Begrip, van de dag (204) Coimbra-Portugal

20160712_134142

 

 

COIMBRA – PORTUGAL

 

Na een donkere parkeerplaats te hebben beslecht, bleken we midden in de stad Coimbra terecht te zijn gekomen. Om half elf ’s ochtends al. Dat impliceert dus al een rit van meer dan een uur, ontbijten in Fatima en uitchecken in het hotel annex Dominicanerklooster, een aanrader overigens. We worden oud, we hebben haast, dat wil zeggen op vakantie een gat in de dag slapen vinden we zonde. Tja, en misschien kun je dan ook concluderen dat een gat in de nacht zuipen er niet van gekomen is. Uitrusten en bijslapen ondanks dat je in Portugal bent is het devies. Overdag met het levenstempo van de Portugezen heeft ook wel iets fysiek temporiserends. De geest volgt hopelijk vanzelf.20160712_135732

Coïmbra blijkt de derde stad van Portugal te zijn na Lissabon en Porto.Buiten de parkeerproblemen heeft het iets overzichtelijks. Gewoon lekker rondslenteren, een kerkje bezoek, koffie met pasteitjes nuttigen en weer slenteren. Veel harder kan trouwens ook niet, want wat alle grote steden in het land gemeen hebben, is een enorm stijgingspercentage en dus ook afdalingsperikelen. Mijn stappenteller maakt overuren, maar daarmee kunnen we ook een biertje meer drinken.

20160712_134857

De musea laten we links liggen, we overwogen nog de Universiteitsbibliotheek in te gaan, het staat immers op de werelderfgoedlijst. De rij voor de kassa was niet uitnodigend. Misschien later, mogelijk dat we een van onze zonen kunnen overhalen er een paar maanden te studeren. Een reden om terug te komen. Mogelijk zingen ze dan net als de studenten uit de stad prachtige liederen om het winkelend publiek te vermaken. Tenminste ik denk dat het studenten zijn die hiermee hun geld verdienen. Ik had soortgelijke groepen al eerder in Lissabon gezien. Close harmony, strijkinstrumenten en dans en trommelen, echt fijn .entertainment. Ik geef altijd, want romantisch als ik ben denk ik dat de arme Portugese student zo zijn studie moet bekostigen. Misschien is het gewoon een hoogstaand culturele uitingsvorm waarvoor ze ziel en zaligheid weggeven.

 

Begrip, van de dag (203) Fatima-Portugal

 

20160711_105824

 

FATIMA-PORTUGAL

 

Om nu te zeggen dat ik iets met Maria heb, durf ik niet te beweren. Mijn eigen Maria natuurlijk, maar verder niet. Nu wilde mijn eigen Maria naar Fatima om daar onze vakantie te beginnen. Ik vond (en vind) het best. Ik ben er nooit geweest, het weer is er hetzelfde als in de rest van Portugal en een hotel was gemakkelijk te vinden. Gekscherend heb ik het na de eerste indrukken een oude wijvenvakantie genoemd. Niet om denigrerend te doen, maar slechts een feitelijke constatering. Zeker vijftig procent van de toeristen, pelgrims zo u wilt, was de zestig gepasseerd en van vrouwelijke kunne.

Het hele circus in Fatima is gebaseerd op een Maria-verschijning in 1917. Drie herderskinderen waren de gelukkige, Jacinta en Francesco Marto en hun nicht Lucia dos Santos. Voor de eerste twee werd de Spaanse Griep al snel het wederzien met moeder Maria. Lucia werd zuster en bijna honderd. In het midden van het stadje is een enorm plein met daaromheen een basiliek en andere grootste kerkelijke gebouwen. Ondanks het feminiene karakter van Maria heeft de grootsheid en de leegte van het plein bijna een communistisch, misschien wel mannelijk karakter. En niet alleen het wonder Maria heeft zich in Fatima geopenbaard, ook is hier hartstochtelijk gebeden voor het einde van het communisme. En ook dat is gelukt en als eeuwig bewijs is een stukje van de Berlijnse muur onderdeel van de Fatima cultuur geworden.

 

20160711_130346

En als we het over de katholieke kerk hebben en zeker over een Mariaverschijning is de commercie nooit ver weg. Tientallen, misschien wel honderden, winkeltjes met prullaria van allerlei snit. Rozenkransen, beeldjes en andere noodzakelijkheden voor een fijne pelgrimage. De winkeltjes worden veelal bemand door jongeren die weinig interesse vertonen in hun koopwaar. Het lijkt wel of hun leven op on-hold staat. De jeugdwerkloosheid in Portugal is enorm, maar op basis van de relatief beperkt aantal toeristen moeten ze het daar niet hebben. De stad staat vol met megalomane hotels die leeg lijken of zelfs gesloten. Om de stad liggen parkeerplaatsen voor duizenden, totaal ongebruikt te wezen. De middenstanders lijden wat af, net als de pelgrims die een deel van de route op het heilige plein of naar de plek van de Mariaverschijning knielend doen. Maar overal was het relatief rustig.  Er moet snel weer een wonder gebeuren om Fatima commercieel weer interessant te maken. Het feit dat de Portugezen Europees kampioen zijn geworden doet hier niets aan af, ook dat is een wonder, maar niet genoeg.

Begrip, van de dag (191) Europa verkracht?

 

 

 

EUROPA VERKRACHT?

 

Wie of wat is Europa? Een actuele vraag in deze dagen. Mijn kennis van de Griekse mythologie is beperkt, hooguit een kruiswoordraadsel kan ik voorzien van enkele Goden. De Godin Europa is mij bekend, maar haar status en functie kan ik niet oplepelen. Daarvoor hebben we Mr. Google en Mrs. Wiki en ik leer: Oppergod Zeus was gecharmeerd van de schoonheid van het spelende meisje Europa. Hij wilde haar nemen, maar om zijn vrouw Hera te omzeilen en het meisje niet af te schrikken van zijn goddelijke verschijning, veranderde hij in een witte stier, zwom met haar naar Kreta en bezoedelde haar (meerdere keren) om weer bij zijn vrouw terug te keren. De zonen Minos, Rhadamanthys en Sapedon werden geboren. Het geluk was met Europa, want de koning van Kreta accepteerde haar en adopteerde ook haar zonen. De minoïsche cultuur (zoon Minos) wordt wel gezien als de oudste beschaving van ons werelddeel. Europa is dus de moeder van die beschaving.

Zo, een docent klassieke talen of een historicus kan zich met bovenstaande verbijten en zijn tenen krommen, maar met dit gegeven ga ik even verder. Als met de Brexit Europa verkracht is/wordt, wie is dan Zeus, de Oppergod? De Engelsen? Ik denk dat dit wel heel veel eer is, maar in de hoofden van de veel eilanders zijn ze nog steeds het meest belangrijke volk op Aarde, de bakermat van de beschaving en gaan het nu alleen doen. De conservatieve elite redt zich wel, de bange nee-stemmers zullen de eerste slachtoffers zijn. Dus met de verkrachting van Europa door Zeus, zal er een nieuwe constructie ontstaan, een nieuwe cultuur een nieuwe beschaving, kortom een nieuwe baby. Laten we met zijn allen dat kind, dat geboren wordt uit die onvrijwillige vrijage tussen Zeus en Europa grootmoedig adopteren zoals de Koning van Kreta dat in de Griekse mythologie ook heeft gedaan.

Misschien ontstaat er iets moois, iets waardevols. En met de afbrokkelende religieuze waarden en normen kunnen we ervan uit gaan dat het geloof in Zeus nu al tanende is. Als Zeus weer vermenselijkt, mag ie in de verre toekomst weer meedoen, laat hij voorlopig maar in zijn eigen gecreëerde sprookje geloven. Geloofwaardig wordt het alleen als we het nieuwgeboren kind met zijn allen koesteren en een goede adoptievader en moeder zijn.

Begrip, van de dag (187) Kwestie van perspectief

perspectief

 

KWESTIE VAN PERSPECTIEF

 

De HEMA is natuurlijk te ver weg om droog een paraplu te kopen. Dat wordt een kwestie van mosterd naar de maaltijd. Klam kom ik aan bij een etablissement tegenover ooit Nederlands trots, de V&D met het zicht op La Place. Wat nou La Place, als je aan het begin van de zomer nog bibberend een tafeltje bij de open deur moet zoeken. Let’s dance van Donna Summer geeft een vals beeld van de condities ter plekke. Een jongedame met Oost-Europese kleurspoeling voor oude dames doet haar ronde voor de mensen die schuilen voor de neervallende plensbui onder de donkere parasols. Zelf word ik geholpen door een dame die zeer bewust is van haar jeugdigheid en haar aantrekkingskracht qua bilpartij. Die durf ik natuurlijk niet op de foto te zetten. Een simpele maaltijd met een Fantaatje is mijn deel. Hoort varkenshaas wel rood te zijn van binnen of zit ik vanavond uren op de plee. Mistroostig kijk ik naar de belofte die de Vierdaagse vlaggen voor de komende maand in Nijmegen moet gaan brengen. Een hoop bombarie voor een rondje wandelen om de stad. Mistroostig kijk ik naar buiten terwijl ik het vakantiemaaltje eenzaam naar binnen werk.

 

Of:

 

Nog net de HEMA kunnen bereiken voordat ik echt nat ben geworden. Snel een paraplu kopen voor de zomerbui losbarst. Een beetje klammig kom ik aan bij het fleurige eethuis en kijk uit op het ooit zo trotse warenhuis V&D. La Place ligt er een beetje verloren bij, maar met de bijna tropische bui die de zomer in luidt, zal het echt wel goed komen. Een tafeltje bij de deur, in verbinding met de zomerse condities buiten, is voor mij. Ter versterking van de sfeer zingt Donna Summer Let’s dance. Een werkstudente die in een jolige bui haar haardos vrolijk paars heeft gemaakt doet haar ronde op het terras onder de veelbelovende parasols met vrolijke mensen. Zelf word ik geholpen door een jeugdige dame die opvalt door haar prachtige geprononceerde billen. U zult me op mijn woord moeten geloven, natuurlijk schaad ik niet haar privacy. Onverwacht op dinsdagavond een satéetje met Vlaamse frieten. De varkenshaas is goed medium en mals, goed voor de spijsvertering. De zomerfeesten komen er weer aan, Nijmegen maakt zich op via de overbekende wandelvlaggen. Een prachtig nationaal volksfeest voor de stad. Tevreden kijk ik om me heen, ik prijs me gelukkig met het moment.

 

Eén foto, een kwestie van perspectief.

Begrip, van de dag (184) Vroeger was alles beter

 

 

 

VROEGER WAS ALLES BETER

 

Als ik ergens een hekel aan had, dan is het de opmerking: Vroeger is alles beter. Meestal zijn het zuinige zuurpruimen, uitgedroogde wentelteven of een categorie babyboomers, of een combinatie van deze. Sinds gisteren had ik het ook op de lippen. Ik kon me net inhouden. Ondertussen denk ik het wel. Wat is het geval? Zoonlief was gevallen donderdagavond, sprintend de trein halen om naar zijn lief te gaan. Een gladde putdeksel was hem fataal. Volgens zijn zeggen had hij zich mooi op zijn arm laten vallen een doorgerold. Ik was er niet bij, maar hij deed zich voor als een professional. De volgende dag was zijn elleboog dik geweest. Uit eigen beweging heeft hij een afspraak bij de huisarts gemaakt. Dit volwassen gedrag kan ik waarderen.

Tien voor drie bij de huisarts. Uitloop van twintig minuten, kan gebeuren. Arts in opleiding, weet het niet. Misschien een scheurtje? Toch maar foto’s maken in het ziekenhuis. Half vijf gaat de afdeling fotografie dicht. Er is acuut geen auto ter beschikking, bellen naar werkende vrouw kost tijd en levert op korte termijn niets op. Doktersassistentie bitst tegen minderjarige zoon dat vervoer zijn probleem is. Vijf voor vier besluit ik auto van buuf te lenen, haal mijn zoon bij huisarts en krijg de optie Arnhem of Zevenaar, kan beide. Voor Zevenaar komen we zeker op tijd, richting Arnhem betekent file. We zijn de laatste, mijn zoon glimlacht bij het maken van de foto’s, dat staat leuker. Mogelijk vocht, waarschijnlijk niet gebroken maar doorverwezen naar Arnhem. Vanaf vier uur is er geen beoordelend arts meer, bovendien is de EHBO-post gesloten. Een verzorgingsgebied van bijna 80.000 is niet meer rendabel voor de basiszorg. Op naar Arnhem!

Auto terug naar buurvrouw, eigen auto inmiddels gearriveerd, zoonlief met vriendin als een taxichauffeur gebracht naar Rijnstate. Pondskaart was gelukkig in Zevenaar gemaakt, dus in een streep naar Spoedeisende Hulp. Eerste Hulp Bij Ongelukken is toch een treffender naam. Door een man met weinig arbeidsvreugde worden we achterdochtig binnengelaten en verwijst ons naar de incheckbalie. Een iets vriendelijker dame die laat blijken dat ze de vrijdagavond toch anders had gezien, verwijst ons naar de wachtkamer. Na een twintig minuten komt de intake van een paar minuten. De ernst wordt ingeschat en dan is het wachten in een andere wachtkamer. Geschatte wachttijd is ongeveer anderhalf uur. Met kwetsuren van divers pluimage wachten we ruim twee uur. Dan is hij aan de beurt, samen met potentiële schoondochter, een lief meisje, wachten we op behandeling en definitieve uitslag. Misschien een scheurtje? Drukverband en een stoere blauwe hangsling met de mededeling volgende week terugkomen, er wordt nog een afspraak naar hem toegestuurd.

We hebben zeker dertien medische professionals ontmoet. Om negen uur was ik thuis, we moesten dus wel friet halen. Volgens mij liet vroeger een huisarts de vriendelijke doktersassistent een mitella aanleggen, zo nodig een paracetamol en volgende week verder kijken. Je hoort mij niet zeggen dat vroeger alles beter was. Echt niet. Het gaat overigens al een stuk beter met zoonlief.

Begrip, van de dag (183) Drol op je kop

 

 

 

DROL OP JE KOP

 

Ineens was het er. De drol op je hoofd is hip. Uit de boeken over indianen, bijvoorbeeld de laatste der Mohikanen, ken ik de plaatjes van woest kijkende krijgers met een drol op hun hoofd. De lange sluike haren worden tot een klein drolletje verwerkt op de hersenpan. Echt belachelijk zag het er niet uit, want je had immers het beeld van de stoere krijger op je netvlies. Een enkel onafhankelijke autonoom van het type eenling, dwaas of recalcitrant had hem ook. Maar mode was het zeker niet. Nu wel, we zien het dagelijkse op de tv met Zlatan Ibrahimovic en Bale als voorbeelden. Nu schijnt het bij Bale ook bedekking te zijn voor een kale plek. Bij Zlatan weet ik het niet.

Wie bedenkt nu zo iets. Vrouwen hebben ook knotten en knotjes in alle maten. Die zijn niet per definitie mooi, maar de meeste vrouwen hebben voldoende haar om er iets van te maken en ze nemen bovendien de tijd. Mannen hebben de haardos meestal niet en gezien de creaties op hun hoofd nemen ze de tijd ook niet. Waarom dan toch? Met een haardspeld, kram of van mijn part een postbode-elastiek draaien ze een drol op hun kop, of meestal een drolletje. Het ziet er niet uit, ook niet als je de ongenaakbare Zlatan bent. Sterker nog, je weet nu al dat in terugblikprogramma’s op tv in 2031 meewarig wordt gekeken. ”Och weet je nog, 2016 van die uitvergrote konijnenkeutel op de kop!” Hoe konden ze het bedenken?

Dat de meeste mensen niet zelfstandig kunnen nadenken is een publiek geheim. Dat voor het uiten van een geheel zelfgekozen en onafhankelijke zelfbeeld en lifestyle blijkbaar iconen nodig zijn, voetbalsterren of muzikanten, is het logische gevolg. Vroeger zeiden ze nog: “Als Pietje in de sloot springt, spring jij toch ook niet in de sloot?” De levensles was duidelijk, denk zelfstandig na. Nu is dat niet meer. We hebben van overheidswege allerhande schoonheidscommissie als het gaat om woningbouw en regels. Ik pleit niet voor nog meer regels, maar soms zou je toch een soort van commissie van waarden, normen en esthetiek mogen verwachten. Ja, want vooral dat laatste, mensen denken echt dat het mooi is, dat ze origineel zijn en dat ze het bovendien zelf bedacht hebben. Naast strijd tegen de hondendrol, zeg ik: BAN DE KOPDROL!!!

Begrip, van de dag (180) Festivalgras

20160611_215109

 

 

FESTIVALGRAS

 

Nederland wordt steeds minder gelovig. Nederland wordt steeds rechtser, Nederland wordt steeds intoleranter en gisteren hoorde ik, Nederland is in een sneltreinvaart aan het festivaliseren. Een interessant betoog volgde dat vroeger de festivals plaats gebonden waren, een uitspatting voor de lokale bevolking om met elkaar één maal per jaar kermis of iets soortgelijks te vieren. Dat is al lang niet meer, via citymarketing moet een plaatselijk feest exposure genereren en we maken de plaatselijke festivals tot regionale, nationale en zelfs internationale happenings. Gisteren hadden we in Leeuwarden de luchtvaartdagen, Pinkpop is begonnen, op Terschelling zet men zijn beste beentje voor en niet te vergeten het Holland Festival. Als we daarbij de grote sportevents bij tellen en al die festivals die nog niet de landelijk bekend zijn, kunnen we blijkbaar stellen: Nederland is aan het festivaliseren.

Nederland blijkbaar harder dan andere landen om ons heen en ook op een andere manier. Liepen de burgemeester, onderwijzer en timmerman vroeger op de plaatselijke festivals door elkaar als een holistische dorpseenheid, nu is er sprake van een segregatie van het publiek. Soort zoekt soort terwijl we denken erg uniek te zijn. De spreker die dit vertelde op Radio 1 heeft het over tribalisering, waarbij ook een onderscheid in sociale klassen wordt gemaakt. Het Holland Festival is voor de elite en de upperclass, het Oeral voor cultuur en natuurliefhebbers, Pinkpop voor de massa en voor wie de luchtvaartdagen in Leeuwarden zijn kunt u zelf invullen. We denken origineel te zijn, maar we kiezen voor groepsgebonden activiteiten en zijn volgens de spreker helemaal niet origineel.

Zelf ben ik ook niet origineel en heb ik al helemaal geen voorkeur voor massa-activiteiten, lekker samen dollen en gek doen met mijn ‘ons soort mensen’. Eén uitzondering maak ik hierbij, ik vind het heerlijk om af en toe van station Lombardijen naar de Kuip te lopen. In deze tribe voel ik me blijkbaar thuis. Maar het is nu zomerstop. Gisteren heb ik mijn eigen zomerfestival gevierd. Treurig keek ik naar het vorige week gelegde gras in mijn voortuintje, een perkje van amper drie vierkante meter. De lol zou moeten zijn om het gras te zien groeien. Er was weinig te beleven, integendeel. De eerste bruine plekken zijn nadrukkelijk zichtbaar. Tja, dit soort festivals kun je ook maar het beste in je eentje vieren lijkt me zo.

Begrip, van de dag (176) Veelzijdig stukje grond

20160529_201134

 

 

VEELZIJDIG STUKJE GROND

 

Mijn gedachten laten waaieren over een palet van zaken tijdens het tuinieren, brachten me bij de middeleeuwen. Bij het klaar maken van een piepklein stukje grond voor gras, schiet mij de term wisselbouw naar boven. In de Middeleeuwen begrepen ze al dat je niet ieder jaar hetzelfde gewas op een stuk grond moest verbouwen anders wordt de grond eenzijdig geexploiteerd. Je moet steeds een stuk opschuiven. Dit werd tijdens de geschiedenisles verteld, maar omdat de basisschool (toen nog lagere school) in een agrarisch gebied lag, wisten veel jongens en meisjes van hun eigen landbouwpratkijken thuis te vertellen. Het is me dus bijgebleven en moest er aan denken bij de zoveelste bestemming voor een klein stukje tuin aan de straatkant.

Aanvankelijk stonden er wat onbeduidende planten, volgens mij wisten de vorige bewoners ook niet zo goed raad met dit stukje grond. Woonachtig in een appelbuurt, heb ik een heuse appelboom geplant met naar het zich laat aanzien veel vruchten dit jaar. Op de voorgrond staat een zusje van een boom verderop, ineens was ze er en binnen drie jaar al flink op lengte. In een hebberige bui ook twee conifeertjes gekocht, ooit om toch iets te maken van het onkruidperkje en ook die groeien lekker door. Maar de rest van de grond, het bleef behelpen.

Drie jaar geleden kreeg ieder bewoner van Duiven een zakje bloemzaad van de afscheidnemende burgemeester Zomerdijk die fervent imker is. Het gaat slecht met de bijenstand, dus we zaaien de gift van de burgemeester onder de appelboom. Rotzooi kwam er van, geen weelderige bloemenpracht. Vorige jaar veel onkruid, zevenblad zeggen verontruste kenners. Ik heb het weg gespit. Dit jaar weer wat anders, smeerwortel. Kruidenvrouwtjes als Klazien uit Zalk zullen er gek mee zijn, maar ik heb er genoeg van. Ik wil gras om de appels zacht te kunnen laten vallen in het najaar. Kortom een veelzijdig stukje grond…….. Grond. Wat wordt het volgend jaar?

Begrip, van de dag (175) Alleen is maar alleen

 

20160525_142929

 

ALLEEN IS MAAR ALLEEN

 

En toen was er licht na twee dagen van grijze luchten en miezerige regen. Het klinkt cliché, maar met een waterig zonnetje ziet de wereld er anders uit. Je ziet zaken anders, intenser of in ieder geval vanuit een ander perspectief. Het spreekwoord is niet voor niets er een ander licht op werpen. Met het licht in mijn yurt wil ik niet beweren dat ik het licht zag, maar ik ontdekte wel dat ik die dagen niet alleen ben geweest in mijn yurt. Boven in de nok van de tent, daar waar het grijze daglicht naar binnen siepelde, was een enorm spinnenweb. Ik had het nog niet eerder gezien. In het centrum van het web zat een spinnetje, niet eens zo heel groot. Hij moest nog veel onschuldige beestjes vangen om een grote afschrikwekkende engerd te worden met harige poten.

Ik stel me zo voor dat het over me gewaakt heeft zonder dat ik het wist. En dat heeft hij goed gedaan, want ik heb goed geslapen, of zoals mijn oma altijd bad voor het naar bed gaan, dat ik zacht zou slapen met een hele trits engelen een hoofd- en voeteneinde. Nu heeft de spin het overgenomen van de engelen, want engelen bestaan niet, spinnen wel. Je ziet hem in zijn web en volgens mij heeft hij een hapje gevangen en al behoorlijk met zijn draden ingepakt.

Overigens ik zeg hem, maar volgens mij zijn het vrouwtjesspinnen die de spinnenwebben maken en beestjes vangen. Ik weet het niet zeker hoor, maar volgens mij doen mannetjesspinnen niet veel meer dan waar mannetjesmensen spreekwoordelijk heel vaak aan denken en daarna worden ze opgegeten. Nogmaals ik weet niet of de spinnennatuur echt zo eng is, maar voor de zekerheid moet je het maar even googelen. Ik stel me aan het beestje voor. Ze zegt niets terug hoor, twee dagen bivakkeren in de tent heeft me niet gek gemaakt. Ik noem het beestje Bartiene, of eigenlijk Bart en/of tiene. Bart omdat ik in het land van Bartje zit, Bartiene omdat het misschien wel een vrouwtjesspin is. Maar omdat ik het niet zeker weet moet het maar door het leven met BARTENOFTIENE. ,,Dag Bartenoftiene, bedankt voor je gezelschap. Ik hoop dat je als ik weg ben, mag blijven voor de volgende bewoner. Misschien zien ze je wel over het hoofd bij de schoonmaak. Zo niet, we hebben in ieder geval de foto’s nog.”

Begrip, van de dag (174) Echt oud

 

 

 

ECHT OUD

Over het feit dat ik vijftig jaar en één week ben, zal ik niet zeuren. We gaan over tot de orde van de dag. Dat had ik mezelf voorgenomen en dat lukt best goed. Maar ik las vanochtend toch een stukje in de Trouw dat me deed beseffen dat ik echt oud begin te worden. In een van de bijlages werd gesproken over de terugkeer van een trend uit de jaren negentig. Met name meisjes en jonge vrouwen laten hun enkels opsieren met een enkelketting. Dat kan een zilver kettinkje zijn, kralen of schelpen, fijn of grof, maar in ieder geval boven een witte sportschoen. Nu weet ik best dat vrouwen kettinkjes om hun enkels dragen, ik kijk niet op of om als mannen dat ook doen, ieder zijn meug. Maar Trouw spreekt over terugkeer van een trend, ja zelfs RETRO!!!

Op het moment dat je weet dat er (nog) niets mis is met je geheugen, maar moet constateren dat er in de jaren negentig in trend was, je was toen tussen de 24 en 34, die op dit moment als retro wordt gekwalificeerd, dan wordt je echt heel oud. Zaken uit de jaren vijftig en zestig kunnen retro zijn in kleding en muziek. Of typische jaren zeventig mode, ik haal het er zo uit inclusief de meest onhandige accessoires. Zelfs de jaren tachtig, met een NO FUTURE look kan ik zo bestempelen als retro. Dus ook de jaren negentig zal ongetwijfeld iets hebben.

Ik denk diep na, en kan komen tot Flippo’s, de opkomst van de mobiele telefoon en verder de gameboy. Maar op het moment dat een gezaghebbende krant zoals de Trouw melding maakt van een retrotrend, de enkelkettinkjes, en er gaat geen lampje branden bij je, dat betekent dat je je scherpte meer dan twintig jaar geleden al bent verloren. Die constatering doet mij beseffen, vijftig jaar of niet, dat ik echt oud ben. Moet nog even nadenken of ik dat erg vind.