In het afgelopen voorjaar zag ik het ineens in mijn eigen huis. Ik heb een soort van schilderij van Vincent van Gogh in huis. Geen echte natuurlijk maar net zo mooi. Vanuit de eettafel kijken we op de trompetterboom die ieder jaar een beetje schuiner gaat staan. Natuurlijk is het geen olijfboom, maar hij gedraagt zich er wel een beetje naar. Het feit dat ik dit ‘schilderij’ zie, maakt me wel een beetje kunstzinnig. Misschien heb ik wel een beetje bloed van de schilder in mij. Weet ik veel hoe hij naast zijn penselen ook ander instrumentarium heeft gehanteerd. Hoewel in de liefde was hij niet zo gelukkig. Ik wilde wel wat met deze compositie, ik overwoog zelfs even een schilderscursus. Wie weet? Het is er niet van gekomen en de boom eenmaal vol in blad, begon steeds schuiner te staan en blokkeerde inmiddels een normale doorgang. In de zomer zijn de bloemetjes trouwens mooi en kleurrijk, echt iets voor een schilder in een dop, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Inmiddels is heeft het najaar zijn intreden gedaan, hoewel het nog best groen is. Mijn eigen ‘olijfboompje’ zal er aan moeten geloven. Ik wilde vandaag een begin maken om de jonge loten er alvast af te knippen, dat scheelt over een paar weken een hoop blad. Over nazaten gesproken, als u ooit overweegt een trompetterplant oftewel een Campsis Grandiflora aan te schaffen, bezint eer ge begint. Het is echt waar onkruid, heel mooi maar het fokt zich ondergronds door. Meters verder komt het weer bovengronds en een paar weken van onachtzaamheid en een nieuwe boompje heeft zich al weer gevestigd en dan op meerdere plaatsen, over nazaten gesproken. Vandaag zou de eerste aanval op de trompetterboom gedaan worden, maar eenmaal bezig wist ik het. Het is genoeg, hij gaat er aan en wel nu. Dan maar geen schilderij à la Van Gogh. Genoeg is genoeg. Volgend jaar kijk ik wel in hoeverre hij zich stiekem toch herstelt. De nazaten van onze trompetterboom zullen nog in lengte van dagen in onze tuin melden.