FF spuien en dan weer stilte

Een waarschuwing vooraf, dit is een blog zonder kop en staart. Aan de andere kant raakt het zowel kant als wal, tenminste mijn kant en mijn wal. Aanleiding is de ophef rondom Femke Halsema en de demonstratie gisteren in Amsterdam. Ik vind er wat van, maar wat? Ik spui zomaar wat dingen achter elkaar en u zoekt het maar uit. Daar gaat ie.

 

Trump is een gek en een dictator

Trump is niet de aanleiding van de ellende in Amerika, hij is het gevolg. De in en in zieke maatschappij aan de overkant van de plas wordt weliswaar minder verafgood dan enkele decennia terug. Nog steeds importeren we allerlei immaterieel gedachtegoed naar Nederland. De verontwaardiging van een belangrijk deel van de Amerikanen is dat per definitie de onze? Waarom niet massaal verontwaardigd tegen Assad, China, Suriname en Brazilië. In sommige landen sterven er meer mensen door geïnstitutionaliseerd overheidsgeweld per week, dan de Amerikaanse politie in een jaar vermoord. Dat ontneemt natuurlijk niemand om zijn of haar verontwaardiging om te zetten in protest. Sterker nog, met mijn waarden en normen zou een (economische) boycot van Amerika door Europa, of Nederland, of misschien wel alleen Amsterdam best op zijn plaats zijn. Het is echter niet verstandig en mogelijk zelfs hautain, want wie zijn wij? De Europeanen, de Nederlanders of de Amsterdammers.

 

Racisme is heel wijdverbreid, maar discriminatie is een menselijke eigenschap

Om alle scherpslijpers van de begrippen discriminatie en racisme voor te zijn, ik hanteer gewoon mijn eigen standaard. Discrimineren is hetgeen de mens doet op basis van (soms beperkte) kennis, maar vooral om zijn wereld overzichtelijk te maken. Ik zie een mens van 1 meter en het gaat naar school, ik handel daar na. Ik zie een oude vrouw die de weg wil oversteken en vraag of ze hulp nodig heeft. Discrimineren is dat. Het zou raar zijn als ik een moeilijke wiskundige stelling voorleg aan een kind, of een atletische man vraag om hem te helpen met oversteken. Zo gaat het finetunen volgens mij 24/7. Is iemand een man of een vrouw, is iemand dik of dun, komt iemand uit Friesland of Limburg, is iemand licht of donker etc. Uitsluiten is een menselijk tekort, racisme is het systematisch uitsluiten met voorbedachte rade. Kijk maar naar de foto hierboven en oordeel maar, een white priviliged male pig. Het doet me niets, ik weet dat er in Nederland misstanden zijn op dit gebied, maar ik weet ook dat racisme niet iets is van alleen de witte boze man maar dat deze etterende zweer bij alle bevolkingsgroepen kan voor komen en in dezelfde mate.

 

Dit gezegd hebbende zie, ervaar, lees en hoor ik het volgende de laatste 24 uur rondom mevrouw Halsema.

  1. Het doel van de demonstratie is belangrijk, zou Halsema hebben gezegd. Ik ben het daar volledig mee eens al lukt het mij niet me in zo’n massa mijn verontwaardiging te uiten. Maar als nu dezelfde verontwaardiging zou ontstaan bij een groep die de 500 Syrische kinderen niet naar Nederland wil hebben. Zou mevrouw Halsema eenzelfde middelvinger hebben opgestoken naar het Coronaverdriet in Nederland?
  2. Het valt mij op dat veel voorstanders van deze demonstratie het alleen maar over de inhoud van de demonstratie willen hebben. Het politiegeweld in Mineapolis en de verschrikkelijke dood van George Floyd. Ze willen niet eens aangesproken worden op hun verantwoordelijkheid als ingezetene van Nederland met een duidelijk lopend coronabeleid. Daar gaat mijns inziens de hele discussie over en de laakbare reactie van het Amsterdamse stadsbestuur. Dus daar moet het over gaan, niet over de inhoud van de demonstratie. Hierop doorbordurend had burgemeester Halsema dezelfde reflex gisteren bij Op1, maar ze besefte wel dat ze iets moest maar haar verantwoordelijkheid van orde en veiligheid.
  3. Ik hoorde haar zeggen dat ze de opkomst van zo’n grote groep niet had verwacht. Nu breekt mijn klomp, haar grachtengordelkliek heeft sinds jaar en dag dit gedachtengoed omarmd en uitgebreid de ruimte gehad op televisie om iedereen buiten Amsterdam voor racistisch of in ieder geval dom te verklaren. Volgens mij had een Twentse boer zonder sociale media met het lezen van de krant en het kijken van het 8 uur-journaal kunnen aanvoelen dat dit uit de hand kon lopen. Moet ik constateren dat mevrouw Halsema geen politiek en maatschappelijk gevoel heeft?
  4. Of is het een vooropgezet plan met schijt aan de corona-maatregelen om haar eigen politieke agenda te gaan bepalen. In dat geval is het een slimme, zij het een zeer gewaagde zet.
  5. Ik vond trouwens haar optreden gisteren bij Op1 een evenaring van de Trumpiaanse interviews, ze had een zus van, of in ieder geval een nicht van de Amerikaanse dictator kunnen zijn. 20200602_182328Even een bloemetje tussendoor om af te koelen en we gaan weer verder

 

6. Ik moet erkennen, ik schaam me kapot, want naar aanleiding van haar optreden heb ik zelfs een tweet van Freek de Jonge, de vleesgeworden grachtengordel dominee geretweet: Hij opperde dat hij in Carré zijn optredens tegenwoordig demonstraties gaat noemen. Precedentwerking is het gevolg. De Boa’s staan machteloos, de politie staat in zijn hemd, de hardwerkende Nederlander heeft voor niets zich gehouden aan allerlei soms onduidelijke maatregelen, ondernemers vragen zich af waarvoor zij hun handel hebben moeten staken, de horeca gaat nu serieus denken om de regels aan de laars te lappen, de economie is naar de kloten en ik heb mijn 84-jarige alleenstaande moeder die net weduwe is geworden drie maanden niet kunnen omhelzen, maar mevrouw Halsema, burgemeester van Amsterdam maakt verkeerde inschattingen, praat haar fouten goed en met een Hoofdsteedse arrogantie denkt ze dat Amsterdam de huiskamer van Nederland is. Bah, ik ga geen hek om de grachten propageren, ik zal er ook niet tegen demonstreren. Ik zeker niet, zeker nu niet.

7. Moet ze weg? Ik ga daar niet over als oosterling. Ook de Tweede Kamer niet blijkbaar al heeft SGP-er Van der Staaij daar zo zijn bedenkingen over. De Amsterdamse Raad moet in al haar wijsheid beslissen. Ik memoreer dat in het buitenland hoogwaardigheid bekleders voor minder al weken door het slijk zijn gehaald.

8. En weet je wie hier nu garen bij spint? Mensen die hun terechte verontwaardigheid over Halsema-gate maar op één wijze kunnen kanaliseren. Stemmen op mensen als Geert en Thierry. Ik durf te beweren dat de grachtengordel voor 80% verantwoordelijk is voor het bestaan van de PVV of FvD. Een hele nare bijwerking van de arrogantie van het grachtengordelvirus. Ik las vandaag een tweet van Nico Dijkshoorn, ik weet niet of het naar aanleiding van de Halsema-affaire is, maar hij schreef: denk niet rechts, denk niet links maar denk na.

Ik weet niet of ik goed heb nagedacht. Het stuk zo nalezend heb ik heel wat groepen in het harnas gejaagd, als ze het tenminste lezen. Mijn doel is even mijn gal spuwen en net als vier jaar geleden ik in mijn wijsheid heb besloten nooit meer iets zinnigs te zeggen over de Zwarte Piet-discussie in Nederland, laat ik het ook bij dit blog. Maar als u het aardig vindt, deel het en ik ga dit blog op Twitter vergezellen met #demeestmensendeugenookFemke. Met mijn realiteitszin is het goed gesteld, dus dit zal wel niet lukken, maar ik ga morgen weer gewoon verder met nadenken.

LEKKER WEG IN EIGEN LAND

Op afstand ben je dan bezig met het plannen van je reis naar Thailand. De vlucht is geboekt, maar nu de rest. Hoe gaan we reizen, welke steden gaan bezoeken. Kun je komen van A naar Beter en zo ja, is dat een beetje te doen. Met al die exotische namen is de vakantie al een beetje begonnen. En dan besef ik ineens dat ik nog nooit in Volendam ben geweest. Ik kan mijn bek breken over Ayutthaya, Chiang Mai of Kanchanaburi, maar Volendam, waar hele hordes toeristen voor naar Nederland komen, ken ik niet. Ik moest me tot dusver behelpen met de palingsound van Nick & Simon, Jan Smit en de 3J’s. Als je die samen hoort dan is er ook sprake van bekbrekende toeren, want hoe genetisch de Volendamse bevolking ook behept is met gouden keeltjes, ergens moet dat rechtgetrokken worden. Ze hebben allemaal een spraakgebrek.

Zijn er nog meer zaken die ik wil zien in Nederland? De meeste grote steden ben ik geweest en die steden die nog bezocht zouden kunnen worden, zijn vooralsnog niet uitnodigend. Delfzijl? Tilburg? Kerkrade, Geleen of Heerlen? Heerhugowaard? Geef mijn portie maar aan Fikkie. Maar er zijn naast Volendam vast zaken die mijn aandacht vereisen. Dat hoeft niet dit jaar, maar ooit, al weiger ik het een bucketlist te noemen, want dat woord haat ik. Bovendien ik kan er wel mee leven om nog nooit in Volendam te zijn geweest, maar een beetje nieuwsgierig ben ik wel. Even nadenkend kan ik het lijstje verder uitbereiden met andere bezienswaardigheden.

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik ook nog nooit in de Keukenhof ben geweest, zelfs twijfel ik of ik wel echte tulpenvelden heb gezien. Misschien ooit vanuit het vliegtuig op weg naar een oord ver weg.
Wat me verder interessant lijkt om eens in Amsterdam Noord een kijkje te nemen. Mijn bezoeken aan Amsterdam per trein kenmerken zich door uit te stappen op het Centraal Station en na een heleboel puinhoop en bouwsels kom je een keer bij de grachten. Misschien is het inmiddels beter, maar zo vaak hoef ik niet in de hoofdstad te zijn. Maar de nieuwe architectuur en bouw van Amsterdam Noord wil ik wel eens zien, kan ik meteen Pampus bekijken, want nog nooit gezien.
Over architetuur gesproken, de gemiddelde Vinex-wijk interesseert me niet, Leidsche Rijn kan met gestolen worden, of Almere als een grote Vinex-stad van Amsterdam, maar wel ben ik benieuwd naar Kattenbroek in Amersfoort. Heb er veel over gehoord en het zou in de jaren 90 van de vorige eeuw baanbrekend zijn geweest. Ik ben benieuwd of ik dat ook zo ervaar, of dat er alle tientallen nieuwboekwijken lijken op deze wijk.

 

Nu heb ik als Feyenoorder meer met Rotterdam dan met Amsterdam, en als de drukte rondom de enerverende nieuw Markthal een beetje minder is, zal ik het zeker bezoeken. Maar de Euromast was zo’n weetje van de lagere school die onlosmakelijk verbonden is met de havenstad. Ik moet er maar eens naar toe. Net zoals het waddeneiland Schiermonnikoog, al is het alleen maar omdat je er niet met de auto mag komen. Dat lijkt me ook wel een aparte gewaarwording. De mij bekende waddeneilanden zijn sowieso de moeite waard is mijn ervaring, dus een keer naar Schiermonnikoog daar kan ik me geen buil aan vallen.
Op natuurhistorische gebied heeft Nederland niet zo heel veel te bieden, dus alle groepjes bomen die ze bos noemen, bekoren mij niet in het bijzonder, hoewel als je er loopt is het er vast heel aangenaam. Maar de Biesbosch, ik ben er nooit geweest. Als kind leerde ik over de St. Elizabeth-vloed in 1421. Een feitje dat ik nooit vergeten ben, maar het heeft nog niet geleid tot een bezoek aan de gevolgen van deze watersnood, de Biesbosch.
Naast ergens naar toe gaan zijn er nog een aantal zaken, die voor mij interessant zouden kunnen zijn of waarom buitenlanders naar Nederland toekomen. Een ervan is natuurlijk het Venetië van het Noorden, Giethoorn. Ik ben er regelmatig geweest, heb er zelfs in de jaren tachtig geschaatst. De omgeving is prachtig op de ijzers en Giethoorn is zoals ze dat plachten te zeggen, pittoresk. Maar ik ben vooral nieuwsgierig naar een ander fenomeen. Het schijnt een hotspot te zijn voor Chinezen, die er dan ook in grote getalen komen. Dat fenomeen zou ik wel eens willen observeren, hoe Giethoorn verwordt tot een soort China Town.
Verder, hoewel ik het tegenwoordig buitenlanders niet aanraad om per openbaar vervoer te reizen, wil ik nog wel eens van het noordoosten (Roodeschool) naar het zuidwesten en dan kom je uit bij Vlissingen. Alleen al om het gevoel te ervaren dat Nederland best wel groot is en dat reizen per trein een beleving is. Deze reis doet er ongeveer 5,5 uur over. Die andere van het noordwesten (Den Helder) naar het uiterste zuidoosten (Kerkrade) duurt slechts 4,5 uur. Met de NS dus een totaal beleving van Nederland.

Waar de meeste buitenlanders voor naar Nederland komen, heeft natuurlijk te maken met de (soft)drugs. Zelf heb ik nimmer wiet gekocht, laat staan gerookt in een heuse coffeeshop. (Voor het geval ik later minister-president zal worden en mijn verleden wordt doorgezaagd, ik heb wel eens softdrugs gebruikt en ook nog geïnhaleerd. Ik vond er gewoon niks aan, maar een keer relaxt doen in een coffeeshop zal ik nog wel eens willen, ooit. Als laatste en dat is misschien het wel meest kenmerkende van Nederland, maar er zal geen toerist ervoor naar toekomen, is ons calvinistische grondslag. Een sfeer kun je niet bezichtigen, maar slechts voelen, als je er tenminste vatbaar voor bent. Dus een bezoek aan een langdurige zware kerkdienst op zondag in Staphorst lijkt me ook een hele beleving.

 

Er is nog veel te doen en ik kan nog lekker weg in Nederland, echter voorlopig richt ik me maar op Thailand, al houd ik me aanbevolen om bovenstaande lijst nog uit te bereiden, graag hoor ik meer opties van lekker weg in Nederland.

 

30. DE VERFOEIDE PAUZEWANDELING uit de serie de kabbelende 100

Ik vind het bijzonder eng. Laat ik er maar eerlijk voor uitkomen. Als ik ergens pukkeltjes van krijg zijn het groepjes wandelende collega’s die hun broodjes oppeuzelen in de straten rondom hun kantoor. Vaak zijn ze nog hevig discussiërend en met volle mond pratend hun werk aan het overdoen. In die pauzes lijken sommigen tot hoogstaande inzichten te komen en proberen een murw gewerkte collega juist op dat moment te overtuigen. Ze praten alsof ze de directeur zijn en dat het bedrijf zonder hun inbreng tot een desolate ruïne van bureaucratische existentie zal verworden. Misschien dat de frisse lucht tot die Einsteinachtige plannen noopt, maar ’s middags zullen ze gewoon weer een radartje zijn in hun eigen machinerie. Andere groepen lopen doods en zwijgend soms met wel acht mannen. Vast een bedrijf met veel bèta’s en die ene vrouw die meehuppelt was blijkbaar goed op haar toekomst voorbereid.

2014-03-31 12.29.45

Ik heb het niet op de middagwandeling, maar het is wel gezond zeggen mijn collega’s. De hele dag op je krent zittend in ongezonde kantoorlucht, je rug en je ogen naar hun grootje helpend van het computerwerk is ook niks. Ik zou het eigenlijk standaard moeten doen, maar mijn eigen vastgeroeste oordeel over groepjes loonslaven houdt me tegen. Daarmee ben ik dus een rem op mijn eigen gezondheid, want wie mij ziet, denkt niet meteen aan een man die zijn lichaam als een tempel onderhoudt. De oplettende lezer kan nu het verband leggen met een gezonde geest. Dus als de druk van ongetwijfeld goedbedoelde collega’s samenvalt met een opkomende koppijn, ga ik overstag en praat natuurlijk de hele weg over het werk als een directeur die de sleutel in handen heeft voor verbeteringen in de zaak. Of ik praat over Feyenoord en dat is dan wel weer leuk. En eerlijk is eerlijk, er is niets mis met mijn collega’s, maar mogelijk met mij want waar ik ook loop in de pauze, ik zie plukjes werknemers en probeer hun beroepsmatig in te schalen. Wat doe je trouwens als je in de haven van Rotterdam werkt op een bezoedeld kantoortje, of wanneer je je ontspanning moet zoeken tussen de flats van de Zuidas in Amsterdam? Ik moet me dan maar gelukkig prijzen met het Arnhemse Sonsbeekpark in de directe nabijheid. Hoewel ook hier de werktorens oprukken, zijn ze nu nog slechts horinzonvervuiling, een uitzondering, net als ik met mijn rare ideeen over de verfoeide pauzewandeling.

En we gaan nog niet naar huis

Ken je die mop van die twee die naar Parijs gingen? Het is nauwelijks humor te noemen en het kan alleen gedijen bij de herhaling uiteraard. Zo is er een alternatief voor deze dijenkletser in de huiselijke sfeer van Sprakeloos. ‘Ken je die twee culturele hoogvliegers die naar het Boymans van Beuningen gingen?

100_1523Hedenochtend met nog twee NS-tickets voor vrij reizen, kwam het plan bovenborrelen om gebruik te maken van de reisbiljetten. De keus viel op Rotterdam. Ik kom er vrij frequent, minimaal tien keer per jaar voor een wedstrijd in De Kuip. Daarna is het meteen weer terug naar Duiven. Prachtige omgeving daar in Zuid en misschien zal ik in mei 2013 van daaruit naar de Coolsingel trekken en dus wat langer in Rotterdam blijven. Wie weet? Rotterdam een prachtige stad, dus, maar ik ken het eigenlijk niet. Slechts één keer ben ik op de Kop van Zuid geweest voor mijn werk en in de jaren tachtig moest ik eens naar de universiteitsbibliotheek voor mijn studie.

“Het Boymans” heeft ons nog nimmer mogen ontvangen en de planning is vandaag 4 100_1524januari. Een goede start van het nieuwe jaar. Eerder dan één uur konden we niet weg, we misten een aansluiting in Arnhem en vlak voor Rotterdam was er vertraging. We hoopten kwart over drie bij het museum te staan, maar het werd een half uur later. Eenmaal binnen waren we typische Nederlandse calculerende burgers. €32, – voor slechts 70 minuten Cultuur vonden we te veel.

100_1526Onze eerste culturele uitjes komen weer bovendrijven. Amsterdam 1991. Andere stad, andere tijd en een andere voetbalclub, maar nog steeds dezelfde mensen, zij die uiteindelijk niet gingen. Ook toen hebben we het Anne Frankhuis gemist, het Rijksmuseum van de buitenkant aanschouwd en door een chagrijnige suppoost van het Vincent van Goghmuseum werden we al heel snel naar de uitgang gekeken. Het liep tegen sluitingstijd. We zouden drie dagen cultureel besteden op ons eerste gezamenlijke uitje, we sliepen op de studentenflat Uilenstede van mijn broer. Oorzaak was dat diep in de nacht, vaak ’s morgens vroeg werd en er uitgebreid ontbeten moest worden, want op een lege maag kun je niet de stad in. Amsterdam ‘by night’ was voldoende toen.

Zo ook vandaag, op de kop af 22 jaar later is eventjes Rotterdam ‘opsnuiven’ uiteindelijk100_1530 voldoende. Als je de skyline alleen vanuit de verte kent, of erger nog van plaatjes, dan kun je concluderen dat Nederland slechts één wereldstad heeft en dat is Rotterdam. En de cultuur met hoofdletter C die kwamen we onderweg wel tegen. De feeërieke taferelen op de Westersingel ‘by night’ waren leuk, of ze nu met kapitalen geschreven worden of niet. Bovendien heerlijk gegeten bij ‘De Unie’ voor slechts een beetje meer dan de entree die we bespaard hadden. Wat wil een mens nog meer in Rotterdam?

Misschien de clou van de evergreen? Ken je die mop van die twee culti’s die naar het Boymans van Beuningen gingen? Ze gingen weer niet. L’ histoire se repete en dat is de kracht van humor. Toen vanwege jeugdige overmoed, nu door volwassen verplichtingen……..

100_1531‘When two ducks go to town’

Laatste concert Willy Deville in Nederland

Er is in Nederland een hoogwaardigheidsbekleder die in het  recente verleden beweerd heeft dat ‘De Nederlander niet bestaat.’ Bijna alle ‘Nederlanders’ zijn over haar heen gevallen. Ik vond toen dat ze verkeerd begrepen is en dat heb ik ook in een column betoogd. Met bovenstaande inleiding heb ik een aardig bruggetje geslagen naar deze muziekcolumn/ recensie vind ik zelf, want verder zal ik niet meer over de uitspraken van prinses Maxima spreken, alleen nog dit.

‘Als Gelderlander, Oosterling of zo u wilt Provinciaal, ik vind het allemaal goed, want wie provinciaal denigrerend in de mond neemt, mag van mij aannemen dat ik dit als een geuzenaam beschouw. Dus als Gelderlander moet ik toch constateren dat de Amsterdammer beslist anders is dan De Gelderlander.’ We kwamen er vanzelf weer achter.

Goed op 7 juli 2008 was het zover, na vele mitsen en maren bij voorgaande concerten van Willy Deville, hadden we, het echtpaar Sprakeloos, kaartjes voor het concert van Deville in Carré, Amsterdam. Voor mevrouw Sprakeloos een langgekoesterde wens en Sprakeloos zelf vond de Cd’s die hem ter beschikking stonden mooi, maar van een echte fan was zeker geen sprake.

Ruim op tijd kwamen we aan op het station van Weesp om daar het laatste stuk met de trein naar het Centraal te reizen. Parkeren in Amsterdam zien we als Oosterlingen niet zo zitten. In de hoofdstad aangekomen moeten we ook altijd even acclimatiseren. De drukte op het Station en de directe omgeving zijn we niet gewend. De verscheidenheid aan mensen is echter altijd weer innemend en een waar festijn om alleen daarom in Amsterdam te zijn. Het moet trouwens gezegd worden dat de stad schoner, veiliger en prettiger oogt dan een aantal jaren geleden. Met de stroom toeristen togen we naar De Dam en besloten daar de winkelstraat in te gaan die recht tegenover het Paleis loopt, richting de Amstel, op die manier zouden we zeker op een prettige manier in de buurt van Carré belanden. Als u me nu vraagt hoe deze straat heet, ik zou het echt niet weten. Daarin onderscheid ik me van veel andere provincialen, want ook Amsterdam barst van niet Amsterdammers, die vooral meteen hun wereldburgerschap willen tonen. Ze doen net of ze Amsterdam als hun broekzak kennen. Ik niet en ik schaam me er ook niet voor om met een kaartje te lopen of de weg te vragen. Ik kan namelijk kaart lezen en ondanks een licht aanwezige oostelijke tongval lukt het me iedere keer weer om me verstaanbaar te maken. Carré was dus zo gevonden en goede eetgelegenheid iets minder, maar we kwamen in de ‘Eterij de Piste’ terecht, op een steenworp afstand van Carré.

Dit etablissement viel op om twee redenen. Allereerst de luidruchtigheid van een aantal zeer autochtone Amsterdammers. Zonder gêne konden we meegenieten van de levensverhalen en bevindingen van deze Mokumers, die eigenlijk net als wij een rustig hapje wilde eten. De opzienbarende luidruchtigheid was ons in de trein naar het Centraal Station ook al koud op ons dak gevallen. Een stel wannebee artiesten besprak op hoge toon de onredelijkheid van de platenindustrie. Vooral hun eigen miskende kwaliteiten werden nadrukkelijk de coupé in gestrooid. Wij waren niet erg ontvankelijk om hun ego’s te strelen, meer dit terzijde.

De tweede reden dat deze eetgelegenheid opviel, dit keer in negatieve zin, was de slechte kwaliteit. Er werd louter fabrieksvoer geserveerd voor veel te veel geld. Kijk zo provinciaal ben ik dan weer niet door louter tevreden te zijn met aardappels, vlees en groente onafhankelijk van de kwaliteit. Eigenlijke een zeer dikke onvoldoende. De volgende keer zoeken we een Surinaams eethuisje in of nabij het centrum. Wie een tip heeft, maak me Sprakeloos.

Dan het concert, Willy Deville, een groot artiest met een betrekkelijke kleine, maar trouwe groep fans. Na het concert ben ik er een van. DeVille staat bekend om de absorbitante hoeveelheid middelen die hij in zou nemen of in ieder geval heeft ingenomen in het verleden. Gezien de reeks concerten die hij in heel Europa achter elkaar geeft, lijkt dit bijna onmogelijk. In het weekend stond hij nog in Spanje te spelen, vandaag in Parijs en morgen in Italië. Met te veel alcohol en drugs zou zo’n zwaar programma niet lukken.
Ook zou hij bekend staan om zijn chagrijn tijdens het optreden. Ik heb het niet waargenomen, integendeel. De passie voor muziek spatte het podium af op ongeëvenaarde wijze. Zijn muziekstijl kent invloeden van bluesriffs, latin en country en pure rock. Een echte live artiest die op het podium iets toevoegt aan zijn toch al prachtige Cd’s. Willy DeVille heeft een stem, die rouw en vlijmscherp door merg en been gaat. Een echte artiest. Daarbij maakt het niet echt uit dat hij eruit ziet als een verouderde versie van professor Sneep in de boeken van Harry Potter.

Wat mij betreft dus een echte aanrader. (zie hieronder)