kiezen en dan na het kijken van een ondeugend filmpje op internet even stoom afblazen door ziektes en andere onwelgevalligheden in cyberspace te gooien? Je denkt de mensheid een beetje te begrijpen, maar iedere keer ontdek je dat de Allesbestierende rare kostgangers heeft gecreëerd.

 

 

Begrip, van de dag (105) Verblindt identiteit

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

20160128_151629

 

VERBLINDT IDENTITEIT

 

Een gezondheidswandelingetje om de rug te ontlasten na uren zitten achter de computer, bracht me op vijftig meter van het kantoor tot nieuwe inzichten. Na een klein rondje richting de Rijn liep ik terug weer naar boven, de stuwwal op, om mijn rug verder te belasten. Maar nu deed ook mijn hoofd mee, want op de trappen naar de Vijfzinnenstraat werd ik geconfronteerd met de volgende tekst: VERBLINDT IDENTITEIT. Er staat geen vraagteken achter en volgens mij is het ook niet de gebiedende wijs. Het zou wat zijn om identiteiten te verblinden, zoiets van ontregel je omgeving? Ik liep van beneden naar boven, maar als je andersom zou lopen krijg je IDENTITEIT VERBLINDT. Daar moest ik over nadenken en vergat mijn vermoeide rug. Een wandelingetje tussendoor is heel gezond blijkt maar weer.

Mijn eerste conclusie is dat, mocht ik ooit naar mijn identiteit op zoek zijn via moeilijke therapieën, kerkelijke instanties of in Oosterse sferen, moet ik me eerst afvragen of het zoeken wel zo slim is? Het hebben van een identiteit zou volgens deze woorden verblinden. In zekere zin is dat natuurlijk waar. Je eigen identiteit bepaalt je denken, doen en het waarderen van anderen. Dat kan heel negatief zijn, verblindend werken dus. Je hebt minder zicht op het palet aan andere mogelijkheden in jezelf en je omgeving. Maar zonder identiteit ben je slechts een amorfe poepfabriek, een mens met kraak noch smaak. Je moet je referentiekader toch ergens vandaan halen? Een identiteit wordt aan de andere kant gevaarlijk als je jouw identiteit als dwingende norm voor anderen gaat stellen. Dat zien we in het dagelijkse leven vaak dat identiteit verblindend kan zijn.

Ik verdenk de makers van de tekst student te zijn aan de kunstacademie in Arnhem (Artez) die op een steenworp afstand ligt. En voor kunstenaars in een dop is vrijelijk kunnen denken van groot belang, maar dat betekent natuurlijk niet dat je geen identiteit hoeft te hebben, want anders krijg je amorfe kunst. De makers hebben gelijk als je van boven naar beneden loopt, identiteit verblindt met andere woorden beperken je in je vrije expressie. Echter als je van beneden naar boven loopt slaat het nergens op, tenzij ze als luie studenten gewoon het vraagteken zijn vergeten.

 

PS. Na plaatsing kwam heel snel een nadere verklaring van de teksten en kunstzinnige opknapbeurt van de trap –>volg de link

Begrip, van de dag (103) Bakfiets

/ sprakeloosid / 1 reactie

 

 

BAKFIETS

 

Taalverrijking is een mooi ding en daar wil ik het vandaag over hebben en dan wel van een heel lokale soort. In ons gezin heeft bakfiets een tweede betekenis gekregen, we hebben als het ware een homoniem gecreëerd. Een bakfiets is natuurlijk het vervoermiddel van de kleine middenstand in het begin van de twintigste eeuw tot zelfs ver in de jaren vijftig. Het Gooi heeft het begrip bakfiets een nieuwe lading gegeven, maar het blijft een bakfiets. Er worden geen broden of lompen meer in vervoerd, maar verwende kindjes in merkkleding door hele hippe moeders. De nieuwe lading maakt het nog geen homoniem.

Zo’n vijf jaar terug zat ik aan tafel te oreren en liet daarbij het woord bakvis vallen. Mijn jongste zoon begreep het niet en ik legde uit dat een bakvis van oorsprong een klein visje was, te klein om te koken maar het was zonde om het weer overboord te gooien, er zo net tussen in. Later sloeg dat er net tussen in op meisjes die geen kinderen meer waren, maar zeker nog niet volwassen. Ze denken daar zelf anders over. Dus pubers, met onvolwassen streken, geen verantwoordelijkheidsgevoel, onzeker tot op het bot met een arrogantie alsof het echte jongedames zijn. Mijn zoon leek het begrepen te hebben. ,, Ik ben dus ook een soort bakfiets, alleen dan een jongen? Hij had het woord bakvis niet goed verstaan en sindsdien noemen we een mannelijke bakvis een bakfiets. En als hij zich bakfietserig gedroeg wees ik hem op zijn bakfietsengedrag tot op de dag van vandaag.

Ik moest er vandaag aan denken in verband met de commotie rondom D66 Kamerlid Wassali Hatchchi. Haar optreden heeft iets springerigs, is ietwat onvolwassen en ze lijkt de gevolgen van haar daden niet echt te overzien. Kortom een bakvissenstreek op basis van de droge feiten. Er gaan geruchten over de strenge discipline onder de leider Alexander Pechtold. Ook zou er sprake zijn van een heimelijke affaire waardoor ze op de vlucht is. Dit is een dubieus gerucht natuurlijk, maar als het waar is dan kun je stellen dat haar vluchtige bakvissenoptreden veroorzaakt is door mogelijk hengstig bakfietsengedrag in een volledig volwassen omgeving van de Haagse Politiek. Ik denk dat bakfiets nog wel eens een landelijk erkend homoniem zal worden.

Begrip, van de dag (102) Alles wordt anders

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

anders

ALLES WORDT NU ANDERS

l

En vanaf nu wordt alles anders, uiteraard na dit blogje. Vanavond is het nog even behelpen, maar vanaf morgen!!!! Ik zit nu in de Lindenberg te Nijmegen om eindelijk eens te leren schrijven. Tot nu was het behelpen, een beetje op oude VWO kennis, een fractie levenservaring en een grote duim en associëren maar. Een aantal van mijn trouwe lezers heeft het ermee gedaan, daarvoor grote dank en waardering. Maar vanaf morgen zult hier niet meer alleen zijn. Het wordt sprakeloos vernieuwend, het wordt helemaal anders.

De grote zoektocht begint naar de geheimen van het literair bestaan, onontgonnen gebieden zullen omgeploegd worden en de donkere krochten van mijn brein zullen vanaf heden geopenbaard worden. Misschien moet ik met dat laatste nog maar even wachten, hoewel er ooit een collega stukjesschrijver me betichtte van ‘schrijven met de rem erop’. Een mooie doelstelling zou kunnen zijn om de rem te vinden en deze een tikkeltje te ontregelen, een klein beetje maar zou al mooi zijn. En dan de politieke columns, hoewel naast de boekrecensies het best gelezen, zullen niet meer mild spottend zijn, maar heet gepeperd en vilein. Uiteraard zonder ordinair te worden en te schelden. En hier ziet u alweer, de rem is al weer gevonden en een arsenaal aan voorbehoud al weer gemaakt. Een cursus is heel hard nodig.

Het ultieme doel is om uit mijn comfortzone te treden, het loslaten van automatismen en de door mij platgetreden paden te verlaten. En toch moet er iedere dag in principe een ‘begrip’ worden afgewerkt. Deze 102e moet mij verlossen van het sluimerende bestaan aan de rafelranden van het internet. Het is aan u om dat verder te blijven waarderen. Aan mezelf de opdracht om me niets van u aan te trekken. Nog drie kwartier ben ik blogjesschrijver en morgen…….u zult het van me horen.

Begrip, van de dag (100) Dansende muggen

/ sprakeloosid / 1 reactie

20160123_163534

DANSENDE MUGGEN

 

Bij het natuurvriendelijk in elkaar slaan van de tweede en laatste bank, keek ik af en toe vertwijfeld naar boven. Een beetje bank zit namelijk bij het ontleden nog best gedegen in elkaar en voor je alle onderdelen, stof bij stof, hout bij hout en ijzer bij ijzer, van elkaar losgetrokken hebt, ben je zo twee uur verder. Moedeloos werd ik er niet van, maar het kostte me veel inspanning. Het is nog niet helemaal klaar. Ik gunde me even de tijd om uit te hijgen en keek smekend naar boven of de goden me misschien te hulp wilde schieten. Ik kreeg geen antwoord van hen, maar zag wel muggen die in de lucht dwarrelden. Zij zijn zeker niet de hulptroepen bij het verantwoord demonteren van de bank, toch?

 

Eigenlijk best raar, het is half januari geweest, we hebben slechts een weekje winters weer gehad of iets dat ervoor door moest  gaan en er zijn al dansende muggen boven mijn hoofd. Ik had het al eerder gehoord dat er in november en zelfs in december nog muggen werden waargenomen. Ik mag dus concluderen dat de mug niet weg is geweest en nu al weer in hordes de mensheid proberen te pesten. Jawel, want even ordentelijk voor de camera poseren is er niet bij. Het koste me zeker vijf minuten en zeker 25 foto’s voordat ik mijn woorden visueel kon staven. Wat wil dat zeggen dat de mug zich niet houdt aan het protocol door ’s winters niet aanwezig te zijn?

 

Is de optie van een mogelijke muggenplaag wel meegenomen bij de milieutop in Parijs? Is dit het zoveelste bewijs dat de aarde aan het opwarmen is en dat muggen het hele jaar kunnen honkebonken om zich explosief voort te planten? Ik weet heel weinig van muggenseks en ik wil dat graag zo houden, maar als de muggen zich in januari al nadrukkelijk manifesteren, vrees ik dat het balsgedrag van dansende muggen binnenkort verplichte kost wordt voor de biologieles. Want wat willen ze ons duidelijk maken? Misschien wel: Wij nemen de aarde over. Ik ben heel erg tegen dansende muggen, dus het scheiden van afval door de bank te demonteren is eigenlijk een fantastische verzetsdaad. Ik ben trots op mezelf, ook al omdat dit mijn honderdste ‘begrip van de dag’ is.

Begrip, van de dag (99) Muze van de dag

/ sprakeloosid / Een reactie plaatsen

 

 

MUZE VAN DE DAG

 

Het is oneerlijk verdeeld in deze wereld, echt heel oneerlijk. Ik zit tegen mijn honderdste blogje met de veelbelovende titel ‘Begrip van de dag’ en dan zijn er mensen met een veel beter idee. De fotograaf Rem van den Bosch heeft het mooi voor elkaar. Hij streeft ook naar dagelijks werk onder de veelbelovende titel Muze van de dag. Zijn vrouw heeft 365 vrouwen geselecteerd die hij een voor een afwerkt en fotografeert, naakt welteverstaan. Iedere dag een andere, 365 vrouwen in een jaar en iedere dag niet nadenken over je onderwerp en iedere dag van de straat. Lijkt me een mooie dagbesteding. Vrouwen, dat is nogal wat anders dan politiek, Weltschmerzen en huis-tuin-keuken blogjes. Welke afslag heb ik gemist?

Mijn vrouw heeft geen tijd om tweeduizend sollicitaties door te ploegen en 365 vrouwen uit te zoeken. Ik kan ook niet zo lekker fotograferen volgens mij, bovendien is het al gedaan. Maar als ik er nu eens één in mijn eigen serie zet. Wie is mijn muze? Buiten mijn eigen vrouw natuurlijk, maar die laat zich vast niet naakt vangen voor de camera, laat staan dat ik dit op internet aan de openbaarheid kan prijsgeven. Ik denk dat ik met Juliette Binoche zal aankomen voor mijn blogje ‘Muze van de dag’. Nu nog even een naaktfoto van haar van internet plukken.

Ik vrees bij dat zoeken van die naaktfoto dat ik mogelijk heel wat ‘bagger’ zal tegenkomen. Ik heb een aantal films met de Française gezien. In The Unbearable Lightness of Being wordt ze gefotografeerd, naakt, dus dat wordt zoeken. Niet zelf gefotografeerd en dus ook niet gesproken. Tja dan krijg je muzeblogjes zoals dit. Even overweeg ik mijn fantasie aan de wereld prijs te geven, maar ik vrees dan een hoog gehalte aan Febo-eroktiek. Misschien dat ik maar gewoon morgen de wereldpolitiek moet aanpakken. Dat is ook heel mooi onder het mom Schoenmaker bij bij je lees.